Vandaag is morgen gisteren 💙
Zojuist, gisteren dus, fietsten mijn Carla en ik, met de wind stevig tegen de neus, over de mooie paadjes in onze prachtige woonomgeving. Natuurlijk weer de langere route naar huis. Niet omdat het moest, maar omdat die simpelweg veel mooier is.
Het koren is inmiddels gedorst. De stekelige stroresten staan trots als duizenden kleine lansen op het akkerland. Miniatuur-slagvelden. Ik weet nog hoe pijnlijk dat vroeger als kind was. Korte broek, lage schoenen en dan dwars over zo'n stoppelveld. Dat voelde alsof je zonder oefening een cursus acupunctuur volgde.
Plots werden wij aangekeken. Door een complete menigte geelgouden hoofden. Duizenden tegelijk.
Geen boze blikken, geen achterdocht. Integendeel. Pure levensgenieters. Allemaal met hun gezicht naar de zon gedraaid, alsof ze de grote leverancier van het levenselixer persoonlijk wilden bedanken.
We stapten af en genoten zwijgend van dat prachtige tafereel. Een foto als stille getuige en bewijs van al dit moois.
Ineens moest ik aan onze Vincent denken. Zou hij hier, ergens op een Frans landweggetje, hetzelfde hebben gevoeld?
Vincent van Gogh schilderde zijn beroemde Zonnebloemen in 1888 en 1889 in Arles. Niet zomaar bloemen in een vaas, maar een ode aan het leven, aan het licht en aan de zon. Misschien zag hij wel precies wat wij vandaag zagen: duizenden zonnebloemen die geen enkele belangstelling hebben voor alles wat mensen bezighoudt. Ze doen maar één ding. Hun gezicht naar het licht keren.
Misschien kunnen wij daar soms nog iets van leren.
En eerlijk is eerlijk... met zoveel zonnebloemen om ons heen voelde zelfs de tegenwind ineens een stuk vriendelijker.
Vandaag is morgen alweer gisteren. Maar die zonnebloemen... die kijken morgen gewoon weer naar hetzelfde licht. En wij? Wij zoeken gewoon weer een mooie omweg. 🌻🚴
