Bron L1 Nieuws ...
Limburgse ziekenhuizen zien agressie verharden: ziekenhuisverbod voor tien mensen
https://www.l1nieuws.nl/nieuws/3241839/limburgse-ziekenhuizen-zien-agressie-verharden-ziekenhuisverbod-voor-tien-mensen?at_medium=sharing&at_campaign=sharedArticle #l1nieuws
Een ziekenhuisverbod klinkt daadkrachtig, maar wie gaat het handhaven?
Aan de schandpaal ermee. Benoem man, vrouw en paard. En stop met het eindeloos wegkijken, relativeren en doorschuiven van verantwoordelijkheden.
De berichten over de toenemende agressie in Limburgse ziekenhuizen zijn opnieuw aanleiding om een discussie te voeren die allang niet meer vrijblijvend kan zijn. Zorgverleners krijgen steeds vaker te maken met intimidatie, bedreigingen en agressief gedrag. Inmiddels hebben tien personen een ziekenhuisverbod gekregen. Een maatregel die op het eerste gezicht daadkrachtig klinkt, maar bij mij direct een andere vraag oproept: hoe gaan we dat in de praktijk handhaven?
Een ziekenhuis is geen plek waar medewerkers dagelijks op hun hoede moeten zijn voor patiënten of bezoekers die menen dat de wereld om hen draait. Verpleegkundigen, artsen, beveiligers en andere medewerkers zijn daar om zorg te verlenen. Niet om als maatschappelijk afvoerputje te fungeren voor frustratie, onmacht, opgefokte emoties of een gebrek aan zelfbeheersing.
Een verbod op papier is nog geen bescherming in de praktijk.
Wie controleert of iemand met een ziekenhuisverbod daadwerkelijk buiten de deur blijft? Wie grijpt in wanneer iemand zich toch weer meldt? Is er voldoende beveiliging? En wat gebeurt er wanneer iemand het verbod bewust negeert? Wordt er dan direct opgetreden of begint opnieuw een langdurig traject waarin iedereen naar elkaar kijkt?
We kennen inmiddels het patroon: er wordt een incident gemeld, er volgt overleg, er wordt beleid gemaakt en er verschijnen mooie woorden in een persbericht. Ondertussen moet het personeel de volgende dienst gewoon weer draaien. De praktijk laat zich niet wegorganiseren met een beleidsnota.
Noem man, vrouw en paard.
We moeten ook af van de neiging om ieder gevoelig onderwerp bij voorbaat te vermijden. Wanneer bepaalde achtergronden, sociale omstandigheden, opvoeding of culturele opvattingen aantoonbaar een rol spelen bij agressief gedrag, moet dat bespreekbaar zijn. Niet om complete bevolkingsgroepen weg te zetten, maar juist om problemen eerlijk te kunnen benoemen en gericht aan te pakken.
Als het al een cultuurdingetje is! Cultuur mag nooit een vrijbrief zijn om bedreiging, intimidatie of geweld te rechtvaardigen. Respect voor verschillen betekent niet dat we onze eigen maatschappelijke normen en grenzen maar moeten laten varen. Wie in Nederland gebruikmaakt van de zorg, mag verwachten dat hij geholpen wordt, maar daar staat ook tegenover dat medewerkers met respect worden behandeld.
En dan de rol van politie, justitie en rechtspraak.
Ook daar ligt een verantwoordelijkheid. Procedures die eindeloos voortslepen, dragen niet bij aan het vertrouwen dat overtredingen daadwerkelijk consequenties hebben. Natuurlijk moet iedereen recht hebben op een zorgvuldige behandeling van zijn zaak, maar zorgvuldigheid mag geen synoniem worden voor traagheid. Slachtoffers en medewerkers moeten niet jarenlang het gevoel houden dat hun zaak ergens onder op een stapel is verdwenen.
Maak duidelijk wat de gevolgen zijn van bedreiging, mishandeling en agressie. Treed op waar dat nodig is en zorg voor een voortvarende afhandeling. Niet alleen wanneer een incident toevallig de krant haalt, maar consequent en structureel.
Daarbij hoort ook dat ziekenhuisbesturen hun verantwoordelijkheid nemen. Zorg voor voldoende beveiliging, duidelijke protocollen, goede aangiftebegeleiding en ondersteuning van medewerkers die met agressie te maken krijgen. Laat personeel niet zelf uitzoeken hoe het verder moet nadat het slachtoffer is geworden van bedreiging of geweld.
We moeten vooral stoppen met het normaliseren van abnormaal gedrag. Een boze patiënt is iets anders dan iemand die bewust intimideert, bedreigt of geweld gebruikt. Dat onderscheid moet helder blijven.
Het ziekenhuisverbod kan een nuttig instrument zijn, maar alleen wanneer het onderdeel is van een aanpak die daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Met duidelijke verantwoordelijkheden, snelle interventies en consequenties die niet bij mooie woorden blijven steken.
Wie zorgverleners bedreigt of aanvalt, moet merken dat de samenleving daar een duidelijke grens trekt. Zonder mitsen, maren of eindeloze excuses.
Want uiteindelijk is de vraag heel eenvoudig: wie beschermt de mensen die iedere dag klaarstaan om voor anderen te zorgen?
Dat zou geen discussie meer mogen zijn.
