🌘Tussen de dood en carnaval

Een verhaal uit de politiepraktijk

Belast met de afhandeling van incidenten sta ik samen met mijn collega Henny in de spagaat van het leven, met aan de ene kant de dood en aan de andere kant carnaval, waar wordt gelald, gebrald en sjpass gemaakt. Een grotere tegenstelling is nauwelijks denkbaar, maar voor politiemensen is het nu eenmaal de werkelijkheid waarin we werken.

Nadat wij ons bij de meldkamer hebben aangemeld met roepnummer 33.04, lijkt het alsof men daar onze komst heeft afgewacht om ons meteen aan het werk te zetten. Geen probleem, want we zijn paraat.

We worden direct gestuurd naar een adres waar een overledene is aangetroffen. De aanwezige huisarts heeft de politie gealarmeerd vanwege een niet-natuurlijke dood en onze komst wordt met smart afgewacht. Ook de officier van dienst politie (OvD-P) rijdt in onze kielzog mee.

Bij iedere politieman of -vrouw gaan de gedachten bij zo'n melding terug naar eerdere situaties waarin mensen overleden zijn aangetroffen. Mannen, vrouwen, kinderen en verkeersslachtoffers, zowel natuurlijke als niet-natuurlijke overlijdens. Ook de gruwelijke gevolgen van zelfdodingen en de mensen die al lange tijd dood in hun woning blijken te liggen, zonder dat iemand hen kennelijk heeft gemist, behoren tot de minder fraaie kanten van ons dagelijkse werk.

Mijn eerste confrontatie met een overledene als politieman, lang geleden, betrof een oude, eenzame man die zich met een hondenriem aan een deurklink had verhangen. Hij zat op de vloer, in een houding die een beeld van eenzaamheid en verstilling opriep. Hij was dood en had kennelijk geen uitweg meer gezien in het leven. Dat beeld blijft je bij, ook wanneer je later nog veel meer overlijdens meemaakt.

Dit hoort bij ons vak en gaandeweg leer je ermee om te gaan, al betekent dat natuurlijk niet dat alles je koud laat. Privéomstandigheden kunnen ervoor zorgen dat politiemensen, net als ieder ander mens, op een bepaald moment minder kunnen hebben. Daarom is het belangrijk dat we een antenne voor elkaar ontwikkelen en openstaan voor collegiale bijstand wanneer die nodig is. We proberen professioneel te blijven, maar achter het uniform zit gelukkig nog altijd een mens van vlees en bloed.

De eerste prioriteit bij een niet-natuurlijk overlijden is vaststellen of er mogelijk een misdrijf in het spel is. Dat betekent dat de Forensische Opsporing ter plaatse komt en samen met een forensisch arts onderzoek verricht. Pas wanneer de noodzakelijke onderzoeken zijn afgerond en de bevoegde instanties toestemming hebben gegeven, kan het lichaam worden vrijgegeven voor de verdere afhandeling.

In deze casus ligt de vrouw op haar bed in de slaapkamer. Ze is niet op natuurlijke wijze overleden. De omstandigheden waaronder ze wordt aangetroffen, zijn bepaald niet fraai en vormen een schok voor haar kind, dat bij moeder is gaan kijken. De vrouw heeft iets op papier geschreven.

Euthanasie blijkt voor haar kennelijk een halte te ver te zijn geweest. We treffen wel iets anders aan, maar geen pil van Drion. Het blijft triest om met zo'n situatie geconfronteerd te worden, vooral wanneer je ziet wat het overlijden met de achterblijvers doet.

We zetten de slaapkamer af en zorgen ervoor dat niemand de ruimte betreedt zolang de Forensische Opsporing haar onderzoek nog niet heeft uitgevoerd. Ondertussen komen meer familieleden naar het adres.

Wij krijgen tal van emotionele vragen voorgelegd. Tegelijkertijd proberen we zoveel mogelijk informatie te verzamelen over de omstandigheden en het tijdstip waarop de vrouw voor het laatst in leven is gezien of contact heeft gehad met anderen. We komen daarmee een heel eind, al vraagt het de nodige aandacht om in deze emotionele situatie zowel het onderzoek als de familie niet uit het oog te verliezen.

Na het onderzoek blijkt gelukkig dat er geen misdrijf in het spel is. Na tussenkomst van de officier van justitie en de beoordeling door de forensisch arts wordt het lichaam vrijgegeven. De arts verstrekt de verklaring van geen bezwaar tegen begraven of cremeren, waarmee de volgende stap in de afhandeling mogelijk wordt.

Ons werk zit er formeel op en eigenlijk zouden we kunnen vertrekken. De nabestaanden moeten vervolgens zelf de noodzakelijke zorg en assistentie voor de uitvaart regelen. Maar we besluiten, zonder dat iemand ons daarom vraagt, om voorlopig te blijven en te helpen waar dat nodig is.

Tijdens het forensisch onderzoek zijn wij bij de familie gebleven. We zien hoe het kind en de overige familieleden afhankelijk zijn van maatschappelijke instanties om hun weg in het dagelijks leven te vinden. De zelfredzaamheid lijkt gering, wat de situatie er niet eenvoudiger op maakt. Triest, maar het is wat we op dat moment waarnemen.

We proberen een begrafenisonderneming te achterhalen, maar ondanks talrijke telefoontjes en het doorspitten van de beschikbare polissen krijgen we geen bedrijf te pakken dat de noodzakelijke hulp onmiddellijk kan bieden.

Uiteindelijk lukt het via onze eigen meldkamer, waarvoor alle lof, om een begrafenisonderneming bereid te vinden de honneurs waar te nemen en direct assistentie te verlenen. Daarmee is tenminste een eerste praktische zorg uit handen genomen. Of deze familie voldoende ondersteuning zal krijgen om het overlijden te verwerken, blijft op dat moment een navrante vraag.

Via de meldkamer regel ik ook de inzet van Slachtofferhulp. Dagen later ontvang ik per e-mail bericht dat er al contact is gelegd en dat er later die week een gesprek zal plaatsvinden. Ook met andere maatschappelijke instanties zijn inmiddels lijnen uitgezet, zodat verdere hulp hopelijk niet uitblijft.

Het blijft opmerkelijk dat dit allemaal op gang komt terwijl het carnaval is en bij veel instanties de personele bezetting beperkt is. Bij de politie gaat het werk ondertussen gewoon door. Wij zijn immers 24 uur per dag, zeven dagen per week waakzaam en alert, maar in deze casus vooral dienstbaar en hulpverlenend.

Dat voelt menselijk en dat voelt goed. Niet omdat we daarmee de wereld kunnen veranderen, maar omdat we op een kwetsbaar moment iets voor mensen kunnen betekenen die het op dat moment zelf nauwelijks meer weten.

Daarna vertrekken we naar de volgende meldingen en werkzaamheden. Ook dat is nu eenmaal de werkelijkheid van ons vak: het ene incident is nog niet goed en wel afgerond of het volgende dient zich alweer aan.

Buiten gekomen moeten we eerst terug naar het bureau om alles op papier te zetten. Ook dat hoort erbij. We gaan bovendien iets eten, want het is inmiddels al lang etenstijd geweest.

Wanneer we ergens stoppen om voor mijn collega eten te halen, kijk ik door het grote raam naar een stevige flat van vier woonlagen met grote balkons aan de overkant. Plotseling komt een herinnering naar boven.

Vlak voor Kerstmis 2014 ben ik daar, als een soort legale geveltoerist, over meerdere balkons geklommen om toegang te krijgen tot een woning. Daar trof ik een eenzame man aan die al enige tijd dood, koud en alleen in zijn woning lag. De balkondeur stond al enkele dagen open, iets wat de bewoner normaal gesproken nooit deed. Een verontruste melder had daarom contact opgenomen met de politie.

Ook voor de nabestaanden van deze man heb ik destijds de nodige werkzaamheden verricht die strikt genomen niet tot het reguliere politiewerk behoorden. Toch waren ze nodig. Soms moet je verder kijken dan je formele taakomschrijving wanneer je ziet dat mensen hulp nodig hebben en er op dat moment niemand anders is die de eerste stappen kan zetten.

Mooi dat dit kan en mag, maar ook dat van politiemensen kennelijk wordt verwacht dat zij zich niet beperken tot het afvinken van hun takenlijst. Dienstbaarheid is tenslotte meer dan een proces-verbaal opmaken en vervolgens de deur achter je dichttrekken.

Met het eten gaan we op weg naar het bureau. Onderweg komen we tal van carnavalisten tegen die verkleed en geschminkt, sommigen duidelijk aangeschoten door de nodige alcoholische versnaperingen, aan hun leukste moment van het jaar bezig zijn. Ook dat moet ieder jaar opnieuw gebeuren.

Op het bureau speelt de waan van de dag ondertussen weer de hoogste noten. Even later bezoeken we een notoire inbreker op zijn woonadres, maar hij blijkt onvindbaar. Volgens zijn partner voelt hij zich opgejaagd. Nou, dat is dan in ieder geval een teken dat ons bezoek niet helemaal zonder indruk is gebleven. Hij zal zich na carnaval wel komen melden, denken we.

En inderdaad, kort na carnaval meldt hij zich bij de politie. Alleen niet bij ons op het bureau, maar ergens ver weg in een ander district. Komisch en tegelijkertijd onbegrijpelijk, want kennelijk weet hij precies waar hij liever niet gezien wordt.

Zo gaat het werk verder, met onverwachte wendingen, soms een glimlach en geregeld een situatie waarbij je je afvraagt hoe mensen het allemaal voor elkaar krijgen.

Maar die avond, na de confrontatie met de dood en de herinnering aan die andere eenzame man, komt bij mij weer een liedje naar boven uit de jaren zeventig: de themamuziek van de Amerikaanse televisieserie MASH*, met de titel Suicide Is Painless.

Een merkwaardige titel, zeker na wat we die dag hebben meegemaakt. Want voor degene die overlijdt, is het verhaal afgelopen, maar voor de achterblijvers begint vaak een lange periode van vragen, verdriet en verwerking. En voor de politieman die de situatie aantreft, blijft soms een beeld achter dat jaren later, op een heel onverwacht moment, weer boven komt drijven.

Buiten wordt ondertussen carnaval gevierd, binnen proberen mensen hun leven weer op de rails te krijgen en wij rijden verder naar de volgende melding. De wereld staat niet stil, zelfs niet wanneer voor iemand alles tot stilstand is gekomen.

Misschien is dat wel de grootste spagaat van ons vak: leren omgaan met de dood, terwijl het leven om je heen onverminderd doorgaat. En er op de momenten dat het er werkelijk toe doet, gewoon zijn voor de mensen die ons nodig hebben.

Dat is niet altijd spectaculair en het levert zelden applaus op, maar soms is het precies het verschil tussen mensen aan hun lot overlaten en ze toch nog een beetje op weg helpen.

En daar doen we het uiteindelijk voor.

💙👀niet alles wat sneller gaat, is vooruitgang en niet alles wat stilstaat, is achteruitgang.

Stilstand is achteruitgang. Of toch niet? 

Een paar gedachten die gisteren in mijn geest opdoemden, terwijl de wereld gewoon doordraaide en ik mij afvroeg of dat eigenlijk wel zo verstandig is.

Stilstand is achteruitgang, zeggen we. Maar geldt dat altijd, tenzij er iets verschrikkelijks opdoemt in je leven, je carrière of je maatschappelijke bestaan? Misschien moeten we eerst eens kijken naar een eikenboom.

Een eikenboom staat stil en laat het leven om zich heen passeren. Hij doet niet mee aan de wedloop, hoeft niemand in te halen en is niet bezig zijn buurman voorbij te streven. Hij bouwt aan zijn kracht, met een stevige bast en wortels die diep in de grond verankerd zijn. Bestand tegen weer en wind, al blijkt hij helaas niet altijd bestand tegen de mens.

Meer, meer, meer? Daar doet hij niet aan. Zijn stam wordt dikker, zijn takken sterker en met de jaren groeit hij mee met de tijd en de seizoenen. Zonder haast, zonder prestatiedruk en zonder een hypotheek die als een molensteen om zijn nek hangt.

Terug naar de mens, die meer wil, meer moet en steeds vaker gebukt gaat onder de lusten én vooral de lasten van dat streven. Meer maatschappelijk welzijn, dus meer werkuren, meer inkomen of een hogere schuld bij de geldverstrekker. En waarvoor eigenlijk? Voor aanzien, voor bezit of om een ongestilde honger naar consumptie te bevredigen? Rupsje Nooitgenoeg heeft inmiddels een eigen economie en de maatschappij lijkt hem ook nog eens aan te moedigen.

De machthebbers wijzen graag naar de maatschappij, maar vergeten we niet dat zij zelf mede bepalen welke richting we opgaan? Intussen raakt die maatschappij steeds verder ontwricht. We zien een wapenwedloop naast een maatschappelijke wedloop, waarin ellebogenwerk soms belangrijker lijkt dan fatsoen en mensen elkaar links en rechts proberen te passeren om toch vooral een treetje hoger te komen.

Niets kan, alles moet. Van gemotoriseerde hightech tot peperdure vliegvakanties naar de andere kant van de wereld. Reizen en met de rugzak naar verre oorden trekken lijken bijna een maatschappelijke verplichting geworden. Alsof je pas hebt geleefd wanneer je voldoende stempels in je paspoort hebt verzameld. Ondertussen kennen we ons eigen land en al het moois om ons heen steeds minder goed.

En dan die mallemolen van het bestaan, waarin de huizen onbetaalbaar worden, hypotheken steeds zwaarder drukken en het fileleed soms al begint voordat je de straat uit bent. Onze infrastructuur kraakt, de ruimte wordt schaarser en de druk op mens en omgeving neemt toe. We noemen dat vooruitgang, maar wie durft nog rustig te vragen waar we eigenlijk naartoe gaan?

Het is inmiddels oktober 2026 en het einde van het jaar komt alweer in zicht. Nog even volhouden, want in 2027 wordt het allemaal beter. Dat horen we vaker, terwijl de kalender trouw blijft doorschuiven en de problemen zich weinig aantrekken van onze goede voornemens.

Misschien moeten we niet nóg meer willen, maar eens wat vaker tevreden zijn met wat er al is. Meer met minder, zonder dat we meteen denken dat we iets tekortkomen. Niet iedere stap vooruit hoeft een grotere auto, een duurder huis of een verdere reis op te leveren. Soms is het al winst wanneer je de tijd hebt om stil te staan, om je heen te kijken en te beseffen dat het leven niet uitsluitend uit presteren en verzamelen bestaat.

En misschien mogen we daarbij ook eens nadenken over wat we onze kinderen en kleinkinderen nalaten. Niet alleen de rekening van onze welvaart, maar ook de ruimte om straks nog een fatsoenlijk leven te leiden.

Geen oorlogen meer, geen voortdurende wedloop en geen honger naar altijd maar meer. Ik weet het, het klinkt bijna naïef in een wereld waarin macht, geld en bezit nog altijd de dienst uitmaken. Maar als we zelfs niet meer durven dromen van een wereld waarin het anders kan, wat blijft er dan nog over?

Misschien heeft die eikenboom het zo gek nog niet bekeken. Hij staat stil, maar staat niet stil in zijn ontwikkeling.

En wij mensen? Misschien wordt het tijd dat we wat minder hard gaan rennen en wat beter nadenken over de richting waarin we lopen.

Want vooruitgang is prachtig, zolang we onderweg niet vergeten waarvoor we eigenlijk leven.

Meer met minder. Zou dat niet eens echte vooruitgang kunnen zijn?

🥋👮‍♂️Spieren voor de mat, kracht voor de straat. Mijn ervaringen met krachttraining als judoka en politieman. Kracht is meer dan spieren

spieren voor de mat, kracht op straat.

Krachttraining voor judo en het grote voordeel bij politiewerk op straat.

De fysiologische basis van kracht, conditie en lichamelijke belastbaarheid 

Auteur: Han Tummers.  Oorspronkelijk geschreven naar aanleiding van de opdracht voor de opleiding tot Judoleraar B. 

1. Inleiding

Krachttraining is voor judoka's meer dan het ontwikkelen van sterke spieren. Het is een middel om kracht, explosiviteit, uithoudingsvermogen en lichamelijke belastbaarheid te verbeteren, mits de training aansluit bij de individuele mogelijkheden en de eisen van de judosport.

Mijn belangstelling voor dit onderwerp ontstond mede door langdurige blessures aan mijn onderrug, schouders en rechterarm. Ik ondervond persoonlijk dat gerichte krachttraining kon bijdragen aan mijn herstel, spierversterking en het opnieuw opbouwen van mijn fysieke mogelijkheden. Vanaf augustus 2001 kon ik daardoor weer volledig deelnemen aan judotrainingen, in plaats van uitsluitend als judoleraar voor de groep te staan.

Daarnaast zag ik vanuit mijn werk bij de politie hoe belangrijk een goede fysieke basisconditie is voor mensen die onverwacht met grote lichamelijke inspanningen of risicovolle situaties worden geconfronteerd. Ook voor de brandweer, andere beroepsgroepen en de individuele burger geldt dat voldoende kracht, uithoudingsvermogen en coördinatie bijdragen aan de lichamelijke weerbaarheid.

De centrale vraag is daarom niet alleen hoeveel kracht iemand kan ontwikkelen, maar vooral hoe die kracht doelmatig, verantwoord en sportspecifiek kan worden opgebouwd.

2. De fysiologische basis van krachttraining

Krachttraining veroorzaakt een trainingsprikkel waarop het lichaam zich aanpast. Tijdens de inspanning worden spieren en het zenuwstelsel belast; vervolgens vindt tijdens voldoende herstel het aanpassingsproces plaats. De spieren kunnen sterker worden, de aansturing door het zenuwstelsel kan verbeteren en het lichaam kan beter omgaan met vergelijkbare inspanningen.

Dit proces wordt vaak verklaard aan de hand van supercompensatie: na een adequate trainingsprikkel en voldoende herstel kan het prestatievermogen tijdelijk boven het oorspronkelijke niveau uitkomen. De precieze aanpassing hangt af van de trainingsbelasting, de trainingsgeschiedenis, de voeding, de slaap en de individuele belastbaarheid.

Vier belangrijke trainingsprincipes zijn:

• Overload: de trainingsprikkel moet voldoende groot zijn om aanpassing uit te lokken, zonder de herstelcapaciteit te overschrijden.
• Specificiteit: het lichaam past zich vooral aan de bewegingen, intensiteit en energiesystemen aan die worden getraind.
• Reversibiliteit: wanneer de trainingsprikkel langdurig wegvalt, nemen bepaalde verworven eigenschappen geleidelijk weer af.
• Verminderde meeropbrengst: naarmate iemand beter getraind raakt, is vaak een aangepaste prikkel nodig om verdere vooruitgang te boeken.

Krachtontwikkeling ontstaat niet uitsluitend door grotere spieren. Ook de samenwerking tussen spieren, de rekrutering van motorische eenheden en de snelheid waarmee kracht kan worden geleverd, spelen een belangrijke rol.

Het uitgangspunt is steeds de juiste verhouding tussen belasting en belastbaarheid. Meer trainen is niet automatisch beter; doelgericht trainen, voldoende herstellen en de belasting aanpassen aan de sporter leveren doorgaans meer op.

3. Conditie: meer dan uithoudingsvermogen

Conditie omvat verschillende lichamelijke eigenschappen die gezamenlijk het prestatievermogen bepalen:

• Kracht: het vermogen om weerstand te overwinnen of te controleren.
• Krachtuithoudingsvermogen: het herhaaldelijk of langdurig kunnen leveren van kracht.
• Explosieve kracht: het snel ontwikkelen van kracht.
• Uithoudingsvermogen: het langdurig volhouden van lichamelijke inspanning.
• Snelheid, mobiliteit en coördinatie: het doelmatig en gecontroleerd uitvoeren van bewegingen.

Bij judo zijn deze eigenschappen nauw met elkaar verbonden. Een judoka moet een tegenstander kunnen trekken, duwen, controleren en werpen, terwijl hij tegelijkertijd reageert op veranderende bewegingen en weerstand. Een wedstrijd vraagt bovendien om herhaalde intensieve acties, afgewisseld met perioden van relatieve rust.

Judo zelf is daarom al een veelzijdige vorm van kracht- en conditietraining. Tijdens uchikomi, nagekomi en randori worden grote spiergroepen en complexe bewegingsketens aangesproken. De belasting is echter afhankelijk van de oefenvorm, de partner, de intensiteit en het technische niveau.

Omdat tijdens judo meerdere spiergroepen gelijktijdig samenwerken, is het niet altijd mogelijk om een specifieke spier afzonderlijk voldoende te belasten. Aanvullende krachttraining kan die leemte opvullen door gerichte spierversterking en een beter gedoseerde trainingsbelasting.

4. Waarom krachttraining voor judoka's?

Krachttraining kan het judoprestatievermogen ondersteunen door:

• de maximale kracht en explosieve kracht te vergroten;
• het krachtuithoudingsvermogen te verbeteren;
• de fysieke weerstand tegen herhaalde belasting te vergroten;
• spierfunctie en belastbaarheid na een blessure te helpen herstellen;
• de controle over romp en ledematen te verbeteren;
• een solide fysieke basis te leggen voor technische en tactische ontwikkeling.

Deze voordelen ontstaan alleen wanneer de oefeningen correct worden uitgevoerd en het programma aansluit bij het trainingsdoel.

Voor een judoka zijn vooral de benen, heupen, romp, rug, schouders, armen en onderarmen van belang. De precieze nadruk verschilt per sporter, gewichtsklasse, judostijl en wedstrijdniveau.

Geschikte algemene oefenvormen zijn onder meer squats, lunges, roeibewegingen, gecontroleerde trek- en duwoefeningen, rompstabiliteit en oefeningen voor de grip. Ook indoorroeien kan bijdragen aan de ontwikkeling van het cardiovasculaire uithoudingsvermogen en de belastbaarheid van verschillende spiergroepen.

De keuze en uitvoering van oefeningen verdienen deskundige begeleiding, zeker bij beginners, oudere sporters en mensen met bestaande klachten of eerdere blessures.

Een belangrijk onderscheid: krachttraining ondersteunt het judo, maar vervangt het niet. Een beweging met halters nabootsen is niet hetzelfde als een worp uitvoeren tegen een bewegende tegenstander. Techniek, timing, balans, afstand en aanpassing aan de tegenstander moeten in de dojo worden ontwikkeld.

5. Trainingsopbouw en periodisering

Een verantwoord krachttrainingsprogramma begint met een beoordeling van het niveau, de ervaring, het trainingsdoel en de belastbaarheid van de judoka. Vervolgens worden de oefeningen, weerstanden, herhalingen, sets en rustperioden bepaald.

De trainingsbelasting moet geleidelijk worden opgebouwd. Beginners leren eerst de juiste techniek en bewegingscontrole, voordat de weerstand substantieel wordt verhoogd.

Bij krachttraining zijn drie veelgebruikte trainingsdoelen te onderscheiden:

Maximale kracht: het vergroten van de maximale kracht die iemand kan leveren. Hiervoor worden doorgaans relatief zware weerstanden en weinig herhalingen gebruikt, met voldoende rust tussen de sets.

Explosieve kracht: het zo snel mogelijk ontwikkelen van kracht. Hierbij zijn de bewegingskwaliteit en de snelheid van uitvoering essentieel; de weerstand moet daarom passen bij het vermogen om de oefening technisch correct en explosief uit te voeren.

Krachtuithoudingsvermogen: het herhaaldelijk kunnen leveren van kracht. Hierbij worden doorgaans lichtere weerstanden en meer herhalingen gebruikt.

De exacte trainingsparameters moeten worden afgestemd op het niveau en het doel van de sporter. Eén vast schema is niet voor iedere judoka geschikt.

Periodisering verdeelt de training in fasen met verschillende accenten. In een algemene opbouwfase kan de nadruk liggen op de ontwikkeling van de fysieke basis en maximale kracht; in een volgende fase kan meer aandacht worden besteed aan explosiviteit en sportspecifieke belastbaarheid. Naarmate een belangrijke wedstrijd dichterbij komt, wordt de training afgestemd op de gewenste prestatie en het benodigde herstel.

Krachttraining vormt daarmee een onderdeel van het totale judoprogramma, naast technische, tactische, mentale en conditionele training.

6. De bijdrage van deskundige begeleiding

Tijdens mijn opleiding tot judoleraar A maakte ik kennis met de trainingsprincipes en krachttrainingsmethoden van Herman Debrot, krachttrainer en coach bij Kenamju. Zijn benadering benadrukte het belang van discipline, correcte uitvoering, individuele trainingsschema's en het systematisch volgen van de vooruitgang.

De kern van zijn aanpak was dat krachttraining een duidelijk doel moet hebben. Een judoka moet weten waarom een oefening wordt uitgevoerd, welke eigenschap wordt ontwikkeld en hoe de resultaten worden bijgehouden. Trainingsgegevens maken het mogelijk om vooruitgang te beoordelen en het programma tijdig aan te passen.

Ook de inzichten van bewegingswetenschapper drs. Joep Teeken over het World Fitness Level System (WFLS) zijn relevant. Dit systeem onderscheidde drie belangrijke componenten van fysieke fitheid:

• Cardio fit: het cardiovasculaire uithoudingsvermogen.
• Musculair fit: de spierkracht en spierconditie.
• Mobility fit: de bewegingsvaardigheid, mobiliteit en coördinatie.

Deze benadering onderstreept dat een goede lichamelijke conditie niet uit één enkele eigenschap bestaat. Een sterk lichaam moet ook voldoende uithoudingsvermogen en bewegingscontrole bezitten.

Voor judoka's is deze veelzijdigheid bijzonder belangrijk, omdat kracht zonder controle, mobiliteit of uithoudingsvermogen onvoldoende is om optimaal te presteren.

7. Hartslag, conditie en belastbaarheid

De hartslag kan een bruikbare aanwijzing geven voor de intensiteit van cardiovasculaire inspanning. Tijdens zwaardere inspanning stijgt doorgaans de hartfrequentie, omdat het lichaam meer zuurstof en voedingsstoffen naar de actieve spieren moet transporteren.

De hartslag in rust en de reactie van de hartslag op inspanning kunnen informatie geven over de trainingsadaptatie. De maximale hartslag neemt gemiddeld af met de leeftijd, maar verschilt sterk per individu. De bekende formule 220 min de leeftijd geeft slechts een ruwe schatting en is niet nauwkeurig genoeg om individuele trainingsgrenzen vast te stellen.

Bij het beoordelen van de conditie kunnen onder meer fietstesten en looptesten worden gebruikt. De Åstrand-test is een submaximale fietstest waarmee een schatting van het aerobe vermogen kan worden gemaakt. De Cooper-test beoordeelt hoeveel afstand iemand in twaalf minuten kan afleggen. Beide testen hebben beperkingen en moeten worden geïnterpreteerd in het licht van leeftijd, gezondheid, testprotocol en trainingsniveau.

Voor oudere of weinig getrainde sporters is een geleidelijke opbouw noodzakelijk. Bij bestaande gezondheidsproblemen, onverklaarde klachten of twijfel over de belastbaarheid is overleg met een arts verstandig voordat zware inspanningstesten of intensieve trainingen worden uitgevoerd.

8. Voeding, herstel en overtraining

Spierontwikkeling en conditieverbetering vinden niet uitsluitend tijdens de training plaats. Voeding, vocht, slaap en herstel bepalen mede hoe het lichaam op de trainingsprikkel reageert.

Koolhydraten leveren een belangrijke energiebron voor intensieve inspanning, eiwitten leveren bouwstoffen voor herstel en spieropbouw en vetten vervullen diverse essentiële functies. De totale energie-inname moet passen bij het trainingsvolume en de herstelbehoefte.

Voor judoka's in gewichtsklassen vraagt gewichtsbeheersing bijzondere aandacht. Herhaaldelijk snel afvallen, extreme vochtbeperking en trainen in plastic kleding of sauna's om gewicht te verliezen kunnen de gezondheid en het prestatievermogen ernstig schaden. Een structurele aanpak, zo nodig met begeleiding van een sportdiëtist, verdient de voorkeur.

Overtraining kan ontstaan wanneer de totale belasting langdurig groter is dan het lichaam kan herstellen. Mogelijke signalen zijn aanhoudende vermoeidheid, slechtere prestaties, verstoorde slaap, prikkelbaarheid en terugkerende blessures. Deze klachten kunnen ook andere oorzaken hebben en vragen daarom om een zorgvuldige beoordeling.

Een goede trainer bewaakt niet alleen de trainingsarbeid, maar ook de rust en het herstel. De sporter moet leren signalen van het eigen lichaam serieus te nemen. Een trainingsdagboek kan helpen om belasting, slaap, klachten en prestaties met elkaar in verband te brengen.

Een warming-up bereidt het lichaam voor op de komende inspanning. Na de training kan een rustige cooling-down helpen om geleidelijk naar een lagere inspanningsintensiteit terug te keren. Rekken kan bijdragen aan het ontwikkelen of onderhouden van de bewegingsuitslag, maar moet gecontroleerd gebeuren en mag geen pijn veroorzaken.

9. Mijn eigen bevindingen

Mijn eigen ervaringen hebben mij geleerd dat krachttraining een belangrijke ondersteunende functie kan vervullen bij het beoefenen van judo. Na langdurige fysieke beperkingen merkte ik dat gerichte training mijn spierfunctie en belastbaarheid hielp verbeteren, waardoor ik weer volwaardig aan judotrainingen kon deelnemen.

Daarbij werd ook duidelijk dat krachttraining maatwerk is. Oefeningen moeten passen bij de individuele mogelijkheden en mogen niet worden gekozen omdat ze in een sportschool populair zijn of omdat iemand anders er goede resultaten mee behaalt.

De squat is hiervan een voorbeeld. Een technisch goed uitgevoerde squat belast meerdere spiergroepen van de benen en romp en kan daardoor een waardevolle oefening zijn voor judoka's. De uitvoering moet echter passen bij de ervaring, mobiliteit en lichamelijke belastbaarheid van de sporter.

De belangrijkste les is dat een goed programma niet uitsluitend gericht is op meer gewicht, meer herhalingen of grotere spieren. Het gaat om de overdraagbaarheid naar het beoogde sportdoel, om een verantwoorde opbouw en om het vermogen om gedurende langere tijd gezond en doelgericht te blijven trainen.

10. Conclusie

Krachttraining kan het judo op zowel fysiek als mentaal vlak ondersteunen. Door een gerichte ontwikkeling van kracht, explosiviteit, spieruithoudingsvermogen en rompcontrole kan de judoka beter voorbereid zijn op de lichamelijke eisen van training en wedstrijd.

Het resultaat hangt af van de kwaliteit van het programma, de juiste uitvoering, de individuele belastbaarheid en de balans tussen inspanning en herstel. Deskundige begeleiding en het systematisch volgen van de trainingsvoortgang zijn daarbij belangrijke voorwaarden.

De inzichten van Herman Debrot en drs. Joep Teeken onderstrepen ieder vanuit hun eigen invalshoek het belang van doelgerichte training, individuele afstemming en een brede benadering van fysieke fitheid.

Mijn uiteindelijke conclusie is eenvoudig: krachttraining is geen vervanging van judo, maar kan een waardevolle basis vormen om judo beter, sterker en verantwoord te beoefenen. Het krachthonk bouwt aan de fysieke voorwaarden; de dojo leert de judoka die mogelijkheden daadwerkelijk te gebruiken.

Daarbij blijft één uitgangspunt overeind: een trainingsprogramma dat verkeerd is opgebouwd of niet aansluit bij de sporter kan zijn doel missen en zelfs averechts werken. Niet de hoeveelheid trainingsarbeid alleen, maar de kwaliteit ervan bepaalt de waarde.

Bronnen en literatuur

• Cursusboek opleiding judoleraar B.
• Herman Debrot, De IJzerbijbel.
• Douwe Boersma, Judo in beweging.
• Leo de Vries, Methodisch-didactisch leer- en werkplan voor het judo-onderwijs.
• Drs. Joep Teeken, publicaties over het World Fitness Level System.
• R. de Boer, Bodybuilding voor iedereen.
• NOC*NSF en overige geraadpleegde sport- en trainingsbronnen.

Deze verkorte versie is een inhoudelijke bewerking van de oorspronkelijke scriptie. Historische trainingsvoorbeelden en testmethoden zijn samengevat; de oorspronkelijke bijlagen, individuele trainingsscores en testgegevens zijn niet integraal opgenomen. 

Ps: Leo de Vries heb ik persoonlijk leren kennen als docent bij mijn eerdere opleiding tot judoleraar A in Nieuwegein. Ook Herman Debrot. 

🦟Zoemtrauma, verwarring versus zorg en TBS

Een nachtelijke rondgang langs de grenzen van de politiezorg — geschreven rond 2013

Deze week lag ik weer aan het infuus van de geplande nachtdiensten. Een keur aan evenementen had de plaatselijke horeca als het ware tot de laatste druppel leeggeplunderd, waarbij ook de glazen hun bijdrage hadden geleverd. Voor de diverse festiviteiten was extra politiepersoneel ingezet en de verwachting was dat het op geweldsgebied wel rustig zou blijven. Met nog wat extra politietoezicht en een alcoholcontrole erbij kon er toch eigenlijk niets meer misgaan, zo leek de gedachte.

Maar de werkelijkheid heeft nu eenmaal de onhebbelijke gewoonte om zich niet aan onze planning te houden. Omstreeks 02.00 uur sloeg de vlam alsnog in de pan, alleen niet bij een van de evenementen, maar midden in de stad, waar iemand van de beveiliging van achteren op zijn hoofd werd geslagen. De dader was mij bekend en werd korte tijd later door de aangever en verschillende getuigen aangewezen. Hem dus maar als de wiedeweerga aangehouden. Van verzet of geweld tegen mijn collega en mij was geen sprake, al stonden wij op dat moment ook wel op een voor hem enigszins onverhoeds tijdstip voor zijn neus.

Weer een kerfje erbij op zijn geweldscv, maar of hij daar nu iets van opsteekt, is een heel andere vraag. Zijn verleden en heden lijken elkaar op dat punt namelijk weinig nieuws te vertellen. Misschien moet er bij deze man toch eens iets anders worden getuned, want wanneer iemand telkens opnieuw dezelfde fout maakt, kun je je afvragen of het bestaande recept nog wel de juiste ingrediënten bevat.

Ondertussen liepen de andere werkzaamheden gewoon door. Woninginbraken, aanhoudingen en allerlei vormen van maatschappelijk politiewerk wisselden elkaar af binnen het district waarin ik werkzaam was. Bij meerdere woninginbraken werden verdachten aangehouden en ook bij andere zaken werd door de collega's goed en naar behoren geacteerd. Als mensen eens wisten hoe snel wij tijdens zo'n dienst proberen daders aan te houden en misdrijven te stoppen, zouden sommigen zich misschien nog eens achter de oren krabben. Bij een spoedrit ruikt de dienstauto immers niet zelden naar burning rubber, en dat doen we doorgaans niet om de bandenleverancier aan extra omzet te helpen.

Toch waren het niet de woninginbraken of de geweldszaken die mij uit deze reeks nachtdiensten het meest zijn bijgebleven. De laatste nachtdienst begon rustig, maar vanaf 03.30 uur moesten we nog bij twee meldingen aantreden waarbij de menselijke hulpvraag veel groter bleek dan het strafrechtelijke belang.

De man die de diepvriezer niet meer vertrouwde

Bij de eerste melding ging het om een oudere heer die naar eigen zeggen last had van de airconditioning van zijn buren. Omdat het hinderlijke geluid maar niet ophield, was hij in de tegenaanval gegaan en had hij zijn radio in de slaapkamer tegen de muur van de buren gezet, waarna hij het volume kennelijk voldoende had opgeschroefd om ook hun nachtrust in de aanbieding te doen. Het resultaat was voorspelbaar: niemand sliep nog.

We belden bij hem aan en toen hij de deur opendeed, kreeg ik al snel een indruk van de situatie. Er was geen sprake van een strafbaar feit dat onze aandacht opeiste, maar wel van een intriest verhaal waarin noodzakelijke begeleiding en zelfs behoorlijke nachtkleding niet langer vanzelfsprekend leken. De man maakte een kwetsbare indruk en het was moeilijk te begrijpen hoe hij zijn dagelijkse leven nog zelfstandig kon organiseren.

Naar mijn oordeel was een andere woon- en begeleidingssituatie dringend noodzakelijk, maar zo'n verandering regel je in Nederland nu eenmaal niet door even een sleutel om te draaien. Er zijn procedures, instanties, beoordelingen en afspraken nodig, terwijl de mens om wie het allemaal draait ondertussen gewoon verder moet leven.

Dus gingen wij op zoek naar het zoemende geluid. Van boven naar beneden en van beneden naar boven, want wij dienders zijn van nature natuurlijk ook een soort zoemspecialisten. Je krijgt tijdens je loopbaan van alles op je bord, maar een nachtelijke zoektocht naar een verdachte diepvriezer hoort niet direct tot de onderdelen waarvoor je bij de politieopleiding een apart certificaat ontvangt.

Uiteindelijk vonden we de bron van alle ellende in de keuken. Het was de diepvriezer die stond te zoemen.

SSSSSSTTTTTT!

Op dat moment was de man het met ons eens en leek het probleem daarmee opgelost. Voor even, althans. Want wat gebeurt er wanneer wij weer vertrekken en het geluid later opnieuw zijn aandacht trekt? Hoe lang houdt zijn geheugen vast wat we hem hebben uitgelegd, zeker wanneer dementie of de gevolgen van een herseninfarct mogelijk een rol spelen? Op de keukenkast lagen medicijnen en afspraken met psychiaters en psychologen, maar papier op een kast is nog geen begeleiding aan huis.

Na de melding heb ik met het wijksecretariaat afgesproken dat we verder zouden inzoomen op de situatie, om te kijken welke ondersteuning mogelijk was en hoe het welzijn van deze man beter kon worden gewaarborgd.

Het zoemen was gevonden, maar daarmee was de werkelijke oorzaak van de ellende niet verdwenen.

Een inbraak zonder buit, maar met een hulpvraag

Omstreeks 06.00 uur werden we opnieuw bij een melding geroepen. Ditmaal zou er zijn ingebroken, maar er bleek niets gestolen en niets opengebroken te zijn. We kregen wel een verhaal te horen over wie er gebeld moest worden, alleen werd ons niet duidelijk waarvoor die persoon precies gebeld moest worden.

Ook hier trof ik iemand aan van wie de toestand en de manier van spreken vragen opriepen over de mogelijkheid om zelfstandig te blijven wonen. De gedachten sprongen van de hak op de tak en het verhaal was nauwelijks te volgen. Het was geen kwestie die je met een proces-verbaal of een vermanend woord kon oplossen, want daarvoor lag het probleem kennelijk veel dieper.

We hebben niet meteen de complete pillenfabriek nagetrokken om vervolgens met een diagnose onder de arm naar buiten te lopen. Dat is ons werk niet en daarvoor zijn andere deskundigen nodig. Maar je hoeft geen arts te zijn om te zien dat iemand mogelijk niet meer in staat is zijn eigen situatie goed te overzien en dat er iets moet gebeuren voordat het echt misgaat.

Alleen begint daar vaak het volgende hoofdstuk: wie neemt de verantwoordelijkheid, wie beoordeelt wat noodzakelijk is en wie zorgt ervoor dat de hulp niet bij een melding of een doorverwijzing blijft steken?

De politie kan signaleren, vastleggen, overleggen en aan de bel trekken. Maar we kunnen niet iedere keer opnieuw aanbellen om vast te stellen dat dezelfde problemen nog altijd bestaan. Er moet na onze constatering ook iemand zijn die de zorg daadwerkelijk oppakt.

Twintig uur op het toilet

Eerder die week moesten we bij een oudere, alleenstaande mevrouw de voordeur openbreken. Ze zat naar schatting al zo'n twintig uur op het toilet nadat zij door een herseninfarct was getroffen. Ze kon zich niet meer bewegen en was ernstig verstijfd. Het was een beeld dat je niet gemakkelijk van je netvlies krijgt: de mondhoeken omlaag, het lichaam niet meer in staat om te doen wat het hoofd misschien nog wel wilde.

Gelukkig was de thuiszorg ons voor geweest en hoefden wij alleen nog het grove breekwerk voor onze rekening te nemen. Ook moest het gas worden uitgezet van een pan waarin het water inmiddels drooggekookt was. Gelukkig stond er deze keer geen frituurpan op het vuur, want ook dat soort verrassingen hebben we in de loop der jaren al mogen meemaken.

De vrouw werd met spoed per ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik hoopte dat zij daar de noodzakelijke behandeling zou krijgen en voldoende zou herstellen om haar leven weer enigszins op de rails te krijgen, liefst met een sociaal vangnet dat beter bestand was tegen de kwetsbaarheid die bij ouder worden en ziekte kan ontstaan.

Maar wat als iemand niet meer zelfstandig kan functioneren, terwijl de omgeving dat niet op tijd ziet? Wat als er geen familie in de buurt is, de thuiszorg slechts op bepaalde momenten langskomt en de hulp pas op gang komt wanneer iemand niet meer in staat is zelf alarm te slaan?

Dan is een voordeur soms het laatste obstakel tussen leven en dood, en staat er toevallig een politieagent met een breekijzer voor.

Drie mensen, één ongemakkelijke werkelijkheid

Deze drie situaties zijn slechts een minuscuul voorbeeld van wat de Nederlandse samenleving de komende jaren te wachten staat. Gelukkig hoefde ik tijdens deze diensten niet te constateren dat mensen al weken eerder voor het laatst waren gezien en inmiddels vrijwel onopgemerkt in hun woning waren overleden. Ook zulke gevallen komen voor, en ze laten een kant zien van onze welvarende maatschappij die minder gemakkelijk in een folder over vooruitgang past.

We leven in een materialistische consumptiemaatschappij waarin steeds meer mogelijk lijkt, maar waarin mensen desondanks tussen de mazen van het sociale vangnet kunnen verdwijnen. We kopen, bouwen, vernieuwen en organiseren, terwijl een oudere buurman soms niet meer weet waar het gezoem vandaan komt en een alleenstaande vrouw urenlang hulpeloos op haar toilet kan zitten.

Iedere diender in Nederland kan duizenden vergelijkbare verhalen vertellen. Verhalen die zich niet altijd laten vangen in cijfers, registraties of een keurige rapportage, maar die wel iets blootleggen over de manier waarop we met kwetsbare mensen omgaan.

En dan kom ik bij een punt dat mij als politieman bezighoudt. De politie heeft een belangrijke taak wanneer iemand in nood verkeert, wanneer er gevaar dreigt of wanneer onmiddellijk optreden noodzakelijk is. We zijn er om te helpen, te beschermen en waar nodig op te treden. Maar de politie kan niet het sluitstuk worden van ieder probleem waarvoor elders geen plaats, tijd of oplossing beschikbaar is.

Wanneer wij nachtenlang moeten leuren om passende aandacht, begeleiding of huisvesting voor kwetsbare mensen geregeld te krijgen, gaat er iets mis in de aansluiting tussen politie en zorg. Niet omdat een agent zich te goed zou voelen om iemand te helpen, maar omdat hulp bieden iets anders is dan structurele zorg organiseren.

De eerste nood moet worden gelenigd, vanzelfsprekend. Daarna moet er echter een instantie zijn die de verantwoordelijkheid overneemt en ervoor zorgt dat de volgende nacht niet opnieuw dezelfde politiemensen bij dezelfde voordeur staan.

Want ondertussen wachten er ook slachtoffers van woninginbraken, worden geweldszaken gemeld en moet de politie haar andere wettelijke taken uitvoeren. Tijd is niet onbeperkt en mensen zijn dat evenmin. Je kunt een organisatie wel steeds meer taken toeschuiven, maar daarmee creëer je nog geen extra mensen, deskundigheid of capaciteit.

Daar heb ik eerder over geschreven en ik vrees dat ik er nog wel vaker op terug zal komen.

Van zoemtrauma naar TBS

Dan de krant van vandaag, waarin een artikel stond over Anders Breivik en de uiteenlopende psychiatrische beoordelingen die destijds rond zijn zaak naar buiten waren gekomen.

De ene beoordeling kwam tot de conclusie dat hij psychotisch was en daardoor mogelijk ontoerekeningsvatbaar moest worden geacht, terwijl andere deskundigen die conclusie niet deelden. In de berichtgeving werd onder meer betoogd dat zijn extreme politieke overtuigingen niet zonder meer het gevolg waren van een geestesziekte.

Dat verschil is van wezenlijk belang. Een afschuwelijke daad of een radicale overtuiging levert op zichzelf geen psychiatrische diagnose op. Evenmin betekent een psychiatrische diagnose automatisch dat iemand juridisch ontoerekeningsvatbaar is. Daarvoor zijn deskundige beoordelingen en uiteindelijk een rechterlijke beslissing nodig.

De vraag wat er met Breivik moest gebeuren, ging dan ook veel verder dan de vraag of hij levenslang gevangen moest blijven of dat een psychiatrische maatregel aan de orde was. Het ging ook over de bescherming van de samenleving, de verantwoordelijkheid van de dader en de manier waarop het recht omgaat met mensen die zeer ernstige misdrijven hebben gepleegd.

Welke beslissing er uiteindelijk ook wordt genomen, de gevolgen zijn ingrijpend en de kosten kunnen aanzienlijk zijn. Maar kosten alleen kunnen nooit de doorslag geven bij de vraag of iemand psychiatrische behandeling nodig heeft of een gevaar vormt voor anderen. Daarvoor zijn andere afwegingen nodig, gebaseerd op feiten, deskundigheid en de wet.

Toch raakt die discussie aan een bredere vraag die mij ook tijdens mijn politiewerk bezighield: hoe organiseren we zorg en veiligheid op een manier die zowel de samenleving als de betrokken persoon recht doet?

De rekening van onze keuzes

Als we het totale zorgpakket bekijken, wordt het hoog tijd om de juiste keuzes te maken. Niet door mensen die hulp nodig hebben simpelweg af te schrijven, maar door eerder te erkennen wanneer zelfstandig wonen niet meer verantwoord is, wanneer begeleiding tekortschiet en wanneer een andere vorm van zorg noodzakelijk wordt.

Soms moet je de sleutel inderdaad niet langer bij iemand laten liggen zonder te controleren of die persoon nog veilig met die verantwoordelijkheid kan omgaan. Maar de oplossing is niet om de deur dicht te gooien en vervolgens te doen alsof het probleem daarmee verdwenen is. Er moet een alternatief zijn, met passende begeleiding, een veilige woonomgeving en mensen die daadwerkelijk verantwoordelijkheid nemen.

Ook behandeling kent grenzen, maar wie bepaalt waar die liggen en op welke gronden? Dat zijn geen beslissingen die een politieman tijdens een nachtdienst tussen twee meldingen door kan nemen. Daarvoor zijn zorgprofessionals, wettelijke kaders en een samenleving nodig die bereid is haar verantwoordelijkheid onder ogen te zien.

De rekening van onze keuzes bestaat namelijk uit meer dan geld. Ze bestaat ook uit de uren waarin iemand onnodig alleen zit, uit de nachten waarin een kwetsbare oudere niet meer weet wat er gebeurt en uit de momenten waarop hulp pas verschijnt wanneer het al bijna te laat is.

En soms bestaat die rekening uit een politieman die midden in de nacht een diepvriezer aanwijst en probeert uit te leggen dat het geluid uit de keuken komt.

Dat is misschien een klein probleem, vergeleken met geweld, zware criminaliteit of een zaak als die van Breivik. Maar voor die oudere man was het op dat moment zijn hele wereld.

En daar begint voor mij de werkelijke vraag over zorg en verantwoordelijkheid: niet hoeveel een probleem kost wanneer het eenmaal is geëscaleerd, maar hoeveel menselijk leed we hadden kunnen voorkomen als we eerder hadden gezien wat er werkelijk aan de hand was.

Naschrift: De man met het zoemtrauma wist mij tijdens onze zoektocht ook nog te vertellen wat het verschil is tussen een psychiater en een psycholoog. Een psychiater is arts en heeft zich gespecialiseerd in de psychiatrie; een psycholoog heeft een andere opleiding en kan niet op grond van die titel alleen medicatie voorschrijven. Dat wist u uiteraard allang.

Maar het was wel bijzonder dat juist deze man, die op dat moment zo'n kwetsbare indruk maakte, mij die uitleg kon geven. Mensen zijn nu eenmaal niet altijd wat je op het eerste gezicht denkt te zien.

En gelukkig maar, want ik ben ook geen dokter, nietwaar?

Terugbellen?

Terugbellen, call centre of postbode?

Een politiepraktijkverhaal uit de lade, geschreven tussen 2013 en 2015.

Soms kom je bij het opruimen iets tegen waarvan je denkt: verdorie, heb ik dat geschreven? En als je het dan terugleest, blijkt dat de jaren er weliswaar overheen zijn gegaan, maar dat niet iedere gedachte met de tijd is verdwenen. Sommige woorden zijn gedateerd, de communicatiemiddelen hebben een ontwikkeling doorgemaakt en de beleidsmakers hebben ongetwijfeld weer nieuwe plannen bedacht, maar de vragen die eronder liggen, zijn niet automatisch met pensioen gegaan.

Dit verhaal schreef ik ergens tussen 2013 en 2015, toen ik nog midden in de politiepraktijk stond en mij regelmatig verbaasde over de groeiende hoeveelheid regels, registraties en verwachtingen waarmee de diender op straat te maken kreeg. Het is geen wetenschappelijk onderzoek en evenmin een beleidsnota, maar een persoonlijke kijk op het werk, de burger en de organisatie, opgeschreven zoals ik dat toen beleefde.

De vraag die ik er nu, ruim tien jaar later, aan toevoeg, is eenvoudig: wat is er werkelijk veranderd?

Zijn we minder tijd kwijt aan bureaucratie, of hebben we er alleen modernere middelen bij gekregen om dezelfde administratieve molen draaiende te houden? Is de verantwoordelijkheid van de burger groter geworden, of wordt van de politie nog steeds verwacht dat zij ieder probleem overneemt zodra iemand de telefoon pakt?

En wanneer we spreken over klantgerichtheid, vergeten we dan weleens dat achter die klant een mens zit, maar dat achter die politieagent óók een mens zit, die keuzes moet maken met beperkte tijd en middelen?

Lees het verhaal gerust met de kennis van nu, maar beoordeel het ook in de tijd waarin het is ontstaan. Want de tand des tijds mag best aan een tekst knagen; het zou alleen jammer zijn als we daardoor vergeten welke vragen er destijds al werden gesteld.

Hieronder mijn oorspronkelijk verhaal dan: Terugbellen, call centre of postbode

 Gelezen in 24/7, oftewel het personeelsblad van de politie. Ik vind het een heel interessant boekwerkje, vooral wanneer het onderwerpen bevat die mijn grijze massa in beweging zetten. Mijn aandacht werd meteen getrokken door het onderwerp ALTIJD TERUGBELLEN. Daar is op zichzelf niets mis mee, maar hoe interpreteren we dat in onze hausse aan bureaucratie? Juist ja, alweer een aanleiding om de administratieve molen wat harder te laten draaien. Volgens mij moet het minder worden, maar ach, denktanks hebben kennelijk beslist dat er meer teruggecommuniceerd moet worden met de klant.

De klant is koning, maar kan tegelijkertijd een veelkoppig monster zijn dat luistert naar de naam Hydra. De samenleving zou moeten co-existeren, maar in plaats daarvan gaan we als een kip zonder kop door het leven, gedwarsboomd door actualiteiten die we liever niet willen zien of horen. We sluiten de ramen, de rolluiken en de gordijnen en sturen de door onszelf verwekte pubers de straat op. Dan hebben we tenminste RUST na een dag van hard werken, arbeidsstress en gezeur over normafwijkend gedrag.

Yes we can! Na een dag van arbeids(on)vreugde kunnen we eindelijk gaan sporten in de woonkamer, met het trainingspak aan en de afstandsbediening binnen handbereik. Het onderdeel bankdrukken, gecombineerd met zappen en de mond volproppen, blijkt vooral bij mannen een uitstekend ontwikkelde vorm van multitasking. Wat een wonderlijke samenloop van (on)gelukkige omstandigheden.

Dat bankdrukken brengt mij gevoelsmatig bij een trechter, waarvan de uitloop steeds smaller wordt. Van bovenaf kieperen we er allerlei problemen in: ruzie met de buren, civielrechtelijke kwesties, gedoe met de ex, aansprakelijkheid, problemen met de omgeving en op het werk, belastingen, uitkeringsfraude en het afsluiten van de omgeving en de wereld. En last but not least: aapmanagement.

Vervolgens kom je niet meer van de bank af, maar weet je wel de wijkagent of de politie te informeren over alle misstanden die je hebt waargenomen, zonder dat je zelf ook maar een vinger hebt uitgestoken. Uiteraard probeer je de aap op de mouw van de politie te spelden. Dat noemen we tegenwoordig de zelfredzaamheid van iedere burger. Bij mij lukt deze opstelling in ieder geval niet zomaar. Een metafoor die ik weleens gebruik, is de volgende: wanneer je naar de slager of de bakker gaat, laat je daar toch ook niet meteen je auto een onderhoudsbeurt geven?

In mijn regio is het gebruikelijk om na bijvoorbeeld een woninginbraak contact op te nemen met de gedupeerde. Dat is verplicht, want anders krijg je verbaal op je sodemieter van je chef. Bij andere zaken die nog niet zijn uitgekristalliseerd, is terugbellen eveneens gewenst, maar dan vooral op basis van het gevoel van de diender, met de nodige Feinfühligkeit en Fingerspitzengefühl.

De minister van Veiligheid en Justitie wil dit nu grootschaliger aanpakken en de dienders daartoe opdracht geven. Goh, zouden wij in mijn regio op dit punt dan toch al vooruitstrevend te noemen zijn?

Met het donkere dagen offensief — bah, wat een benaming — zijn er uiteraard weer heel wat gedupeerden van woninginbraken die teruggebeld moeten worden. De laatste weken bel ik me dan ook een ongeluk. Mijn ervaringen zijn dat zelfs met 06-nummers de telefoon lang niet altijd wordt opgenomen. Wij dienders bellen nu eenmaal met een onbekend nummer, waardoor mensen herhaaldelijk niet opnemen, zelfs niet wanneer we het opnieuw proberen.

Heb je een keer nachtdienst, dan vindt men het ongewenst wanneer je na 22.00 uur terugbelt. Op een ander tijdstip bellen lukt niet altijd, omdat je dan buiten de spreekwoordelijke deadline valt. Het is een merkwaardige paradox: we moeten terugbellen, maar wel op een tijdstip dat de ontvanger schikt en binnen de termijn die de organisatie voorschrijft. De praktijk laat zich kennelijk niet altijd in een spreadsheet vangen.

Meestal hoor ik aan de andere kant van de lijn dat men zit te wachten op het uitgetikte proces-verbaal, inclusief de uitgewerkte bijlage met gestolen goederen, omdat de verzekering daarom vraagt. Ik heb zelf meegemaakt dat iemand na een inbraak in een flat geen aangifte deed, omdat hij niet verzekerd was en aangifte doen alleen maar extra moeite betekende.

Dat is voor mij ook meteen de tendens die ik bespeur. Wij doen buurtonderzoeken, verrichten sporenonderzoek, plaatsen foto's op Twitter en proberen ondertussen alle deadlines te halen. Je zou je haast afvragen hoeveel aangiften er zouden worden gedaan wanneer de verzekeraar niet om een proces-verbaal vroeg. Dat is natuurlijk geen bewijs dat iedereen zo denkt, maar het roept wel een vraag op over de verwachtingen die we van elkaar hebben.

Ik heb via Twitter nog nooit meegemaakt dat er bruikbare aanwijzingen binnenkwamen. Toch blijf ik hopen dat het een keer gebeurt, want hoop doet leven. Al pak ik maar één boef in honderd jaar, dan is de moeite mij nog altijd waard, nietwaar? Daar mag mijn aanpak en professionaliteit in ieder geval niet onder lijden. Mijn duimen beginnen inmiddels een behoorlijke eeltlaag te ontwikkelen van al dat getwitter.

De pakkans van de dader is bijzonder klein te noemen. Daar spelen verschillende factoren een rol, waaronder de bewijsbaarheid van feiten, de beschikbare opsporingscapaciteit en de manier waarop strafzaken uiteindelijk worden afgedaan. In mijn beleving sluiten de werelden van de onderzoekende politie en de rechterlijke macht niet altijd even goed op elkaar aan.

Ook zaken die ad informandum worden gevoegd, tellen niet op dezelfde manier mee als afzonderlijk bewezen en bestrafte delicten. Ik zou in dat verband ook eens naar Duitsland kijken. Daar zag ik destijds verschillen in de manier waarop delicten werden geregistreerd en afgedaan, waardoor de cijfers niet zonder meer met de Nederlandse cijfers te vergelijken waren. Maar ja, het is natuurlijk veel gemakkelijker om met cijfers te zwaaien dan om eerst eens goed te onderzoeken wat die cijfers nu werkelijk zeggen.

Ondertussen waarschuwen we via de sociale media voor oplichters, criminelen en andere onverlaten die gegevens proberen te ontfutselen, waarna je bankrekening sneller onder nul staat dan je 'internetbankieren' kunt zeggen. Het gevolg is dat een telefoontje van de politie niet door iedereen als echt en onvervalst wordt ervaren. Het kan immers net zo goed een faker zijn die uit is op je gegevens en je geld. We vragen burgers alert te zijn op telefonische oplichting en moeten vervolgens niet verbaasd zijn wanneer ze een onbekend nummer wantrouwen. Ook dat hoort bij de werkelijkheid waarin we werken.

Dan lees ik nog een nieuwe term: ambassadeur van politie. Hoe word je dat eigenlijk? Zit het in je genen, word je uitverkoren of is het een willekeurige optie bij het rad van fortuin waarop een aantal gegadigden staat te wachten? Ik vraag het maar, want de ene burger wordt ambassadeur en de andere krijgt het advies om vooral zelfredzaam te zijn. Misschien moeten we daar nog eens een cursus met certificaat aan wijden.

Uiteraard ben ik hierboven ook een beetje aan het dollen. Het onderhouden van netwerken en het bevorderen van buurtpreventie zijn waardevol en kunnen bijdragen aan een veiligere leefomgeving. Daar bestaat geen twijfel over. Maar klantgerichtheid mag niet betekenen dat we burgers steeds minder aanspreken op hun eigen verantwoordelijkheid. We kunnen nu eenmaal niet iedere misstand uit handen van onze potentiële klanten nemen, alsof de politie een universele probleemoplosser is die op afroep aan huis verschijnt.

Ik zou zeggen: je kunt zelf toch ook nog iets betekenen voor de oplossing van je probleem, in plaats van uitsluitend de politie voor je karretje te spannen? Zelfredzaamheid moet immers meer zijn dan een mooi woord in een beleidsnota.

Telefoneren lijkt tegenwoordig trouwens al bijna ingehaald door de moderne communicatiemiddelen. Sms'en, Twitter en Skype: daarin moet worden geïnvesteerd, zo lijkt het. Dat kan kennelijk ook bij KPN worden besteld, die daar alleen maar groter en dikker van wordt. Gewoon telefoneren begint zo langzamerhand op de fax te lijken, een communicatiemiddel waarvan je je afvraagt wie het nog gebruikt.

Tegenwoordig breng ik de aangifte zelf naar de benadeelde. Daarmee doe ik meteen aan nazorg en kan alles volgens BOS-Z worden afgevinkt en opgeborgen. Case closed. Tenzij het een cold case betreft, natuurlijk, want dan is de zaak nog niet klaar en blijft er werk aan de winkel.

De bureaucratie groeit ondertussen gewoon verder, ondanks toezeggingen van de minister dat deze juist moet worden afgekalfd. I rest my case.

Met betrekking tot terugbellen is er echter één uitzondering waarvoor ze mij gerust midden in de nacht wakker mogen maken. Namelijk om een boodschap door te geven waarvan ik destijds hoopte dat ik die ooit zelf aan de ouders van Nicky Verstappen zou mogen brengen: dat de moordenaar van hun kind was opgespoord en opgepakt.

Nicky Verstappen verdween in augustus 1998 tijdens een zomerkamp op de Brunssummerheide. Zijn lichaam werd een dag later gevonden. De zaak bleef jarenlang onopgelost, totdat Jos B. in 2018 in Spanje werd aangehouden. In 2022 volgde een veroordeling tot zestien jaar gevangenisstraf; de Hoge Raad liet die veroordeling in 2023 in stand, waarbij de straf wegens de lange duur van de procedure werd verminderd tot vijftien jaar en negen maanden.

Toen ik dit verhaal schreef, was die doorbraak er nog niet. Ik kon alleen maar hopen dat er ooit duidelijkheid zou komen voor de ouders van Nicky, die jarenlang met het verlies van hun kind en de onbeantwoorde vragen moesten leven.

Wat zou ik graag de diender zijn geweest die hun dat verlossende nieuws mocht brengen. Niet omdat een telefoontje het verdriet kan wegnemen, want dat zou een illusie zijn, maar omdat het na zoveel jaren onzekerheid misschien een stukje rust had kunnen geven. De energie die hun nog rest, zouden ze dan kunnen besteden aan hun dochter en aan elkaar, zonder dat die ene onbeantwoorde vraag iedere dag opnieuw als een donkere schaduw aanwezig hoefde te zijn.

Dat zou voor mij het mooiste telefoongeschenk voor zijn ouders zijn geweest, lijkt mij toch.

Kabinet, gebruik in hemelsnaam een oortje ..

De politie draagt al jaren een oortje met directe verbinding naar de meldkamers. Direct en zakelijk to the point.

De Algemene Politieke Beschouwingen brengen mij terug in de tijd, naar mijn jaren als wijkagent en naar de manier waarop ik toen met verdeelde aandacht en twee typevingers mijn werk deed.

Tijdens de debatten, de twee dagen na Prinsjesdag, viel mij op hoeveel bewindslieden vooral, tijdens het spreken van een ander op hun telefoon zaten te kijken. Ik vroeg me af wat daar allemaal gebeurde. Misschien waren coaches, fractiemedewerkers en ingehuurde deskundigen op kosten van de belastingbetalers wel naarstig op zoek naar antwoorden, feiten of een gevatte vervolgvraag.

Of een gevatte kwinkslag om iemand publiekelijk belachelijk te maken.

Ik denk dan bij mezelf: leg dat ding toch even weg en kijk de spreker aan. Gewoon uit fatsoen. Ook als je het inhoudelijk nauwelijks met hem of haar eens bent.

Want ook ik zat als wijkagent regelmatig achter een scherm of ik was bezig in een van de vele wijken. Alleen kwam dat meestal nádat ik iemand eerst zijn verhaal had laten doen. Tegen een aangever of melder zei ik dan: “Nu gaan we uw aangifte of melding op papier zetten.” letterlijk op papier schrijven in het publieke domein, concept heette dat en dat met mijn hanen gekriebel!

Bij burenproblemen kon er vervolgens een complete doos van irritatie, ergernis en oude koeien uit de sloot worden opengetrokken. Soms kwamen er zelfs onhandelbare excessen voorbij. Meestal legde ik de pen dan meteen weg. Eerste beluisteren of het probleem des politie was of een verwijzing. Omdat mensen vertrouwen hadden in hun wijkagent, probeerden ze mij ook regelmatig voor ieder denkbaar civiel of andersoortig karretje te spannen. Ik kreeg het daardoor steeds drukker en drukker.

Op een gegeven moment zat ook mijn tijd aan zijn grens. Dan kaatste ik de bal terug: “Maak van uw probleem maar een mail aan mij. Zet alles wat u belangrijk vindt daarin.”

Dan kreeg ik soms casussen van tig kantjes. Alles erop en eraan. Bij bestudering bleek vervolgens regelmatig dat een deel helemaal geen politiewerk was, maar civielrechtelijk of iets voor een andere instantie of netwerkpartner. 

Ik knipte en plakte de informatie zo veel mogelijk onaangetast in ons systeem en besprak of stuurde het door naar de juiste partners. Of ik maakte een eind aan de illusie dat uw wijkagent het wel ff snel zou oplossen. Voordeel voor mij, nauwelijks typewerk en een casus die minuscuul uitgedokterd en beschreven was.

Deze aanpak leverde mij zeeën van tijd op. Bovendien had de melder  ondertussen zijn verhaal nog eens helemaal op papier gezet. Soms was dat bijna een herbeleving van alles wat hem  dwarszat. Of een herbezinning als ik niet meeging in zijn of haar vraag of verzoek.

Natuurlijk was niet iedereen daar blij mee. Mijn clientèle was ongeveer fiftyfifty: vijftig procent tevreden en vijftig procent ontevreden. Ik zei nu eenmaal waar het op stond en schoof verantwoordelijkheden niet zomaar richting politie. Toch heb ik, voor zover ik dat zelf mag beoordelen, in mijn wijken een goede naam behouden.

Eerst de mens, dan het scherm. Dat was voor mij de volgorde. Dat geldt voor de wijkagent, maar misschien net zo goed voor de volksvertegenwoordigers in alle rangen en standen.

Misschien is dat ook waarom ik bij de Tweede Kamer soms het gevoel krijg dat er iets wezenlijks verloren gaat: het luisteren naar elkaar.

Vragen en antwoorden lijken soms al duizend keer te zijn voorgekauwd. Hetzelfde vaste riedeltje wordt opnieuw opgediend. En nog een keer. En nog een keer. Tot vervelens toe. Men praat tegen elkaar, maar de indruk ontstaat dat men nauwelijks nog mét elkaar praat.

Ondertussen wordt de tent verbaal vakkundig afgebroken en vliegen de verwijten over en weer. En van diezelfde burger wordt vervolgens verwacht dat hij of zij elkaar met respect tegemoet treedt, naar elkaar luistert en vooral ook visie toont.

Dat vind ik op zijn minst opmerkelijk.

Het bracht mij bij een film met William Hurt, Broadcast News. Hij speelt daarin een journalist die tijdens interviews via een oortje voortdurend informatie krijgt aangereikt. Hij weet daardoor gewiekste vragen te stellen en blijft ondertussen ogenschijnlijk uitstekend geïnformeerd.

Misschien moeten we dat systeem in Den Haag maar invoeren. Kabinet, gebruik een oortje. Dan kan de denktank geruisloos het werk doen en kunnen de Kamerleden ondertussen gewoon de spreker aankijken. Zakelijk ipv persoonlijk als adagium. Meerderheden kweken door fatsoen, eerlijkheid en respect naar elkaar toe ...

Uiteraard heb ik het daarmee niet over de richting en inhoud van de gesprekken van dit minderheidskabinet. Dat is weer een heel andere discussie. In een zg slangenkuil,

De foto dan, daarmee wordt mijn hele verhaal eigenlijk in één plaatje samengevat.

Over het democratisch proces van miljoenen kiezers die stemmen op bewindslieden, die elkaar daarna omarmen maar ook stevig uitsluiten, om een coalitie te smeden. Alsof zij daarmee de intenties van hun kiezers dienen ...

Extinction Rebellion wees gewaarschuwd of toch niet?

Voor de één het CJIB, voor de ander een waarschuwing?

Weer ligt de A12 in Den Haag eruit. Op 13 september blokkeerde Extinction Rebellion opnieuw de Utrechtsebaan. De actie was niet aangekondigd. De burgemeester gaf opdracht de blokkade te beëindigen en uiteindelijk hield de politie 38 actievoerders aan. Volgens de politie was het merendeel van hen twee weken eerder ook al aangehouden en had die groep toen een waarschuwing gekregen. 

Als oud-wijkagent kijk ik daar met een iets andere blik naar dan iemand die alleen de beelden op televisie ziet.

Ik zie namelijk ook de politieman en -vrouw die daar staan. Zij krijgen de opdracht om een blokkade te beëindigen, moeten mensen van de rijbaan halen, aanhouden en vervolgens hun administratie op orde brengen. Dat doen zij niet omdat zij toevallig iets tegen XR hebben, maar omdat er een besluit ligt en omdat een snelweg nu eenmaal geen wandelpad of demonstratieterrein is.

De politie zegt zelf dat demonstreren op een snelweg onaanvaardbare risico's met zich meebrengt en dat het demonstratierecht geen vrijbrief is om herhaaldelijk een weg te blokkeren.

Daar kan ik als oud-politieman heel goed inkomen.

Maar dan komt voor mij de volgende vraag: wat gebeurt er ná die aanhouding?

Want de gewone burger kent het systeem maar al te goed. Een verkeersovertreding kan via een proces-verbaal bij het CJIB belanden en daar staat vervolgens geen vriendelijke uitnodiging voor een kop koffie in. Het CJIB int jaarlijks enorme aantallen feitgecodeerde zaken; de boetebedragen worden door het OM vastgesteld. 

En juist daarom ontstaat bij mij enige wrijving wanneer iemand keer op keer bewust dezelfde grens opzoekt en de consequentie daarvan niet altijd direct duidelijk is.

Ik zeg nadrukkelijk niet dat XR boven de wet staat. Dat zou feitelijk onjuist zijn.

Sterker nog, de rechter heeft onlangs zes mensen veroordeeld voor het blokkeren van een snelweg tijdens een XR-demonstratie. Zij kregen ieder 120 uur taakstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee weken. 

De rechtbank benadrukte daarbij dat het demonstratierecht een essentieel grondrecht is, maar dat het opzettelijk blokkeren van een snelweg daarmee niet automatisch wordt toegestaan. 

Daarmee ligt de juridische werkelijkheid dus genuanceerder dan de krantenkop misschien doet vermoeden.

Maar mijn zorg gaat ergens anders over.

Hoe houden we het vertrouwen van de gewone burger in stand wanneer die het gevoel krijgt dat regels niet voor iedereen hetzelfde uitpakken?

Als wijkagent heb ik jarenlang geprobeerd mensen uit te leggen waarom bepaalde regels bestaan. Soms waren mensen het daar absoluut niet mee eens. Dat hoefde ook niet. Een politieagent is er niet om iedereen tevreden naar huis te sturen. Hij moet de regels handhaven, ook wanneer degene tegenover hem daar een andere mening over heeft.

En daar zit voor mij de steun aan de hedendaagse politie.

Geef die politieman en -vrouw duidelijke grenzen én duidelijke rugdekking.

Laat hen niet iedere keer opnieuw tussen demonstratierecht, openbare orde, politiek en publieke verontwaardiging worden gemanoeuvreerd. Als een burgemeester een blokkade laat beëindigen, moet de politie dat kunnen uitvoeren. Als iemand opnieuw dezelfde grens overgaat, moet vervolgens helder zijn wat daarvan de juridische consequentie is.

Niet omdat XR geen recht heeft om te demonstreren. Dat recht moet juist worden beschermd.

Maar omdat rechtsgelijkheid óók een grondwaarde van onze rechtsstaat is.

Voor mij is daarom niet de vraag of XR een elite is. Daarvoor is geen feitelijke basis.

De veel interessantere vraag is:

Waarom moet de gewone burger soms geloven dat regels keihard zijn, terwijl bij burgerlijke ongehoorzaamheid kennelijk eerst uitgebreid moet worden uitgezocht waar de grens precies ligt?

Voor de één een waarschuwing.

Voor de ander een envelop van het CJIB.

Dat verschil hoeft juridisch misschien helemaal niet zo groot te zijn als het op straat voelt. Maar als het vertrouwen van mensen erdoor wordt aangetast, hebben we wel een probleem.

En daar mag je als oud-wijkagent best eens iets van vinden.

Bronnen: politie.nl over de A12-blokkades van 29 augustus en 13 september 2026; Rechtspraak.nl over de veroordelingen van 9 september 2026; Openbaar Ministerie over verkeershandhaving en boetebedragen; CJIB over de afhandeling van feitgecodeerde zaken.