Saillant detail vooraf: de Amerikanen in Bitburg wilden er ineens vijf rondes van maken. Semi-prof, zeiden ze. Gebruikelijk, zeiden ze. Mooie woorden, maar ik hield het simpel — drie rondes afgesproken is drie rondes boksen. Geen onderhandelingen meer als je al in de ring staat.
Mijn tegenstander: Mr. Robinson. Gespierd, ervaren en met die blik van iemand die liever doorgaat dan stopt.
Hij was groter, sterker en gewend aan langere partijen. Maar boksen is geen kwestie van tijd alleen. Boksen is een schaakspel. Rust bewaren. Niet boos worden. Intuïtief handelen. Ontwijken, pareren, uit onverwachte hoeken komen en vooral: overzicht houden en niet tegen die ene verkeerde stoot aanlopen.
Ik was southpaw. En dat merkte hij.
Carla stond aan de ring. Zoals altijd. Aanmoedigend, scherp, en ondertussen alles fotografisch vastleggend. Terwijl ik bezig was met het spel, zorgde zij dat het verhaal bleef bestaan.
Eerste ronde. Aftasten. Hij kwam stevig, ik bleef rustig. Mijn “tikjes” — snel, scherp en precies — haalden zijn aanvallen eruit. Geen krachtpatserij, maar efficiëntie. Je zag hem denken.
Tweede ronde. Het schaakspel verschoof. Hij probeerde druk te zetten, ik brak zijn ritme. Mijn hoeken klopten niet voor hem. Links kwam waar rechts verwacht werd.
Derde ronde. Hij wilde forceren. Misschien dacht hij al aan die vijf rondes of aan de twijfel om deze partij te kunnen.
Ik bleef bij mijn plan. Overzicht houden, niet happen, geen cadeaus geven.
Eindsignaal.
Geen knock-out spektakel naar gedegen boksen. Gewoon jury.
En: winst op punten.
Verdiend. Niet alleen omdat ik sterker was, maar omdat ik beter inspeelde op het gevecht en zijn aanvallen,
Na afloop werd het gevierd met de kampfgemeinschaft van Heinsberg, aangevuld met boksers uit alle gewichtsklassen van omliggende verenigingen. Eén geheel, één avond, veel verhalen.
En Mr. Robinson? Respect voor hem en zijn sportiviteit. Wat een sterke tegenstander.
Maar deze avond werd geen vijf rondes lang verhaal.
Drie waren genoeg.
