Oma's auto doet 't niet meer

 

Ergens in december 2024 trotseren mijn coach en ik in bar en boos weer de elementen van koude en felle wind tegen, met een nul CO2 afdruk, per ouderwetse fiets dus geenszins electrisch aangedreven. Dat doen wij nagenoeg altijd. Veel mensen zullen denken, die hebben geen geld voor benzine. Lol. Gewoon plezier in bewegen that's it!

We kiezen altijd als eerste de meeste weerstand op de fiets, die van wind tegen. Dan hebben we op de terugweg tenminste een kadootje, wind in de rug. Maar ja, we fietsen meestal nooit dezelfde route retour want dat is saai. Dus het  voordeel van wind in de rug, gaat vaak niet op. Maar wel de spieren warmhouden en in beweging blijven. De voeten en handen blijven wel te koud aanvoelen ondanks handschoenen en dikke schoenen.

Zelfs de ogen zijn aan weersinvloeden onderhevig en vooral met koude wind op kop, vloeien de tranen rijkelijk uit de ooghoeken en trompettert de neus vrolijk mee onder het motto ik beweeg dus ik leef. 

Dan op een weg buiten de bebouwde kom, daar waar een snelheidslimiet van 100km per uur is toegestaan, passeren wij markeringen in de vorm van gedeeltelijk vergane krijtstrepen op de rijbaan. Waarom schrijf ik dit? Ik kom daar zometeen op terug.

Vanuit de verte zien wij door de koude tranen heen een obstakel op de rijbaan staan gepaard gaande met een enorme rookontwikkeling. Naderbij gefietst blijkt dit een auto te zijn, de tandwielen tandenknarsen van de pijn en uiteindelijk geeft de motor zich gewonnen en reageert niet meer. Onderwijl flitsen de vele auto's  voorbij, maar niemand die stopt.

Gelet op de gevaarszetting en iemand die hulp nodig heeft in een noodsituatie, stoppen wij op het fietspad. Een oude dame die alleen en achter het stuur zit, is helemaal confuus en in paniek geraakt. Zij heeft geen idee hoe gevaarlijk de situatie hier en nu voor haar is. Zij stapt om mijn verzoek uit en ik dirigeer haar naar het fietspad. Ik probeer de malheur te verhelpen, helaas lukt dit niet.

Ik vraag haar om achter het stuur te gaan zitten en dan zullen wij de auto in de berm duwen. Alleen zij stuurt naar het midden van de rijbaan, al duwend en draaiend aan het stuur lukt het mij om de auto snel en veilig naar rechts de berm op te duwen. Mijn eega duwt hard mee en samen klaren wij deze klus.

Het lijkt erop alsof ik mijn blauw politiebloed weer stroomt tijdens de politiesurveillance en er hulp wordt verleend aan hen die dit behoeven.

De oude dame spreekt niet goed Nederlands en ook geen verstaanbaar Duits. Zij wil naar de plaatselijke garage en heeft geen weet waar zij op dit moment is. Het gesprek met de garage gaat niet goed. Ongevraagd drukt zij mij haar telefoon in mijn handen waarna ik voor haar het afslepen van de auto, regel met de garage. Kennelijk herkent zij mijn blauwe bloedstroom!

Een bromfietser, ook uit ons dorp, stopt nog om te helpen. 

Gerust gaan wij daarna verder op weg op onze fietsen.

Ik zou nog terugkomen op de krijtstrepen op de weg. Eerder dit jaar is in deze bocht -vlakbij oma- s'morgens vroeg, een motorrijder om het leven gekomen. De toegestane maximum snelheid van 100 km is en blijft levensgevaarlijk. Uiteraard ook bij andere snelheden. De dodemansritten in de buurt nemen nog altijd gestaag toe, helaas.

PS: Ik zet de alarmvverlichting aan uit veiligheidsoverwegingen. Oma knuffelt mijn eega en mij uit dankbaarheid waarna ik haar dirigeer naar de passagiers-zit om daar af re wachten op de garagemonteur,

One good deed a day is enough

Op je handen zitten

We schrijven januari 1978 wanneer ik mijn aspirant strepen na 1 politie-schooljaar afsluit en inruil voor de wachtmeester-strepen bij de Rijkspolitie. Al het geleerde en in mijn hoofd gestampte wetskennis in praktijk gaan brengen en ervaringen opdoen is mijn motto. Dan merk ik al snel dat al datgene dat ik heb geleerd ook heel snel schemerig wordt als een zwakke zaklamp in donker onguur weer en dat de politiepraktijk een heel andere interessante belevingswereld is. 

Ik begin al snel te leren dat de theoretische handvaten een goede basis zijn maar dat opgedane ervaringen in de praktijk op straatniveau elke dag opnieuw anders zijn dan de artikels en regels in de wetboeken. Vaak nopen deze tot kleine- dan wel grotere improvisatie sprongen. Ruiken aan de praktijk heet dat, implementeren in je eigen ik noem ik dat. 

Vervaagde droge kennis oprakelen via de zwarte wetboeken van Stapel & Koning, met een grote "berg" aan vergeten aanvullingen" ernaast. Politie-daden uittikken op blanco papier met carbon en vaak gecensureerd met rode pen terugvinden in je kastje! Ook een uitdaging van jewelste. 

Ik maak het tot mijn prioriteit om intuïtie en gevoel vanuit mijn hart te laten prevaleren boven wetsartikelen en bevoegdheden. Maar wel in de geest van de wet zonder gewetenloze losbandigheid. Bij verandering in de Wet worden immers de gunstigste bepalingen toegepast, niet dat ik ooit de Wet heb veranderd. Wellicht er wel aan heb bijgedragen, gewild per ongeluk of ongewild.

In de praktijk kom ik met allerlei situaties in aanraking en binnen het bureau met de grote en stoere verhalen van oudere collega's als ongevraagd klankbord. In deze kakofonie probeer ik mijn eigen identiteit te vinden en niet alles voor zoete koek aan te nemen van wat je ziet en hoort, ook niet van je medestrijders en bureautijgers ... 

De pensioengerechtigde leeftijd dan is er na 40 dienstjaren. Voor de vele jonkies van toen nog dik voor hun zestigste,

Die eigen identiteit vinden is heel belangrijk vooral in het ordenen, opslaan en omgaan met emoties. Want alles wat buitenom je gebeurt krijgt in je hoofd ongewild een plekje en wordt altijd en immer opgeslagen, net als in Google. Soms bar en boos en soms en gelukkig maar, kolderiek.

Op dienst gaan doe je met een ervaren collega en meldingen worden door het bureau of door de meldkamer uitgegeven. Ja, dat kon toen nog.

Soms denk ik terug aan ervaringen en casussen uit vroegere jaren diep in de vorige eeuw, zo ook nu. Deze ervaring komt nu dus pardoes opborrelen vanuit mijn grijze hersenmassa ruim 47 jaar na dato, dat dan weer wel,

Ik heb avonddienst met een ervaren collega, het is net donker, wanneer we een melding krijgen van een overleden persoon.

De lokatie is het plaatselijke bejaardentehuis. Ik weet niet meer wat mijn gedachten zijn bij het aanrijden. ik denk een vorm van nieuwsgierigheid naar het onbekende, waar de politie bij nodig is. Niet meer dan dat.

We worden door personeel opgevangen aan de balie en naar de kamer in kwestie gebracht. Mijn ervaring met overledenen is op dit moment nagenoeg nihil.  Behalve dan een keer een gewelddadige moord in Duitsland, waar iemand op straat de keel werd doorgesneden en deze in zijn eigen plas van bloed overleden is. Mijn bokstrainer vraagt aan omstanders om die Polizei te waarschuwen. De man sterft al snel onder onze ogen. Ik ben dan ongeveer 17 jaar en pugilist op weg die avond naar een bokswedstrijd, waar ik dan na deze voor mij 1e dodelijke interventie, in de ring stap en deelneem aan de boksmatch. 

Terug nu naar de overledene. We lopen de kamer in met een rustieke inrichting uit de jaren 70 meen ik mij te herinneren met behang aan de muren. Notabene het zijn dan ook de jaren '70. De deuren zijn met lichtkleurige verf gestreken en de deurklinken zijn aluminium grijs. De overleden persoon valt niet eens op in deze setting. Deze persoon heeft daar geleefd in een saaie symbiose met zijn kamer. Kamer en persoon voelen aan als een eenheid, sereen in spirituele zin.

Later zal blijken dat hij alleen is achtergebleven en het tijd is om afscheid te nemen van het Aardse bestaan en zich te voegen bij. De pil van Drion bestaat dan nog niet. De kerk is buiten beeld gebleven, kennelijk omdat zelfbeschikking over je eigen dood niet mag,

De recherche wordt erbij geroepen en na ingesteld onderzoek blijkt dat er geen misdrijf in het spel is komen de zwarte jassen van de begrafenisondernemer en ontfermen zich over de overledene en voeren deze af,

Mijn gedachten zijn op dat moment, dat de overleden persoon er netjes gekleed, heel vreedzaam onderuitgezakt op zijn gemak erbij zit, met de armen voor zich in de schoot. Helemaal vrijwillig in scene gezet en minutieus in stilte uitgevoerd, althans zo lijkt het te zijn.

Dan denkt u waarschijnlijk, waarom wordt de deur en klink omschreven? 

Dat komt door de sterke lus om de deurklink heen en om de nek van de overledene, gelijk als een onfortuinlijk dier in een dodelijke strik. 

De persoon heeft dit heel gemakkelijk kunnen tegenhouden wanneer deze eenvoudigweg op de handen zou zijn gaan zitten. Dat zou de nodige levenslucht verschaft hebben, maar daar is niet voor gekozen niet in gedachten en niet in daad,

Is het goed of slecht om  het leven zo abrupt te beeïndigen,  daar heb ik geen mening over. Wel ontzettend dapper of gek. Wie het weet mag het zeggen,

Op naar de volgende melding of naar het bureau om te tikken op de Olivetti met droog geslagen carbon op de harde onverslijtbare rubberen rol

De afstand tussen hemel en aarde is slechts een handdikte ...       

facebook afspraak met de Dude

Collega JG en ik hebben middagdienst in de Noodhulp. Iedere collega op straat wordt veelvuldig door de meldkamer aangevuurd en aangestuurd om werkzaamheden te verrichten die menigmaal niet 1-2-3 tot de kerntaken van de politie behoren. Dat zal de komende tijd (jaren) alleen maar fors erger worden, dat weten we allemaal. Maar, hulp verlenen is bijna het mooiste in ons mooie politievak. Natuurlijk staat boeven-vangen vanzelfsprekend torenhoog in ons vaandel.

Omstreeks 21.00 uur wordt het meldingenpatroon rustiger en volgt het basale - pappen en nathouden -politiewerk. Adviezen geven, kromme situaties voor dat moment ietwat rechtbuigen en uiteraard het promoten om zonder ruzie vreedzaam naast elkaar te blijven wonen. U kent deze situaties wellicht. 

JG en ik worden plots aangestuurd naar een huiselijk geweld situatie. Dat is tegenwoordig bijkans een nieuwe verzamelnaam voor mishandeling, intimidatie, het leven zuur maken en zo verder. Vaak wordt de politie gebeld om uit een of andere impasse of juridische spagaat te komen. Natuurlijk is het dan goed om poolshoogte te gaan nemen om eventueel erger -elkaar de kop inslaan- voor te blijven.  want de zorg is al overbelast!

Op de plaats van het ogenschijnlijke delict worden wij buiten op straat al opgewacht door twee vrouwen. We zijn nauwelijks uitgestapt of de mallemolen van woorden wordt met de kracht van 10 op de schaal van Richter in onze oren gemikt. Voor deze vrouwen is de situatie helemaal duidelijk. Voor JG en mij een beetje lastig om het reële beeld voor ogen te krijgen. We moeten dus iets sneller multitasken. Om de woorden lawine voor te blijven stellen we simpelweg aanvullende vragen. De dames moeten behalve praten gaan nadenken en zodoende krijgen wij een beetje “lucht”. 

Uiteindelijk blijkt - in a nut shell - dat een van de vrouwen heeft ge-facebook-ed op de dating site. Zij denkt een leuke mannelijke date aan de haak te hebben geslagen. Dus hebben zij zich een aantal uren geleden getroffen in een café in de buurt. De vrouw spreekt nu met dubbele tong door stevige alcohol inname. Waardoor haar back Up hulp en toeverlaat de scepter overneemt als volleerd woordvoerster. Op mijn vraag antwoordt zij van; ja, ik heb alcohol gehad maar niet zoveel als haar..... 

Wat is er dan gebeurd? De Dude (date) en dubbele tong hebben flink gelaafd aan Bacchus. Voor de continuering zijn zij gegaan naar het adres van dubbele tong. Daar word nog wat alcohol gebruikt et voilà ruzie is het resultaat. Daardoor voelt dubbele tong zich ongemakkelijk en wil niet verder daten. Zij is uiteindelijk de woning uit gerend en heeft bij haar vriendin de opkomende angstgevoelens geuit. 

De Dude is in haar woning in slaap gevallen en wil of kan niet meer weg, hoezo gevaarlijk?. Zij weet ook wel dat zij de ruzie met Dude geheel aan zichzelf te danken heeft. Beetje Dom dus. Op onze vraag of ze nu van de politie verwacht om uitsmijter te spelen voor haar miskleun zegt de dubbele tong van, zie je wel dat ze niets voor me willen doen! 

Over generaliseren gesproken. De Dude in haar woning is een beer van een vent en die zou ons gemakkelijk kunnen verschalken of pletten onder zijn massale kilo's lichaamsgewicht. Hij is ook nog eens verbaal super agressief. Voor JG en mij dus geen optie om hier weg te gaan zonder de Dude uit de woning te halen. 

Dus betreden wij de amper verlichte woning. Na 10 keer of zo gevraagd te hebben aan dubbele tong op straat - die ook nog slecht hoorde- wordt de 5 watt lichtbron schakelaar gevonden en ingeschakeld. De Dude in zijn winterslaap ligt languit op de bank in het schemerlamplicht en is goed hoorbaar aan het ronken. Zijn contouren verraden een flink volume aan mens, vooral in kilo’s lichaamsgewicht. 

Hij ontwaakt op onze wek –wordt wakker- geluiden en duwtjes met een driedubbele tong, als voorbeeld van een grootgebruiker van alcohol en zo. Hij bralt erop los en zegt hier te wonen. 

Uiteindelijk geeft de Dude toe, op date te zijn. Vrij snel verlaat hij onder aanmaningen met de nodige ondersteuning van JG en ik, de woning. Dubbele tong kan niet geloven dat wij heelhuids uit haar huisje komen, samen met deze 140 kilo zware Dude. 

Hem op deze avond alleen maar uit de woning zetten zou het probleem niet oplossen maar voor nieuwe buurt problemen zorgen. Zoiets weet iedere politieagent uit ervaring. Dus oplossend gericht bezig zijn, is hier het motto. 

In het kader van de politiewet brengen we de Dude naar zijn eigen woning. Gelukkig heeft hij de sleutels bij zich anders weer een voortzetting van zeulen met ...

Onderweg lalt en bralt hij er vrolijk op los. Ik heb mijn stoel helemaal naar voren gezet waardoor hij met zijn ruime lijf inclusief isolatie toch nog op de achterbank past. De raam opengezet. Want ook wij mogen niet onder invloed rijden. De alcohol kegel is er een van jewelste. Hij spreekt ook nog eens hard met de nodige consumptie. 

Hij vindt het fantastisch dat wij taxi voor hem spelen. Ik praat een beetje mee met hem van blabla en zo. De woordklanken zetten de toon boven de inhoud. Hij vindt mij dan ook fantastisch omdat ik hem kennelijk begrijp. Collega JG kan doodbloeden maar voor mij zou hij door het vuur gaan. Ik ben heel eventjes zijn "brother in Arms"! Normaliter verbroedert sport, maar alcohol kennelijk ook op een doodlopende eenrichtingsweg. Komisch constatering! Even later is ook JG weer zijn brother. Gelukkig maar weer. 
Collega JG en ik hebben middagdienst in de Noodhulp. Iedere collega op straat wordt veelvuldig door de meldkamer aangevuurd en aangestuurd om werkzaamheden te verrichten die menigmaal niet 1-2-3 tot de kerntaken van de politie behoren. Dat zal de komende tijd (jaren) alleen maar fors erger worden, dat weten we allemaal. Maar, hulp verlenen is bijna het mooiste in ons mooie politievak. Natuurlijk staat boeven-vangen vanzelfsprekend torenhoog in ons vaandel.

Omstreeks 21.00 uur wordt het meldingenpatroon rustiger en volgt het basale - pappen en nathouden -politiewerk. Adviezen geven, kromme situaties voor dat moment ietwat rechtbuigen en uiteraard het promoten om zonder ruzie vreedzaam naast elkaar te blijven wonen. U kent deze situaties wellicht. 

JG en ik worden plots aangestuurd naar een huiselijk geweld situatie. Dat is tegenwoordig bijkans een nieuwe verzamelnaam voor mishandeling, intimidatie, het leven zuur maken en zo verder. Vaak wordt de politie gebeld om uit een of andere impasse of juridische spagaat te komen. Natuurlijk is het dan goed om poolshoogte te gaan nemen om eventueel erger -elkaar de kop inslaan- voor te blijven.  want de zorg is al overbelast!

Op de plaats van het ogenschijnlijke delict worden wij buiten op straat al opgewacht door twee vrouwen. We zijn nauwelijks uitgestapt of de mallemolen van woorden wordt met de kracht van 10 op de schaal van Richter in onze oren gemikt. Voor deze vrouwen is de situatie helemaal duidelijk. Voor JG en mij een beetje lastig om het reële beeld voor ogen te krijgen. We moeten dus iets sneller multitasken. Om de woorden lawine voor te blijven stellen we simpelweg aanvullende vragen. De dames moeten behalve praten gaan nadenken en zodoende krijgen wij een beetje “lucht”. 

Uiteindelijk blijkt - in a nut shell - dat een van de vrouwen heeft ge-facebook-ed op de dating site. Zij denkt een leuke mannelijke date aan de haak te hebben geslagen. Dus hebben zij zich een aantal uren geleden getroffen in een café in de buurt. De vrouw spreekt nu met dubbele tong door stevige alcohol inname. Waardoor haar back Up hulp en toeverlaat de scepter overneemt als volleerd woordvoerster. Op mijn vraag antwoordt zij van; ja, ik heb alcohol gehad maar niet zoveel als haar..... 

Wat is er dan gebeurd? De Dude (date) en dubbele tong hebben flink gelaafd aan Bacchus. Voor de continuering zijn zij gegaan naar het adres van dubbele tong. Daar word nog wat alcohol gebruikt et voilà ruzie is het resultaat. Daardoor voelt dubbele tong zich ongemakkelijk en wil niet verder daten. Zij is uiteindelijk de woning uit gerend en heeft bij haar vriendin de opkomende angstgevoelens geuit. 

De Dude is in haar woning in slaap gevallen en wil of kan niet meer weg, hoezo gevaarlijk?. Zij weet ook wel dat zij de ruzie met Dude geheel aan zichzelf te danken heeft. Beetje Dom dus. Op onze vraag of ze nu van de politie verwacht om uitsmijter te spelen voor haar miskleun zegt de dubbele tong van, zie je wel dat ze niets voor me willen doen! 

Over generaliseren gesproken. De Dude in haar woning is een beer van een vent en die zou ons gemakkelijk kunnen verschalken of pletten onder zijn massale kilo's lichaamsgewicht. Hij is ook nog eens verbaal super agressief. Voor JG en mij dus geen optie om hier weg te gaan zonder de Dude uit de woning te halen. 

Dus betreden wij de amper verlichte woning. Na 10 keer of zo gevraagd te hebben aan dubbele tong op straat - die ook nog slecht hoorde- wordt de 5 watt lichtbron schakelaar gevonden en ingeschakeld. De Dude in zijn winterslaap ligt languit op de bank in het schemerlamplicht en is goed hoorbaar aan het ronken. Zijn contouren verraden een flink volume aan mens, vooral in kilo’s lichaamsgewicht. 

Hij ontwaakt op onze wek –wordt wakker- geluiden en duwtjes met een driedubbele tong, als voorbeeld van een grootgebruiker van alcohol en zo. Hij bralt erop los en zegt hier te wonen. 

Uiteindelijk geeft de Dude toe, op date te zijn. Vrij snel verlaat hij onder aanmaningen met de nodige ondersteuning van JG en ik, de woning. Dubbele tong kan niet geloven dat wij heelhuids uit haar huisje komen, samen met deze 140 kilo zware Dude. 

Hem op deze avond alleen maar uit de woning zetten zou het probleem niet oplossen maar voor nieuwe buurt problemen zorgen. Zoiets weet iedere politieagent uit ervaring. Dus oplossend gericht bezig zijn, is hier het motto. 

In het kader van de politiewet brengen we de Dude naar zijn eigen woning. Gelukkig heeft hij de sleutels bij zich anders weer een voortzetting van zeulen met ...

Onderweg lalt en bralt hij er vrolijk op los. Ik heb mijn stoel helemaal naar voren gezet waardoor hij met zijn ruime lijf inclusief isolatie toch nog op de achterbank past. De raam opengezet. Want ook wij mogen niet onder invloed rijden. De alcohol kegel is er een van jewelste. Hij spreekt ook nog eens hard met de nodige consumptie. 

Hij vindt het fantastisch dat wij taxi voor hem spelen. Ik praat een beetje mee met hem van blabla en zo. De woordklanken zetten de toon boven de inhoud. Hij vindt mij dan ook fantastisch omdat ik hem kennelijk begrijp. Collega JG kan doodbloeden maar voor mij zou hij door het vuur gaan. Ik ben heel eventjes zijn "brother in Arms"! Normaliter verbroedert sport, maar alcohol kennelijk ook op een doodlopende eenrichtingsweg. Komisch constatering! Even later is ook JG weer zijn brother. Gelukkig maar weer. 

De Dude wil mij de volgende dag politie informatie gaan geven. Hij heeft al vele jaren in het gevang gezeten. Dat weet ik uiteraard ook wel want ik ken hem en zijn politie palmares. Dus wordt er een halve afspraak gemaakt. Niet dus. Hem tot bij zijn woning begeleid waar hij zijn roes gaat uitslapen. Wij worden bij het afscheid nog overladen met bedankjes en schouderklopjes. Voor ons ook een mooie uitkomst, einde overlast. Voor zolang als het weer duren mag. Mensen als Dude hebben schijnbaar 24/7 aandacht en aanpak nodig. 

Eind goed al goed. Ik hoop dat dubbele tong toekomstige dates op facebook achterwege zal laten. Facebook veroveringen en alcohol gaan in haar geval, gaan niet samen. 

Dubbele tong en de Dude zullen zich achteraf waarschijnlijk van dit intermezzo niets tot weinig kunnen herinneren. Volledig weggepoetst uit de herinnering. Met dank aan Bacchus.

Blijkt toch maar weer eens dat de meeste successen bij de politie onbesproken blijven. Het zijn de kleinschalige dingen die het doen en niet alleen maar de heroïsche interventies met grote inzetten van politiemensen en materieel.

Jan en ik hebben achteraf nog hartelijk moeten lachen. 

Einde dienst

De Dude wil mij de volgende dag politie informatie gaan geven. Hij heeft al vele jaren in het gevang gezeten. Dat weet ik uiteraard ook wel want ik ken hem en zijn politie palmares. Dus wordt er een halve afspraak gemaakt. Niet dus. Hem tot bij zijn woning begeleid waar hij zijn roes gaat uitslapen. Wij worden bij het afscheid nog overladen met bedankjes en schouderklopjes. Voor ons ook een mooie uitkomst, einde overlast. Voor zolang als het weer duren mag. Mensen als Dude hebben schijnbaar 24/7 aandacht en aanpak nodig. 

Eind goed al goed. Ik hoop dat dubbele tong toekomstige dates op facebook achterwege zal laten. Facebook veroveringen en alcohol gaan in haar geval, gaan niet samen. 

Dubbele tong en de Dude zullen zich achteraf waarschijnlijk van dit intermezzo niets tot weinig kunnen herinneren. Volledig weggepoetst uit de herinnering. Met dank aan Bacchus.

Blijkt toch maar weer eens dat de meeste successen bij de politie onbesproken blijven. Het zijn de kleinschalige dingen die het doen en niet alleen maar de heroïsche interventies met grote inzetten van politiemensen en materieel.

Jan en ik hebben achteraf nog hartelijk moeten lachen. 

Einde dienst

Cocaïne in een heftige liefdesrelatie

 Enige tijd geleden kregen mijn maat en hondengeleider Henny en ik een melding van een hevige vechtpartij tussen wederhelften waarbij de vrouw het onderspit had gedolven. Zij zou letterlijk en figuurlijk in het slijk der aarde liggen. De locatie was een druk bezochte verbindingsweg ergens in ons bewakingsgebied, onder de DSM vlag.

Het was op een vrijdagmiddag. De zon scheen er lekker op los maar in de gepasseerde nacht had het flink en langdurig geregend. Een waar modderbad was het resultaat. De temperatuur was aangenaam en door het opdrogend wegdek kregen we via onze neusgaten genoeglijke frisse lucht in onze longen naar binnen gepompt. We wisten dan ook niet wat we bij deze melding zouden kunnen aantreffen. Maar goed, anders waren er vele surveillance auto’s meegestuurd en was het wellicht op een flinke vechtpartij uitgelopen.

In de bewuste straat was het druk en we konden niet zo snel doorrijden. Knipperende auto dimlichten afkomstig van passerend publiek maakten ons al snel attent op de naderende chaos of modder-bende.

Daar wil ik best wel even op inhaken. Vaak als we een melding krijgen en onze dienstauto manoeuvreren naar de locatie, dan denken mensen of hulpvragers steeds dat we hen niet zien en zomaar voorbij zouden kunnen rijden zonder te helpen. Zwaaien, toeteren en zo is dan steeds weer een gegeven. Ook al remmen we de dienstauto af en draaien we om of stoppen bijkans. Steeds weer een bizar punt wat mij opvalt. Maar dit als vreemd gegeven als de politie nadert.

Onverwacht naderde ons een werk busje waarin 4 gespierde omvangrijke bouwvakkers zaten. Hoe ik dat weet? Aan hun kleding, gebruinde torso’s en last but not least de materialen in de laadbak, waaronder de speciemolen. De buiten proportionele arm van de bestuurder omarmde het autoportier bijna helemaal. Zij wezen ons de weg door het maken van gesticulerende armgebaren als fictieve ANWB richtingaanwijzers. We zaten dus op de goeie route. Via deze zee van armgebaren en knipperende dimlichten naderden wij ons doel tot op korte afstand. Wat opviel was dat niemand stopte of gestopt was. Vreemd. Normaal worden gewelddadige situaties door het publiek geapprecieerd en staat men hier gedegen bij stil met gsm’s met videofunctie en zo om You Tube te kunnen voeden. Deze keer niet. Hoe dat kwam? Dat zal ik uitleggen.

Wij arriveerden als onderdeel in een in een langzame fnuikende file, want men durfde bijkans niet te passeren. Wij waren getuigen van een beëindigd onderling dispuut tussen een man en een vrouw. Zij waren kennelijk uitgesproken en uitgevochten. Hun auto stond half in de berm. De man stond rustig rechtop en de vrouw lag languit in berm. De man had gemillimeterd haar dus zag je bijna zijn fontanellen. De vrouw was onredelijk aan het krakelen. Daar was niet meteen een denkbeeldig touw aan vast te knopen.

De strakke huid op de man zijn kop had in zijn werkbaar of waarschijnlijk crimineel leven al heel wat harde lichamelijke confrontaties weerstaan. Diepe littekens waren erin gegroefd als een prijskaartje van doorstane ellende of momenten van euforie over de gevallen rivalen of vijanden. Zijn ogen in zijn hoofd stonden rustig en beheerst, net als die van de robot uit de film de Terminator.

En, een gelijkwaardig imposant figuur had hij dan ook. Ook hij droeg een zwarte halflange jas. Onder zijn jas staken twee forse benen uit die in staat waren om zijn omvangrijke torso te dragen. Ik schatte hem al snel op 120 kg vol met adrenaline. Zo’n figuur waar je absoluut niet mee wil vechten, gezien de geringe kansen van nagenoeg iedere opponent tegen hem.

Zijn toekomstige ex wederhelft of hedendaagse sparringpartner was als een frêle vlinder. Ik zei al dat het geregend had. Haar lichaam en kleding zaten helemaal onder de modder. Zij had lange zwarte manen en een mooi slank vrouwelijk figuur. Of het een beauty was ? Ik denk dat ze daarmee wel fiks bezig was geweest door dit ongewild genomen modderbad. Of ze nou mooier was. Dat kon ik niet goed zien of bepalen. In ieder geval was ook zij doorleefd van lange avond- en nacht soiree's

Daar stonden wij dus, samen met dit vreemd uitgedoste koppel. De voorbijgangers reden nog steeds voorbij dit miniatuur slagveld. De man zijn uitstraling was er een van, vooral niet stoppen.

Beiden hadden de gevaarlijke witte poeder in de neus geschoven in hun woning. Door dit goedje krijg je veel conditie en andere waarnemingen van lichaam geest en feest. Dit had erin geresulteerd dat zij hun dierlijke driften wederkerig of bilateraal hadden botgevierd tijdens een marathon sessie.

Daarna volgde de afdaling uit powder mountain en het ontwaken uit de kunstmatig psychedelische wereld van wit poeder. De uitkomst was een kater en aldus kregen beiden flinke stress. Zij was weggegaan en hij had haar met de auto weer opgepikt, onderweg. Dat was niet zonder slag of stoot gegaan. Gelukkig voor de frêle vlinder had hij zijn krachten ver naar beneden bijgesteld had . Gelukkig maar. Wie weet wat er anders nog had kunnen gebeuren.

Om te onderzoeken wat waar was aan dit verhaal en het feit dat de vrouw mededeelde dat zij was mishandeld door deze terminator werd aan hem medegedeeld dat hij mee moest naar het politiebureau.

Dat vond hij niet leuk en dat wilde hij niet noch gaf hij zijn medewerking om vrijwillig mee te komen. De diensthond liet al flink van zich horen achterin de dienstauto. De dienstauto brulde, snoefde en bruiste van ingetogen honden-geweld en veerde als een lichtvoetig veertje heen en weer.

De hond –de voorganger van Tiesto- wilde zielsgraag zijn baas helpen. De terminator werd hier niet koud of warm van. Later bleek dat hij niet vies was van kooigevechten tegen mens of dier.

Ongetwijfeld had hij veel littekens op zijn ziel maar waarschijnlijk ook nog op zijn torso. Allemaal littekens van moed of domheid van weleer. Vechten met hem had weinig tot geen zin en dus werd aanstalten gemaakt om de diensthond erbij te halen. Echter zwaar geweld tegen zwaar geweld zou hier niet werken, bedacht ik mij opeens.

Dit van der Geest type was niet onder de indruk van politie en/of diensthond. Bij mij kwam de gedachte op dat zijn lichaamsmiddelpunt erg hoog was. Het enige wat hem zou kunnen deren was een gerichte low kick tegen de binnenkant van zijn knieën. Crush. Op zijn granieten kop kreeg aangewende slagkracht met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geen zichtbaar of wankelend resultaat!

Dus in een tunnelvisie stapte ik af op deze Goliath. Hij was 2 koppen groter dan ik. Ik sprak hem aan en deelde hem mede dat wij gingen uitzoeken wat er aan de hand was en dat hij daarom toch mee moest.

Ik pakte hem vast bij zijn arm en liep met hem terug naar de auto. Wat hij overigens eenvoudigweg toeliet. Ik boeide hem af - want dat waren de veiligheidsvoorschriften en niet persoonlijk bedoeld zo deelde ik mede - maar ik behandelde hem met respect. Om een deuk in het portier te voorkomen duwde ik zijn granieten kop omlaag en nam rustig plaats naast hem. Henny was ondertussen al met de hond bezig om hem terug in zijn hok te zetten. Gelukkig was de inzet van de hond niet nodig.

Aan het bureau gekomen heeft de terminator zijn verhaal gedaan. Cocaïne gebruik liep toch als een rode draad parallel mee op zijn levenspad. Hij was als grote man achter evenementen zwaar beproefd op zijn alertheid en daar hielp cocaïne mee in zijn marathon werktijden. Hij verdiende er financieel goed aan. De ene cocaïne gebruiker herkent de andere vrij gemakkelijk en dit maakt dat deze polen elkaar ongenadig ruiken en blijven bekoren.

Hij had al vaak in het gevang gezeten en ook in zijn jeugd langdurig geïnterneerd. In zijn familie was geweld heel normaal net als het drinken van melk. Zijn broer zat een levenslange gevangenisstraf uit. Enfin geweld zat hem als een gegoten jas. Echter dom was hij niet en deed aan kansberekeningen. Vandaag zag hij dat die 2 van de politie niet terugdeinsden.

Tijdens zijn verhoor maakte deze terminator mij nog een compliment. Mijn natuurlijke uitstraling zonder kapsones hadden hem zijn agressiviteit geheel ontnomen en dat was voor hem het ogenblik om niet te gaan vechten met de politie. Het onderzoek naar de blijkbare mishandeling liep uit op een sepot. De knipperlichtrelatie zal mogelijk nog af en toe geknipperd hebben en is voorstelbaar verdampt als een koude kille mist voor warm zonlicht.

Bleek weer eens dat respectvol benaderen toch zijn vruchten kan afwerpen. Gelukkig was zijn kater na cocaïne gebruik aan het bureau geheel verdwenen.

PS: Hij had zijn vriendin omgeduwd en niet geslagen. Deze landing in de modderige berm had haar geen goed gedaan en aan het einde van haar latijn was ze verdoofd blijven liggen met haar kater en zo. Overigens tot schrik van de passanten die de politie informeerden, op veilige afstand, dat dan weer wel

Plisse en ME-jesj

 

Plisse in melancholieke raengeboag kleure....ummer weier veuraan sjtoan mit de waan van den daag in de rök en kieke waat kómme geit.

Plisse zeen óp de eesjte plaatsj luuj van vleisj én bloud. Mít geweld op de welt gekömme sjus wie jekereine.

 
Gelaaf aan de mèm van de mam of zabbele aan de mèlkflesj en sjpeen.


Dan waere de kukes of sómmige uulskukes plis en mötte ze nao de ME opleiding. Óngertusje blieve ze plis in álle opgedrage take die neudig zeen óf verzónne waere dóór anger sjtuurluuj die demekratisch aan de mach zeen én 't veur 't zegke höbbe.

Gelökkig höbbe veer alle veier jaor 2e kamer verkeizinge die ós allenej ein nuuj kans gaeve op ein baeter polletik uulskuke!


Opgeroupe doont de plisse jungskes en maetjes 't plissepekske oet en zette de ME helm op en trèkke 't ME pekske aan. Ei sjildj en lange sjtek óm te sjloan veur went 't meines wurt.


Dan sjtaon ze veurop in linie. Der feind veur hun in 't vezeier of sjtiekem achter húnne rök. Meistes höbbe die Feinde sjteine bríkke derbie om te sjmiete nao de junges en de maetjes in ME uniform.


Die ME-jes mótte op linie blieve sjtaon. Gefrustreierd es se zeen, wachte op 't bevel óm de orde te hersjtèlle. Sóms mótte ze blieve aafwachte mit verf op hun prie....grrrr.  En dat zónger d'rop te kènne sjlaon oet frustratie of lanjelik bevel van de sjlumme meister op dat momènt!


Hun hersepan kaokd ongetwiefeltj euver van érgernis énne ouch nog door dae werme helm wurt 't zichmasker wazig en is ei gedempt oetzich 't oetentjelike gevolg.


Wènt ze bekogeld zunt met brikke, flesje, sjtoeptegele en ángere kroam, dan rúkke ze in. Ze weite dat de orde allein mer hersjtelt wurt wènt 't fatsoen, respek en norme truuk kömme...


Dus ei geweitesvraog bie jekereine behawve bie die feinde die zich noots niks aantrèkke van de moraal in ós aller Nederiglandj 


Énne dit daag in en daag oet, pès men t neit mee aankènt en gebroake wurt door de sittewase wo zelfs 't versjtandj neit mee oetkump.  

Discretionaire bevoegdheid / Praktisch politieoptreden

 

Praktisch politieoptreden in relatie tot de discretionaire bevoegdheid...

In de tijd dat ik nog als wijkagent ben aangesteld, krijg ik van diverse bewoners uit een van de aan mij gelieerde dorpen te horen dat de bestuurder in een rood autootje vreemdsoortige capriolen uithaalt op de weg en daarbij vaker de verkeersveiligheid negeert, over de gevaarzetting maar te zwijgen. 

De meldingen stapelen zich op, ondertussen speur ik steevast naar deze onverlaat en maak aandachtvestigingen.

Het net heeft zich geografisch gezien dan al enigszins gesloten. Want het kenteken is mij bekend gemaakt door verontruste bewoners. De route vanaf zijn huis tot het adres waar hij vaker "op bezoek" gaat, ook. De teugels worden koortsachtig aangetrokken en de actie radius van de potentiële verkeersovertreder wordt alsmaar kleiner en kleiner. Helaas ontspringt hij de dans tot dan toe, steeds maar weer. 

De kentekenbouder is niet hier geboren. Hij komt uit een land waar het verorberen van Qat of khat, ik bedoel te zeggen het kauwen op de bladeren van de Qatpant, te doen gebruikelijk is. Mogelijk heeft qat-gebruik de visie, het zicht en het rijgedrag op de weg ernstig vertroebeld. Geiten, ongewild proefpersoon van qat inname, geven dit vreemde gedrag ook weer met het maken van gekke sprongen en bewegingen wanneer zij qatbladeren tussen hun kaken proeven. Enfin dit terzijde. 

Op een middag rij ik een rondje langs de hotspots die ik op het bureau inzichtelijk maak met een A4 (aandachtspunten team 4) maar tevens is dit de officiële afmeting van het printerpapier, dat met vrachtladingen in de plisseprinters wordt gebruikt en verorberd. Ik weet niet meer met wie ik die middag dienst heb. Wel weet ik inmiddels uit eerdere suc6en dat je aan de bal moet blijven om een goal te kunnen maken. Óftewel oefening/herhaling baart kunst... 

Plots, terwijl mijn collega en ik, deze puisterige hotspot naderen, zien we pardoes het befaamde rode autootje met de bekende kentekenplaat de weg op draaien. Op ruime afstand voel, ruik, proef en zie ik dat dit autootje zijn beste tijd heeft gehad en bij wijze van spreken door mag rijden voor de finale naar het imaginaire olifantenkerkhof, daar waar meerdere mastodonten hun laatste rustplaats hebben gevonden. 

Ronkend brengt de chauffeur zijn bolide met de uiterste krachtsinspanning aan de kant van de weg tot stilstand en dit zonder stuurbekrachtiging. Alsof zijn bolide zijn laatste levensadem uitblaast, pats boem paaf.

Bij een controle aan het autootje blijkt dat deze technisch gezien reeds begraven heeft moeten zijn. Geen apk, diverse technische mankementen, waaronder een f1 uitlaat qua geluid door onbedoelde gaten maar niet in prestatie. Dus niet eventueel qatgebruik maar slecht onderhoud is debet geweest aan vreemdsoortig rijgedrag, blijkt ons na ingesteld onderzoek.

De chauffeur erover aangesproken hebbende, komen wij beiden tot de gevoelsmatige conclusie dat zijn autootje zsam van de weg af moet. Een optelsom van de boetes gaat circa 4x boven de reële dagwaarde van dit autowrak uit. 

Maar dat is hier niet genoeg. Dit autowrak inbeslagnemen geeft teveel onnodige  ambras in de systemen. Noch is het verkopen zonder vrijwaringsbewijs een optie. Want vergeet niet dat er mogelijk een taalbarrière is die verkeerd uitgelegd zou kunnen gaan worden. Én etnisch profileren ligt altijd op de loer!

De chauffeur gaat akkoord met afstand doen van zijn autootje en ik houd de boetes in mijn portefeuille. Tégen afgifte van een vrijwaringsbewijs wordt de auto direct meegenomen naar een plek van ontmanteling tot heuse grondstoffen van dit autootje, dat bij zijn geboorte ooit eens mooi en technisch in goede staat moet zijn geweest. Maar dat is te lang geleden en is nu grof aangetast door de tand des tijds en het nalaten van noodzakelijk onderhoud...

De politie heeft ook een discretionaire bevoegdheid, in haar broekzak. Elke diender kan en mag daar gebruik  van maken in uitzonderlijke gevallen. Jeetje in deze tijd geldt ook nog het bonnenquotum.

Ik maak er dankbaar gebruik van, in deze casus één beste oplossing...on Human Terms 

De chauffeur is sindsdien uit mijn vizier weggebleven.

Selectieve- danwel actieve herinnering aan...

Vergeten doen wij allemaal, dat is nu eenmaal zo. Bij ons, de gewone meute, maar ook op het politieke pluche is vergeetachtigheid een kwaal. Ontkennen helpt want dan mag je verder naar honk twee en blijf je ideëel en ook praktisch gezien, aan de bal...

Ik probeer nu als test om uit mijn herinneringen tijdens mijn actieve politiejaren een aparte casus terug te halen.

Het is op een regenachtige herfstavond in Sittard. In die tijd regent het nog gewoon urenlang. Ook op deze gedenkwaardige avond. De lantaarnpalen schijnen hun warme lichten uit over de wegen en de inslaande regendruppels verzorgen priemende ritmische oprispingen op het wegdek, ook in kleine plasjes van verzameld regenwater enzovoort.

Ik heb die bewuste avond de middagdienst met collega Jan, die nu al ongeveer 4 jaar vrijwillig met pensioen is. Waarom, Jan heeft er genoeg van om gedienstig te zijn voor de steeds maar weer heftige onwelwillende maatschappij.

In deze tijd is het bonnenboekje nog een bonnenboekje en niet Meos op straat zoals nu te doen gebruikelijk, oftewel bonnenschrijven door te typen op de diensttelefoon. Een lastige taak voor oude dienders en heel gemakkelijk voor het jonge grut die met dit mediatelefoongedoe zijn opgegroeid en verknocht.

De regen klettert ook ritmisch op de ruiten van de politie dienstauto. De ruitenwissers treden op als een dirigent en wuiven alle ritmische regenspetters langszij. De magistrale faunistische regenaubade blijft aanduren en geeft de wereld om ons heen een heuse zwembadlook.

Vanuit onze ooghoeken zien wij plots een onverlaat uit het holst van de duisternis in ons blikveld. Hij draagt geen helm, zijn bromfiets maakt een oorverdovend geluid dat enigszins wordt getemperd door het optredende regenorkest. De bromfietser rijdt te hard. Voorts is zijn moordmachine niet voorzien van enige verlichting voor of achter. Hij is een vlotte schimmige vlerk die niet houdt van regels en in het bijzonder niet van verkeersregels en zijn toebedeelde plaats op de weg.

Omdat deze snelheidsduivel ons nog niet heeft ontwaard. Ik bedoel hier; niet heeft gezien, kunnen wij hem geruisloos en ongezien naderen, inhalen en zijn bromfiets snel en onverhoopt doen stoppen in de periferie van het centrum.

Het verlengde van deze verplichte halte op een weg in Sittard gaat linea recta naar de grens met onze oosterburen, in die Heimat.

Hij zit nog op zijn bromfiets wanneer Jan en ik uitstappen en hem aan een nauwgezette verkeerscontrole onderwerpen. Ik ken hem en zijn bijnaam en die is; Laaf of trol of ....vul zelf maar in, voor de intimi destijds op een datum en tijdstip diep in de vorige eeuw.

Dan blijkt volgens navraag dat zijn bromfiets 1. niet verzekerd is, 2. een bromfietshelm verplicht is, 3. de verlichting aan de laatste tiet hangt oftewel kaduuk is, 4. De uitlaat kapot is en last but not least 5. De bromfiets in deporabele staat verkeert.

Met Jan houd ik dan een kort motorkapoverleg over praktisch politieoptreden en de overtreding doen ophouden. Daarbij in ons achterhoofd houdende dat waarschuwen een gemiste kans is en verder rijden levensgevaarlijk is voor hem en eventuele andere verkeersdeelnemers. Er zou maar een kind, een oudere of wie dan ook met deze malloot in een botsing komen. Dat vergeef je je toch niet!

Deze notoire bestuurder, overtreder en crimineel heeft bij de politie al genoeg op zijn kerfstok staan en heeft reeds een memorabel palmares opgebouwd. Hij is ook nog volwassen maar door schulden en eigenrichting heeft hij bij zijn vader nog steeds, tegen wil en dank, een noodgedwongen onderdak.

Ik bel met zijn vader met mijn antieke diensttelefoon merk Nokia model 3110. Zijn vader, zijn relaas zal ik uit piëteit niet uit de doeken doen, vraagt of wij hem tot het einde der tijden, of woorden van gelijke strekking kunnen vastzetten. Dit voor zijn zielrust en gespannen situatie die zijn bloedeigen Trol dagdagelijks thuis veroorzaakt. Oh ja, hij zit ook aan de drugs, dat moge duidelijk zijn...

Ik beëindig het telefoon gesprek en bedenk een plotse oplossing. Jan en ik schrijven tig boetes uit. Die zal hij niet kunnen of willen betalen. Dan komt hij na verloop van tijd op de lijst voor aanhouding. Voor de korte directe termijn mag hij nu in ieder geval niet verder rijden.

Een bromfiets inbeslagnemen is not done en zeer lastig met vervoer en arbeids intensief met de papieren santekraam. Dan zie ik tussen de regendruppels door, want het regent nog stééds, dat de bromfiets een zichtbare bougiekabel heeft. Door een plotselinge demontage van de bougiekabel begeeft de kabel het en is de bougiekop los en onmaakbaar van het motorblok, verlost.

Jeetje de bromfiets start niet meer, overtreding van de baan, verkeersgevaarlijk rijgedrag opgelost, verkeersveiligheid 100% verhoogd. Aanrijdingsgevaar 100% verminderd.

Ik retourneer de bougiekabel aan de Trol. De bonnen worden aan het bureau uitgeschreven. Niemand zal van dit politie optreden opkijken, omdat niemand ons passeert op deze plek van staandehouding. Niemand hoeft de ambulance te bellen wegens letsel met deze bromfietsbestuurder.

Nu ik dit memoreer valt bijna alles weer op zijn stevige plek in mijn herinnering.

Tot einde dienst blijft het regenen op deze herfstavond, voordeel het grondwaterpeil blijft op peil, de straten worden schoon. De natuur versterkt...

Deze Trol blijft hard werken aan zijn strafpalmares dat met de dag zal blijven groeien!