"Een windbuks is geen speelgoed en andermans erf is geen schietbaan. Naar aanleiding van een recent incident waarbij een sierkip dodelijk werd getroffen, staan we stil bij de wettelijke kaders en de onomkeerbare gevolgen van eigen richting. Want achter elk schot schuilt een morele en juridische verantwoordelijkheid."
Een tijdje terug kreeg ik een melding dat er ergens in een van onze dorpjes een dier was aangeschoten. Gelukkig heeft iemand de moeite genomen dit te melden bij de politie. Een zaak van zinloos dodelijk geweld, blijkt achteraf.
Ter plaatse gearriveerd kunnen wij niet meteen zien of inschatten wat er precies gebeurd is. Er zijn geen andere stille getuigen die kunnen wijzen op een schietpartij op microniveau. De melder, tevens getuige, heeft er geen problemen mee om zich bij ons te vervoegen en mede te delen wat er gebeurd is. In zijn voortuin lopen geregeld kippen los rond; sierkippen met een fantastisch mooi pluimage. Niet van het soort 'plofkip' dat wij in de diepvriezers van de winkels aantreffen.
Eigenlijk zou deze veronderstelling geen verschil mogen maken: de ene soort wordt gehouden voor het plezier en de andere voor de voedselketen, maar dat is nu eenmaal zo.
De dood aangetroffen kip is nog steeds een sierlijk, elegant wezen van het grijze soort, inclusief een groene enkelband.
Het diertje is met een windbukskogeltje om zeep geholpen. Eigen richting kiezen om overlastgevende dieren te weren of uit te roeien met een windbuks, dat past niet meer en is verboden in onze moderne tijd. Overal zijn er regels, dus ook voor het gebruik van windbuksen van het 'kermissoort'. Je mag er uiteindelijk alleen mee schieten op je eigen erf, mits het leven waar je op schiet wettelijk niet beschermd is.
Bij oefeningen op kartonnen schietkaartjes hoort een kogelvanger om een ricochet te voorkomen. Is het een buks van een zwaarder kaliber, dan moet je een wapenvergunning hebben. Dus zomaar een windbuks aanschaffen en vlammen op alles wat beweegt, dat kan en mag niet – moreel én wettelijk gezien.
Het gevaar van windbuksgebruik ligt altijd op de loer. Stel je voor: je krijgt ongewild een kogeltje in een oog. Dan zijn de gevolgen niet te overzien.
In onze casus is hier gelukkig geen sprake van. De gebruikte windbuks – overigens niet van het kermissoort – is in beslag genomen. De strafvordering zal worden geraadpleegd, evenals overleg met justitie om de zaak in de juiste wettelijke kannen en kruiken te gieten. Een boete zal wellicht volgen; je mag namelijk niet zomaar op andermans eigendom schieten.
Het diertje werd niet voor de voedselketen om het leven gebracht, maar slechts voor het plezier of uit hinderlijke gevoelens.
Ik weet dat op de plekken waar kippen lopen, geen onkruid of ongedierte meer groeit of komt. Eigenlijk een soort gratis natuurlijke stofzuiger of onkruidwieder. Uit deze gelederen loopt er nu eentje minder rond.
Bij het weggaan zie ik aan de overkant een andere sierkip zitten. Eentje van het melancholische en nu zielige, alleenstaande soort, zo lijkt het. Ook hij is een beauty, mooi in het zwart opgetuigd met een forse hanenkam en bruine, tranende ogen – zo stel ik mij voor.
Zijn blik is hopeloos en verslagen. Ook deze kip is geringd met een mooie groene enkelband.
Ik denk dat deze partner elke dag opnieuw zal rouwen om het nodeloze verlies van zijn maatje. Dat heeft de mens dan weer beslist. Jammer in dit geval.
Bezint eer u begint.
