The Dark States Wisconsin - Milwaukee

De naam van Milwaukee lijkt qua uitspraak en tongval op de naam van het romige snoepgoed Milkyway! 


Wie kent milkyway niet de met melkchocolade omwikkelde luchtige zoete smakelijke lekkernij die smelt op de tong en diens gebruiker bijna verslaafd maakt aan de suikerexplosie. 

In tegenstelling tot  Milwaukee, een van de meest raciaal verdeelde en verarmde steden in de VS. Geweercriminaliteit en moordcijfers zijn er common = gewoontjes. Milwaukee explodeert letterlijk en figuurlijk. Door de wapenwedloop en de disharmonie tussen Afro-Amerikanen en de MPD, de plaatselijke politie. Volgens de documentaire The dark States.

De MPD - Milwaukee Police Departement, heeft veel te stellen in een van haar meest dodelijke buurten, district 5, met een moordcijfer van méér dan twaalf keer het nationale gemiddelde. De haat tegen de politie en lethal dealers gedoe onderling, groeit sterk door. 

De gewelddadigheden klotsen over de plinten van de armlastige gemeenschap. Alsof je water naar de zee draagt. Ik vraag me af of men er normaal kan functioneren zonder “hulpmiddelen” van welke brisante aard dan ook!

De documentaire > Link > The Dark States - geeft een meer dan min monotoon  gewelddadig beeld van Milwaukee, weer. Is dit beeld daarmee karakteristiek en realistisch? Ik denk van niet. Waarom? Er zitten altijd overheids- en partiële burgerbelangen tussen de hoop en wanhoop in Milwaukee. Zij vormen als het ware een barrière tussen een mogelijke anarchistische oppositie en de wetshandhaving. Good en Evil zijn net daar een eindeloos parallel.

Weet dat Milwaukee sinds 2013 met een grote kwantum leap-negatieve sprong, haar opwachting heeft gemaakt binnen de Top10 van hoogste aantal moorden in steden in de USA.

Het noorden van de stad wordt sinds jaar en dag gekweld door een te hoge desperated werkloosheids range, verder een totale uitzichtloosheid, toenemend wapengeweld en de vele moorden.

Immers iedereen boven de leeftijd van 18 jaar mag in de USA vuurwapens aanschaffen en legaal voorhanden hebben. In de ene Staatzijn er nog minder eisen dan in de andere. 

Jeetje. Shootings nemen eerder toe dan af.

Waardig en vaardig om kunnen gaan met vuurwapens is de hamvraag. De wapenwedloop bemoeit er zich niet mee, behalve dan het stimuleren van de verkoop en het steeds maar weer uitvinden van nieuwe snufjes en wanna haves! 

De politie in hun optreden wordt door sommige geïnterviewden – is er iemand onder hen die niet onder invloed is? - gezien als Anti African American.

Mijn beleving als wijkagent in Nederland is er een van kennen en gekend worden in de wijken. Naar problematieken in de wijk in je uppie toegaan en deze bespreken met alle partijen. Dit lijkt mij in Milwaukee hoogst brisant en not done, gelet op de documentaire.

De hoge werkeloosheid in Milwaukee gaat hand in hand met alcohol- en drugs misbruik en zorgen voor een negatief crimineel beeld van de maatschappij. 

De documentaire The Dark States belicht fragmentair het wonen en leven in Milwaukee. Veel kinderen hebben geen vader. Deze is of doodgeschoten of huist anoniem ergens anders, buiten zijn eigen schepping en eigen doorgeef verhaal! De straten zijn onveilig en voor men het weet of zich realiseert stopt er een auto en wordt munitie afgevuurd op slachtoffers, delinquenten of onschuldigen op de verkeerde plaats en tijd.

Soms staat er iemand op in Milwaukee. In dit geval een vrouw die voor moord in haar jeugd is veroordeeld maar het "licht" heeft gezien en nu zorg draagt voor kinderen uit de buurt. Zij heeft vuurwapens in huis en is niet bang om deze in te zetten. 

Ook in deze povere straten staan er social media fans te pas en te onpas die hun agressiviteit en gemoed voeding geven via hun duimen op de letterbak van de telefoon. Om deze in woorden om te vormen en voort te stuwen in de kanalen van allerlei vluchtige oncontroleerbare media. 

Met een druk op de Android-zendknop gaat een dergelijk signaal het digitale strijdperk in als een traploze onomkeerbare raket op zoek naar explosie, aandacht en verspreiding van woede en ongelijk. Wederhoor vindt soms plaats door op de onfortuinlijke media-verspreider het vuur te openen. 

De politie heeft de zware taak om al dit geweld in te tomen. Het MPD-optreden zal zonder meer alert en assertief zijn, zonder twijfel. 

Dan kijk ik op twitter en zoek de MPD op. Het valt mij op dat de MPD op Twitter hun doen en laten vertelt. Van vermissingen, aanhoudingsverzoeken, hulpverleningen van allerlei aard bv assistentie verlenen aan een vrouw die haar trouwring in de sneeuw is verloren. Net als hier bij ons!

The Milwaukee Police Department shares up-to-date, accurate information on combatting crime, fear and disorder in the community. Dial 911 in an emergency 

https://twitter.com/twitter/statuses/962448303085547520

Maar ook herdenkt de MPD hun met pensioen gaande, gestorven en gevallen collegae al is het 40 - 50 jaar geleden.

Maar ondertussen gaat de wapenwedloop even snel als het eten en verlekkerd raken aan Milkyway’s.

De MPD doet goed werk, kijk maar naar de foto, 1969 guns confiscated. Een druppel op een gloeiende plaat, zo lijkt het te zijn.

Mij lijkt dat er nog plaatsen zijn waar het goed vertoeven is, wellicht ver te zoeken maar ze zijn er.......

PS; Wisconsin is opgebouwd door mensen ook uit Nederland. Namelijk een groep katholieke Nederlanders, bestaande uit voornamelijk arme keuterboeren uit Noord Brabant en Limburg, vertrok naar de staat Wisconsin, waar ze zich onder meer vestigden in Little Chute en Green Bay. Ook een grote groep Belgen vestigde zich in de graafschappen Brown County en Kewaunee County; 

Jaarlijks is er een Hollandfestival in Cedar Grove.

Cybercops

We schrijven in mijn fantasierijke droom het jaar 2050. Mensen worden steeds ouder en de leeftijd van 175 jaar is voor iedereen binnen bereik als een laatste zekerheid. De menselijke gezondheid en de kwaliteit van leven is een High Tech gegeven. Liefde, geluk, maatschappelijke saamhorigheid behoren tot een ver en romantisch verleden. Werken en privé zijn een symbiose aangegaan van de uitkomsten van computer bits, bites en nerds. 

Oorlogen tussen landen worden niet meer gevoerd. Alleen datgene dat de persoonlijke cirkel van invloed raakt wordt nauwgezet bekeken, verdedigd en disposed.

Werkeloosheid bestaat niet meer. De ordeloosheid is gestegen tot onmetelijke hoogten. Regeringen gaan steeds sneller over de kop met hun witte boorden smoesjes en small talk. Misdaadcijfers reizen de pan uit. Elke woning heeft een hekwerk met stroom. Onverlaten en criminelen worden geëlektrocuteerd bij het passeren van deze beveiligde private area’s, opgeruimd staat netjes!

Mensen zijn bang en verschansen zich in hun koninkrijkjes. Zij kunnen zich bijkans niet meer buiten vertonen en/of verdedigen tegen de hedendaagse fucking violence.

Bendes organiseren zich steeds beter en grijpen de misdadige macht in plaats van de laffe regeringen onder de duim van multinationals. Landen zoals wij deze anno 2015 kenden zijn passé. Regeringen behelzen te grote oncontroleerbare continenten. Europa is een complete chaos, eender als de rest van de wereld.

Net als in The good old days is er een vorm van handhaving nodig. Echter niemand wil meer opstaan uit de overblijfselen van de bres van geweld van een neer gemaaide muur. De wet is een lachertje geworden. De uitvoering van de wet zoals men die in 2015 gewend is in de terminologieën van de trias politica zijn vergaan tot microscopische universele weggewaaide stofdeeltjes.

The time of the good old cops die je ongekunsteld kunt aansturen op alles wat kennelijk nodig is in de maatschappij is een vér gepasseerd station. Het recht van de sterkste is een onterechte waarheid onder het juk van giga bendes die de continenten hun wil opleggen en naar hun hand zetten. Daar ontkomt zogezegd niets en niemand meer aan.

In oude en vergane tijden zijn mensen bezig geweest met regeren en hebben zij in hun legitimatie de ordehandhaving van en door de politie in hun portefeuille gehad. Alleen de regeringen hebben de menselijke maat en beloning niet gegund aan de jongens en meisjes van Hermandad. 

Uitgeperst als op een oude gammele olijvenpers hebben de politiehandhavers hun liefde voor het vak en betrokkenheid verloren. Niemand is sindsdien meer opgestaan om het vak van politie uit te oefenen.

Aldus heeft computertijdperk van de high Tech nerds een kille oplossing geboden. Puur en alleen de menselijke onvrede heeft de ordeloosheid in de hand gewerkt. Waardoor de multinationals en machthebbers zich gedwongen hebben gevoeld tot machtshandhaving door een nieuw soort politie, de ACC Automatic Cyber Cops.

Voordelen ACCérs. Cyber Cops zijn geïmplementeerd met al het nodige feitenmateriaal. Zij zijn onverwoestbaar. Zij zeuren niet. De arbeidstijdenwet is op hen niet van toepassing. Salaris betaling en loonsverhogingen voor hen is niet nodig. De Cyber Cops hebben geen politie vakbonden meer nodig.

Ook interessant te benoemen is het feit dat zij geen rust nodig hebben. 24/24 7/7 zijn zij in de weer voor al de problemen die bestreden dienen te worden. Zij zijn correct en meedogenloos hard in hun optreden. Blessures kennen zij niet. Lichaamsonderdelen worden snel vervangen bij defecten. De Cyber Cops kennen geen angst, psychisch leed, stress of conditiegebreken.  

Zij zijn altijd in topvorm, exact en accuraat in optreden. Zij registreren alles wat op hun pad komt. Zij komen met de oplossing, goedschiks of kwaadschiks. In hun kielzog rijden ontelbare ambulances en auto’s van begrafenisondernemers mee om eventuele opponenten van het rechtssysteem op te vangen, te consulteren of naar hun laatste rustplaats (R.I.P) te begeleiden. De bureaucratie is uit den Boze, totally erased. Slechts één YouTube achtig filmpje als getuige van hun acties. Voldoende bewijs voor judge en jury.

De toekomst is ongewis. We worden veel te oud, te ongedurig en vooral ongelukkig. 

In 2015 had er een rem op gezet dienen te worden. Goedbetaalde politiemensen voor een goedbetaalde job met humane schriftelijke verantwoording naar justitie onder controle van het rechtssysteem van Napoleon, de code de penale. Nu is het bijna te laat. Het is 5 voor 12. De mensheid vlucht weg van moeder aarde door overbevolking, angst en de puinhopen van regeringen en zo.

De aarde staat op springen en dreigt uit haar enge voegen te barsten. Nieuwe leefruimtes worden geïnspecteerd (enterprises) op perspectieven voor menselijke repatriëring. Mars is een planeet bij uitstek met de meeste overlevingskansen voor aardse humanity, vooralsnog.

Het licht op aarde zal uitgaan op een wijze zoals de Maya’s al eeuwen profeteren, namelijk met een grote boem, over en uit met een oorverdovend en oogverblindend supernova dat miljarden jaren later nog kan worden gespot in de Andromeda nevel sterrenplaag.

De rem op wantoestanden kan nog steeds aangetrokken worden.

Aan waardering voor politie zit een reëel prijskaartje opgeplakt maar vooral goede pensioenvoorwaarden voor zware beroepen. #CAO politie2015    >

CAO Politie 2018,  het tij kan nog steeds gekeerd worden. CAO na 2025 wordt mogelijk zwaar ingeperkt. CAO .........RIP............

Alfa Mannetjes

Ik denk dat dit blog een van mijn laatste politieblogs is. Sommige casussen zijn te onbelangrijk, te agressief of te gruwelijk om in letters vast te houden. Dus blijven zij (on)aangenaam in mijn hoofd ronddolen als persoonlijke politiebagage.

De betreffende nachtdienst met alle ingrediënten, was weg uit mijn gedachten horizon. Maar plotsklaps en onverhoeds duikt deze weer op in mijn hersenpan. Vreemd dat deze wormvormige hersenmaterie in staat is om herinneringen voor de dag te toveren, zomaar, opeens en zonder voorwaarschuwing.

Het is alweer een lange tijd geleden want ik draag nog het oude politie-kloffie met donkerblauwe polo’s afgezet met het politie embleem om toch nog wat politie uitstraling gestalte te kunnen geven.

Heel andere kleding dan tegenwoordig. Ik heb deze nachtdienst de noodhulpdienst samen met collega Terence.

Het is weekend, het is zomer en het is warm. Veel mensen zijn op straat en in de cafés door de aangename temperaturen. Kortom een hele leuke stap avond voor de meesten, maar niet voor allemaal. Dit blijkt ons later in de nacht als de sterren flonkeren aan de hemel en de agressie en drankmisbruik bij sommigen toeneemt. Ik kom hier zo dadelijk op terug,

Een leuke anekdote met Terence is me al heel wat jaartjes bijgebleven. Tijdens de IBT training ook weer eens net voor de zomer wordt er gedifferentieerd getraind door hem en mij als gelegenheidsduo. Niet echt want sportief soort zoekt nu eenmaal sportief soort. Ik heb zelf judo lesbevoegdheid en ook het pugilisme is mij niet vreemd. Terence, die heeft ook een warm hart voor de vechtsport en zelfverdediging.

Dan zijn Terence en ik lekker aan het matten op de mat. Staande, op de grond, met bokshandschoenen aan en met blote voeten op de tatami in het oefencentrum in Kerkrade. Uit ons arsenaal toveren wij tal van Judo grepen, armklemmen en grondgevechten en rijgen dit als een parelsnoer aaneen.

Wij blijven sportief en gunnen elkaar om te kunnen oefenen en uit te proberen. De docent kijkt af en toe op bij de harde tatami geluiden en schudt meewarig zijn hoofd. Onafgebroken zijn we ongeveer 45 minuten vol aan de bak aan het zwoegen vol plezier. Op zijn lijf stoot ik iets harder. Dan staat Terence met zijn rug tegen de muur o.i.d. Ik sluit hem sportief in en hij kan geen kant meer op. Ik plaats snel en hard een stoot en raak hem gedecideerd maar intensief op zijn lijf. Hij valt naar achteren en plotsklaps (wat een woord hé) is er een harde knal te horen en iedereen in de ruimte kijkt op. 

Terence en ik staan dan reeds buiten in het felle zonlicht. Ik heb hem als het ware naar buiten geslagen door de nooddeuren heen. 

Lachend lopen we weer naar binnen en herbeginnen. Even later zegt de docent dat de les om is. We blijven lachen om elkaars respect en sportiviteit. Terence en ik zijn vaak aan het stoeien, ook aan het bureau. Een keer val ik met mijn hoofd een fractie naast de harde toplaag van een bureau terwijl ik hem achterwaarts torpedeer. Dan spreken Terence en ik af dat we zulks niet meer moeten doen, behalve dan in het IBT centrum J. Voor zover deze anekdote.

Deze nachtdienst cirkelen wij –aangedreven door het meldingenpatroon- als roofvogels in en rondom het centrum. Ik kan mij niet veel van andere taken herinneren, behalve dan de 2 hierna volgende casussen.

Door het warme weer in combinatie met alcohol misbruik zijn opstootjes en ruzie niet ondenkbaar. Zo ook is deze nacht geen uitzondering hierop. Dan krijgt een vermeend Alfa mannetje een klap voor zijn kanis. Ik zei al vermeend Alfa mannetje, maar deze dus niet. Want hij gaat in de luwte om hulp vragen via zijn gsm. Even later komen tal van dikke auto’s met woeste personen erin, “aangevlogen” vanuit de periferie in het donker., getergd tot op het bot. Het op de borst gebonk van een gorilla valt bij dit Alfa gedrag in het niet.

De dader die het vermeende Alfa mannetje geklapt heeft is er tussenuit geknepen als een dief in de nacht. Hij heeft kennelijk zijn zegeningen geteld en de naderende verliesronde wil hij ogenschijnlijk niet op zijn palmares bijschrijven.

De politie inclusief Terence en ik zijn met het normale aantal aan dienders aanwezig. Deze Alfa bedoening moet men niet teveel podium gunnen, dus doen we dat ook niet. We sussen de situatie en het lont komt deze nacht niet in het Kruidvat tot een helse ontploffing. Ik ken de SUV-Alfa’s en praat met hen. Hun dreigementen-taal wordt afgedaan als gebazel en op de ware minieme grootte ingeschat en geklasseerd onder de noemer “NOT very important”!

De Alfa's hebben hun spierballen kunnen tonen. Helder is het feit dat wij als politie hier verder geen werk aan krijgen want er wordt geen aangifte gedaan. Eigen richting is kennelijk hun toon.

De cafés lopen uit want het sluitingsuur is aangebroken en de mensen drommen nog ff op de markt samen voor een verbaal luid afzakkertje. Wij dienders houden nog toezicht op deze openbare orde hotspot zo als te doen gebruikelijk en evalueren nog even de Alfa oppositie.

Dan plots komt de OC (operationeel Centrum) met een prioriteit 1 melding. Ergens in ons bewakingsgebied is een oudere mevrouw door de buurman mishandelt en ligt –mogelijk gewond- in haar woning. De buren hebben meteen de politie gebeld want zij kunnen niet in haar woning omdat de toegangsdeur gesloten is. De hulpeloze mevrouw is wel bij bewustzijn maar kan op dat moment de deur niet openen. Dit vereist onmiddellijke actie. Dus geven we snel "gas" bij.

Ik ken de straat waar het gebeurd is en de verdachte. Ik spreek af met de leidinggevende dat we snel ter plaatse moeten gaan met niet teveel surveillances. Er kan altijd nog geplust worden indien nodig.

Wel is voorzichtigheid geboden want niemand kan een willekeurige situatie precies inschatten. We zijn snel ter plaatse. De vrouw is bij bewustzijn  en de deur is geopend. De oudere mevrouw is perplex over het gedrag van haar buurman die uit zijn pan gesprongen is en haar agressief benaderd heeft.

Zij doet aangifte. Het is heterdaad en de aanhouding van de verdachte kan niet uitgesteld worden. We hebben geen machtiging tot binnentreden. Maar zoals ik al zei, ik ken de verdachte. Hij is een heel apart figuur die moeilijk te duiden is door veelvuldig drankmisbruik vaak in combinatie door de katalysator die drank met medicamenten teweeg brengt. Dan gaan meestal bij hem alle trossen los en dan moet er iets gebeuren, zo schijnt het met hem te doen gebruikelijk te zijn! Daar zijn de nodige maatschappelijke instanties - waaronder ook uw politie - al lang en breedschalig mee bezig.

We spreken af dat ik aanbel en hem naar buiten beweeg om zodoende snel over te kunnen gaan tot zijn aanhouding. Ik bel aan. Terence staat bij me. De verdachte opent de deur en ik stel mij voor en zeg waarvoor ik kom. Ik reik hem mijn han-d en trek hem snel naar voren zijn woning uit. Dan wordt hij gefixeerd tegen de buitenmuur door Terence en mij, geboeid en door andere collega’s afgevoerd.

Achteraf blijkt het slachtoffer ernstig geschrokken te zijn en vallen haar verwondingen mee. Het is meer te doen om de schrik en de agressie die haar niets vermoedend ten deel is gevallen.

Het dossier van de verdachte is weer een casus dikker geworden en door intensieve maatschappelijke toegepaste zorg is hij uit zijn woning gezet.

Met hem is het altijd explosief en maatschappelijk gezien, altijd dweilen met de kraan open.

Een langdurige oplossing is in al de jaren waarin hij met zijn "Struggeling For his life" bezig is, niet gevonden en helemaal niet door hem zelf. 

Sommige personen willen of kunnen nu eenmaal niet anders. Alsof het genetisch bepaald is,

groeten Han

Politie bokskampioen 1984

Dan zit je noodgedwongen thuis in de lappenmand en graai je maar wat in de persoonlijke collectie nostalgische video's. Een bijzondere video uit 1984 mei 2, springt op mijn netvlies, de politie-kampioenschappen Boksen in Rotterdam. Dan komen de herinneringen in mijn geest weer glashelder binnenstromen.

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Ik ben destijds - in een jaartal diep verborgen in de vorige eeuw! - met boksen begonnen op ongeveer 11/12 jarige leeftijd, samen met mijn broer die ietsjes ouder is. 

Het was op een een woensdagavond bij de boksclub "De Amateur" in Munstergeleen. Met toestemming van onze ouders onder restrictie dat wij geen wedstrijden zouden gaan boksen, alleen conditie opdoen en trainen. Met de fiets op en neer naar Munstergeleen vice versa 12 kilometer en ertussenin anderhalf uur trainen. Basistechnieken, voetenwerk aanleren en nooit de voeten kruisen  ivm instabiliteit, ontwijken en incasseren  en treffers plaatsen en stoten en vele varia. 

Niet alle lesstof tijdens een en dezelfde les maar gedoceerd gespreid over de jaren van pugilisme. Daar groei je dan in, zegt men! De muffe trainingszaal vol gezogen met parels angstzweet, al dan niet op de vloer geplensd, door de deelnemers. Zomers gelijk aan een verstikkende sauna door het plat dak van de gymzaal. Bovendien een hele aparte geur van zweet en bokshandschoenen, afgeblust met sterretjes door een stoot of roffel tegen je hoofd, bijna tastbaar. Mooi om nu weer aan terug te denken.

Touwtje springen dan, een ware kwelling, meestal ononderbroken voor een tijdsbestek van 25-30 minuten en dan begon het handschoenenwerk in alle boks-varia. Niets doen is  geen optie en de trainer Jan Derhaag ziet alles en motiveert je onophoudelijk in woord en daad! Mooi toch, een dergelijke aandacht van de trainer.  Een beetje Spartaanse inslag? zou best wel kunnen, wanneer ik er nu aan terug denk. Karaktervormend, zeker en gewis, dat dan weer wel.

Wisten mijn ouders van de hoed en de rand. Nee dus. Op trainingen ging het er vaker bijzonder hard tot nog harder aan toe. Dat kunnen de vele recreanten en amateurboksers zeker beamen. Ook zijn er meer dan voldoende stille getuigen door de boksjaren heen, bijna stelselmatig "blauwe" ogen en verdikkingen van oogleden en wenkbrauwen. In die tijden had ik geen oogschaduw nodig, hahahan.

Met de leeftijd van 16 of 17 jaar ben ook ik officieel de "ring" ingegaan en begonnen met wedstrijden. Uitkomende voor de Heinsberger Boxsport Verein in Duitsland. Samen met broer Paul en Ger van Haen. Maandelijks boksten wij gedrieën wedstrijden in Duitsland. 

In Nederland waren er op dat moment niet veel wedstrijd mogelijkheden. Een hele mooie "Duitse" tijd waar wij gedrieën veel van genoten hebben.  

Met 18 jaar ging ik naar de politieschool en kon ik door een gebrek aan faciliteiten door studie maar moeizaam mijn trainingen bij de "Amateur" volgen. In Duitsland had ik intussen al genoeg bokswedstrijden winnend afgesloten om te mogen promoveren naar de Nederlandse A klasse. Wist ik veel wat dat betekende. 

Mijn eerste wedstrijd in Nederland bokste ik met een overwinning op mijn palmares in de A-klasse op 30 april 1977 in Maastricht in de Geusselt sporthal. 

In 1978 ben ik op 20-jarige leeftijd mede door gebrek aan faciliteiten gestopt met boksen. 

Tot ik in 1984 werd geattendeerd op het feit dat er bij de politie Nederlandse boks-kampioenschappen werden georganiseerd. Ik werd bij de boksclub "De Amateur" met open armen weer ontvangen en ben er voorafgaand aan de politie bokswedstrijd gaan trainen, na een absentie van méér dan 5 jaar.  

Trainen ging stroef in den beginne maar naarmate de maanden verstreken begon mijn boks ritme weer in te slijten met dank aan trainer Jan Derhaag. Ik deed er veel voor, zo ook afvallen in gewicht met ongeveer 8-10 kilo. Door jaren fitness training was ik veel te veel kilo's -ook goeie- bijgekomen en die moesten er dus afgetraind worden.

Op 2 mei 1984 werd de reis begonnen naar de Van Ghentkazerne Korps Mariniers te Rotterdam. Samen met mijn bokstrainer Jan Derhaag, mijn politie sportdocent Leo Verhoeven, mijn Carla en tal van supporterende collega's.

Op deze mooie meidag zou ik boksen tegen een amateurbokser uit Rotterdam vanwege het feit dat er bij de politie geen gelijkwaardige bokser beschikbaar was in de A-klasse categorie. Ik zou een zogenaamde prestatiepartij boksen tegen een amateurbokser uit Rotterdam. Het beoordelen of ik nog voldoende boks-skills in petto had door de jury zou voldoende zijn voor de titel; Politie boks kampioen 1984. Dat is dan ook met verve gelukt. 

Als ik iets weet in de bokswereld dan is het het feit dat een prestatiewedstrijd even loeihard als een normale bokswedstrijd is, nooit en te nimmer een fractie minder. Gevoelsmatig wordt geen van de opponenten  ook maar iets gegund om te kunnen demonstreren en is vechten tot de laatste gongslag, alsof je leven ervan afhangt.

Ik heb in Rotterdam niet veel van de boksende politiecollega's kunnen bekijken of supporteren in het verdere voorprogramma. Dit vanwege mijn eigen mindset en voorbereidingen op mijn eigen wedstrijd.

Aldus stapte ik de ring in en zag toen pas mijn opponent John. Een beer van een vent van mijn lengte. Echter zijn postuur was veel gespierder en ik denk ook nog ettelijke kilo's zwaarder aan de haak dan mijn persoontje.

Vanaf de 1e gongslag heeft John geprobeerd om mij te overdonderen met zijn gespierde fysiek, boks-skills en beweeglijkheid. Wat een ongekend mooi boks ritme had hij. 

Gelukkig kon ook ik goed bewegen, meegaan met de kracht uit zijn stoten, ontwijken, pareren en counteren. Ook met de rug tegen de touwen boksen, ontwijken of stoten opvangen op mijn dekking was voor mij geen enkel probleem. Achteraf gezien heb ik vaak het midden van de ring kunnen behouden. Mooi zo.

Wat mij nu nog opvalt is het feit dat de scheidsrechter ons beiden tijdens onze vele clinches, bijna niet heeft hoeven onderbreken. Mooi man. Een harde- maar faire wedstrijd. Gelukkig heeft iemand video opnamen gemaakt en beschikbaar gesteld. 

Nu,  na bijna 34 jaar heb ik de bokswedstrijd hierachter kunnen linken  > Politie Bokskampioenschap 1984. Zo ook op YouTube, en dat voor een digibeet!

Ik heb nog een beetje ge-YouTube-d en vond de leuke link > Programma De Reünie met John Held (na ongeveer  44 minuten komt hij in beeld met zijn bokscarrière).

John is later professional bokser geworden. Hij heeft vele wedstrijden gebokst en goed gepresteerd. De uitslagen vielen af en toe minder uit dan door hem verdiend. Dat is nu eenmaal een gegeven in de harde bokswereld.

Leuk dat hij nog een wedstrijd heeft gedraaid tegen een opponent waar ook ik tegen heb gebokst. De link > Pedro van Raamsdonk vs John Held .

Boksen is vooral respectvol met elkaar om kunnen gaan. De beste wint niet altijd. Vaak een spagaat tussen dagritme, de meegebrachte ervaring en last but not least > de belangrijkheid alsmede de onaantastbare tentakels van de organiserende Club.

Slimme foefjes tegen drukte op autosnelwegen

Een paar vocabulaire eigenheden en zinsneden van de onderstaande link omruilen voor de woorden; politie, criminaliteit, toezicht met camera’s en assistentie en er ontstaat zomaar een politieblog. Test maar. De link is > Slimme foefjes

  

Autosnelwegen zijn op de dag van vandaag niet zo snel meer. Het snelle zit ‘m tegenwoordig in het sneller dan snel kunnen oplossen van de file-boel dan de fysieke en mystieke snelheid waarmee sommige asfaltjagers in hun bolides het asfalt en hun mede weggebruikers plagen. In tegenstelling tot vroeger toen 100km/u “oerend hard” en “file” een onbekend woord was.

Camera’s en computer software sturen nu hun indringende signalen 24/7 naar de verkeerscentrale van Rijkswaterstaat die op hun beurt de inspecteurs met de nodige vitesse en blauwe lampen snel ter plaatse verordineren. Ondanks deze overstijgende innovatieve preventie groeien de ongevalscijfers tot ongekende hoogten. 

Weet dat de meeste snelheidscontroles op de Vaderlandse auto-snel-wegen plaatsvinden. Daar waar de meeste flitskasten en trajectcontroles hun werk onophoudelijk doen als immateriële precieze sniper robots. Remedie: Gewoon 100 km/u als maximum aanhouden en blokkeren met een mechanische voet bij overschrijding van de aangegeven veiligheidsmarge.

Dan laat ik de najaar trends etc. nog buiten beschouwing. Iedereen huivert van files want deze raken onze economische inspirator en onze thuishavens recht in ons hart. Tijd is geld en kost buiten financiën alleen maar een akelige frustratie met een bizarre afloop. Big data is on the move. Nu nog de voorspelbaarheid fijnmazig weten te Up-daten, wellicht met een toverstok! Dat dan weer wel.

Op snel-langzaamaan-wegen worden bestuurders nu al in hun bewegingsvrije ruimte ingeklemd door files, drukte en ongevallen via rode kruizen en de sympathieke sensuele stem van de boordcomputers die GPS aangestuurd alles ontvangen en woordelijk en digitaal produceren wat er op de autosnelweg aan de hand is. 

Tenzij de bestuurder met iets anders bezig is dan met veilig rijden en -thuiskomen.

Nieuwe rijbanen plannen en -bouwen heeft altijd weer een tijdelijk effect want alle verkeersbewegingen slibben vroeg of laat weer stroperig vast net als een hart-verkeers-infarct. Dat is nu eenmaal zo, kijk maar om je heen. Kijk naar de link > FILES GROEIEN

De verkeersveiligheid is en blijft in het nauw, daar zorgen sommige participanten van het kaliber fast and furious wel voor. Wacht toch je beurt af en houdt de geijkte en fatsoenlijke afstand.

Stupiditeiten ondernomen door grote- en kleine weggebruikers in het verkeer worden achteraf groots aangekondigd in de media en soms door de nabestaanden met droefgeestige kruizen en stille sereen wiegende bloemen op de plaats van de fatale rampspoed.

Bruggetje van/naar verbinding: Dit blog begint met de afbeelding van een brandstofmeter. In iedere auto een verplicht onderdeel, logisch want dan kun je snel en gemakkelijk becijferen hoever er nog veilig gereden kan worden zonder armoedig stil te komen staan met alle nare voortvloeisels van dien. Alleen bij Volkswagens weet ik het niet want daar sjoemelt de techniek iets meer dan bij hun soortelijke genoten, dat dan weer wel.

Ik zou de brandstofmeter als een soort van metafoor en graadmeter willen gebruiken in de drukte van het politiewerk. De blokjes full and empty waartussen de wijzer zich beweegt, herbenoemen in vrij, bezet, vaste- en adhoc politiewerk bestanddelen die dan de bruto capaciteit indiceren van de inzet. 

Het roodkleurige netto beeld, dus de rest capaciteit is dan transparant en begrijpelijk miniem, miniemer of miniemst.

Naarmate het rode blokje met de strenge wijzer getoucheerd dreigt te worden, des te minder restcapaciteit er beschikbaar is voor nieuw acuut politiewerk. Prioriteiten 1 (dringend en niet uitstelbare casussen) zijn hiervan uiteraard uitgezonderd, dat mag duidelijk zijn.

In deze brandstof/graadmeter wordt paal en perk gesteld met willekeur die niet bij de politie thuishoort, maar in de telefonie wel in onze mallemolen terecht komt. Ogenschijnlijk door afwezigheid van het geëigende netwerk.

Wellicht een idee om vaker een wegtrekkende politiebeweging in te passen en terug naar de basis te gaan tot aan de grenslijn. Gewoonweg, de ervaringen van de indrukken hun werk laten doen, ook dat is innovatie.

DNA-match

In een najaar sta ik gepland voor assistentie-taken bij het afnemen van DNA in het regiobureau van politie. Samen met collega’s van Forensische Opsporing moeten we zorgen voor de uitvoering van een heuse inhaalslag. Vele mensen die hun DNA moeten afstaan zijn opgeroepen om te verschijnen. Niet verschijnen, betekent het risico lopen om op een ander ongelukkig en ongelegen moment opgepakt te worden.

Mijn aandeel en dat van mijn collega is de WIPI zuil bemannen en de nodige werkzaamheden uit te voeren. Dat betekent dus digitale foto’s nemen, vingerafdrukken en het aangeboden legitimatiebewijs controleren. Vele ogenschijnlijke normale personages passeren tijdens deze lange werkdag de politionele revue, wellicht hebben zij onzichtbaar angstzweet in hun handen! Maar weet, angst kun je ruiken en zien.

Hun vermeende daden echter staan in schril contrast tot hun voorkomen. In het algemeen zijn de klanten deze dag, rustig, zenuwachtig, timide en meegaand of zelfs spijtoptant.  Maar ook een paar van het kaliber; ik en mijn vrienden tegen de politie en verder iedereen die op ons pad komt. Grappig. Ik weet dat uit deze categorie potentials, nog niet bewezen casussen naar voren zullen komen wanneer hun DNA gematcht wordt met openstaande criminele activiteiten. Dan is het BINGO en worden ze uit de criminele vijver gevist met een juridische vlijmscherpe pijnlijke haak. De gevolgen zullen zij dan na gedegen onderzoek moeten dragen na uitspraak van de rechter.

Tegenwoordig bij controles, of andere zaken waar politie bij geroepen wordt, lichten signaleringen voor afname DNA op uit de digitale registers. Dan is er geen ontkomen meer aan de DNA match en deze matchen hebben inmiddels al vele hits opgeleverd maar er zijn nog vele casussen in het ongewisse.

Deze dag brengen mijn werkzaamheden mij in gedachten terug bij een artikel in de media van een DNA-match van een brute serieverkrachter. 

De ongemeen lugubere seksuele gewelddadigheid in de Nederlandse maatschappij, Utrecht, heeft minimaal 22 slachtoffers en hun gezinnen in hun intiemste integriteit getroffen. Voor de verwerking praten de slachtoffers en naasten praten met de hulpverlening, therapeuten en verder. Hun toekomst is donker gekleurd door vreselijk aangedaan monsterlijk leed.

In Utrecht gaat dit al meerdere jaren op deze navrante wijze. Het ene na het andere gezin is geestelijk en lichamelijk gesloopt, alle voorspoed bruut om zeep geholpen, nooit meer vreugdevolle momenten of een simpele welgemeende glimlach. Slechts opgedroogde tranen en uitgebluste gezichten zijn de stille getuigen die resteren.

De gemeenschap heeft mee geleefd in emoties, in de rollercoaster van bruut geweld gepleegd door een jarenlange onzichtbare verkrachter.

De politie heeft in al die jaren hun stinkende best gedaan om deze verkrachter in de kraag te grijpen. Alle pogingen tot aanhouding zijn op niets uitgelopen. Kosten noch moeite zijn gespaard. Eureka, moderne technieken hebben op een onverwacht moment toch nog geleid tot de dader.

De gevreesde zedendelinquent is pas naar voren gekomen na een DNA-match.

In maart 2015 is de seksmaniak door de politierechter veroordeeld voor de diefstal van twee fietsen, waaronder een lokfiets van de politie. Hij heeft hiervoor een werkstraf en geldboete gekregen. Door strengere wetgeving, heeft hij DNA moeten afstaan. Dit is in een databank vergeleken met eerder dna-materiaal gevonden bij de slachtoffers van de verkrachtingen, waarna de dader en schrik van menig Utrechtse studente alsnog tegen de lamp is gelopen, knock out voor hem ditmaal.

De verkrachter heeft op zitting voor de rechter geen enkele emotie getoond. Hij heeft slechts gebruik gemaakt van zijn zwijgrecht. Onbewogen en met totale minachting voor zijn slachtoffers heeft hij de rechtszitting over zich heen laten gaan. Hij heeft een vrouw met een fietspomp bewerkt en tot op het bot vernederd. Meer smerige details zal ik niet noemen. Na zijn daden heeft hij zijn slachtoffers achtergelaten als oud weggegooid vuil.

De rechter heeft 16 jaar gevangenisstraf opgelegd. TBS kan niet opgelegd worden omdat de verdachte gebruik maakt van zijn recht om hieraan niet mee te werken. Jeetje, tijd voor nieuwe wetgeving!!

Het zit de rechter niet mee om recht te spreken. Want slecht 4 verkrachtingszaken kunnen de verdachte aangerekend worden. Andere zaken zijn intussen aangepast maar de verdachte kan hiervoor niet veroordeeld worden om de administratieve reden dat de verkrachter zijn daden heeft gepleegd voor de wetsaanpassing. Gevoelsmatig 18 keer geen straf en geen genoegdoening! 

Het lijkt erop dat het veroordeelde monster meer rechten dan plichten heeft. Recht op bijstand. Recht op een opleiding. Recht op terugkeer in de maatschappij, na het uitzitten van zijn straf.

De slachtoffers hebben daarentegen levenslang met hun kroost. 

In hoger beroep is de serieverkrachter veroordeeld voor 16 jaar gevangenisstraf. link;

Utrechtse serieverkrachter in hoger beroep veroordeeld

Dan bedenk ik de Cold Case teams bij de politie die gelukkig steeds vaker hun opwachting maken en slijpen en onderzoeken aan zaken uit het verleden die steeds maar weer naar boven komen en waar dankzij nieuwe technieken de dader gelukkig achterhaald en berecht wordt. Goed voor de familie dat hun zoektocht ten einde mag zijn. Dan kan uiteindelijk de gruwelijke verwerking beginnen.

Niemand kan gemist worden, zegt Jaap Jongbloed meestal en dat is ook zo.

Dan denk ik aan oude Limburgse casussen; Marjo Winkens, Tanja Groen, Nikki Verstappen en nog vele anderen. De waarheid moet boven water komen. Ook hun dader(s) en/of medeplichtigen moeten snel gevonden en bestraft worden. Ook in België komt er schot in de zaak mbt de bende van Nijvel die in de jaren 80 dood en verderf hebben gezaaid. Zie de link >  BENDE VAN NIJVEL

Dan pas is recht gedaan

PS: Info mbt Cold Cases klik op de link > Informatie over Cold Cases

Napret en bizarre cijfercombi.

Een napret met bizarre cijfer combinaties

Op mijn vraag hoe laat ik geopereerd wordt op 5 september is dit omstreeks 09.00 uur. De 2^e operatie op deze dinsdag. Op mijn kamer krijg ik een kwant operatiekledij aan. Veel geluk roept mijn kamergenoot. Ik zeg tegen hem vannuh, dat kun je beter tegen de chirurg zeggen!

Mijn kledij maakt niets uit want ik lig toch onder de lakens in mijn comfortabele bed. En onder narcose maakt de ziekenhuis mode op mij geen enkele indruk want ik heb andere sores dan kledij aan mijn hoofd. Glijdend op de rollers onder mijn bed word ik geruisloos over de linoleumvloeren (anti stof) een aantal verdiepingen lager begeleid. De broeder zegt niets, het lijkt een preludium op de naderende stilte en mijn totale knock out. 

Op het moment dat ik via de brede kamerdeur de gang indraai kijk ik omhoog, ontelbare witte vierkante plafondtegels worden onderbroken door een zwart-rode combinatie van een digitale rechthoekige klok. Het tijdstip is 09.11. heel apart dit tijdstip. Vorm je de cijfers andersom dan komt het World Trade Center en the Twin Towers in the Skyline van het New Yorkse Manhattan in beeld alsmede het vernietigende jaartal 2001 waarin terrorisme op de bres is geklommen en mondiaal de ellende heeft ingeluid. Heel apart deze onbewust geactiveerde gedachten door de cijfer combinatie 09.11/11.09.

Ik schuif met bed en al de lift in en voel de ingezette afdaling zorgvuldig geruisloos en zonder horten en stoten afgeremd, waarna de lift deuren - sesam open u - opengaan. Ik ben nu tot op de 1^e verdieping gedaald. Het is er grillig, statig, fabrieks achtig en bovendien een kille bedoening. O.P.1. staat op de toegang. Een aangenaam groenkleurige deur klapt open. In de ruimte worden de honneurs overgenomen door groen aangeklede operatie medewerkers. De broeder neemt afscheid. Viel Glück zegt ook hij. Ik zeg niets. 

Er wordt mij voor de tigste keer gevraagd – nu door een dame - aan welke kant ik geopereerd moet worden. Jeetje, wat word ik stevig bij de les gehouden. Maar goed, stel je voor ze opereren de verkeerde schouder, dat zou wat zijn, nietwaar! Ik krijg een verwarmde deken over mij heen gelegd, wat een verwennerij. Mijn o.p.-kledij is edoch zomers luchtig, hoogstwaarschijnlijk daarom dus…

Dan komt er weer een andere in Grün geklede man – de internist - bij de smalle o.p. tafel waar ik mij zelfstandig opgehesen heb. Hij vertelt nog van alles en dat ik goed en diep moet inademen, waarna het zuurstofmasker opgezet wordt. Dan wordt de wereld om mij heen plotsklaps sereen en stil, verzetten tegen deze comateuze situatie heeft geen zin. 

De mooiste langdurige knock-out (pijn is voor later als napret) van mijn luttele bestaan. Zo snel en geruisloos alsof deze door een sniper/sluipschutter met een ragfijn niet voelbaar instrument is ingezet. De perfecte knock-out in bokskringen, waarin ik mij veelvuldig begeven heb in mijn jonge pugilistische jaren.

KLIK HIERNA VOOR;  VIDEO VAN SCHOUDER OPERATIE

Intussen - tijdens mijn narcose - heeft de chirurg Dr. Hammer, zijn precieze operatiewerkzaamheden minutieus uitgevoerd en is mijn kapotte schouder verwijderd waarna implantatie van de prothese, waarvan ik de trotse nieuwe bezitter ben, met in de venijnige staart een ellenlange pijnlijke revalidatie.

Mijn angsten tevoren zijn slechts en alleen de onrust dat de narcose niet voldoende vat op mij zou krijgen en ik alles zou kunnen horen en voelen tijdens mijn o.p. Deze angstdroom is gelukkig niet bewaarheid.

Dan sla ik mijn ogen open op de recovery-room. Op de achtergrond hoor ik iemand roepen, Kijk, hij reikt naar zijn schouder. In mijn onderbewustzijn in de denkbeeldige tunnel tussen narcose en ontwaking heb ik kennelijke gedachten en/of gevoelens die deze handreikingen onbewust hebben doen ontstaan.

Echter ik kan mijn schouder niet aanraken want ik lig vastgesjord aan een stevige zwarte riem. Een voor mij onmogelijke beweging dus. Het is intussen 14.00 uur laat de witte klok aan het plafond mij met mijn ogen registreren. Ik ben niet nauctious, d.w.z. misselijk. Goed werk van deze internist. Wat een fantastisch Chirurgisch team. Mijn arm is ingepakt in een arm-slingshot-orthese die boven en achterlangs aan mijn lichaam bevestigd is. Mijn geopereerde arm en schouder kunnen geen kant op. 

Totally gevangen in de zorg, maar goed ook.

Vervolgens krijg ik tig pijnkillers. De slingshot-orthese, ik kan er maar niet aan wennen, maar ja dat moet nu eenmaal. Slapen en bewegen blijft lastig. Terug op de kamer merk ik dat ik groggy ben/wordt op het toilet terwijl ik een infuus op een paal gespietst en een drainage-plastic-bol vol met bloed zwalkend als een dronkaard meezeul richting badkamer. Ik ben op dat moment de enige patiënt op de kamer. De zuster komt boos binnen en leest mij de levieten die ik rustig en zonder weerwoord onderga. Dat was niet zo slim van mij. Ik zal het niet meer doen zuster Nightingale, antwoord en beloof ik haar. Zij helpt mij met aankleden in mijn naakte bestaan want dat lukt mij niet zo goed zelfstandig en groggy. 

Langzaamaan verdwijnen deze grogginessiteit en narcose perikelen uit mijn bloedbaan. Ik word ietwat meer heer en meester over mijn bewustzijn, gelukkig.

Praten, lukt direct na de o.p. niet of nauwelijks. Men heeft mij geïntubeerd. Ter voorkoming van het wegzakken van mijn tong in de luchtwegen o.i.d. heeft men een tube bevestigd die langs mijn keel en stembanden heeft geschuurd. Ik ben hees en praten, valt mij moeilijk. S-avonds app ik met mijn gezin en maak hen nodeloos ongerust omdat ik hen app dat ik niet kan praten. Zij vrezen het ergste door mijn slecht gekozen app-woorden. Narcose doet gedachten en uitingen in ieder geval geen goed. Ff later herstel ik mijn omissie en verdwijnt in mijn gezin de nodeloze ongerustheid.

Een dag later krijg ik bezoek van mijn liefste Maedjes. Dat geeft kracht in de route van genezing, yes. Ik kan dan alweer praten door Fisherman ’s friends-achtige zuiverende acceleratie van mijn keelgebied.

Meteen na de o.p. krijg ik bezoek van de fysio. Ik moet snel aan de gang want niet gebruik van de schouder en pezen betekent automatisch dat mijn pezen inkorten, iets wat überhaupt niet mag of toegestaan is i.v.m. troubles later in het genezing parcours. Onder toezicht en aanwijzingen wordt mijn arm zijwaarts omhoog gebracht tot 90 graden. Ik geef geen kick. De fysiotherapeute is positief verbluft. Vooral moet ik veel pendelen met mijn arm dus, uithangen en beheerst naar voren en naar achteren zwaaien.

De dag erna krijg ik een elektrische stoel (nee, niet die van de doodstraf) met aan de rechterzijde een elektrische swing waarin mijn arm wordt gelegd, minutieus aangepast op mijn lijf en leden. 3x daags een half uur oefeningen doen is hier het devies, wat ik trouw opvolg. Geen sinecure dit bewegen, dat kan ik constateren. Doorzetten dus.

Elke dag bloed geven om na te gaan of er evt. ontstekingen en bijwerkingen opdoemen, waaraan ik niet eens denken kan omdat ik zulks domweg niet weet. Medicijnen zijn ontsteking werend etc. Men heeft bovendien wangslijm afgenomen. Blijkt te zijn voor het vaststellen of ik vatbaar voor MRSA ben en niet of ik een gezocht misdadiger ben in de Düsseldorfse politieregisters, een gedachte die zomaar bij mij opgekomen is. Beroepsdeformatie? het zou zomaar kunnen, toch!

Net voor de o.p. deelt de dokter/chirurg mij mede het slechtst mogelijke scenario. Jeetje, theoretisch kan e.e.a. heel slecht uitwerken. Ik zal hier niet verder over uitweiden. Hij markeert met een kruis de o.p. schouder met een marker. Ik stel mij open voor de o.p. en geef hem mijn volste vertrouwen. Weet dat Dr. Hammer een gerenommeerd chirurg in Düsseldorf Schon Klinik, is.

Voor pendeloefeningen zoek ik de buitenlucht op, vanaf het moment dat men mij heeft verlost van de stationaire infuus en de bloeddrainagebol. Wandelen, arm-pendelen. Frisse lucht en kijken en genieten naar de mooie rijn doet mij alle lichamelijke ongemakken al snel vergeten. Met als grote hulp de pijn-killers die voor 100% hun uiterste best doen in mijn schouder omgeving.

Elke ochtend komt Dr. Hammer op visite en deelt mij mede dat hij zeer tevreden is over mijn vorderingen en de positieve berichten uit de Fysiotherapie hoek omtrent mijn inzet.  Dr. Hammer zegt mij dat hij een spier heeft moeten doorsnijden, voor het creëren van de benodigde ruimte die een of meerdere van mijn schouderspieren als een torenwachter geblokkeerd heeft/hebben.

De ziekenhuisopname tot vorige week woensdag wordt gelukkig met 2 dagen ingekort tot de datum van 11.09. Alweer die getallen, bizar toch!

Mijn gedachten, wat ik in het ziekenhuis kan oefenen, kan ik thuis ook, vastberaden als ik ben. Ik bedank het chirurgisch team, de verpleegsters, de fysiotherapeuten en last but NOT least de medewerkers die de boel schoon en fris houden, allemaal voor hun goeie zorgen en betrokkenheid. Ik vul het evaluatieformulier net voor mijn vertrek dan ook heel positief in.

De chirurg doet de verdere nazorg over aan mijn orthopeed met aanbevelingen en deadlines. 

Maandag 18.09. gaan de 18 metalen hechtingen uit mijn schouder.

Verdere fysiotherapie is afgesproken om daarna naadloos over te gaan in revalidatie.

Voorlopig zal ik aan mijn herstel werken, weet dat ik thuis in de allerbeste handen ben,

Hartelijke groet, Han