De grens van de pijn

De zon brandt genadeloos op het asfalt van de randweg. Het is zo’n typische vrijdagmiddag waarop de stad zindert van weekendplannen; de geur van barbecues hangt in de lucht en gedachten dwalen af naar zwembaden of lome uren in de tuin. Terwijl het vakantieverkeer ongeduldig en luidruchtig voortraast, valt hier op de kruising de wereld in één klap aan scherven.

Midden in die zomerse hectiek ligt zij. Een klein, fragiel omaatje, volledig klem onder de loodzware wielen van een vrachtwagen. Mijn collega schakelt direct; zonder een woord te wisselen zijn de rollen verdeeld. Hij werpt zich in de verkeersstroom om de chaos te temmen en vraagt met klem om verdere assistentie. Er heerst een ogenblikkelijke gedrevenheid; een zwijgzame afspraak tussen hulpverleners die precies weten wat er moet gebeuren. Wanneer de jankende sirenes van de brandweer en de ambulance door de hitte snijden, stroomt er een ongekende golf van opluchting door me heen. Ik hoef dit niet meer alleen te dragen.

De ambulanceverpleegster reikt me direct na haar komst op de PD (plaats delict) haar speciale kledingschaar aan. In de adrenaline en de geboden snelheid vergeet ik mijn handschoenen; zelfbescherming is een luxe waar geen ruimte voor is. Hulp verlenen staat voorop. Maar zodra we samen onder de vrachtwagen kijken, slaat de actiebereidheid om in een stille loodzware machteloosheid.

Het is een onwerkelijk beeld. Er is nauwelijks uitwendig letsel te zien; er vloeit geen druppel bloed over het warme asfalt. Maar de stilte aan de buitenkant maskeert de verwoesting binnenin. Het enige teken van leven is haar ademhaling: ze ademt nog, heel lichtjes, daar onder die tonnen wegende machine. Terwijl ik met de schaar haar kleding wegknip, voel ik de verborgen realiteit onder mijn blote handen. Haar botten zijn volledig verbrijzeld. Haar huid voelt aan als een plastic zak, een slap en los omhulsel dat alleen nog bijeengehouden wordt door de enorme druk van de vrachtwagen

Mijn adrenaline staat op 100. Naast me voel ik de verstikkende stress van de verpleegkundige. Haar handen trillen terwijl ze een spuit probeert te zetten in dit 'lege' omhulsel. Maar de medicatie heeft geen enkel effect meer. Er is geen mogelijkheid meer om dit  middel te transporteren. We staan voor een onmogelijk dilemma. De vrachtwagen wegrijden betekent haar onmiddellijke einde: de druk die haar nu nog 'bijeenhoudt', zou wegvallen, waardoor een fatale shock en massale interne bloedingen vrij spel krijgen. De dood zit letterlijk op de loer bij elke centimeter die we de truck verplaatsen.

Te midden van deze innerlijke ravage valt haar gezicht op. Ondanks de enorme tegenspoed heeft ze een wonderbaarlijk rustige gelaatsuitdrukking behouden. Het lijkt alsof ze door de enorme ontsteltenis van het ongeluk in slaap is gewiegd, veilig afgeschermd van de gruwel. Mooi dat zij, ondanks alles, die rust heeft weten te waarborgen.

Met een bijna onmenselijk engelengeduld en pure fysieke voorzichtigheid bevrijden we haar, millimeter voor millimeter, terwijl de rest van de wereld haastig doorraast naar het weekend.

Uren later na de afhandeling zit ik achter mijn bureau. De stilte op het bureau is oorverdovend. De telefoon gaat: de nabestaanden. In dat emotionele festijn komt de vraag die hen verscheurt: "Heeft mama veel pijn gehad?" Ik denk aan de verbrijzelde botten, de shock en de interne verwoesting, maar ik herinner me vooral die serene rust in haar gezicht. Ik kan hun vrees wegnemen. Ze is direct weggegleden naar een plek waar de pijn haar niet meer kon bereiken.

Ze vecht nog, maar komt niet meer bij bewustzijn en overlijdt pas dagen later in het ziekenhuis. Wat een sterk hart en overlevingsdrang heeft zij. Onmisbaar, onmiskenbaar

Nog altijd, als ik langs die drukke kruising fiets in het felle zonlicht, zie ik haar daar. De wereld raast door naar de volgende barbecue, maar voor mij blijft zij daar aanwezig, veilig achter de grens van de pijn die ik voor haar mocht bewaken.

Dit verhaal zit al meer dan 10 jaar in mijn hoofd,

groet Han