Yoep

 

ik toch niet!

Vaak komen gedachten bij mij op bezoek als ik locaties passeer waar ik heb gewerkt in mijn politiefunctie. Nu word ik in herinnering voor de zoveelste keer teruggebracht door een krantenartikel van 13 januari 2017 over een gestorven frivole priester of deken waarover alweer een theatraal publiekelijke productie uit de mouw is getoverd. 

In 2007 op een zaterdag net voor de middag terwijl mijn collega en ik van plan waren om aan het bureau te gaan eten kregen we een melding van een overleden geestelijke in een priesters woning naast een kerk ergens in ons bewakingsgebied. Het leek dat die geestelijke daar zijn laatste toevluchtsoord had bereikt waar hij in alle stilte en rust in de biechtstand zijn verdere aardse loopbaan afwachtte. Op wat hem te wachten stond m.b.t. zijn vele mis-stappen op kerkelijk- maar ook juridisch. De zon scheen die dag en het was behaaglijk warm buiten. Een mooie dag om te sterven voor een iemand, zo leek het te zijn.

In deze woning troffen we een gewezen priester -deken aan. Op de laatste laag kleding na op zijn lichaam, was hij ontdaan van alle aardse franje en sier zoals epauletten, mijter en staf. Ik had stevig de krant gelezen over artikelen aangaande deze persoon. Hij was een populaire flamboyante Limburger geworden maar wel in negatieve zin. De pennenstrijd en de rechtsgangen over hem en zijn turbulente uitspattingen hadden in de krant reeds gretig aftrek gevonden. Hij was uiteindelijk heel erg minuscuul geworden qua flamboyante gedragingen.

Zijn uitspattingen stonden ver af van behoorlijk herdersgedrag en de kerk werd en wordt nog steeds massaal de rug toe gekeerd. De kerk heeft afgedongen dat uitschrijven uit de kerkelijke registers moeilijk is, waardoor velen die stap nog niet genomen hebben. 

Laten we zeggen dat Yoep had gekozen voor alle aardse geneugten des levens die hem mogelijk gemaakt waren. Onder andere werd dure extravagante priesterkleding rechtstreeks uit Rome aangeschaft en gefinancierd uit nota bene de armenkas van Gulpen. Zijn mannelijke driften heeft hij niet voor zich gehouden maar botgevierd op een vrouwelijke devote blinde adept-in. De voorzienigheid heeft hem lichamelijk getroffen in de vorm van een stigmatische soa. De balk uit zijn eigen ogen heeft hij nooit willen verwijderen. Hij bleef vooral stilstaan bij de splinters in de ogen van de gelovigen gegeseld tijdens de orakels in zijn miss-en. Mogelijk zijn volksverlakkerij, macht of megalomanie debet aan zijn levensstijl. Ik denk dat Yoep tijdens zijn loopbaan veel heeft gebeden, gezondigd en om vergiffenis heeft gevraagd en steeds maar heeft gekregen tot op de dag dat ik hem doodstil en ijzingwekkend aantrof. Nu zat hij nederig in het aanzien van zijn schepper, zo leek het te zijn. Heeft deze sterveling uiteindelijk niet veel teveel bewegingsvrijheid gekregen en genomen onder het preken van Gods woord? 

Zijn aardse corpus zat op een stoel achter een groot bureau. Zijn ziel had hem reeds verlaten. Ik zag slechts het menselijke omhulsel van wat eens was. Ik vond zijn lichaam geenszins aanmatigend maar wel nederig overkomen. Zijn overlijden bleek na onderzoek op een natuurlijke wijze te zijn geschied.

Het leek erop dat hij in zijn geest aan het schrijven was geweest aan zijn levenswerk aan dit grote bureau aan zijn laatste woord. Zijn pen lag levenloos naast zijn hand. De laatste halte bij de heilige Petrus was hij inmiddels gepasseerd. wanneer de Bijbelverhalen juist zijn dan zal Yoep het nooit mee koud krijgen. Iedereen krijgt uiteindelijk wat hem toekomt.

Echter zoals zo velen binnen maar vooral ook buiten de kerk, heeft ook Yoep zijn beschamend stokje doorgegeven. Het lijkt dat een geestelijke bisschop die het stokje heeft overgenomen uit Duitsland komt.

Extravaganza is ook deze geestelijke figuur niet vreemd. Hij kreeg het voor elkaar dat onder zijn verantwoording een verbouwing van meer dan 31 miljoen euro heeft plaatsgevonden. ook reist hij graag eerste klas per vliegtuig. Hij predikt naastenliefde onder de deken van barmhartigheid als een Samaritaan. Volgens mij heeft ook deze geestelijke een abonnement op de vergevings-hotline. De vergrijzing slaat steeds meer toe en de ontkerkelijking is in volle galop ingezet.

De man van 31 miljoen euro staat nu ter audiëntie in Rome. De paus op zijn beurt laat hem nog wachten. De paus is nog bezig met het Vaticaan waar veel van dergelijke types rondlopen en elkaar steunen. De paus is hem en hen vergevingsgezind. Tja, zo is de kerk nu eenmaal. Hij mag nu korte tijd in de luwte op vakantie. Lekker in de zon met een mooie Romeinse wijn in een grote kelk, op een luxueus terras misschien.

De herinnering aan Yoep heeft mensen geïnspireerd tot een drukbezochte toneelvoorstelling. Een ware vrijheid van meningsuiting of verrijken van de geest en/of portemonnee.

  

Ergo, we hadden al vele toneeluitingen. Eerst Sister-act. Nu de soap Priester-act. Ik wacht nog heel even op de volgende soap, de Armenkas-act waarin de ontnomen financiën weer worden bijgevuld.

Testosteron houdt Nederland in een wurggreep

 

In de prehistorie is er vooral sprake van voortplantings- en overlevingsdrang bij de Alfa mannetjes. Dus wordt nagenoeg elke vrouw beeldsprakerig aan haar haren meegetrokken naar een nader te bepalen paringsplaats om een eigen- en hopelijk sterker nageslacht –dan de rivalen- veilig te stellen.

Overlevingsdrang pur sang. Nou, dat hebben we geweten. Toenmalig geldt nou eenmaal het recht van de sterkste in de natuurwetten. Zo ook is het met de voeding. Het hele jaar sterk blijven en zoveel mogelijk eten om in de winter annex hongertijd te kunnen interen op de voedselschaarste, maar wel sterk genoeg blijven om te overleven en te overwinnen in de grillige natuur.

Alleen al die overlevingsdrang heeft een gentech fout opgeleverd in de DNA procedure bij de mens. De mens namelijk is de grootste mondiale aanvaller en belager van alles wat leeft, verworden. Geld, macht, status, graaien en verdere (on)menselijke hebbelijkheden horen kennelijk in de plastic fantastic gedragslijn van tegenwoordig.

Natuurwetten zijn omgevormd tot huidige laakbare wetgevingen in elke bedenkelijke modus.

Het oogmerk om het nageslacht veilig stellen en eet gedragingen om te overleven, is vandaag de dag overbodig. Helaas werken de toenmalige menselijke oer mechanismen nog steeds als toen.

De driftigste mannen, die de hoogste status verwerven en de meeste nakomelingen verwekken, worden de zg stamvaders.

Vandaag de dag vergelijkbaar met de “conflict zoekende” rokkenjager uit de oertijd. De duvel uit het testosteron doosje!

Vrouwen zijn niet argeloos in deze. Zij zijn nog steeds min of meer trouwe fan van dit belachelijk testosteron gedrag. Vrouwen voelen zich namelijk sterk aangetrokken tot de coole testosteronmannen die ervoor gaan met hun banaan.

Ook hun natuur is op deze wijze min of meer incorrect geëvolueerd. (surch for the strongest)

Macht met name is het meest doorknede afrodisiacum dat sinds mensenheugenis bestaat en sorteert vele cryptische en diffuse aanhangers. We houden deze absurditeit dus in stand op basis van de destijdse oer gevoelens en niet enkel en alleen op ratio of sociaal en maatschappelijk.

Uit de Fauna wereld kan ik me nog een genocide voorbeeld herinneren. Namelijk er is eens een mannelijke leeuw met een fabuleus harem aan knappe volgende trouwe harem leeuwinnen. Deze leeuwinnen jagen in opdracht van deze mister Lion die zich volvreet aan vleesgerechten die hij rauw opgedist krijgt.

De leeuwinnen zijn door zijn sterke mannelijk zaad tot hele mooie moeders verworden met een rijke kroost aan prachtige sterke welpen, naar het schijnt. Maar dit zinnenstrelende beeld wordt plots agressief, meedogenloos afgebroken. Wat wil namelijk het toeval.

Er komt op enig moment een nog sterker Alfa testosteron Leeuw mannetjes aangelopen die wel wat zier in deze adembenemende onderdanige chickies. Hij maakt ruzie met de Lion-nestor en verjaagt hem na een heroïsch gewonnen bloedig gevecht. De leeuwinnen en moeders zijn meteen onderworpen aan de nieuwe Lion King.

Want ook zij zien dat de nieuwe leeuw sterker is dan hun toenmalige en huidige ex-partner en meer macht en testosteronballen in zijn lijf heeft. Nadat de oude leeuw uit het gezichtsveld verdwijnt, stelt het nieuwe Alfa mannetje snel orde op zaken. Zijn seks drive staat in de overdrive (meatlover) en meteen drukt hij zijn stempel op dit nieuwe roedel/harem.

Alle welpjes worden meedogenloos gedood door hun ruggenwervel onder zijn machtige kaken te verbrijzelen. Leeuwen genocide ? Wellicht ja. Snel zorgt hij voor zijn eigen nageslacht. Natuurlijk vertoon, maybe maar wel een helse vertoning? Tot zover dit gruwelijke voorbeeld uit de zoogdierendierenwereld, waartoe ook de mens behoort.

Echter heden te dage is er een ommekeer te bespeuren. Een torenhoge testosteronspiegel gaat vaak gepaard met antisociaal gedrag en dubieuze scholing. Brute kracht alleen werkt in onze samenleving gelukkig al lang niet meer. Mannen met extreem veel testosteron, de echte haantjes, tref je vandaag de dag vooral aan in de lagere sociale werkfuncties en in de bajes. Met een opmars naar betering!

Dus met een uitrekenende middelmatige testosteronproductie ben je in alle dimensies het best af.

Consumeren is de toonzetting in de maatschappij. Consuminderen is een taboe. Ook nog slecht voor de economie, geld uitgeven is een must volgens de politiek.

Alles moet meer, beter, sneller en zo gaan, zo nodig 24/7 uren per dag. Kwaliteit gaat ten koste van kwantiteit. Stilstaan en genieten is er niet meer bij. Doorgaan en meer en meer en meer is het credo.

Een luchtballon vol afgrijzen die vooral opdoemt tijdens de vele evenementencircuits.

Echter testosteron is en blijft in de nabije toekomst een super belangrijk maar wel een onwenselijke issue. De vele geweldszaken in de huidige samenleving doen een stevig duit in het (teelbal)zakje. Dan maak ik in mijn onvoorzichtigheid vooral een verschil tussen lichamelijke- en psychische nadelige (drugs en alcohol) aspecten van dit verkeerd gebruikte tovergoedje, testosteron.

Met name het haantjesgedrag en daarmee gepaard gaande gewelddadige zaken in onze samenleving waar eenieder in het (uitgaans)leven steeds meer last van begint te ondervinden. De samenleving staat onder verhoogde druk van de enkelingen die het haantje menen te moeten zijn en de toon menen aan te kunnen geven.

De familie Hermandad heeft het er steeds drukker mee en de arbeid is onnavolgbaar met de vele piekbelastingen. Justitie kan de casussen bijkans niet meer bijbenen. Ook de rechters doen er heel lang over voordat ze een uitspraak doen gezien de complexiteit en de tegenargumenten.

Dan de kwestie testosteron. Dit is een lucratief ingebakken hormoon. Testosteron bepaalt ons levensverloop. onze carrière, ons gemoed en ons karakter van volger of leider of angsthaas.

Maar ook of we vadsig of gespierd worden of ondenkbeeldig willen zijn. Maar vooral heeft testosteron veel invloed op haantjesgedrag in combinatie met een agressieve (seks)drive.

Testosteron heeft zelfs invloed op de conditie van hart en bloedvaten. Eet dus voldoende eiwit en vet, doe aan krachttraining dan bouw je voldoende testosteron op.

Seks en testosteron zijn ultiem nog onlosmakelijk met elkaar verbonden. Testosteron lijkt bijkans het belangrijkste hormoon op aarde te zijn. Misschien een onderwerp om eens Economisch te gaan toetsen?

Nog beter als goud en mineralen uit de bodem en prestatie bevorderend, ondanks de befaamde blauwe pilletjes…...

Gezondheid dan. Lage testosteronwaarden gaan gepaard met een fors verhoogd risico op hart- en vaatziekten. Dus op peil houden van testosteron is een must!

Lage waarden zijn ongezond en geven een verhoogd gevaar op hartproblemen en zo verder.

Optisch bedrog dan. Een platte buik en sterke botten. Tijdens ons leven verliezen wij, schrik niet, 35 à 40% van onze spiermassa. Ons skelet wordt bovendien brozer. Dit verval zet in vanaf ons + dertigste levensjaar. Dit is deels te wijten aan een verminderde lichamelijke (twee- of driezitter bankdrukken met of zonder trainingspak) activiteit.

Maar vooral de geleidelijke daling van het testosteronniveau die vanaf ons 25-ste levensjaar inzet, speelt een grotere rol. Extra testosteron is dan een must…..en je blijft langer vitaal…..

Vegetarische mannen hebben volgens onderzoeken veel vaker last van testosterongebrek en de daaraan gekoppelde klachten, meer dan hun vleesetende frikadellen etende buurman.

Eet dus meer vet, eiwitten en koolhydraten.

Voordelen: Wie zich dominant gedraagt en zich een winnaar waant, schroeft zijn testosteron-productie, zelfvertrouwen en daadkracht automatisch omhoog. Een doodsteek en testosteronkiller is de duursport. Gevolg overdrijven duursport? Spierafbraak en het Haantje vaarwel zeggen.

De ultieme testosteronmaker is krachttraining. Krachttraining is vergelijkbaar met een shot steroïden zonder bijwerkingen. Krachttraining maakt ook nog de lichaamscellen gevoeliger voor testosteron.


eat spinage, don"t forget

DUS het lichaam zorgt automatisch voor de aanmaak van testosteron. Waren we maar niet zo lui!

In het hedendaags 24/7 evenementen circuit zijn testosteronbegrippen nog een keer uitgebreid met de inname van drugs en alcohol. Vaak onbehouwen crimineel gedrag ten spijt.

Openlijk wordt er getrapt en geslagen door Alfa mannetjes, vooral tegen underdogs en kwetsbare burgers al dan niet onder invloed. Kijk maar naar de vele geweldszaken die via YouTube de media overspoelen.

Helaas betekent testosteron een permanente werkverschaffing voor Hermandad en c.s. in eerste aanleg en tevens een moeilijk hanteerbaar tegenlicht.

PEARL, EYEWISH OF ... AMBULANCE

 

Het verkeert in het verkeer van waarschuwend, timide tot banaal agressief. Het lijkt op een mierenhoop, helaas gaat met dit scheldwoord de vergelijking helemaal mank. 

Het mensenverkeer lijkt op een mierenhoop maar dan in een totaal ongeordende versie. Mieren daarentegen, daar kunnen we nog wat van leren qua kadaverdiscipline, inzet, uithoudingsvermogen, plaats etc.

Vanmorgen dan, het is nog koud en mijn lief en ik verplaatsen ons bij uitzondering, gemotoriseerd in onze car. Fietsen is bij ons sportief- en lijfvermaak. De dag is net aangebroken, de wind houdt nog eventjes zijn adem in. Het zonnetje spiekt stiekem op onze aardkloot door het wolkendek heen. 

De meesten slapen uit want het is bijna iedere dag zondag. Behalve dan dat je van ons kabinet niet meer overal mag komen. Vroeger was het richtpunt in de week de verplichte kerkdienst en hosanna op de zondagochtend, met zegeningen, elegieën of klaaggezang, hypocrisie op de eerste bank en met hosties adreanalistisch opgepept. Na het zingen pas de kerk uit en niet eerder! Volksverlakkerij of dwepende ideologieën en de heiligen adoratie waaraan niet te ontkomen valt (te bezien)

Enfin op de terugweg naar huis zitten mijn lief en ik in onze car, ingegespt zoals de Wetgever dit heeft betaamd, met de voet losjes op het gaspedaal, beide handen aan het stuur en daarbij weinig toeren makende, ergonomisch en economisch totaal verantwoord, want onze car is energetisch gestroomlijnd en rijdt op E10 met een licht uitgevoerde motor voor plaatselijke verplaatsingen, slechts.

Op dit rustige en stressloze sukkeldrafje -want dat gaat bijna net zo snel als accelereren, afremmen en bijbehorende oerdriften- heeft mijn lief alles in de gaten in een kleine actie radius rondom ons. 

Dan naderen wij de bebouwde kom, afremmen hoeft niet want de snelheid klopt op natuurlijke wijze in wettelijk toegestane kilometrage. Geen autoverkeer van voren of van achteren.

Alleen  maar een fietser voor ons op het van de rijbaan met een lint van liguster hagen, afgescheiden, verplichte fietspad.

De interne TomTom van mijn chauffeuse begint te rinkelen zoals zo vaak, gelukkig. Van, kijk uit hij komt...

Ik zal de fietser kort  introduceren. Hij is van het manneljjke geslacht. Hij draagt een retropetje, grijzig vervaald. Dit petje is vermoedelijk al lang bij hem. Hij draagt een tweedelige overall blauw van kleur. Zo'n ouderwetse in de jaren 50 en later van de vorige eeuw, gebruikelijk, qua kleur van korenblauw naar grijzige sleet omtoverend bij veel dagelijks gebruik. Om zijn hals een wollen das ook al met vervaalde sletige kleuren. Zijn oren zijn groot. Een hoorapparaat hierin kan ik niet ontdekken.

Zijn fiets is er een zwarte gestaalde perfectie zonder electrische hulp die heden ten dage zo vaak uit een langwerpige koekjestrommel gemonteerd op de drager, komt. Nee deze fietser doet het zelver. Ook hij past zijn snelheid aan wanneer hij -hier en nu- zijn fietspad diagonaal doorkruist en de rijbaan, pardoes voor ons oversteekt. Het ligusterlint op deze plek is ietwat doorbroken. Hij hoeft niet af te stappen, te stoppen of om te kijken. hij heeft kennelijk ook een voorzienende blik! én blindelings vertrouwen in de medemensheid.

Zou hij nét daar een olifantenpaadje ervan gemaakt hébben. U weet wel een olifantendoorgang is een niet bedoeld paadje, door mensen platgetrapt om een kortere route te installeren voor plaatselijk gebruik... 

De man is al wat ouder. Dat kun je zien want met de leeftijd groeit er van alles aan ieders lijf van omvang tot aan de oren. Zijn oren zijn mistig omgeven door een uitstekende extra haargroei in de vorm van een bijna uitgebloeide paardenbloem...en wiegt mee met de zachte wind en zijn houterige bewegingen.

Ik weet zéker dat zijn oren ooit super gefunctioneerd hebben. Maar nu niet meer, helaas. Echter bij het berijden van zijn olifantenpaadje heeft hij gemeend dat er geen gevaar of verkeer in zijn buurt is, was, of komt. Althans dat denk ik...

Vermoedelijk heeft hij op basis van zijn gerenommeerde leeftijd ongelimiteerde voorrang, overal en altijd. Dit recht is hem kennelijk ondisputelijk aangereikt en verleend bij het behalen van zijn gezegende AOW leeftijd, die al weer een tijdje op zijn spoor mee treint.

Zicht uit zijn ooghoeken heeft hij wel nog. Zijn hals en nek kunnen niet meer torderen en draaien zoals vroeger. Het zal zo'n vaart niet meer nemen zal hij wel denken. En als ze me zien dan stoppen ze (die anderen) wel, toch!

Op het moment dat hij de rijbaan kruist steekt hij zijn linkerarm omhoog naar ons. Heeft hij dan toch de voorzieningen méé?  Alsof hij ons groet en bedankt voor het verlenen van voorrang aan hem, Primo de fietser. Of hij geeft een stopteken uit de losse pols, óók dat zou kunnen.

Glück muss man haben, zegt de Pruus wel ééns.

Nu snap ik wel weer waarom er zoveel fietsongelukken gebeuren heden ten dage. Want iedereen heeft rechten maar géén plichten, zo schijnt het te zijn en te moeten...

Ik wens jullie een fijne zondag, iedere dag...

Ps: we zijn toch nog een uurtje gaan fietsen, nog steeds lachend over deze Primo.

Grüße der Han

1 minuut stilte ...

 

Dan koerst de zilveren Australische vogel richting Eindhoven op de afgekondigde dag van nationale rouw. Hij landt en wordt ontvangen met de hoogst mogelijke aanwezigheid van overheid, militairen en familie. 

De landingsbaan is aangedikt met een laag van respect. De motoren worden stationair draaiende houden tot klokslag 16.00 uur. The Last Post klinkt uit een schallende trompet en bezorgt heel Nederland de koudste rillingen ooit. Militairen lopen in gelid in de buik van deze ijzeren vogel. 

Ouderen, kinderen en families komen terug van wat hun vakantie had moeten zijn. Zij hadden zulke mooie vooruitzichten. Hun dromen, leven en toekomst werden abrupt beëindigd door een raket.

16.00 uur, ook mijn vakantie begint. Voor mijn gevoel op dat moment bijna een macabere vergelijking.

De meldkamer-man politie regisseert voortreffelijk 1 minuut stilte in onze politieregio.

Dan denk je heel even in gedachten dat de wereld stopt met draaien. Echter na deze belangrijke minuut blijkt dat politiemeldingen voor 1 minuut in de wachttijd zijn gezet. Deze worden hierna weer gretig uitgedeeld aan de uitgaande surveillances. 

Business as usual. Ook dat schijnt belangrijk te moeten zijn, net nu! Jeetje

De minuut stilte eindigde.

De dienst niet.

En de meldingen trokken zich niets aan van nationale rouw.

Zelf om hulp durven en willen vragen

Politiemedewerkers krijgen veel voor hun kiezen. Ik heb de keuze gemaakt om wijkagent in combinatie met veel noodhulpdiensten te zijn en te blijven. 

Ik merk aan mezelf wel dat de (tropen)jaren beginnen te tellen. om het tij enigszins te keren ben en blijf ik sportief en doe daar vrijwillig heel veel inspanningen voor. 

Mijn gezin steunt mij hierin en mijn vrouw is vaak mijn gezellige partner die samen met mij sportief optrekt. 

In geweldsituaties hebben mijn zelfverdediging-vaardigheden mij en mijn collega's vaak meegeholpen om geweld in de kiem te smoren. Nu nog zijn collega’s blij als ik erbij ben, bij dreigende escalaties. Bij geplande aanhoudingen word ik ongevraagd gepland en staat de machtiging tot binnentreden vaak op mijn naam, ondanks het feit dat er genoeg jongere collega’s in dienst zijn. Dit is zo (scheef)gegroeid door mijn mate van betrokkenheid en nooit nee zeggen.

Terugblik

Ik ben geen eenmansleger maar soms voelt het wel zo. Eerder heb ik mijn wijkagent werkzaamheden verricht terwijl ik nooit en te nimmer tijd heb gevraagd voor wijkwerk. Ik ben/was dit zelf schuld. Ik heb nooit om hulp of assistentie gevraagd.  Ook tijdens de incidentenafhandeling doe ik spreekwoordelijk alles tussen de soep en de aardappelen door. Op weg naar meldingen of gewoon tijdens de surveillance, informatie meenemen en in de politieauto bellen met mensen over gebeurtenissen waar de politie een rol in hebben of krijgen als er niet op wordt geïnvesteerd. Juist door incidenten afhandeling 24/7 heb ik veel geweldszaken meegemaakt en deze tot in de kleine donkere nachtelijke uurtjes afgetypt. Ik ben veel naar zittingen bij de rechter geweest, waar ik voor geweld tegen mij aangewend meestal in het gelijk ben gesteld. Mijn betrokkenheid werkt vaker tegen mij. Dat heb je kennelijk met schorpioenen als de bewoordingen van mijn sterrenbeeld juist zijn! 

Juist nu ik ouder word merk ik dat ik een balans moet zoeken in belasting en belastbaarheid. De OC (=meldkamer) ziet alleen de roepnummers van de politieauto’s maar niet wie deze bemannen. Mijn werkgever heeft geen ouderenbeleid (als ik deze blog tiep)en iedereen die IBT afgevinkt is, kan en wordt gepland worden voor incidentenafhandeling.

Door de vele veranderingen waaraan politiewerk ook fysiek onderhevig (juridisch, administratief, bezuinigingen et cetera) is ben ik gevoelsmatig in de verdediging gedrukt. Mijn grenzen worden te vaak overschreden. Hoe meer ik mijn best doe hoe slechter ik eruit kom, schijnt mijn credo te zijn. Ik heb daar last van en pieker hierover. Mijn reeds vergevorderde leeftijd in dit sterk vergrijzend politiecircuit helpt mij niet erg. 

Gedrag

Uiteindelijk heb ik bovenstaande materie besproken met mijn directe chef. Hij heeft mij medegedeeld dat ook hij zich herkent in het aansturen van mijn persoon bij heikele kwesties en ander basaal politiewerk. Men heeft het idee dat als men mij inschakelt dat de zaak of de casus adequaat geregeld wordt.

Ook zegt hij dat ik een gemakkelijke diender ben die nooit om hulp of assistentie gevraagd heeft en dat hij bovendien mijn gevoel deelt m.b.t. Han inschakelen en de klus op een goeie manier klaren. Ik had maar om hulp of administratietijden hoeven te vragen, is zijn antwoord. 

Dan gaan mijn ogen verder open en zie ik collega's dagdagelijks veel afspraken plannen en zich voor noodhulp diensten als het ware uit zicht manoeuvreren. Eigenlijk  hebben ze gelijk, 10 ballen constant in de lucht houden is jaar in jaar uit, niet te doen. Dat besef ik ook.

Voornemen

Ik moet voor mezelf de balans terugwinnen en mijn grenzen beter aangeven. Hulp durven vragen, durven loslaten en verantwoording daar leggen waar zij thuishoort. Leren om dit te accepteren is voor mij als persoon en betrokken wijkagent moeilijk maar wel heel belangrijk.

Ik heb de handschoen inmiddels opgepakt en ik heb om hulp gevraagd bij mijn collega wijkagenten die mij nu meer helpen dan eerder. Ik heb vervolgens een jonge collega om bijstand gevraagd. Deze zei meteen toe dat hij wijkwerk wel heel erg leuk vond en neemt mij ge- en ongevraagd werk uit handen. Als tegenprestatie zal ik hem positioneren en introduceren in mijn netwerk. Hij verricht uitsluitend incidenten afhandeling en ook hij is op zoek naar diepgang. Mijn wijken zullen hem zeer zeker dit niveau brengen. De samenwerking met deze jongere collega is reeds voorzichtig gestart. Ik zal hem niet overvoeren ook al heeft ook hij een tomeloze energie en inzet.

In specialistische casussen heb ik ondersteunende diensten om hulp en samenwerking gevraagd. Ook dit is mij toegezegd en reeds ingepland.

Leren om niet alle verantwoording op te pakken maar los te laten en vertrouwen te krijgen in de aanpak van anderen. Maar ook kleine stapjes vooruit en geduld kunnen opbrengen.

Hierdoor zal het plezier in mijn werk weer toenemen, daar ben ik van overtuigd.

Ps: iedereen kan gemist worden. De molen draait ook tandenknarsend of goed geolied door zonder de zelfbenoemde of -gevoelde loyaliteit, dus ook zonder mij ...

Ook de door mij beoefende zelfverdediging sporten hebben diepe onherstelbare fysieke sporen achtergelaten waardoor ik inmiddels met 44 actieve dienstjaren op mijn palmares, noodgedwongen af moet zwaaien,

Plezier hebben in politiewerk is fantastisch. Wanneer dit ook nog je hobby is, werk je nooit meer een dag maar hobby je maar voort en voort en voort jaar in jaar uit. Time flies

Mijn fysieke en mentale opofferingen zijn het ruimschoots waard geweest.  Genieten van de nu mooie momenten samen met mijn vrouw en dochter is het nieuwe credo!

PTSS bij burgerslachtoffer!

PTSS OOK BIJ BURGER SLACHTOFFERS IN 2012!

DEEL 1: Mijn maat en ik kregen tijdens onze nachtdienst  een melding van een overspannen iemand. Deze zou volledig  zijn doorgeflipt en was met van alles aan het gooien vanaf zijn balkon op straat. En dat midden in de nacht. Ongelukken waren niet uit te sluiten. De man had in de hal van zijn wooncomplex een deur vernield met zware mokerslagen met een hamer. In deze begeleide woonvorm woonden slechts en alleen mensen met een psychische stoornis. 

Niets doen was geen optie vond de ter plaatse ontboden begeleidster en zij wilde hem aanspreken op zijn overspannen gedrag. Hij had reeds vaker overspannen gereageerd op alles en iedereen en nu was de maat vol. 

Voordat we hem zouden aanspreken werden veiligheidsafspraken gemaakt. Daarna  tikte de begeleidster op diens voordeur. De verwachte reactie van de man was van dien aard dat door gestommel en dierlijk gebrul een pikante gevaarlijke situatie ontstond. Alsof er een spreekwoordelijke bom op het punt van ontploffen stond. 

Toevallig dacht ik aan de pepperspray -voor het eerst in mijn loopbaan- en nam deze ter hand. Mijn collega nam het volgende geweldsmiddel in de lijn, ter hand. Dan moet u weten dat we in een klein voorportaal stonden en niet meer weg konden komen. De begeleidster vluchtte in paniek en ijlings weg achter langs ons heen, naar een veilig heenkomen. Toen zij veilig was zwiepte de voordeur  naar de hel open, onder grote krachtinspanning. 

Mijn maat en ik stonden daar toen oog in oog met een zwaar overspannen mannelijke hulk, nog net niet in de kleuren groen. De gespierde man was slechts gehuld in zijn onderbroek en hield een groot slagersmes dreigend vast, met de mespunt op ons gericht.  Zijn gezichtsuitdrukking was totaal overspannen van vooraf tieren en schreeuwen en inwendig gebruik van varia middelen. Achteraf bleek ook nog een keer dat hij schizofreen was. Een slechte combinatie wellicht door mogelijke inname van speed.  De man stapte zeer dreigend door de deuropening op ons af.

Ik spoot die pijnlijke melange van pepperspray meteen recht in zijn ogen, bull’s eye. Zijn vervolgactie was abrupt terugstappen zijn woning in, schreeuwen van de pijn, EN de voordeur onder grof geweld dichtknallen. In de muur ontstond daardoor een scheur in het pleister/stucwerk. Vervolgens in de woning schreeuwde hij het uit van de pijn en we hoorden niets anders dan gestommel van het overal tegenaan botsen. De bekende blinde razernij maar nu duidelijk te aanhoren. Het effect van pepperspray was fenomenaal.  Hij kwam door de helse pijn meteen bij zijn positieven. Ik riep naar hem van, kom naar buiten dan gaan we je helpen aan je pijn. Uiteindelijk was de pijn groter dan zijn psyche.Hij voldeed aan dit aanbod van hulp. In de hal werd hij gefouilleerd, geboeid en afgevoerd. 

Tijdens de overbrenging  deelde hij mede dat hij zich een moordmachine voelde en niet zou zijn teruggeweken voor de politie en ons gestoken zou hebben. Als hij iemand zou zijn tegengekomen beneden bij de grof vernielde deur dan had hij deze persoon doodgeslagen met de hamer.

Al met al een heftige zaak. Dit in relatie tot geweld tegen de politie en de branche richtlijnen. Wij dachten een goede “dreun” uitgedeeld te hebben en justitie en hulpverlening zouden wel raad weten met hem, helaas voor de maatschappij

De volgende nachtdienst bleek dat hij niet in verzekering was gesteld en niet in het directe hulpcircuit was gestuurd. Een aangeboden BOT gesprek was voor ons niet nodig. Misschien achteraf wel als ik hoor dat hij een lichte (taak)straf heeft gekregen en de rechter zeer mild heeft geoordeeld. 

Gelukkig vond ook toen al de politiek langzamerhand dat ons vak best wel eens gevaarlijk kan zijn. PTSS zou flink onder handen genomen worden en  wellicht kans dat politiemensen nu snel geholpen konden gaan worden. Ook al hadden/hebben zij  zware negatieve dossiers op hun schouders. Natuurlijk ook voor hun gezinnen en familie. De kans op (financieel) eerherstel scheen uiteindelijk te gaan gloren….

Ik zou van deze casus nog een bladzijde vol kunnen tiepen maar daar ging het niet om. Ik sprak nog ervan dat die begeleidster wegvluchtte in paniek achter onze gelederen richting uitgang…..

DEEL 2: Het toeval wilde dat ik een paar maanden later weer op deze onheilsplek terugkwam ivm een buurtonderzoek nav een inbraak elders in de buurt. Die begeleidster was ook nu aanwezig in deze begeleide woonvorm. Toevallig!

We kwamen weer aan de praat over de geweldsexplosie van toen. Bleek dat die overspannen persoon verplaatst was naar elders omdat hij niet meer te handhaven was in deze begeleide woonvorm. Het schijnt dat hij weer bij zijn vader was ingetrokken in mijn wijk. Niemand die mjj hier iets over medegedeeld had, raar hè. Kennelijk en gelukkig rustig want ik had niets van hem gehoord. Voor hoelang, de toekomst zou dit uitwijzen. Alertheid bleef dus geboden….

In mijn beleving maakten militairen,  politiemensen en verdere eerste lijn hulpverleners de meeste kans op PTSS. Aangezien deze categorieën altijd als eerste gevraagd of ongevraagd in de linie van gevaar terechtkwamen. 

Deze begeleidster vertelde mij dat zij nog een aantal weken had doorgewerkt na de geweldexplosie en tijdens haar vakantie een burn out had gekregen. Psychische hulp bij haar had uiteindelijk uitgewezen dat zij PTSS had opgelopen. Zij was langdurig ziek thuis geweest en was pas sinds kort geheel of gedeeltelijk aan het werk. Ik vroeg haar waarom zij of haar hulpverleners mij niet hadden gebeld?  Daar had zij niet aan gedacht. Kennelijk had zij voor haar persoon voldoende hulpverlening  waardoor ze mij –als lotgenoot- niet nodig dacht te hebben. Een ware vorm van tunnelvisie, jammer achteraf. Ik had haar zeker voor een deel kunnen helpen. In ieder geval had ik de impact en haar imaginaire beelden kunnen relativeren….en veranderen.

Saillant detail is dat de begeleidster in haar beleving dacht dat zij oog in oog had gestaan met die overspannen bewoner en dat deze haar bijkans met zijn slagersmes gestoken had. Ik heb haar de waarheid uit de doeken gedaan. Zij had tijdig een veilig heenkomen gezocht. Zij stond heel ver achter ons in een andere gang. Mijn maat en ik stonden daar toen perfect voor de opponent voor de aanval en/of verdediging tegen het slagersmes. Alleen wij konden niet meer wegkomen. De aanval werd perfect afgeweerd.

Ik heb haar de procesgang en strafoplegging uitgelegd en dat ik  mij als politieslachtoffer wederom had gevoegd om principiële redenen. Zij had veel inkomsten misgelopen door haar ziekteproces en ook zij zou nu proberen om verder financieel schadeloos gesteld te worden. Niks te danken voor deze tip, hahahan.

Ik was benieuwd of zij nog iets zou laten horen, niet dus ...

Oma's auto doet 't niet meer

 

Ergens in december 2024 trotseren mijn coach en ik in bar en boos weer de elementen van koude en felle wind tegen, met een nul CO2 afdruk, per ouderwetse fiets dus geenszins electrisch aangedreven. Dat doen wij nagenoeg altijd. Veel mensen zullen denken, die hebben geen geld voor benzine. Lol. Gewoon plezier in bewegen that's it!

We kiezen altijd als eerste de meeste weerstand op de fiets, die van wind tegen. Dan hebben we op de terugweg tenminste een kadootje, wind in de rug. Maar ja, we fietsen meestal nooit dezelfde route retour want dat is saai. Dus het  voordeel van wind in de rug, gaat vaak niet op. Maar wel de spieren warmhouden en in beweging blijven. De voeten en handen blijven wel te koud aanvoelen ondanks handschoenen en dikke schoenen.

Zelfs de ogen zijn aan weersinvloeden onderhevig en vooral met koude wind op kop, vloeien de tranen rijkelijk uit de ooghoeken en trompettert de neus vrolijk mee onder het motto ik beweeg dus ik leef. 

Dan op een weg buiten de bebouwde kom, daar waar een snelheidslimiet van 100km per uur is toegestaan, passeren wij markeringen in de vorm van gedeeltelijk vergane krijtstrepen op de rijbaan. Waarom schrijf ik dit? Ik kom daar zometeen op terug.

Vanuit de verte zien wij door de koude tranen heen een obstakel op de rijbaan staan gepaard gaande met een enorme rookontwikkeling. Naderbij gefietst blijkt dit een auto te zijn, de tandwielen tandenknarsen van de pijn en uiteindelijk geeft de motor zich gewonnen en reageert niet meer. Onderwijl flitsen de vele auto's  voorbij, maar niemand die stopt.

Gelet op de gevaarszetting en iemand die hulp nodig heeft in een noodsituatie, stoppen wij op het fietspad. Een oude dame die alleen en achter het stuur zit, is helemaal confuus en in paniek geraakt. Zij heeft geen idee hoe gevaarlijk de situatie hier en nu voor haar is. Zij stapt om mijn verzoek uit en ik dirigeer haar naar het fietspad. Ik probeer de malheur te verhelpen, helaas lukt dit niet.

Ik vraag haar om achter het stuur te gaan zitten en dan zullen wij de auto in de berm duwen. Alleen zij stuurt naar het midden van de rijbaan, al duwend en draaiend aan het stuur lukt het mij om de auto snel en veilig naar rechts de berm op te duwen. Mijn eega duwt hard mee en samen klaren wij deze klus.

Het lijkt erop alsof ik mijn blauw politiebloed weer stroomt tijdens de politiesurveillance en er hulp wordt verleend aan hen die dit behoeven.

De oude dame spreekt niet goed Nederlands en ook geen verstaanbaar Duits. Zij wil naar de plaatselijke garage en heeft geen weet waar zij op dit moment is. Het gesprek met de garage gaat niet goed. Ongevraagd drukt zij mij haar telefoon in mijn handen waarna ik voor haar het afslepen van de auto, regel met de garage. Kennelijk herkent zij mijn blauwe bloedstroom!

Een bromfietser, ook uit ons dorp, stopt nog om te helpen. 

Gerust gaan wij daarna verder op weg op onze fietsen.

Ik zou nog terugkomen op de krijtstrepen op de weg. Eerder dit jaar is in deze bocht -vlakbij oma- s'morgens vroeg, een motorrijder om het leven gekomen. De toegestane maximum snelheid van 100 km is en blijft levensgevaarlijk. Uiteraard ook bij andere snelheden. De dodemansritten in de buurt nemen nog altijd gestaag toe, helaas.

PS: Ik zet de alarmvverlichting aan uit veiligheidsoverwegingen. Oma knuffelt mijn eega en mij uit dankbaarheid waarna ik haar dirigeer naar de passagiers-zit om daar af re wachten op de garagemonteur,

One good deed a day is enough