Gehaktdag

Al vele Jaren ben ik deze casus vergeten, tot voor kort. Oorzaak? mogelijk een deja-vu. Ik heb dat vaker. Waarom, weet ik niet. 

Ik zie soms in de tegenwoordigheid overeenkomsten met mijn eerdere ervaringen.

Lang geleden krijg ik met mijn maat een melding van Maastricht, destijds de politiemeldkamer in mijn rijkspolitietijd. Er zit een gewonde man tussen de gewassen ergens in mijn bewakingsgebied. 

De ambulance is al onderweg om hulp te verlenen. Ik weet niet waar ik aan toe ben. Maar zoals altijd ga ik met gezond boerenverstand op weg naar de opgegeven locatie om te helpen waar ik kan.

Mijn maat en ik zijn als eerste ter plekke. Na kort onderzoek treffen we tussen het wiegende graan, aangedreven door een weldadige bries van wind, een jongeman aan. Het is nota bene een mooie zomerse dag met een aangename temperatuur. Wat wil je nog meer. Het meldingenpatroon is tot dan toe rustig geweest. Mensen zijn zwemmen, fietsen of recreëren op ander kwalitatieve wijze.

We zien de jongeman rustig zitten alsof hij volledig een is met de natuur rondom hem. Hij heeft niet om aandacht gevraagd want hij zit een stukje van de openbare weg af. Hij heeft zijn eigenste ding gedaan en wil niet opvallen. Totdat natuurlijk de melder langskomt en politie en ambulance alarmeert. Het lijkt erop dat hij bewust op deze plek zit in afwachting wat er verder gaat komen en als er niets of niemand zijn richting uitkomt, dan is dit voor hem ook oké.

Dichterbij gekomen zien we dat de jongeman in een gemakkelijke positie zit. Hij heeft een T-shirt aan en draagt een lange broek. Dan komen we tot een zichtbare horror ontdekking. Zijn handen zijn ongeschonden maar er druppelt een doorzichtig bloedplasma uit zijn onderarmen. Deze in ogenschouw genomen weet ik eigenlijk niet precies wat er in mijn blikveld voorgeschoteld is.

Mijn omschrijving van wat mijn netvlies te verwerken krijgt is als een eufemisme te betitelen, zo erg is dit. Bijna, niet te omschrijven. Zijn beide onderarmen zijn zwaar gehavend met kapot glas. Dit glas heeft diepe sporen getrokken in zijn vlees dat grauw, blauw, bleek en totaal doorgesneden is. Zijn onderarmen zijn net als draadjesvlees. Eerder reeds is de jongeman behandeld voor zijn wonden en hebben dokters verwoede pogingen gedaan om zijn onderarmen te redden voor een nog ernstiger handicap –amputatie- en hebben met veel draad de wonden aaneen gehecht.

Zijn vlees bloed bijna niet meer. Teveel aderen zijn kapot getrokken met diep penetrerend scherp glas. Het doorzichtige vocht dat van zijn armen op de grond druppelt vormt twee kleine donkere poeltjes in de lichtbruine terra tussen het wiegende zomerse graan.

De ambulancebroeders nemen hem mee naar het ziekenhuis om zijn onderarmen te redden. Waarschijnlijk zal hij deze moeten gaan missen voor de rest van zijn leven i.v.m. de naderende amputatie, terwijl hij nog niet veel jaren op zijn teller heeft staan. De gezichten van de ambulancebroeders staan neutraal maar uiterst bedenkelijk over zijn redding kansen.

Tot dan toe heb ik nog nooit gehoord van mutilatie. Deze gruwelijke beelden blijven nog lang bij me, tot ook zij weer verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Een gedachte komt bij me op; Zou hij intussen eventueel zijn voeten getraind kunnen hebben om het vernietigende werk van zijn handen voort te kunnen zetten. Ik ben deze jongeman in mijn politieleven nooit meer tegen gekomen.

Ik denk wel eens van, wat doen mensen zich zelf toch aan en waar is het verkeerd gegaan zonder of met bijsturing.

Huiselijk- of straatgeweld?

B.A.D.B.O.Y.

Soms duikt er zomaar een oude casus op uit een vergeten hoekje van mijn geheugen. Geen idee waarom juist deze nu weer boven komt drijven. Misschien omdat herinneringen hun eigen agenda hebben. 

Hoe dan ook, deze gebeurtenis heeft zich jaren geleden afgespeeld, in de tijd dat nachtdiensten nog een vast onderdeel van mijn werk waren.

Het is diep in de nacht. Buiten is het fris en we zitten in het laatste deel van een drukke dienst. Er is al van alles voorbijgekomen wanneer de meldkamer een prio 1-melding uitstuurt: ruzie op straat.

Met meerdere politie-eenheden gaan we die kant op. Veel informatie hebben we niet. Wel weten we ambtshalve dat in de betreffende straat een woning staat die regelmatig onze aandacht trekt. Een opvallend pand, volledig afgesloten van de buitenwereld. Camera's bewaken iedere hoek van de straat. Wie er naar binnen kijkt, ziet niets. Wie aanbelt, krijgt zelden reactie.

Ik ben er eerder geweest. De bewoner ken ik van gezicht. Een markante verschijning met een stevig verleden. Over hem doen allerlei verhalen de ronde. Waar rook is, is soms vuur, maar niet ieder verhaal verdient geloof. 

Toch leer je als politieman om alert te blijven. Niet vanuit angst, maar vanuit professionaliteit.
Onderweg volgt aanvullende informatie. De betrokkenen zouden inmiddels binnen zijn in de woning.

Bij aankomst treffen we een merkwaardige rust aan. De straat ligt er verlaten bij. Geen geschreeuw, geen beweging. Alleen de stilte van een nacht die bijna plaatsmaakt voor de ochtend.

Contact krijgen we niet.

Buren blijken wel wakker te zijn. Zij bevestigen dat er buiten ruzie is geweest. Er zou geschreeuwd zijn, waarna de betrokkenen weer naar binnen gingen. Ondertussen zetten wij de omgeving af en verdelen we onze posities.

Zelf sta ik bij de voordeur.
Zelfs de krantenbezorger, die inmiddels zijn ronde rijdt, wordt aangesproken. Ook hij heeft niets gezien.

Dan rijdt een man de straat in. Hij blijkt te zijn gebeld door iemand uit de woning en komt poolshoogte nemen. Hij beschikt over een telefoonnummer van één van de aanwezigen.
Via mijn diensttelefoon krijg ik uiteindelijk contact.

Na enig aandringen gaat de deur open.
Samen met de officier van dienst politie stap ik naar binnen.

Direct valt de ravage op. Glas ligt verspreid over de vloer. Op meerdere plaatsen zijn bloedsporen zichtbaar. Druppels, vegen en spatten. Stil bewijs dat er kort daarvoor iets is gebeurd.

Midden in de woning staat de bewoner.
Op zijn arm draagt hij een klein blond kind.
De blonde krullen zijn doordrenkt met bloed.
Het kind huilt.

Wat er precies gebeurd is, wil niemand vertellen.

De man weigert zijn medewerking. Hij geeft geen uitleg over de gebeurtenissen buiten of binnen. Terwijl collega's de woning verder controleren, blijft hij zwijgen. Andere aanwezigen schreeuwen vooral hun ongenoegen richting politie.

Ondanks alle commotie blijft onze aandacht gericht op één ding.

Dat kind.

De man kondigt aan dat hij met het kind naar het ziekenhuis gaat. Hij wil niet dat wij naar de verwondingen kijken. Vervolgens loopt hij richting voordeur.

Dat voelt niet goed.
Er zijn teveel vragen onbeantwoord.

Buiten ontstaat een patstelling. Het kind moet medische zorg krijgen en wij moeten weten wat er is gebeurd. De man wordt steeds agressiever in zijn houding en gebruikt het kind feitelijk als een schild tussen hem en ons.

Op een geschikt moment grijpen we in.
Ik trek hem uit balans. Een collega reageert direct en neemt het kind veilig over. Binnen enkele seconden is de situatie onder controle.

De man wordt aangehouden.
Zijn partner kiest vervolgens de aanval. Scheldwoorden, dreigementen en verwijten vliegen ons om de oren. Het hoort helaas bij het vak. Uiteindelijk blijft ook zij op afstand.

Niet veel later arriveert de ambulance.

Gelukkig blijken de verwondingen van het kind mee te vallen. Het kan na behandeling thuisblijven.

Zoals wel vaker wordt er gedreigd met klachten over politiegeweld en machtsmisbruik. Die klacht is er uiteindelijk nooit gekomen.
Mijn handelen werd gemeld, besproken en beoordeeld. De officier van dienst was immers zelf getuige geweest van de gebeurtenissen.
De zaak werd verder door de recherche afgehandeld en vastgelegd in processen-verbaal.

Jaren later kwam ik de bewoner nog eens tegen in het uitgaansgebied.
Volgens de verhalen was hij een man waar je rekening mee moest houden. Volgens sommigen bijna een legende.

Toen wij hem die avond aanhielden, liep hij zonder enig verzet mee.
Geen grote mond.
Geen bravoure.
Geen held.
Soms blijken de sterkste verhalen vooral verhalen te zijn.

De werkelijkheid ziet er vaak een stuk gewoner uit.

A comic Bycicle story

My daughter Lauren is model for this story

Settled on my bike on my way to work or sometimes just being sporty. This time I'll tell you a slightly breezy comic story.

For a work meeting I have to go to a location in the neighboring city Geleen. So I step on my steel horse named bike and gently sliding with strong passes to the place to be.

It's a beautiful sunny day. The birds sjirp and sjirp and some of them produces unsolicited  tribal arias. No attention to their own singing culture, what a shame. The largest screamers are busy to built their castle and the allure of beautiful women in sight. This simply happens every spring in every year. Beautiful.

Lately when I'm on the road, I wonder more often about the regular intake of the complete road by motorists.

I bycicle and also in need of this roadway. Now a days many cars are parked along the roadway. As a cyclist I do not need very much space. Often forced into the gutter by cardrivers.

How is this possible? Me and many other cyclists are simply not SEEN in traffic, except for the category of thrill seekers who flout traffic rules everywhere. Cyclists can and somethimes they will find their Waterloo on the street pavement with a hard clash and get injuries.

Where cars are parked on the roadside quite often from opposite direction another car murws towards me to strike me out. I brake off, turn away quickly because I do not want to end up under a car or crash or something. During my regular disaster recovery efforts, I look the opponent in his unsuspecting driver face and eyes. The striking face of the oncoming vehicle is that one does not notice me at all. Wow!

I'm less than a blur before their eyes, an invisible spot. I wonder just how can this be? I'm not the narrowest person on this planet. I wear distinctive clothing that has to hurt the eyes of the opponent. They have to see me. Other car things they will act on probably, shaving, reading the paper, using the telefone for important talking matters and so one makes me total invisable.

Yowza, that happens to me more often. Could it be me, to blame?

At such moments I think of appropriate solutions. SpecSavers  (spectacles store) or some giant glasses in relation to mandatory eye tests at traffic sinners in the making. Among young people as well as the elderly.

In the late afternoon, after finishing the consultation at work , I cycle with fresh courage home. I Cut some major roads off according to the traffic rules of Law. This is the advantage for using your bike for transport. Therefore I come to places and abbreviations where any car is not - legally - to cycle. In Sittard near the center suddenly happens to me an unusual comic adventure.

I can't understand the situation at first site just a slight mention of my sixth sense, haleluja therefore.

While I am cycling on a piece of straight road on the right side there are lots of parked cars. In addition, there is a widely covered sidewalk, a true foot oasis.

A head of me rides an older man in the same direction as I am biking. That man passes on his right many parked cars which I will pass a few moments later. I want to catch him up, because his speed is not equal to my speed.

Nice to mention is that this man pedal operates a certain pace, a labile comic mimicry bike.

These silly locomotion on a bike let me smile softly in my mind and fantasy. Because of my alertness in his sights I can notice his act of street violence in progress. At the moment I just drive behind the man on his bike, I can pass unnoticed and unpunished in line with his look, just like a peeping Tom in the act. No harm done here, as a matter of speaking.

I see a beautiful enchanting scene shot in the field of view for this man, which is making him caught in an all forgetting amorous focus. I'll try to describe this REM, rapid eye movement, for you!

At the foot oasis next to the row of parked cars are approaching two pedestrians hand in hand in slow motion passes. One of them is of the male sex.

But that 2nd pedestrian makes my predecessor to provide a instabile bike performance, however.

My inner alarm bells start to ring louder and louder when I ride almost beside of him. As a lame duck, he drives completely out of his path ​​and comes from right to left towards my drive path.

He is paralyzed, stunned, caught in a trance or whatever by this second pedestrian. But lukely I have the overview, the helicopter view and I can read his thoughts here and now. Yeh funny at my six!

This Pedestrian than. It's a pretty she and insignificant beside her male companion is her beauty all the more. She doesn't walks but runs the Cat-walk. She has a motif stripes top with light and blue alternated Mediterranean tones. Her bust nicely tones with this pace of Cat walk supremacy.

She has perfect body sandglass measurements with beautiful slim tanned legs in high heels, which emphasize her legs quite nice and sporty. She is wearing a nice summer hat and her eyes are hidden behind classy sunglasses. Under her hat emerges fashionable long styled hair carried and  moved slowly by the wind.

Through this somewhat euphemistic description - your right as reader - this pretty slender blonde wench is his breath undoubtedly stalled his senses clouded. At least his minimum presence of mind, bicycle suppleness and secure place on the road!

While my inner alarm bells still ringing I also  automatically make a left outbrake. the next moment I mutter softly to him of; well well, it goes okay with you I asume, I say to him.

I do not want him abruptly taken away from his trance, awakening or scared of. Caution is therefore required since it is watch out for this daydreamer on his bicycle.

Before I boo or bah, he could take me with him in his fall on the rock hard asphalt. Happily this is not to happen to him nor me, this time.

I think in retrospect, that I saved once again the traffic and health for a little bit. Well, you're a policeman 24/7 subservient to society anyway!

With 24/7 I do not mean July 24, that's obvious.

I look back over my shoulder one more time, but the man ordinary cycles further on the safe side of the road. He will now feel caught in his thinking or is he still daydreaming?

Accidents as always accure out of sight, like a thunderstruck AC/DC

Police Profile

Being a child in 1968, I think that all policemen are flawless superheroes. They know everything, especially the law and the resulting official acts. Fear and doubt they do not know and they catch criminals by the bushes. They smell danger and destruction at minimal distance. They are strong, energetic, do not need to eat and drink during their heavy services. They run and swim as far as necessary to attract people and needy from their misery on dry land.

If necessary, they kick with their heavy duty shoes locomotives and wagons of the track. They lift condominiums and walk underneath to cut off the track and thus the crooks their stride. Bureaucracy they do not know, Yippieyayee.

They solve everything with coal creating hands and common sense. The impossible they immediately conjure upon request, miracles, well who do take a little longer. So much for my fantasy equations, in light of the thoughts of me as a child.

Gosh, I wish I could join the police force. Later, the action to those words at the insistence of my former rock in the surf and current ex girlfriend, who has maneuvered me in this Lawfull direction. Thanks babe!

In 1984, I pull back my boxing contest memories for the former police championships in Rotterdam. Why am I telling you this? Because I recently read again the former police personnel petal talking about my boxing record. I feel this fight  still in my memory (dodge, parry, attack, a hard race)

My attention is particularly drawn to read a piece in which I have read many times over. This time not. That’s  why I share this love. It is about; how people in 1968 think over the police.

The written piece is not mine. I've used it as a fun ingredient for this blog. I have the piece for most typed part because, at that time was Bill Gates still not working with computers and the subsequent program Word perfect has not been invented yet. Cut and paste that time goes on paper with glue, a brush and greasy fingers! Unlike now, of course!

Nowadays there is a lot of violence against police and we all know that no superheroes work with the police. But normal people who every day dealing with emotions and give their blood, sweat and tears to the job the mastering and do what is needed to make the landscapes in every country, safe. No matter what!

It Is well known that the society has a lot of resistance and no longer recognizes the authority of the government, in whatever form or cast by anyone propagated.

A police man nowadays has a heart that can, may and will bleed into "the line of duty." Also bleeds a police man today spiritually. We call it PTSD, a horrible monster that remains invisible hurt in a whole police family, a lifetime! Just try out heroes in a fix, you have my unconditional respect,

The particullery story from 1968 then A police officer is a mixture of all kinds of people, made up of saints and sinners, dust and divinity.

What is an agent? On the one hand he is the one of all the people who need it most, on the other hand he is most undesirable. He is a rare nameless creature, addressed in his face with Mr. policeman behind his back with idiot.

He must be so diplomatic that after the settlement of a dispute, all parties believe they have been vindicated. He must give sentence immediately, which a court may take months, even years need.

He is friendly, he imagines it, he's not, then it is said; he whines!

He is neatly dressed, he is conceited. Missing a button on his uniform, he is a tramp.

He hurries, he is reckless. He is careful he is lazy.

He must first arrive at the scene of the accident or crime and infallible in asking his opinion.

He must be capable of with two men, twice as long and half as old, to have at the same time to the stick. Without damaging be uniform and without being rough.

When someone strikes on him, he is a scared coward. He strikes back, then he is a brute.

A policeman must know everything and can not say anything. He must know the sins, but shall have no part in it.

The police should be able to use a single human hair in a crime case, describing the weapon and the offender, and if possible also directly know where the culprit is hiding.

But when he grabs the perpetrator, he is lucky. When he doesn’t grabs him, then he is a fool.

An agent must be 10 nights do his best to find a witness who if push comes to shove nothing can be remembered by this witness.

He studies documents and writes pieces until his eyes are going to hurt, to bring a process against a criminal is made that no more than once at liberty.

A policeman must be simultaneously minister, social worker, diplomat, raw guy and gentleman.

When he is promoted, it just comes only by the good participation of others. He is not promoted, he's a bum.

He must be a genius in any case, because it should provide the ultimate need of good workmanship during such service.

Certainly, the above personification humorous and sarcastic but also meant as a very realistic daily blueprint. Negative feelings and sentiments are not suppress unfortunately. It is often not rosy in blue police country as a matter of speech!

Tip of the iceberg. Police officers are older and know inhuman stress that is experienced during their services. Atrocities are first reported to us. We are required to make every human effort to quell the chaos and ensure an acceptable safe public space. We drive aimlessly, not only random laps in a hot police car through the neigbourhood. We don't drink coffee all day.

Sleep after night services with the progress of our state pension age of entitlement more difficult and much shorter. Night shifts are becoming more nearly insurmountable hurdles, they are heavy and unhealthy. Our average age is growing evenly with the rest of the Netherlands and its inhabitants.

We need to be fit. Fit and exercises we mainly do in our free time. Why So? In order to continue and pursue that profession with gusto. Sports and skill tests should be obtained. Consequences of not obtaining that the police man in question may no longer armed to the streets.

Sports and fitness tests in the future a possible practical splits in the police incident handling. I am confident that everything will be fine! This week I passed all these tests again. For this year, I checked positive again.

The Thin Blue Line is a close-knit family that knows much noise with just one goal. Servitude and vigilance. This slogan can be found on our outstanding service cars.

Viva La France,  Liberté, égalité, fraternité has proven and his extremists off. The entire police force in France, the last few days but had a priority, namely the hunt for extremists. The superheroes still exist and come from France.

The land of Pain, Vin et Boursin, power food for body and mindset that should be obvious.

I'm Charlie,

So, now we can go back in the Netherlands to the order of the day. Neighbors Quarrels, fights divorces, about growing branches and other civil issues this report to the police. Where is the self-reliance!

PS; my ex girlfriend is my dear wife!