De grens van de pijn

De zon brandt genadeloos op het asfalt van de randweg. Het is zo’n typische vrijdagmiddag waarop de stad zindert van weekendplannen; de geur van barbecues hangt in de lucht en gedachten dwalen af naar zwembaden of lome uren in de tuin. Terwijl het vakantieverkeer ongeduldig en luidruchtig voortraast, valt hier op de kruising de wereld in één klap aan scherven.

Midden in die zomerse hectiek ligt zij. Een klein, fragiel omaatje, volledig klem onder de loodzware wielen van een vrachtwagen. Mijn collega schakelt direct; zonder een woord te wisselen zijn de rollen verdeeld. Hij werpt zich in de verkeersstroom om de chaos te temmen en vraagt met klem om verdere assistentie. Er heerst een ogenblikkelijke gedrevenheid; een zwijgzame afspraak tussen hulpverleners die precies weten wat er moet gebeuren. Wanneer de jankende sirenes van de brandweer en de ambulance door de hitte snijden, stroomt er een ongekende golf van opluchting door me heen. Ik hoef dit niet meer alleen te dragen.

De ambulanceverpleegster reikt me direct na haar komst op de PD (plaats delict) haar speciale kledingschaar aan. In de adrenaline en de geboden snelheid vergeet ik mijn handschoenen; zelfbescherming is een luxe waar geen ruimte voor is. Hulp verlenen staat voorop. Maar zodra we samen onder de vrachtwagen kijken, slaat de actiebereidheid om in een stille loodzware machteloosheid.

Het is een onwerkelijk beeld. Er is nauwelijks uitwendig letsel te zien; er vloeit geen druppel bloed over het warme asfalt. Maar de stilte aan de buitenkant maskeert de verwoesting binnenin. Het enige teken van leven is haar ademhaling: ze ademt nog, heel lichtjes, daar onder die tonnen wegende machine. Terwijl ik met de schaar haar kleding wegknip, voel ik de verborgen realiteit onder mijn blote handen. Haar botten zijn volledig verbrijzeld. Haar huid voelt aan als een plastic zak, een slap en los omhulsel dat alleen nog bijeengehouden wordt door de enorme druk van de vrachtwagen

Mijn adrenaline staat op 100. Naast me voel ik de verstikkende stress van de verpleegkundige. Haar handen trillen terwijl ze een spuit probeert te zetten in dit 'lege' omhulsel. Maar de medicatie heeft geen enkel effect meer. Er is geen mogelijkheid meer om dit  middel te transporteren. We staan voor een onmogelijk dilemma. De vrachtwagen wegrijden betekent haar onmiddellijke einde: de druk die haar nu nog 'bijeenhoudt', zou wegvallen, waardoor een fatale shock en massale interne bloedingen vrij spel krijgen. De dood zit letterlijk op de loer bij elke centimeter die we de truck verplaatsen.

Te midden van deze innerlijke ravage valt haar gezicht op. Ondanks de enorme tegenspoed heeft ze een wonderbaarlijk rustige gelaatsuitdrukking behouden. Het lijkt alsof ze door de enorme ontsteltenis van het ongeluk in slaap is gewiegd, veilig afgeschermd van de gruwel. Mooi dat zij, ondanks alles, die rust heeft weten te waarborgen.

Met een bijna onmenselijk engelengeduld en pure fysieke voorzichtigheid bevrijden we haar, millimeter voor millimeter, terwijl de rest van de wereld haastig doorraast naar het weekend.

Uren later na de afhandeling zit ik achter mijn bureau. De stilte op het bureau is oorverdovend. De telefoon gaat: de nabestaanden. In dat emotionele festijn komt de vraag die hen verscheurt: "Heeft mama veel pijn gehad?" Ik denk aan de verbrijzelde botten, de shock en de interne verwoesting, maar ik herinner me vooral die serene rust in haar gezicht. Ik kan hun vrees wegnemen. Ze is direct weggegleden naar een plek waar de pijn haar niet meer kon bereiken.

Ze vecht nog, maar komt niet meer bij bewustzijn en overlijdt pas dagen later in het ziekenhuis. Wat een sterk hart en overlevingsdrang heeft zij. Onmisbaar, onmiskenbaar

Nog altijd, als ik langs die drukke kruising fiets in het felle zonlicht, zie ik haar daar. De wereld raast door naar de volgende barbecue, maar voor mij blijft zij daar aanwezig, veilig achter de grens van de pijn die ik voor haar mocht bewaken.

Dit verhaal zit al meer dan 10 jaar in mijn hoofd, tot vandaag ...

groet Han

Tolerantie tot op het bot -ons NL milieu waarin de overheid ons laat verkeren-

Tolerantie tot op het Bot: Wegkijken terwijl de Bodem Vergiftigt

Het schijnt een steeds normalere gang van zaken te worden, geaccepteerd door onwetendheid met daaraan gekoppelde  onverschilligheid,

Het begon met een schuimkraag op de beek die eruitzag als stijfgeklopt eiwit, maar de nasmaak had van een chemische fabriek. PFAS. Het zit in ons bloed, onze pannen en in de hardnekkige illusie dat we de natuur ongestraft als afvoerputje kunnen gebruiken. 

Terwijl we wandelen, knarsen onze zolen over een laag Beaumix—die zogenaamd 'duurzame' korrels die onder de microscoop gewoon een verzameling industrieel afval blijken te zijn. Het is sjoemelsoftware voor de bodem, verkocht als vooruitgang. Ook de bedoeling om dit giftig goedje onde de A2 te droppen. Want wat je niet weet dat deert niet. Ook is dit goedkoper dan humaan behandelen en dat scheelt tig euro's in de kosten ten faveure van schimmige omzetten. Want je kunt nog altijd terecht gewezen worden en betaal je gewoon de opgelegde (straf)rekening bij de zelfde overheid uiteindelijk, die of een oogje dichtkneep of oldboys netwerken voor de omzetten en winsten van alluminated filty few!

De berm is de stille getuige van onze kortzichtigheid. Het zwerfvuil vormt een kleurrijke, deprimerende mozaïek van wegwerpgeluk. 

Tussen de platgetrapte blikjes liggen sigarettenpeuken als giftige confetti; één filtertje verziekt honderden liters water, maar we knippen ze weg met de nonchalance van iemand die denkt dat de wereld zichzelf wel reinigt. Het is diezelfde gelatenheid die de hedendaagse verdraagzaamheid typeert. We noemen het tolerantie, maar het is pure onverschilligheid. We tolereren dat de publieke ruimte verloedert, zolang onze eigen voordeur maar glanst.

Deze onverschilligheid krijgt een gezicht in de schreeuwers in de nacht. Mensen die we eufemistisch 'verward' noemen, dwalend door straten waar ze niet thuishoren omdat de zorg is wegbezuinigd tot een papieren werkelijkheid. Er is een stuitende politieke onwil om dit aan te pakken. Liever bakkeleien over budgetten dan verantwoordelijkheid nemen voor de kwetsbaarsten.

De politie dan, die staat erbij en kijkt ernaar, gevangen in een web van protocollen. Elke melding voelt als dweilen met de kraan open. Agenten worden ingezet als psychiaters op straat, maar hun handen zijn gebonden. 

Ook kent de wet  een bijna heilige status toe aan de rechten van verdachten en de individuele vrijheid, zelfs als die vrijheid destructief is voor de persoon zelf en zijn omgeving. Waar de veiligheid van de burger zou moeten primeren, verzandt de handhaving in een juridisch moeras waarin de privacy van de overlastgever zwaarder weegt dan de rust in de straat.

Het is de ultieme paradox: we beschermen de rechten van de dwalende ziel zo rigoureus, dat we hem het recht op daadwerkelijke hulp ontnemen. 

De oplossing ligt niet in meer papierwerk, maar in een integraal actieplan. We hebben een 'Zorg-Justitie-Schakelaar' nodig: een wettelijk mandaat waarbij politie en GGZ direct kunnen ingrijpen met korte, dwingende zorgtrajecten. Geen schotten meer tussen zorg en veiligheid, maar een gezamenlijke vuist. Wellicht een utopie maar dan nog! 

De politiek is er voor de mensen en hun bestaan en niet andersom, zoals nu blijkbaar de rolverdeling is 

Slot:  We sussen ons geweten met de term 'verdraagzaamheid', maar in werkelijkheid hebben we de ruggengraat van een weekdier gekregen. Terwijl we juridische haren kloven over de rechten van de vervuiler en de vrijheid van de verwarde schreeuwer, laten we de fundamenten van onze samenleving wegrotten. Een land dat zijn bodem laat vergiftigen door Beaumix en zijn straten laat gijzelen door politieke onmacht, verdient geen applaus voor zijn tolerantie, maar een spiegel voor zijn verval.

Het is tijd om te kiezen: blijven we dweilen met de kraan open, of durven we de kraan van deze destructieve onverschilligheid eindelijk dicht te draaien? De volgende regenbui wacht niet op ons poldermodel.



Groet Han, delen wordt gewaardeerd😉

"Sierlijkheid versus Schroot: Een zinloos einde met een windbuks"

 "Een windbuks is geen speelgoed en andermans erf is geen schietbaan. Naar aanleiding van een recent incident waarbij een sierkip dodelijk werd getroffen, staan we stil bij de wettelijke kaders en de onomkeerbare gevolgen van eigen richting. Want achter elk schot schuilt een morele en juridische verantwoordelijkheid."

Een tijdje terug kreeg ik een melding dat er ergens in een van onze dorpjes een dier was aangeschoten. Gelukkig heeft iemand de moeite genomen dit te melden bij de politie. Een zaak van zinloos dodelijk geweld, blijkt achteraf.

Ter plaatse gearriveerd kunnen wij niet meteen zien of inschatten wat er precies gebeurd is. Er zijn geen andere stille getuigen die kunnen wijzen op een schietpartij op microniveau. De melder, tevens getuige, heeft er geen problemen mee om zich bij ons te vervoegen en mede te delen wat er gebeurd is. In zijn voortuin lopen geregeld kippen los rond; sierkippen met een fantastisch mooi pluimage. Niet van het soort 'plofkip' dat wij in de diepvriezers van de winkels aantreffen. 

Eigenlijk zou deze veronderstelling geen verschil mogen maken: de ene soort wordt gehouden voor het plezier en de andere voor de voedselketen, maar dat is nu eenmaal zo.
De dood aangetroffen kip is nog steeds een sierlijk, elegant wezen van het grijze soort, inclusief een groene enkelband. 

Het diertje is met een windbukskogeltje om zeep geholpen. Eigen richting kiezen om overlastgevende dieren te weren of uit te roeien met een windbuks, dat past niet meer en is verboden in onze moderne tijd. Overal zijn er regels, dus ook voor het gebruik van windbuksen van het 'kermissoort'. Je mag er uiteindelijk alleen mee schieten op je eigen erf, mits het leven waar je op schiet wettelijk niet beschermd is.

Bij oefeningen op kartonnen schietkaartjes hoort een kogelvanger om een ricochet te voorkomen. Is het een buks van een zwaarder kaliber, dan moet je een wapenvergunning hebben. Dus zomaar een windbuks aanschaffen en vlammen op alles wat beweegt, dat kan en mag niet – moreel én wettelijk gezien. 

Het gevaar van windbuksgebruik ligt altijd op de loer. Stel je voor: je krijgt ongewild een kogeltje in een oog. Dan zijn de gevolgen niet te overzien.

In onze casus is hier gelukkig geen sprake van. De gebruikte windbuks – overigens niet van het kermissoort – is in beslag genomen. De strafvordering zal worden geraadpleegd, evenals overleg met justitie om de zaak in de juiste wettelijke kannen en kruiken te gieten. Een boete zal wellicht volgen; je mag namelijk niet zomaar op andermans eigendom schieten.
Het diertje werd niet voor de voedselketen om het leven gebracht, maar slechts voor het plezier of uit hinderlijke gevoelens. 

Ik weet dat op de plekken waar kippen lopen, geen onkruid of ongedierte meer groeit of komt. Eigenlijk een soort gratis natuurlijke stofzuiger of onkruidwieder. Uit deze gelederen loopt er nu eentje minder rond.

Bij het weggaan zie ik aan de overkant een andere sierkip zitten. Eentje van het melancholische en nu zielige, alleenstaande soort, zo lijkt het. Ook hij is een beauty, mooi in het zwart opgetuigd met een forse hanenkam en bruine, tranende ogen – zo stel ik mij voor. 

Zijn blik is hopeloos en verslagen. Ook deze kip is geringd met een mooie groene enkelband.
Ik denk dat deze partner elke dag opnieuw zal rouwen om het nodeloze verlies van zijn maatje. Dat heeft de mens dan weer beslist. Jammer in dit geval.

Bezint eer u begint.

Mijn levensverhaal als diender

 

Wijkagent Han Tummers laat zich niet alleen in zijn wijken zien, hij beschrijft zijn belevenissen als wijkagent ook in zijn blog. Met succes. 


Het verhaal van een schrijvende agent, door Emil Visser

Weer of geen weer, Han Tummers komt op de fiets naar zijn werk. ’s Ochtends vertrekt hij van huis, net over de grens in Duitsland, op zo’n tien kilometer van het politiebureau in Sittard, meestal met wind tegen. „Voordeel is dat ik aan het einde van de dag een cadeautje krijg van de wind”, glimlacht Han Tummers.
Dat is zo gewoon dat zijn collega’s raar opkijken als hij ook eens een keer met de auto naar het bureau komt. „En dan krijg ik commentaar van anderen die altijd met de auto komen. Ja, dat hoort er nou eenmaal bij.”

Tummers is de wijkagent van Grevenbicht, Obbicht en Papenhoven. Hij profileert zich met een blog over het politiewerk. Regelmatig plaatst hij berichten over de mooie momenten, of juist over de ellende, die hij meemaakt tijdens zijn bewogen werkdagen. Recent nog verscheen een verhaal over een lijk dat in het Julianakanaal werd gevonden. Eerder verschenen verhalen over een gewonde kat, een steekpartij en een gevecht met een tbs’er op zijn blog. Soms waagt Tummers zich ook aan gewaagde onderwerpen binnen de politiewereld, zoals de nekklem, de politie-cao en schietende agenten. Dit alles zet de term ‘schrijvende smeris’ in een ander perspectief. Hij strijdt met zijn toetsenbord tegen het beeld dat er van de politie is. Het is een strijd die hij niet kan winnen, zo beseft hij zelf ook. Maar wel een strijd die gevoerd moet worden, vindt hij.


„We moeten laten zien waar wij mee bezig zijn. Dat gebeurt gewoon veel te weinig.We moeten onze successen ook veel beter verkopen dan we nu doen.” Hij wil ‘de agent’ een gezicht geven. „Ik ben autodidact. Ik heb voor het schrijven geen opleiding gevolgd en eigenlijk doe ik maar wat. Toch merk ik dat steeds meer mensen mijn verhalen lezen. Sommige berichten zijn al 18.000 keer bekeken. Dan doe ik wel iets goed, toch?” Reacties krijgt hij ook. Veel vanuit het werkveld, maar ook van daarbuiten. Soms kritisch. „Maar dat is helemaal niet erg. Ik ben niet iemand die zulke reacties dan verwijdert. De meeste reacties zijn wel positief. Ik schrijf de verhalen overigens niet om reacties te krijgen, maar het is wel leuk.”

Tummers loopt al een tijdje mee in de politiewereld. In januari zit hij 39 jaar bij de sterke arm der wet. Hij belandde in het blauw door zijn toenmalige vriendin. „‘Dat lijkt me wel wat voor jou’, zei ze. Ik heb toen gesolliciteerd en kon beginnen bij de politieopleiding. Achttien jaar en een maand was ik toen. Op dat moment besefte ik nog niet wat voor vervelende en vieze dingen ik zou tegenkomen in het vak.” Achteraf gezien spreekt hij echter wel van de juiste keuze. „Ik zou niets anders willen, en ik vraag me tevens af of ik wel iets anders zou kunnen.”


Het advies van vaste lezers van zijn blog om een boek te schrijven slaat hij voorlopig in de wind. Maar de wijkagent let wel op met wat hij noteert. Hij probeert zijn verhalen zo te schrijven dat eventuele betrokkenen in hun waarde worden gelaten. Een logische vorm van zelfcensuur voor een politieman. „Ik wil geen nabestaanden verontrusten. Die mensen hebben het vaak al moeilijk.” Hij relativeert zijn eigen bijdragen wel. „Als ik die verhalen niet schrijf, ligt niemand er wakker van. Er ligt ook geen verplichting om de verhalen te schrijven, dus er is geen enkele vorm van druk.” Het schrijven van politieverhalen ligt in zijn visie wel op het snijvlak van werk en privé. „Het is meer een hobby.”


Soms komt het privéleven van de wijkagent even om het hoekje kijken in zijn verhalen. Zo heeft zijn (enige) dochter Lauren al eens gefigureerd in zijn verhalen. Net als haar vader is ze gaan boksen. Ook heeft ze judo gedaan en is ze nog steeds bezig met kickboksen. Tummers, trots: „Geweldig toch? Ik vind dat kinderen zwemles en judoles moeten volgen. Ik zie als agent van dichtbij wat er allemaal kan gebeuren. Het is belangrijk om jezelf te kunnen verdedigen.” 

Zelf was Tummers ook bokser in zijn jonge jaren. Dat was alleen niet te combineren met de politieopleiding. Ook is hij gediplomeerd judoleraar B. Maar door een schouderblessure moest hij daar tien jaar geleden mee stoppen. Toch, zo geeft hij in een aantal voorbeelden aan, komen die vechtsportvaardigheden nogal van pas tijdens het politiewerk. Mentaal en fysiek. Een arrestatie van een beer van een kerel die zich verrast zag door een heupzwaai van de wijkagent bijvoorbeeld. Die actie was tevens onderdeel van één van zijn verhalen.


Maar niet alle verhalen die Tummers schrijft halen uiteindelijk de eindstreep. Soms blijft een verhaal op de plank liggen omdat het nog niet aan de smaak van de schrijver voldoet. Andere keren beoordeelt Tummers het verhaal als te confronterend voor de nabestaanden. „Die verhalen maak ik dan voor mijzelf.” Thuis wordt zijn vrouw niet overspoeld met wilde verhalen over het politiewerk. „Natuurlijk vertel ik over mijn werk. Maar het is niet dat ik helemaal leegloop. Er is tijd voor, en ik weet dat ik bij haar terecht kan. Dat is goed zo.”Want zijn ei kan de wijkagent vooral kwijt op de fiets. 


„’s Morgens denk ik na over wat gaat gebeuren de komende dag. Vandaag bedacht ik me welke vragen gesteld zouden kunnen worden tijdens het interview. En ook dat het misschien eens tijd wordt om te praten met onze collega’s in Tudderen, vlak over de grens, in het kader van samenwerking. Op de terugweg neemt Tummers met zichzelf de dag door. Zijn verhalen bedenkt hij eveneens op de fiets. Met de wind mee.„Dan komen de herinneringen terug en de letters bovendrijven.”


bron; De Limburger. 

Foto's; Annemiek Mommers




En dan is het tijd voor koffie! Emil, nogmaals bedankt

Verkiezingen 🤔 De stemmen worden spreekwoordelijk het zwijgen opgelegd

Klinkt logisch. Uitsluitingen vooraf lijken op een verheven doel. De pot verwijt de ketel ... Uiteindelijk wordt het een gaarketel met een niet zo beste smaak

Column van Marianne Zwagerman 

Zwagerman: Media gummen twee miljoen PVV-stemmers uit de geschiedenis - en niemand mag er iets van zeggen

Wat Marianne Zwagerman deze week in haar column schrijft, is niets minder dan een aanklacht tegen het hele systeem. “De ambtenaren hadden al gewonnen, zonder ooit aan een verkiezing mee te doen,” stelt ze. En inderdaad: wie de uitslag van de verkiezingen van 2025 ziet, merkt dat de democratie formeel nog bestaat - maar inhoudelijk volledig is uitgehold.

De PVV en D66 eindigen op een gedeelde eerste plaats, maar wie de kranten openslaat, krijgt een totaal ander beeld. Op de voorpagina’s prijkt enkel de juichende Rob Jetten. Alsof Geert Wilders nooit heeft meegedaan. Alsof bijna twee miljoen Nederlanders niet hebben gestemd.

“Voorpagina’s over de verkiezingsavond waarop de grootste partij ontbreekt,” schrijft Zwagerman. “Weggegumd uit de geschiedenis.” En dat is precies wat er is gebeurd: een bewust proces van uitsluiting, bagatellisering en framing.

GASLIGHTING ALS POLITIEK WAPEN

Wat hier plaatsvindt, is de moderne vorm van gaslighting. Burgers krijgen te horen dat ze wél mogen stemmen, maar dat hun stem er eigenlijk niet toe doet. Ze mogen meedoen, maar niet meetellen.

De media spelen daarin een hoofdrol. Ze presenteren D66 als de ‘morele winnaar’, terwijl de PVV-kiezer wordt genegeerd of verdacht gemaakt. Het kartel heeft geleerd dat openlijke censuur niet meer werkt - dus kiest men voor subtielere middelen: negeren, weglaten, doen alsof iets niet bestaat.

Zwagerman legt die hypocrisie genadeloos bloot. Ze wijst erop dat de democratie al eerder op haar laatste benen liep, toen “de politiek werd gekaapt door activistische ngo’s, met tientallen miljoenen euro’s belastinggeld volgestopt door Sigrid Kaag en Frans Timmermans.” Daarmee raakt ze aan de kern van wat DDS al jaren signaleert: de overname van de publieke macht door ongekozen organisaties, aangestuurd en gefinancierd door dezelfde politieke elite.

DE AMBTENARENREGERING IS NU OFFICIEEL EEN FEIT

De verkiezingsuitslag bevestigt het beeld dat Zwagerman schetst: Nederland wordt niet meer bestuurd door politici, maar door een permanent ambtenarenapparaat dat zijn eigen agenda uitvoert.

Zelfs als een staatssecretaris probeert wetenschappelijk tegenwicht te organiseren - zoals Jean Rummenie deed door een rapport te laten opstellen over de dubieuze stikstofmodellen - wordt hij actief tegengewerkt. “Er is heel veel weerstand, daar moeten we niet naïef in zijn,” zegt Rummenie. “Die heb je niet van vandaag op morgen opgeruimd.”

Dat is de realiteit: bewindslieden worden tegenwoordig gedoogd door hun eigen ministerie, zolang ze zich maar voegen naar de klimaatdogma’s, de EU-lijn en de Kaag-Timmermans-orthodoxie. Zodra iemand daar iets aan probeert te veranderen, belandt zijn rapport “in de papierversnipperaar. Naast de democratie,” zoals Zwagerman het beeldend formuleert.

DE KARTELPERS ALS SCHILD VAN DE MACHT

Wat we nu zien, is dat de ‘vierde macht’ - de pers - niet langer controleert, maar beschermt. Rob Jetten wordt op handen gedragen, terwijl Wilders wordt genegeerd. De PVV-stemmer wordt gereduceerd tot een storende factor in het verhaal dat men wil vertellen.

Dezelfde mechanismen zijn zichtbaar bij de stikstofwaanzin, de klimaatdrammers, en de migratiecrisis. Overal duikt dezelfde dynamiek op: een klein, goed gefinancierd netwerk van ambtenaren, ngo’s en partijvrienden bepaalt wat waar is — en wie mag meedoen aan het debat.

Dat netwerk heeft inmiddels meer macht dan de kiezer zelf. En dat is precies waar Zwagerman voor waarschuwt: de democratie wordt niet met één klap afgeschaft, maar langzaam uitgehold, dossier voor dossier, besluit na besluit.

DE DEMOCRATIE LIGT OP DE SNIJTAFEL

De situatie na deze verkiezingen is de ultieme test. Als de PVV - ondanks haar positie als mogelijke grootste partij - opnieuw buitenspel wordt gezet, heeft Nederland officieel geen democratie meer, maar een façade van representatie.

Zwagerman zegt het niet met zoveel woorden, maar de implicatie is duidelijk: de burger mag nog stemmen, zolang hij maar de juiste keuze maakt. Doet hij dat niet, dan wordt zijn stem uitgewist, verzwegen of verdraaid.

En dat is het moment waarop het land niet langer vrij is.

Onderzoeken politie gestopt door krapte

In 2024 zijn er bijna 3700 onderzoeken naar ernstige misdrijven gestopt -of niet eens aan begonnen na screening- door gebrek aan personeel.

Ik heb dit bericht al een aantal keren gelezen en voorbij zien komen in de diverse media. Ik zal het deze keer niet gaan hebben over de uit de hand gelopen innovaties die bedacht zijn om steels de reuzenkrimp in de gelederen van onze Hermandad eufemistisch te vergoelijken.

Natuurlijk, vroeger was de verantwoording niet zo uitgebreid in administratieve plichtsplegingen na optreden in het openbaar domein of elders waar nodig. Goed was goed genoeg, toch!

Nostalgisch dan; Ik stam nog uit de tijd van doorslagen in drievoud met carbonpapier en handmatige groen gekleurde kaarten uit de antecedenten bak die keer op keer aangepast moeten worden vanwege de nieuwe prestaties in de criminaliteit van onze werk verschaffende boeven en boefjes. 

Tot het moment suprème dat de comuter-politie-systemen het nieuwe Nirvana -niet de grungeband van Kurt Cobain- aankondigen, kon je strafzaken en administratie slim maar toch adequaat en tot deels volle tevredenheid afhandelen. Maar ook af en toe om de tuin leiden ipv te lijden als het uitlopen van een ongetrainde marathon met bloed in de schoenen, nou ja dit laatste spreekwoordelijk :) Want de computer zou een significante tijdsbesparing op gaan leveren. Helaas niet voor de politie op straat.

Tegenwoordig dan; De onderscheidenlijke teams bij het Openbaar Ministerie O.M. waaronder politiefunctionarissen en verdere disciplines, rennen zich rot om de veldslagen aan administratie en doorlooptijden te beslechten. Vooral op zaterdag, winkeldag! De straatpolitie moet ellenlang wachten op beslissingen die gebonden zijn aan verantwoording bij het O.M. 

Op hun beurt sturen de OM 's parketsecretarissen naar de politiebureaus voor de lik op stuk bergen snel weg ter werken en kennelijk om hordes buitenpolitie binnen te houden, want op papier moet alles meer dan kloppen.  Niet te vergeten het machtsvacuüm en pallet aan rechten van/voor de verdachten, aangehouden of opgehouden. Ook nog de onmisbare tolken. Alles in het kader van Europese wetgeving die als een juk neerdalen en invreten in de schouders bij de respectievelijke overheden, waaronder de 1e linie op straat -in casu- uw Noodhulp politie.

Vooral nu heden ten dage alles draait om verantwoording afleggen over cijfers en statistieken, vooral wanneer de vooraf bepaalde doelen niet tot statistische en politieke tevredenheid zorgen. Want dit zorgt voor minder financiēn en middelen waaronder als sluitstuk het personeel,

Vroeger dan; In de tijd van de tiepmasjien in de vorige eeuw zijn er voorbedrukte formulieren proces-verbaal. Een aanhouding van bv een winkeldief is dan niet persé noodzakelijk en bij first offenders onder de 50 gulden (toen nog) aan gestolen waar, ben je binnen een half uur klaar. Compleet met voorbedrukte aangifte, uitschrijven oproeping en heenzending ipv invrijheidstelling. Dat kon toen met één iemand afgehandeld worden. Met een snelle inzetbaarheid op straat als resultaat.

Tegenwoordig kost dit bijna een compleet leger van noodhulp tot aan justitie. En de Noodhulp moet het dan met één voertuig in de min aankunnen. Onverlet de verplichte aanrijtijden etc. Meer met minder lijkt de slogan te zijn. 

Jammer maar juist deze cijfers en statistieken hebben onderzoekers nodig om zonodig publiekelijk het behaalde (r)overheidsresultaat te kunnen aantonen of om recht te kunnen pletten wat krom gebogen is.

Geen wonder dat de politie zoveel sterk groeiende- en nimmer aflatende financiële tekorten heeft. Dat zou toch anders moeten kunnen, laat daar de innovaties maar eens op los. Ook voor onze zorgpartners.

PS: die tiepmasjien van weleer is toch wel een compacte tijdbesparende ijzeren solide oplossing gebleken. Tenzij het zoeken naar carbon papier de uitdaging geweest is. Tipp-ex oftewel de zg blunderkwak kan altijd nog nadien toegepast worden🤔

De reorganisatie bij de politie is als een groteske file op de A2

Ik schrijf deze blog niet lang na de politiereorganisatie van 2013. De politiebonzen omarmen de warme alsmede politiek correcte gedachten in de trend van; het onmogelijke doen wij direct, toveren  op verzoek, wonderen duren iets langer. Dit alles in ondergeschiktheid aan het bevoegde democratisch verkozen gezag 

Talloze Innovaties om de tekorten op velerlei aktiviteiten te kortwieken worden opgelost in nieuwe teampjes ontstaan en geplukt uit het kermende blauw. Dit halsstarrige fenomeen zal nooit meer stoppen...

Mijn gevoel van de reorganisatie, navelstaren met ogenschijnlijke blije gezichten. Steeds weer worden nieuwe inzichten en innovaties uit de hoge hoed getoverd. Deze stuurloze trein dendert onverminderd voort.

In de slipstream worden een aantal belangrijke functies gekortwiekt met duizenden bezwaarschriften als gevolg. Actueel dan; alweer een (200) miljoenen tekort op de politiebegroting door procedures en bezwaren. De tekorten zullen de komende jaren  snel en financieel hoog oplopen.

De heterdaad kracht van de politie. Ik zie helaas in toenemende mate dat blauw naar binnen wordt getrokken om intake te assisteren of erger nog door een surveillance helemaal uit te gummen ten faveure van het werk binnen de politie bastions, vaak niet eens onze core business.

Het politiewerk lijkt vaak op een rollercoaster. Je weet dat iets te gebeuren staat maar niet waar of op welk moment of met welke immense krachten. Bureaucratie is vaak wat we er zelf van maken door goedbedoelde denkmachines professioneel of amateuristisch. Dit levert uiteindelijk op; nieuwe pijnlijke werkwijzen en andere moeizame stroomlijnen. 

Gemakkelijk voor de statistische ondersteuners maar niet voor blauw op straat. Volgens mij moeten alle werkzaamheden het politiewerk buiten op straat ondersteunen en niet andersom en ook nog met forse inhaalslagen verzwaren. 

De politiek maar ook het O.M. zouden zich moeten realiseren dat zij door de vele verplichte nummertjes en steeds meer adhoc opdrachten aan de politie deze vleugellam maakt. Statistieken vieren hoogtij maar heb je eraan op straat.

Terugbelacties maar ook internet aangiften vereisen steeds meer bureauwerk uiteraard met de uit de band springende screening en daaruit voortvloeiende extra opdrachten en verdere inzetten. 

Er wordt niet meer gekeken wanneer je tijd kunt vrijmaken om opdrachten administratief, technisch en recherchematig uit te voeren of uit te kammen. Burgers hebben geen (be)grip meer voor de werkwijzen van de politie. 

Overzicht ontbreekt totaal. Statistieken en prognoses zijn onnavolgbaar maar worden als waarheidsgetrouw blindelings aangenomen en bindend als handboeien uitgevoerd en gescreend, koste wat kost. 

De gevoelsmatige initiatieven van de blauwe 💙-ten op straat staan niet meer in de juiste verbinding met de talloze benoemde innovaties en vaak rampzalige administratieve verwerking voor de bedachte systemen.

Uiteindelijk bepaalt de burgerij via de politiek wat de politie te doen staat. Maar de burgers en zeer zeker de politiek zouden zich eens moeten realiseren wat in de eerste plaats belangrijk is. Een veilige samenleving of om de politie steeds maar te laten zeulen met privé problemen, civiel onrecht, maatschappelijke problemen etc.  De politietop gaat meer en meer in een keurslijf gedrukt, de politieke kant op.

Boeven vangen komt door legio facetten steeds meer in gedrang. De politie moet in al haar geledingen meer met minder doen. Vanuit de krimp reageren en het onderste uit de kan toveren. Alle opdrachten zijn ons even lief. Echter, opdrachten in eerste instantie niet bedoeld voor de politie komen toch op het politiepad terecht om de doodeenvoudige reden dat er geen netwerkpartners zijn die voor dergelijke problemen geoutilleerd en als deskundige professionals verantwoordelijk ingezet kunnen worden. 

Vooral door de eindeloze protocollen met verwarde personen en de aanpak die ik vaak als geuniformeerde aan den lijve heb ondervonden. 

Ongelofelijk dit, vooral als tijdens deze ellenlange beoordelingen, de meldingen des politie via de meldkamer blijven roepen voor broodnodige assistentie in contradictie met de onwil van sommige andere professionals in de zorg. Dan druk ik me nog eufemistisch uit

Gelukkig worden deze zorg-hiaten onderkend en zien we dat de andere verantwoordelijke zorgpartners in de netwerken steeds meer samen met de politie optrekken in goede samenwerkingsverbanden in ieders verantwoording. 

Mooi is het altijd weer om te zien dat boeven worden gepakt doordat buurtbewoners alert zijn en deze de politie informeren. Dat is onze daadkracht in het oppakken van boeven. Oftewel adhoc en per gelukstreffer dader profiling, met en vooral door de hulp van de burgers.

Het zou mooi zijn als processen en werkwijzen veranderd zouden worden richting bronaanpak van de criminele ellende. Aan de voorkant gaan zitten en niet achteraf datgene te doen wat de politie(k) heeft opgedragen. Hier heeft innovatie haar bestaan wel geijkt en verdiend. Dank aan het NFI dat honderden criminele crypto telefoons heeft weten te kraken en daardoor bewijzen opleverde in tientallen strafzaken👊. Verder natuurlijk al dat onderzoek dat door DNA gesteund, ontwikkeld en richting criminaliteit bewezen kan worden door steeds verdergaande innovaties.

Wijkagenten worden niet afgerekend op prestaties in de wijk omdat de juiste tools niet voorhanden zijn en er geen randvoorwaarden geschapen zijn of worden.  Tenslotte,  onder druk wordt alles vloeibaar of diamant. Volledig meedraaien voor de wijkagenten in de noodhulp is eerder een must dan collegiaal uithelpen. Gelukkig heb ik de Noodhulp altijd prachtig gevonden.

Er zijn in den lande en zelfs op micro niveau hier in onze basiseenheid vele verschillen in omgang en creëren van tijd om te dealen met de ettelijke wijken. Elke wijkagent zou door extra tijd aan te vragen de planning kunnen frustreren.  Ik doe dit bewust niet.

Dan pas zal er een rem op komen te staan op veronderstelde verplichtingen in de willekeurige wijk(en). 

Ik noemde al de term rollercoaster. Het lijkt erop en het is ook zo. We staan stil in een lange file en moeten met 120 km/u voorruit. Stilstaan is geen optie. Onderwijl worden de politieauto’s door de betere stuurlui aan wal bekogeld met opdrachten. Ook al zijn deze geen issues des polities. Reageren is geboden. Doe je niets is het fout doe je wel iets dan is het ook fout. 

Het zou mooi, goed en duidelijk zijn als de politie terug gaat naar hun core business. Boeven vangen en hulpverlenen aan hen die dit behoeven. Doe je het een zonder aandacht voor het andere, dan staat er altijd een partij in de blauwe kou. Dat is dan meestal de partij die de politiek bestookt met adhoc werk wat dan weer meer werk en bureaucratie gaat opleveren voor de politie. Over een spagaat of perpetuum mobile gesproken.

In 2025 is de politiek een Poolse landdag verworden met steeds forsere bezuinigingen ondanks een uitgebreid en uitzichtloos takenpakket, bovendien een ongekende uitstroom van politiemensen richting pensioen en vaak andere werkgever. Fatsoen is te zoeken met een zaklamp in het donker. 

Oorlogen tieren welig, machthebbers hebben maar een doel, de Nederlandse politiek buigt dieper en dieper... De oorlogsindustrie lijkt te hebben gewonnen. In elk land worden de messen geslepen. De politie rent zich rot van demonstratie naar demonstratie met een groot dreigend gevaar voor eigen leven.

In 2021 ben ik na 44 jaar dienst 100% afgekeurd. Ik weet niet of ik nog recht van spreken heb. ik schud vaak mij  hoofd...

Sterkte voor de collegae en burgers