Groove Garden: Flower Beat Power
Zaterdag, na mijn ochtenddienst, rij ik op de fiets dwars door Euverhaove, via de Kasteelweg richting Sportcentrumlaan. Op de wegen die naar het evenemententerrein van Groove Garden leiden, zie ik hordes jongelui in hun bolides en sommigen te voet dezelfde richting opgaan.
Alsof de rattenvanger van Hamelen zijn lonkende werking heeft ingezet. Dit keer niet met speelse fluittonen, maar met helse elektronische bastunes. Het is feest en dat zal iedereen weten. En vooral: horen.
Op de Schwienswei rij ik achterlangs het evenemententerrein naar huis. Mijn trommelvliezen krijgen het nu al zwaar te verduren door het indringende boem-boem-boem. Bij de waterplas zie ik nog ganzen met hun jongen. Die hebben kennelijk nog nooit zoiets meegemaakt.
De schapen in de wei kunnen geen kant op. Ze kunnen alleen maar ondergaan wat hen wordt voorgeschoteld. Ze blaten vrolijk of misschien wel klaagzangerig mee met het onmenselijke audiobeuken.
De bastonen begeleiden mij nog kilometers ver op mijn weg over de rustige paden in het veld.
De volgende zondagochtend, heel vroeg, kom ik weer aangefietst langs de plek van Groove Garden.
Normaal gesproken hoor ik hier de vogels de dag begroeten. Buizerds doorklieven langzaam de ochtendlucht en ganzen met hun jongen spetteren vrolijk in het water. Nu niet.
Het is er doodstil.
Het water van de plas ligt spiegelglad, zonder rimpeltje of oneffenheid. De schapen liggen nog steeds in hun weiland. Ze kunnen immers niet weglopen. Maar ook zij hebben dit keer niets te melden.
Het is zeventien graden en buitengewoon aangenaam.
Toch lijkt het alsof er geen ander dier, vogel of natuurlijk wezen meer aanwezig is. Alsof de hele natuur het hazenpad heeft gekozen en ergens kilometers verderop zit te wachten tot de rust is teruggekeerd.
Weggevlucht voor een spervuur van oorverdovende basdeunen, dat urenlang onophoudelijk door het landschap heeft gedreund.
Dat houdt kennelijk geen enkel dier uit.
Behalve één rechtoplopende soort dan.
Op parkeerplaatsen en in de bermen langs de weg staan nog enkele bolides van feestgangers. Achteloos achtergelaten, gelukkig niet verkeersgevaarlijk.
Op de parkeerplaatsen hebben velen blijkbaar de afvalbak niet kunnen vinden. Afval ligt her en der verspreid over het terrein.
Een heuse sportbeurt voor de mensen die het maandagochtend mogen oprapen.
Nog steeds is het windstil en doodstil. Sittard ligt nog in een diepe zondagochtendslaap.
Bij de rotonde aan de Sportcentrumlaan zie ik in de berm een koppeltje eendjes. Ver weg van hun eigenlijke habitat, het water.
Kennelijk zijn ook zij ruw uit hun rust en dagelijkse patroon weggeblazen.
Het is bewezen: alleen betalende mensen kunnen blijkbaar tegen de decibellen. Die variëren ergens tussen de 80 en 102 dB. Op het evenemententerrein zijn tegen betaling oordoppen verkrijgbaar.
Dat is meestal niet aan dovemansoren gericht.
Moet kunnen natuurlijk. Totdat je op te jonge leeftijd toe bent aan een hoortoestel.
En eerlijk is eerlijk: het evenement is tegelijkertijd een geweldige opsteker voor de stad. Duizenden bezoekers hebben genoten van het audiovisuele spektakel. En wat de openbare orde betreft, hebben zich nagenoeg geen noemenswaardige ongeregeldheden voorgedaan.
Mooi zo.
Flower Beat Power anno 2016.
De mens heeft gefeest, gedanst en genoten. De natuur heeft een nachtje ergens anders geslapen.
En dan vraag ik mij toch af:
Zou het op andere evenemententerreinen ook zo stil worden nadat de laatste beat is uitgestorven?
Dus geniet ervan zolang het kan.
Enjoy the music… zolang je oren, de ganzen, de eendjes en de schapen het nog kunnen verdragen.
