#CAO politie (3) en de Tour de France

Veteranen dag 2015 – Mark Rutte – Tour de France – Ard vd Steur – American Sniper – Aanslagen in Tunesië – Griekenland gre-exit.

Bovenstaande mengelmoes aan gruwelijke en walgelijke ingrediënten houden mij de laatste dagen actief bezig in mijn grijze cellen. Er is geen ontkomen aan. De media kopt steeds weer de harde realiteit in.

Ik begin met American sniper, een geromantiseerde dramafilm van een USA soldaat die vecht in Irak. In een oorlog die hij niet gewild heeft maar voor vlag en vaderland brengt men nu eenmaal het ultieme offer, zijn leven als dat nodig is om de taak te vervullen.

Tenzij je met een zilveren lepel in je mond geboren bent, dan is het mogelijk iets minder hectisch aan het front. Deze sniper wordt in totaal 4 keer uitgezonden voor zijn persoonlijke tour of duty naar Irak. Vanaf zijn 1e tour (what’s in a name) heeft hij de overduidelijke symptomen van PTSS opgelopen. 

Zijn tunnelvisie maakt van hem de man die zijn bijzondere scherpschutters gaven inzet om zijn buddy’s te vrijwaren van dood en verderf in Irak. Zij thuisfront lijdt zwaar mee door de ongewisheid en de dagelijkse Tv-beelden. De ongerustheid thuis als hij intussen in Irak er 160 keer dodelijk op los knalt, kan hem niet meer raken. Zijn gevoel is weggevloeid.  

De militaire hiërarchie is blij met hem. Hij is een levende legende geworden en heeft een meer dan positief effect op de troepen in Irak. Ook zij behoedt hem niet voor verder persoonlijk en psychisch leed.  Op robotachtige wijze kiest hij steeds opnieuw voor een volgende tour of duty verslaving. Zijn vrouw en moeder van zijn kinderen lukt het niet om hem tegen te houden. In Irak maakt hij de meest mogelijke gruwelijke gebeurtenissen mee. Die gaan niet meer van zijn netvlies af. 

Nadat hij in zijn 4^e tour in het nauw gedreven raakt tussen vele dode en gewonden, belt hij zijn thuisfront. Hij zegt baby ik ben klaar in Irak en wil naar huis toe komen naar jou en onze kids. 

Thuisgekomen raakt hij zijn Irak trauma niet meer kwijt en gaat uiteindelijk met een psycholoog praten. Dan vindt hij een beetje zijn drive terug en gaat andere soldaten met PTSS helpen. Dan slaat zijn persoonlijk noodlot toe. Einde film. Als deze film slechts voor 5% op waarheid gebaseerd is, vind ik het een puike weergave van psychisch oorlogsleed dat ieder mens kan overkomen. De zin en de onzin van oorlogen zijn niet beschreven of belicht. Slechts de mens en zijn ellende.

Dan komt de veteranen dag Nederland 2015 langs op de media. Velen onder hen hebben PTSS opgelopen in Srebrenica en andere vuurhaarden in de wereld. Vele Wounded Warriors nemen de moeite om op deze dag samen te komen en te vieren. Ongetwijfeld zit er nog veel leed in de bureaucratische afhandeling van ook hun ultieme offers en hun geestelijke- en lichamelijke gezondheid iedere dag opnieuw. Vele militaire dossiers zijn nog in onderhandeling. De weg naar erkenning is nog lang niet gestreden. 

Militaire gezinnen krijgen mogelijk een zieke kostwinner thuis die de maatschappij niet meer begrijpt en kan bijhouden. Een onmetelijke last die als een zware mantelzorg gedragen wordt, hopelijk met hulp van buitenaf van de overheidsinstanties.Voor sommigen komt alle hulp te laat en hoeft het niet meer, zij hebben de moed opgegeven en zijn uit het leven gestapt. Sterkte voor deze gezinnen en familie!

Bij de Nationale politie is op dit moment een inhaalslag in gang gezet om PTSS bij politiemensen aan te tonen. Vele pijnlijke dossiers liggen klaar voor behandeling. Een hausse die steeds meer boven komt drijven. De partners, kinderen en familie zitten er 24/24 7/7 mee in hun maag. Het einde is nog niet in zicht. Elke dag opnieuw lopen politiemannen en –vrouwen het risico om PTSS op te lopen. De emmer is vaak boordevol en de laatste druppel vloeit al gauw over de rand tijdens het alledaagse politiewerk.

Dan komen de politie-cao onderhandelingen. Er is tot dusver nog geen enkel resultaat bereikt. De politie is voornemens om de cao-acties te gaan verharden. Waarom? De overheid en de minister wijken voor geen millimeter. Er is geen enkele waardering voor politiewerk. Overuren, ptss situaties worden voor lief genomen als voetballen en de Tour (ik zei het al, what’s in a name) gekieteld worden met stiptheid acties door de politie. 

M.a.w. de veiligheid in Nederland mag niets meer kosten al 4 jaar op een rij. De mogelijke negatieve publieke opinie in Europa laat de Minister op twitter en zo zeggen dat hij de politie sommeert, om vooral niet aan de Tour de France te komen met cao politieacties. Dat is het verkeerde podium. Alsof de Tour nationaal erfgoed is. We zullen zien wat uit de koker van de Minister gaat komen, ik hoop op de voorhand op een goed overleg en een goede politie-cao. Dat verdienen we, net als iedereen.

Afgelopen dagen regent het aanslagen met vele doden. In Tunesië worden abrupt hele families dodelijk uiteen gescheurd en zal het nooit meer zo worden als het eens is geweest. Onze minister president is van mening dat er op dit moment geen verhoogde terroristische dreiging of signalen zijn voor de algemene veiligheid in Nederland.

De overheid controleert samen met alle mogelijke overheidsinstanties, de terroristen en de gevarenzone. Het is alleen nooit uit te sluiten dat er iets zou kunnen gebeuren. Wie zou er in penibele situaties de opdracht krijgen om te acteren mochten er AMOK situaties of andere levensbedreigende situaties ontstaan?

Uw nationale politie staat zo als altijd voor u klaar. De politie zal niet minder hard rennen als er acute hulpverlening noodzakelijk is. Ook niet vanwege de cao acties. De politie probeert uit alle macht Nederland veilig te houden. Uit principe, uit betrokkenheid, in ondergeschiktheid aan het bevoegd gezag,

Het is maar dat u het weet,

Cybercops onze toekomst!

We schrijven in mijn fantasie het jaar 2050. Mensen worden steeds ouder en het bereiken van de leeftijd van 175 jaar is normaal. De menselijke gezondheid en de kwaliteit van leven is een High Tech gegeven.

Liefde, geluk, maatschappelijke saamhorigheid behoren tot een ver en romantisch verleden. Werken en privé zijn een symbiose aangegaan met de uitkomsten van computer bits, bites en nerds.

Blijft het leven wel leuk en veilig?

Oorlogen tussen landen worden niet meer gevoerd. Alleen datgene dat de persoonlijke cirkel van invloed raakt wordt nauwgezet bekeken, gescand en verdedigd volgens nieuwe onorthodoxe wetten.

Werkeloosheid bestaat niet meer. De ordeloosheid is daarentegen gestegen tot onmetelijke hoogten. Regeringen gaan steeds sneller over de kop met hun witte boorden smoesjes en small talk.

Misdaadcijfers rijzen de pan uit. Elke particuliere woning heeft een hekwerk met noodlottige voltages. Onverlaten en criminelen worden geëlektrocuteerd bij het ongewenst passeren van deze beveiligde private area’s, want opgeruimd staat netjes!

Mensen zijn bang en verschansen zich in hun kleine koninkrijkjes. Zij kunnen zich bijkans niet meer vertonen en/of verdedigen op straat tegen de hedendaagse fucking violence.

Bendes organiseren zich steeds beter en grijpen de misdadige macht in plaats van de laffe regeringen onder de duim van multinationals. Onafhankelijke Staten en Landen zoals wij deze anno 2015 kennen, zijn passe. Neo Regeringen behelzen grote oncontroleerbare continenten. Europa is een complete chaos, net als de rest.

Net als in The good old days blijft een vorm van wettelijke handhaving noodzakelijk. Echter niemand wil meer opkomen voor dienstbaarheid en waakzaamheid. De uitvoering van de wet is vergaan en vergruisd tot microscopische universele weggewaaide stofdeeltjes.

Uitgeperst als op een oude gammele olijvenpers hebben de politiehandhavers hun liefde voor het vak en betrokkenheid verloren. Niemand is sindsdien meer opgestaan om het vak van politie uit te oefenen.

De tijden dat politie ongekunsteld aangestuurd worden in de maatschappij is een ver gepasseerd station. Het recht van de sterkste is een vreselijke waarheid onder het juk van giga bendes die de continenten hun meedogenloze wil opleggen en naar hun eigen hand zetten. Daar ontkomt zogezegd niets en niemand meer aan.

Het computertijdperk van de high Tech nerds heeft een kille oplossing gepresenteerd. De multinationals en machthebbers voelen zich gedwongen tot machtshandhaving door een nieuw soort politie, de automatic cyber cops.

Voordelen. Cyber cops zijn geïmplementeerd met al het nodige feitenmateriaal. Zij zijn onverwoestbaar. Zij zeuren niet. De arbeidstijdenwet is op hen niet van toepassing. Salaris betaling en loonsverhogingen voor hen is niet nodig. De cyber cops zijn ondergeschikt aan hun programmeurs zonder menselijke gevoelens, kil en resoluut.

Ook interessant te benoemen is het feit dat zij geen rust nodig hebben. 24/24 7/7 zijn zij in de weer indien nodig voor al de problemen die bestreden moeten worden. Zij zijn correct en hard volgens hun bits and bites instructies. Blessures kennen zij niet. Lichaamsonderdelen worden snel vervangen bij mankementen en noodzaak. De cybercops kennen geen angst, psychisch leed, stress of ptss. 

Cybercops zijn altijd in topvorm, exact en accuraat in optreden. Zij registreren alles wat op hun pad komt. Zij komen met de oplossing, goedschiks of kwaadschiks. In hun kielzog rijden ontelbare ambulances en auto’s van begrafenisondernemers mee om opponenten van het rechtssysteem op te vangen, te consulteren of naar hun laatste rustplaats te begeleiden.

De bureaucratie is uit den Boze, daar doen zij niet aan mee. Slechts een YouTube achtig filmpje als getuige van hun acties. Voldoende bewijs voor judge en jury.

De toekomst blijft ongewis. Mensen worden veel te oud, te ongedurig en vooral ongelukkig. 

In 2015 had er een forse rem aangetrokken moeten worden. Goedbetaalde politiemensen voor een goedbetaalde job met humane schriftelijke verantwoording naar justitie onder controle van het huidige rechtssysteem. De mensheid vlucht weg van moeder aarde door overbevolking, angst en de puinhopen van regeringen en zo verder.

De aarde staat op het punt om uit haar eigen voegen te barsten. Nieuwe buitenaardse leefruimtes worden geïnspecteerd op perspectieven voor menselijke repatriëring. Mars is een planeet bij uitstek met de meeste overlevingskansen voor aardse humanity, vooralsnog een fictie.

Het licht op aarde zal uitgaan op een wijze zoals de Maya’s al eeuwen profeteren, namelijk met een oorverdovende knal en met een  oogverblindende flits die miljarden jaren later nog kan worden gespot. Over en uit.

Maar, de rem op deze Science fiction beelden kan nog steeds aangetrokken worden.

Respect voor elkaar wordt opnieuw de norm, adequate handhaving en het rechtssysteem wordt weer een reële basis. Wetgeving wordt aangepast op uitwassen.

Politiemensen zijn geen aangeschoten wild meer en hun acties vallen onder het tuchtrecht,

U mag het zeggen, iedere maatschappij krijgt uiteindelijk de politie die zij verdient!

#CAO politie 2015 (1)

In Canada mag de politie niet staken. Zij steken zichtbaar de draak met hun #cao positie en lijden in stilte in een clownsbroek. Kijk daar valt mij nu ook de broek van af.

Vorige week heb ik een vakbondsvergadering bijgewoond in het politiebureau te Sittard. Ons bureau is van 11.00 tot 12.15 uur gesloten geweest. De mensen van de 4 gezamenlijke vakbonden hebben in deze tijd een goed verhaal verteld. Ze zijn behoorlijk in de bres gesprongen maar het heeft niet genoeg geholpen tot dusver. Kennelijk moeten de politie messen geslepen worden. Maar, ook wij mogen niet zonder meer staken wanneer de openbare orde en de veiligheid in het gedrang zouden kunnen komen. Het voorstel tot staken wordt voorgelegd aan de rechter die dan een uitspraak doet.

Minister van der Steur is onlangs in Limburg geweest. Vragen om meer politiemensen worden door hem niet gehonoreerd. We hebben meer grenzen met het buitenland (België en |Duitsland) dan elke andere Nederlandse provincie. Grensoverschrijdende criminaliteit is een heet hangijzer en dat blijft voorlopig zo gedijen.

De 0,8% loonsverhoging waarover in de media gesproken is, betreft een sigaar uit eigen doos en heeft helemaal niets met de cao onderhandelingen van doen. Ook al pronkt de Minister hier min of meer mee in de media.

Ik lees verder in de media dat universiteitsziekenhuizen een cao afsluiten voor 75.000 werknemers met 3,8% loonsverhoging. De bouwwereld gaat richting 5,5%. Dan weet ik niet precies hoe alles uitgekristalliseerd is en of er nog financiële veren geplooid en gladgestreken zijn.

Vreemd vind ik wel dat ik deze informatie pas uit de media heb vernomen op het moment dat alles zo goed als beklonken is. Of de medewerkers uit de universiteitsziekenhuizen of uit de bouwwereld, senioren dagen of vakantiedagen, hebben moeten inleveren en andere ingeburgerde zekerheden, ook dat weet ik niet.

Vaak is het een sigaar uit eigen doos die in de politiek bekokstoofd wordt.

Politiewerk ten slotte is zwaar werk, lichamelijk en vooral ook psychisch. Politiemedewerkers moeten tot 67 jaar doorwerken net zoals de meeste Nederlanders. De pensioenen staan onder druk. Meer politiepersoneel is hard nodig maar een onmogelijke opgave.

Politie is meestal als eerste ter plaatse in het midden van een chaos situatie, amok, bij een levensbedreigend ongeval of een criminele afrekening. Vandaag weer op het nieuws gekomen dat tijdens de grote brand in Roermond jongstleden dat, de politiemedewerkers niet goed genoeg beschermd zijn geweest tegen rondvliegend asbest. Geen beschermende kleding is voorhanden geweest maar als je een beetje geluk hebt gehad wel een mondkapje.

Achteraf hebben mensen in witte pakken met dure uitrustingen Roermond weer veilig en asbest vrij gemaakt. Vele dagen later is het kennelijk nog te gevaarlijk in normale werkkleding asbest op te ruimen. Behalve voor de politie die onbaatzuchtig in de bres springt en helpt waar mogelijk.

Ook bij grote branden met onbekende ingrediënten staat de politie in de vuurlinie en als zij geluk heeft uit de ongezonde windstoten om de eventuele verkeerschaos te regelen, opdat mensen veilig huiswaarts kunnen rijden naar hun gezin. Gelukkig luister t uw politie graag naar de experts, de brandweer, op dergelijke momenten.

De gemiddelde leeftijd bij de Limburgse politie loopt sterk op naar 50+. Er moet steeds meer werk verzet worden met minder middelen, auto’s en personeel. Er wordt steeds meer gevraagd van de medewerkers. Momenteel staat de boog erg gespannen.

9 van de 11 regionale eenheden politie hebben zich niet gehouden aan de wettelijke verplichte arbeid- en rusttijden voor politiepersoneel. Mede hierdoor wordt politiewerk als zeer zwaar ervaren.

De inrichting en vorming van de nationale politie gaat veel te snel. Daardoor is er teveel onrust en zijn de vakbonden druk in de weer om offensief tegengas te geven om de menselijke maat te behouden.

De vakbonden vragen aan de medewerkers hoe nu verder met de politieacties. Moeten de acties harder worden en vooral wat moet er gedaan worden om het publiek niet in het harnas te jagen. En, hoe gaan we verder nu we al 4 jaar 0% loon erbij gekregen hebben. Waar kunnen we kietelen met een flinke jeuk als doel. U weet toch ook dat jeuk soms erger is dan pijn.

Ik hoop niet dat we in een clownsbroek gaan rondlopen!

Politiek zorg ervoor dat politie niet als aangeschoten wild gaat rondlopen, maar de hulpverlener blijft die u sinds jaar en dag van ons gewend bent,

Tot aan de Hoge Raad

Een hele tijd geleden alweer in hartje zomer bruist Sittard op een kermis avond. Mensen komen van heinde en ver om dit evenement te bezoeken. Veel collega’s staan voor dit evenement ingepland voor de openbare orde om de maatschappelijke rust en tegelijkertijd eventuele onrust te beteugelen. Deze collega’s te voet of per bike werken op een apart evenementenkanaal.

Anders zou het een Poolse landdag worden voor de reguliere dienstuitvoering en in de politie ether.

Collega Joyce R en ik staan ingepland voor de incidenten afhandeling. Joyce plugt uit eigener beweging in op dit evenementenkanaal want je weet nooit wanneer collegiale hulp nodig zou kunnen zijn. Good job Joyce. We rijden ons incidenten patroon en zijn constant bezig met het afhandelen van meldingen en het surveilleren in de openbare ruimte.

De binnenstad is voor het verkeer helemaal afgesloten. Ons werkterrein is vanaf de periferie, dus buiten het centrum.

Dan komen er een aantal prioriteitsmeldingen aangaande mishandeling, bedreiging, straatroof et cetera. De vermoedelijke dader, een man met een uniek signalement zou mogelijk een vuurwapen bij zich hebben. 

Omstanders hebben dan al gezien dat hij een pistool of iets dergelijks bij zich draagt en daarmee opzichtig dreigt tussen het publiek. De persoon zou mogelijk onder invloed zijn van drugs en pillen in combinatie met drank. Mensen bellen massaal via 112 en vragen hulp voordat het uit de hand gaat lopen en er gewonden vallen. 

De evenement collega’s gaan meteen naar de opgegeven locatie maar daar blijkt dat hij zijn geweld spoor heeft verplaatst. Ongeruste telefoontjes blijven binnenkomen bij ons call centre en de meldkamer. Plots komt de sitrap (=situatie rapportage) dat de man is gespot in een café in het centrum en ook daar heeft hij gedreigd en gefoeterd. 

Twee bike collega’s hebben hem in een split of a second vakkundig onder controle gebracht en aangehouden in dit café. Kat in het bakkie, hij kan geen boe of bah meer zeggen zo flitsend en professioneel is hij nu in handen van de politie. De dader moet overgebracht worden en Joyce biedt collegiale assistentie aan. De bikers en collega’s in het centrum hebben geen dienstvoertuig tot hun beschikking.

We racen naar de opgegeven locatie om de aangehoudene over te brengen naar het bureau voor zijn voorgeleiding. Joyce bestuurt ons dienstvoertuig en we plaatsen hem rechts achterin. Ik ga naast hem zitten. Voordat mensen zich kunnen afvragen – beneveld door de drank of zo - waar de politie nu in hemelsnaam weer mee bezig is, baant Joyce resoluut een snelle weg door het publiek heen en we zijn in no-time weg uit de drukte, op weg naar het bureau.

Ik houd hem in bedwang. Pillen, drugs, alcohol of wat dan ook maakt van deze aangehoudene een querulant van het ergste misselijkmakende soort. Ik ken hem ambtshalve als verzet- en geweldpleger en het is zaak om hem geen duimbreed toe te geven. Dus gebeurt dat ook niet. Ik houd hem stevig in bedwang. Hij wil niet naar het bureau en begint achter in de politieauto spatjes te maken. Hij probeert weg te komen en springt bijkans uit zijn kwaadaardige vel onder het uiten van de nodige bedreigingen. Hij bedaart niet. Ik blijf alert en dicht bij hem. 

Plots – ik had het wel kunnen ruiken - maakt hij met zijn granieten kop een aantal kopstoten richting mijn gezicht om mij buiten gevecht te stellen. Ik wijk voor dit geweld terug waarbij ik zie en voel dat hij totaal onhandelbaar is geworden. Zonder direct ingrijpen geeft dit ongelukken met ons dienstvoertuig in het verkeer. Ik reageer snel. Ik geef hem een paar gerichte vuistslagen op zijn knikker waarna zijn geweldspiraal nog grover en heftiger wordt. Weer klap ik hem met een serie. Auwa en pijn als gevolg. Dan is het verzet gebroken en kan hij dizzy overgebracht worden naar het politiebureau. 

Net voordat we bij het bureau arriveren, wordt hij weer gewelddadig. Een paar collega’s wachten ons op verzoek van Joyce op in het bureau en helpen hem te begeleiden naar zijn cel. Pas een hele tijd na zijn insluiting, wordt hij rustig. 

Joyce deelt mij achteraf mede dat zij alles heeft gezien in de binnenspiegel. Net als in een film op de eerste rang waarbij  de good guy de bad guy overmeestert, door hard, fair en vooral noodzakelijk politie optreden.

Ik meld mijn aangewende geweld bij de chef van dienst en de verdachte wordt ingesloten voor verder onderzoek. Mooi dat het de hele nacht in het centrum rustig blijft. De venijnige angel is uit de evenementen pels getrokken.

Veel later word ik als getuige gedagvaard bij de arrondissementsrechtbank. Ik antwoord op vele vragen van de advocaat van de verdachte. De verdachte die samen met zijn advocaat iets verderop in de rechtszaal zitten krijgt een flinke onvoorwaardelijke uitspraak aan de broek voor geweld, bedreiging en bezit van een vuurwapen in de openbare ruimte. 

Een hele tijd later alweer word ik gedagvaard voor het Gerechtshof. De verdachte blijkt in hoger beroep te zijn gegaan om zijn veroordeling aan te vechten. Mooi dat een collega die slachtofferzorg zaken voor mijn regio behartigt, mij begeleidt naar het gerechtshof. Hij kent de weg, de strategie en onderweg blijkt dat dit een grote geruststelling voor mij te zijn. Anders had ik er alleen voor gestaan.

Iedereen die met de rechtszaak te maken heeft en ook de verdachte gaan op het afgesproken tijdstip de Rechtszaal in. Ik moet buiten wachten tot mijn oproep om te verschijnen in de rechtszaal. Zo gaat dat nou eenmaal in het democratische proces in overeenstemming met de spelregels van de Wet. Ik wacht buiten de zaal geduldig op mijn beurt. De collega van slachtofferzorg mag wel mee naar binnen. Hij krijgt dus alles linea recta mee.

Als laatste word ik opgeroepen. Ik ga naar binnen en sta tegenover de meervoudige strafkamer. Ik voel een vreemd gevoel over mij heen komen maar kan dit helaas nog niet aanstippen. Het is net of men denkt van; zo dat is me een gewelddadige politie agent die voor niets of niemand opzij gaat!

Na enige plichtbetrachtingen, eed afleggen, mijn naam mededelen begint mijn verhoor als politie getuige. Ik vertel wat er gebeurd is net zoals ik dat eerder ook in de eerdere rechtszaak bij de Arrondissementsrechtbank. Ik moet vele vragen beantwoorden en de film die nog steeds op mijn netvlies prijkt vertel ik woordelijk zoals ik deze beleefd, gezien en bewandeld heb, inclusief alle actiepunten van geweld en het neerslaan hiervan.

Er wordt mij ook gevraagd wat mijn zitpositie was en hoe vaak of ik de verdachte geslagen heb. Ik antwoord dat ik de klappen niet geteld heb, maar het zijn er zoveel geweest als nodig. Vreemd vind ik steeds dat de vragen van het gerechtshof gaan over datgene wat in het café bij de aanhouding gebeurd is. Op de een of andere manier is het geschetste beeld dat ik de verdachte in het café met geweld heb aangehouden, hem naar buiten heb gesleurd en vervolgens de politie auto in heb gegooid en hem daar zijn hevige verzet heb gebroken. Of dit parallelspoor is geopperd door de verdachte of door zijn advocaat, dat weet ik niet.

Deze verdachte is ook door het Gerechtshof onvoorwaardelijk veroordeeld. Van mijn vergezellende collega hoor ik buiten de rechtszaal na de zitting, op weg naar huis wat het geschetste beeld is geweest in ogen van de verdachte en zijn advocaat. Men heeft inderdaad laten uitkomen dat ik overal bij betrokken ben geweest vooral bij de geweld-aanwendingen tegen de verdachte. Mooi niet dus en die overtuiging heb ik positief weten over te brengen op de aanwezige rechters.

Maanden later krijg ik een brief van het Gerechtshof waarin staat dat de verdachte als laatste redmiddel zijn gang wil gaan maken naar de Hoge Raad. Ik denk bij mezelf nou dan; driemaal is scheepsrecht.

Alleen jammer daarbij is dat iedere belastingbetaler in Nederland voor deze veelpleger financieel moet bloeden opdat hij zijn rechtsgang kan en mag maken. Deze verdachte kost de de staat steeds meer geld door onze democratische principes, terwijl hij nog nooit iets positiefs gedaan of bijgedragen heeft aan onze mooie samenleving. Te triest voor woorden, maar waar.

Weer veel later krijg ik een brief waarin staat dat de rechtsgang bij de Hoge Raad geen doorgang zal vinden wegens het niet voldoen aan de voorwaarden en termijnen door deze verdachte. Hij wordt dus veroordeeld. Het recht heeft ten slotte zege gevierd.

Later tijdens mijn politiewerk ben ik hem nog geregeld tegengekomen wanneer hij weer eens tegenover mijn collega’s gedreigd had dat hij me te pakken zou nemen. Ik heb hem nog een keer in de publieke ruimte apart genomen en heb hem verteld dat ik hier niet van gediend ben en aangifte zal doen als de noodzaak daarvoor aanleiding geeft. Sindsdien spreek hij mij aan met; meneer Tummers.

We wachten steeds maar weer af of er ooit nog een volgende confrontatie komt.

Pappa, mag ik op boksles?

Pappa, mag ik op boksles? Deze vraag stelt mijn dochter Lauren mij onophoudelijk op vele onderscheidenlijke ogenblikken in haar dan nog prille jeugdige leventje. 

Ik zelf heb dan de harde wereld van het pugilisme in wedstrijdverband van haver tot gort meegemaakt. Ik wil haar daarvoor behoeden. De bokssport is hard, doet vaak pijn en wedstrijden zijn net als het voeren van een meedogenloze oorlog. 

Op haar 5^e levensjaar heeft ze allereerst 2 zwemdiploma’s behaald. Ikzelf moest vroeger van mijn ouders op judo en ik vind dat zij dit ook moet gaan doen. Rollen, vallen, gereglementeerd stoeien, samenwerken en weer gezond opstaan in nader te bepalen volgorde met goede discipline respectvol uit te voeren. Deze judosport heeft voor mijn vrouw en mij de voorkeur boven het boksen. 

Ten slotte nog, boksen in die tijd kent geen of nauwelijks deelname door meisjes.

Uiteindelijk gaat Lauren toch op kickboksen en ga ik met haar mee als trainingsmaatje. Lauren en ik hebben deze sport een aantal jaren samen met veel plezier beoefend. Leren incasseren, voetenwerk, vele technieken, ijzeren discipline en plezier in deze tak van sport maken dat Lauren wedstrijdgericht gaat acteren. 

Ik begeleid haar dan nog niet. Ik heb tot dan toe nooit over nagedacht om de bokshandschoenen aan te trekken puur en alleen voor het lesgeven of coachen. Wel vreemd, ik heb jarenlange boks ervaring als amateur A wedstrijdbokser, tevens heb ik alle judoleraar opleidingen doorlopen en bijbehorende diploma's behaald.  

Niet bewust van mijn eigen mogelijkheden heb ik intrinsiek toch een aantal les tools op natuurlijke wijze ontwikkeld, welke technisch- en tactisch boks onderricht goed mogelijk maken, nog steeds.

Lauren neemt een aantal malen deel aan harde kickbokswedstrijden. Dit gaat haar goed af. Zou het dan toch in haar genen verborgen zijn geweest? Wie zal het zeggen.

Van het een komt het ander en tegenwoordig geef ik Lauren op wekelijkse basis thuis boksles. 

Een mogelijke geruststellende reden voor mij in ieder geval is de prima fysieke- en ook mentale weerbaarheid van dit maedje. 

Als personal trainer, what ’s in a name! Maak ik gebruik van de kwaliteiten van de persoon in kwestie en op mijn beurt trek ik deze kwaliteiten in de praktijk en streef ik naar een technische- als ook tactische logische plezierige verbinding. 

Het belangrijkste daarbij vind ik gebruikmaking van de eigen kracht en netto gewicht wat kan helpen in de uitvoering van kracht in stoten en trappen onder een heerlijk sausje van plezier. Ik trek de principes van de Wet van Newton veelvuldig bij dit proces om concretisering van de mogelijkheden van de pugilist in kwestie te verbeteren. 

EN of dit het helpt. Mijn dochter Lauren weegt circa 60 kg en is in staat om op basis van snelheid, aangewende technieken en daadkracht een volwassen opponent knock-out te slaan, inclusief deze blogger! 

De bokslessen maken Lauren mentaal uiterst weerbaar en als zij van huis weg gaat kan haar van alles overkomen in negativiteiten en geweld en dat is ook wel eens gebeurd. Echter belangrijk voor haar en tot uiterste geruststelling voor mijn vrouw en mijzelf is het feit dat zij uiterst weerbaar is en haar mannetje of vrouwtje staat. Uiteraard is dit geen ultieme garantie, maar dan toch. Wat geef je je kind mee als praten niet meer helpt in een mogelijke verloren positie, toch.

Ook mijn vrouw -zojuist nog- geef ik boksles. Zij heeft het in zich om haar mentale- en fysieke weerbaarheid op basis van logische  bokstechnieken sterk te verbeteren.

Uiteindelijk staat iedereen er alleen voor en moet men de oppositie en tegenstand in welke vorm dan ook afwenden, als het kan in teamverband, maar dat lukt niet altijd. De slogan; een slimme meid is op haar toekomst voorbereid,  treft weer eens haar doel.

Waarom vertel ik deze lange voorgeschiedenis aan jullie? Ivm mijn cursus Mentale weerbaarheid.

Ik heb afgelopen week deelgenomen aan de driedaagse cursus mentale weerbaarheid in het IBT centrum te Sevenum. Ik heb van tevoren dan al allerhande positieve- maar ook negatieve geluiden gehoord van mijn collega’s over dit nieuw in het leven geroepen politieprogramma en de onderscheidenlijke les onderdelen. Ik hoor de ruisgeluiden maar ben meer een persoon van de proefondervindelijke vaststelling.

Samen met mijn team (10 collega’s) gaan we op weg naar Sevenum. Het begint zo te zeggen grof motorisch afgewisseld met persoonlijke nuances die indien gewenst gedeeld kunnen worden. Niets moet maar alles mag ingebracht worden. De trainers doen hun best. 

Ik merk vrij vlot dat ook de gelegenheidsdocenten al een aantal keren hun programma aangeboden hebben aan de diversiteiten binnen de politie die keer op keer Sevenum met hun aanwezigheid bestormen en verblijden. 

Ik zal niet uitweiden over de inhoud hooguit over een paar accenten die mij zijn bijgebleven. Ik heb deze drie dagen een hoog gehalte aan AHA momenten. Lijkt mij ook niet vreemd in mijn geval, ik loop ten slotte al bijna 39 jaar in uniform rond bij de politie en heb al veel meegemaakt.

Ik denk dat ik aanmerkelijk mentaal weerbaar ben. Het zou dan ook jammer zijn om nu pas te moeten constateren dat ik de mentale weerbaarheid na 39 jaren in uniform nog allemaal zou moeten aanleren. 

Het toverwoord bij mentaal weerbaar is voor mijn idee een gezond boerenverstand, je handen in je zakken en onderzoekend gebruik maken van je tools die iedereen samen met zijn genen ingeprent heeft gekregen. 

Alhoewel, ik ben me wel van een paar zaken meer bewust geworden met dank aan de docenten.

De grens en de mogelijkheden van ieders fysieke weerbaarheid ligt bij ieder persoon in kwestie evenals de producten van voeding die je inneemt. De docenten bespreken de mogelijkheden en zijn behoorlijk eye-openend, als jullie begrijpen wat ik bedoel. Je moet het wel willen zien, toch! Neem mee wat je kunt gebruiken in je politiebestaan of laat dit liggen, de keus is aan jezelf.

Vele etenswaren zijn ronduit slecht net als roken en ander extravagant levensgedrag. Iedereen weet dit of kan dit gemakkelijk bespreken of opzoeken en ernaar handelen.

Nachtdiensten zijn slecht en deze heffen een zware tol op je lijfelijke weerbaarheid. Hoe ouder je wordt, hoe erger dit verschijnsel aan de stoelpoten van je bestaan knaagt. Rust als bouwsteen in je wezen moet je genieten omdat slaap eenvoudigweg niet meer in te halen is. Nooit meer. Eens verloren blijft verloren.

Sportief zijn, dat kun je dagelijks inplannen. Laat de auto maar eens staan en ga naar je werk per fiets of te voet. Wie maakt die keus nog? Parkeerplaatsen staan elke dag propvol luie auto’s geparkeerd omdat het handig maar vooral gemakkelijk en bovendien milieu verontreinigend is. 

Kortom bewegen is een must voor iedereen maar ook een gemakkelijk te negeren taboe. Vooral als het vijf voor twaalf en dus bijna te laat is. Gezond en voldoende bewegen haal je niet gauw meer in, daar loopt men spreekwoordelijk achteraan, indien vooraf niet secuur gepland.

De wereld om ons heen wordt steeds meer mechanisch, anti-loop en daarmee bedoel ik niet de gazelles en antilopen in de rimboe van Afrika die lopen om te kunnen overleven om hun predators voor kunnen blijven tot dat het moment dat zij een prooi zijn en vermalen worden tussen wrede dodelijke kaken. Gezond en wel overleeft in Afrika in tegenstelling tot ziek en oud als gemakkelijk verteerbare prooi in de wrede genadeloze voedselketen.

So, Let’s move it, everyone, start today en find your hero inside....

Mobiel banditisme

Afgelopen zaterdag heb ik ochtenddienst en kom ik om 06.30 uur in dienst om mijn collega’s op tijd af te lossen. Het bureau lijkt op een uitgestorven boel. Alleen Richard, de nacht coördinator van het bureau is aanwezig de rest is nog bezig. Ik hoor van hem dat de operationeel coördinator Jos, net naar huis na een marathondienst van 20 uur onafgebroken politiewerk. Ik gun het hem. Het is niet anders. 

Een schietpartij in de OMG is er debet aan. Collega’s zijn onderwijl nog bezig met gerelateerde werkzaamheden. Ik heb deze ochtend dienst met collega Ron. Ik ben benieuwd want de afgelopen nacht heeft een ware wissel getrokken op onze beschikbaarheid en dienstbaarheid. 

Ondanks CAOPOLITIE2015 rent iedereen in ons district de benen onder zijn kont uit. Ik hoef niemand af te lossen. Iedereen is nog buiten op straat bezig met de afhandeling van talloze zaken.

2 collega’s zitten nog in Maastricht met iemand die kennelijk heeft ingebroken en nog inbrekerswerktuigen onder zich heeft. De eigenaar van Q-Park kan niet komen vaststellen of inderdaad sprake is van inbraak in hun domein. 

Jeetje, hebben we een boef en kan er geen aangifte gedaan worden tegen hem.  Ik stel samen met Ron een buurtonderzoek in op het station maar een mogelijke plek van inbraak is onaangeroerd gebleven. Q-park heeft geen tijd, dus gaat de boef in vrijheid. Spijtig maar het is niet anders.

Het is druk op deze zaterdagmorgen. Ron en ik rijden naar een woning waar het inbraakalarm is overgegaan en de boeven nog binnen zitten. Blijkt dat de sleutelhouder de code voor afmelden nodeloos alarm niet weet. We regelen nog iets voor haar en gaan weer verder op onze politionele route.

Met spoed rijden we naar Born i.v.m. een hulpeloze gewonde oudere bewoner in zijn woning. Ron slaat de ruit in en kruipt naar binnen. De gewonde en gevallen bewoner kan geholpen worden door de aanwezige Orbis thuishulp. De ambulance wordt voor hem gebeld want mogelijk heeft hij een herseninfarct. Hij praat gelukkig nog wel maar wel op een onsamenhangende wijze. We regelen noodglasvoorziening en gaan weer op weg naar de volgende melding.

Krijgen we een melding van een inbraak in een naburige gemeente. Blijkt daar dat men met grof breekwerk de toegang heeft geforceerd in een gemeenschappelijke ruimte van een bejaardenvoorziening. De boel is danig overhoop gehaald. De aangifte wordt opgenomen. Ik regel de komst van de forensische opsporing voor onderzoek. We gaan weer verder want het is en blijft druk.

Krijgen we een melding van huiselijk geweld in een andere gemeentedeel. Ter plaatse blijkt dat hier sprake is van liefde met gevoel. De dame is alleen aanwezig in haar woning en de liefde van haar leven is ertussenuit geknepen. De vrouw is gelukkig niet lichamelijk beschadigd. Ze wil verder niets vertellen of aangeven. In haar super onordelijke woning is niemand anders meer aanwezig. Hoe kunnen sommige mensen leven vraag ik mij wel eens af. 

We melden ons weer beschikbaar bij de meldkamer en vragen om een lunchbreak. Dat is ons niet gegund.

De meldkamer stuurt ons aan naar het stadscentrum i.v.m. met Oost-Europeanen die vermoedelijk kleding diefstallen plegen met 3 tot 4 personen.

We rijden naar de opgegeven locatie waar een auto met Duits kenteken verdacht geparkeerd staat. Vlakbij zien we een verdacht persoon op een bankje zitten. We rijden toch door en praten kort met een getuige. We blokkeren de buitenlandse auto door ons politie dienstvoertuig direct ervoor te parkeren en diens weg volledig te blokkeren. We lopen meteen terug naar het bankje met die rare snuiter. Hij is verdwenen. 

We vragen een passerend meisje of zij hem gezien heeft. Ik omschrijf haar zijn signalement. Zij deelt mij mede dat de man haar inderdaad gepasseerd is en wijst ons de weg.

Even later hebben we hem in zicht. Op dat moment loopt hij samen met een andere Oost Europeaan.

We controleren hen beiden. Allebei zijn zij afkomstig uit Roemenië. Ze weten van niets en komen van nergens, noch kennen ze elkaar! Ze spreken een beetje Engelse fantasie taal. Ik controleer via mijn blackberry beide personen. Ze zijn bekend bij de politie i.v.m. kledingdiefstallen. Ook de auto is gekend in onze systemen.

Ron en ik lopen op afspraak terug met een van deze personen. Vlakbij de auto gearriveerd komt een derde persoon met een Oost Europees uiterlijk onze kant uitgelopen met een grote plastic tas in zijn handen. Hij passeert ons zonder ons aan te kijken noch enige gelaatsuitdrukking ten toon te spreiden. 

Doorgewinterde gasten blijken het te zijn. Wij weten wel beter. Nu nog onderzoeken en bewijzen.

Ik houd de derde persoon staande en kijk in zijn openstaande geprepareerde tas. Veel beige/bruine broeken met prijskaartjes en magneetstrippen zitten hierin. Ik houd deze derde persoon aan als verdachte. 

Ron op zijn beurt houdt de tweede persoon die met ons meeloopt, aan. Ik geef portofonisch bericht aan Koen door om ook de eerste persoon aan te houden. Allen i.v.m. diefstal van kleding in vereniging dan wel betrokkenheid daartoe. Oftewel mobiel banditisme wat een hot item is in Limburg. 

De verdachte auto wordt eveneens in beslag genomen.

Gelukkig kan ik rekenen op collegialiteit. Collega’s Lucas en Karien komen met een arrestantenbus naar ons toe. Collega Jack komt helpen om de in beslag genomen auto naar de gewaarschuwde berger te gaan transporteren.

Jeroen aan het bureau doet als hulpofficier van justitie de voorgeleidingen van deze personen met behulp van een tolk in het kader van strafvordering. Dan helpen collega’s Marc en Ruud om de verdachten over te brengen naar Maastricht naar het arrestantencomplex.

Ik blijf aan het bureau om de aanhoudingen en de bevindingen in proces-verbaal vorm gestalte te gaan geven. Collega’s Jules en Huub helpen ons met de inbeslagnemingen van kleding, telefoons en andere zaken voor het strafvorderlijke vervolg. 

Kortom we zijn uiterst collegiaal en druk doende om bewijzen te ordenen en op fijn motorisch wijze de heli-viewende spin in het strafvordering web te zijn. Collega Huub coördineert de BT opsporing op voortreffelijke wijze.

De verdachten worden in verzekering gesteld en overleg met de officieren van justitie over de voorgeleidingen wordt opgenomen door Huub en zijn team BT Opsporing.

De day after is Koen druk bezig met camerabeelden op te vragen in het stadscentrum en hij haakt in op zichtbare betrekkingen van de vermeende boeven in onderlinge samenwerking. Mooi om e.e.a. op beeld te mogen aanschouwen als bewijs indicatie.

Collega’s Lou en Jolanda gaan naar een winkelketen om daar de kledingdiefstallen te onderzoeken. Daar gaat veel tijd in zitten maar ook dat lukt wonderbaarlijk.

Ik heb overleg met Huub over onze bevindingen en werkwijzen vanaf minuut 1. We leggen alles minutieus vast en vertrouwen al ons speurwerk en bevindingen geduldig aan het computerpapier toe. 

We hopen dat de drie verdachten i.v.m. mobiel banditisme en herhaling vast blijven zitten tot aan de terechtzitting. Waar een wil is, is hopelijk een justitiële mogelijkheid.

In totaal hebben we contact met 5 zaakofficieren van justitie. De wil is er om als testcase m.b.t. mobiel banditisme de verdachten te houden tot aan de terechtzitting. Dit voornemen hangt echter aan een zeer dunne draad.

Ik heb nog veelvuldig contact met de politionele participanten en ik ben enorm trots. Ik heb er hard aan getrokken samen met mijn collega’s in het blauwe veld en wij zijn voor 100% ondersteund en super geholpen door onze collega’s van BT opsporing. Iedereen gaat voor het resultaat.

De volgende dagen heb ik andere diensten, het blijft ontzettend druk in ons district Sittard. Er is weinig tijd om rustig lucht te halen. We moeten vol aan de bak. Of dat iets met het voorjaar te maken zou kunnen hebben? U mag het zeggen.

De aanhouding van de drie verdachten is begonnen op zaterdag. 

Afgelopen dinsdag heb ik dienst met collega Henny in de incidentenafhandeling. We houden een super vervelende irriterende en stinkende zwerver aan. Deze is al dagenlang Geleen aan het onveilig maken. Veel politie interventies zijn er al geweest om hem op het juiste pad te bewegen. Nu is de maat vol. Henny en ik houden hem aan in ladderzatte toestand.

We plaatsen hem in ons dienstvoertuig. De stank is bijna niet te volharden maar wat moet dat moet. 

De raampjes geopend, rijden we naar Maastricht de place to be voor zijn voorgeleiding. Zat als hij is wil niemand hem houden ook in het cellencomplex staat er een big NO voor zijn persoon.

Na zijn voorgeleiding wordt hij in Maastricht in vrijheid gesteld. Jammer de mensen hebben ons kordaat zien optreden en hopen van hem verlost te zijn. Helaas onze instrumenten zijn niet toereikend om onwelwillende personen op te sluiten. Hij zal snel zijn weg retour vinden en weer voor overlast komen zorgen, daar waar hij zich thuis voelt.

Waarom vertel ik dit laatste? Namelijk gearriveerd in het cellencomplex in Maastricht zie ik BT Opsporing coördinator Huub met de drie Roemenen lopen. Zij zijn net in vrijheid gesteld. Huub roept naar mij van; Han ik moet je zo meteen effe spreken.

Huub stelt de Roemenen in vrijheid en komt mij daarna netjes op de hoogte stellen.  Huub vindt het ook jammer dat zij niet gehouden zijn maar het is niet anders. De Roemenen hebben nu een dagvaarding op zak en moeten zicht t.z.t. melden voor hun terechtzitting. 

Wishfull thinking, het zou zomaar kunnen. In ieder geval heeft de politie blauw en de afdeling BT Opsporing super samen gewerkt. 

Dat alleen is het mij waard om positief te blijven ongeacht de rechterlijke uitspraak.

Samen sterk. Waakzaam en Dienstbaar voor de samenleving, dit ondanks de CAO2015 perikelen, 

Politie humor

mijn dochter Lauren

Catwalk of SpecSavers!

Ik zit geregeld op de fiets op weg naar mijn werk of privé-sportief bezig. Deze keer een ietwat luchtig komisch verhaal. 

Voor een politie-werkoverleg moet ik naar een locatie in het naburige Geleen. Dus stap ik op mijn stalen ros en fiets erheen. 

Het is een mooie zonnige dag. De vogels sjilpen en sommigen onder hen  kwetteren ongevraagd door deze aria's, heen. Geen aandacht voor hun eigen cultuur. De grootste kwakers zijn bezig met hun kasteel en het aanlokken van vrouwelijk schoon. Dat gebeurt nu eenmaal ieder voorjaar. 

De laatste tijd als ik onderweg ben dan verwonder ik me regelmatig over de inname van de hele weg door automobilisten.

Ik rij regelmatig op de rijbaan. Tegenwoordig staan ook veel auto’s langs de rijbaan geparkeerd. Garages bij woningen zijn vaker depots van binnenhuis architectverzamelingen en dan waar ze oorspronkelijk voor bedoeld zijn, de heilige koe. Als fietser heb ik niet erg veel plaats nodig. Ik krijg wel geregeld een benauwd gevoel als ik weer eens in de goot gedwongen wordt. Hoe dit komt?  Ik maar ook andere fietsers vallen eenvoudig niet meer op in het verkeer, behalve dan de categorie thrillseekers die overal de verkeersregels aan hun laars lappen. Ook fietsers kunnen er iets van en vinden hun Waterloo wel of net niet. Ik kom hier zo meteen op terug.

Daar waar auto’s geparkeerd staan op de weg murwt zich heel vaak uit tegenovergestelde rijrichting nog een auto door op het voor mij bedoelde stukje weg. Ik rem dan af en wijk snel uit want ik wil niet onder een auto terecht komen. Tijdens mijn regelmatige uitwijkpogingen kijk ik de opponent bestuurder vaak in zijn niets vermoedende uitgestreken gezicht, aan. 

Het frappante in het gelaat van deze tegenligger is dat men mij überhaupt niet opmerkt. Ik ben nog minder dan een waas voor hun ogen, een onzichtbare vlek. Ik vraag mij af hoe dit dan komt? Ik ben niet de smalste. Ik draag opvallende kleding die pijn moet doen aan de ogen van de opponent, maar dan toch door blijven drammen. Jeetje, dat gebeurt mij steeds vaker. Zou het dan toch aan mij liggen?

Dan denk ik aan adequate oplossingen. Spec Savers of een of andere brilgigant in relatie tot verplichte ogen keuringen bij verkeerszondaars in spe. Bij jongeren zowel als bij ouderen.

Enfin in de late middag na het overleg, fiets ik met frisse moed huiswaarts. Ik snij wat grote doorgaande wegen af wel volgens de verkeersregels, het voordeel als je per fiets het asfalt trotseert. Daardoor kom ik op plaatsen en afkortingen waar je met de auto niet – legaal - kunt manoeuvreren. In Sittard nabij het centrum overkomt me opeens een ongebruikelijk komisch voorval.

Ik kan de kwestie in eerste instantie net niet aanstippen maar mijn zesde zintuig wel degelijk.

Terwijl ik daar fiets op een stuk rechte weg op rijbaan zijn er aan de rechtse kant tal van auto’s geparkeerd met daarnaast een breed uitgemeten trottoir, een ware voet-oase.

Een stuk voor mij fietst een oudere man in dezelfde richting als waarin ik mij voortbeweeg. Deze man passeert aan zijn rechterzijde vele geparkeerde auto’s die ik een paar tellen later ook zal passeren. Ik op mijn beurt wil hem inhalen want zijn snelheid is niet gelijk aan de mijne. 

Leuk om te vermelden is dat die man een bepaalde tred pedaleert, een labiele komische fiets mimiek. 

Deze malle voortbeweging op een fiets laat mij in gedachten stilletjes glimlachen. Ik heb hem door mijn alertheid goed in de smiezen.  Op het moment dat ik schuin achter die man op zijn fiets passeer, kan ik ongezien en ongestraft in het verlengde van zijn blik mee gluren of -turen. 

Ik zie een mooi betoverend tafereel in het blikveld voor hem waardoor hij als het ware gevangen is in een alles verzengende amoureuze focus. Op de voet- oase naderen twee voetgangers hand in hand. Eentje van hen is van het mannelijke geslacht. 

Maar die 2e voetganger maakt van mijn voorganger een spreekwoordelijke zwalkende fietsdweil.

Mijn innerlijke alarmbellen beginnen steeds harder te rinkelen op het moment dat ik naast hem fiets. Als aangeschoten wild rijdt hij volledig uit zijn spoor en komt van rechts naar links op mij af geslalomd. 

Hij is als verlamd, perplex, gebiologeerd, gevangen, in trance of wat dan ook door die tweede voetganger. Maar ik heb gelukkig het overzicht, de heliview en ik kan zijn gedachten hier en nu raden.

Die tweede voetganger dan. Het is een zij en naast haar onbeduidende mannelijke gezel valt haar beauty des te meer op. Zij loopt niet maar zij cat-walkt. Zij heeft een streepjes motief bovenstuk aan met lichte en blauwe afgewisselde mediterrane tinten. Haar torso wiegt mooi mee in de tred van haar catwalk.

Zij heeft ideale lichaamsmaten, een waar zandloper model met mooie slanke gebruinde benen op hoge hakken, welke haar benen behoorlijk mooi en sportief accentueren. Zij draagt een mooie zomerhoed en haar ogen zijn verborgen achter een classy zonnebril. Onder haar hoed komt tevoorschijn een modieus lang kapsel dat alweer mee wiegt in haar geoliede tred.

Door deze ietwat eufemistische omschrijving – daar heeft u ten slotte recht op als lezer – van deze mooie slanke blonde deerne is de adem van de zwalker ongetwijfeld gestokt en zijn zijn zinnen beneveld. Althans minimaal zijn tegenwoordigheid van geest, fiets souplesse en plaats op de weg!

Terwijl mijn innerlijke alarmbellen rinkelen wijk ook ik automatisch naar links uit. Ik mompel hem zachtjes toe van; Nou nou, gaat het nog, maar dan in Limburgs Sittards dialect. Ik wil hem niet abrupt uit zijn trance of zo, doen ontwaken of laten schrikken. Voorzichtigheid is derhalve geboden want het is uitkijken geblazen voor deze dagdromer op zijn fiets. Een paniek reactie op het harde asfalt is niet uit te sluiten.

Ik denk achteraf, dat ik met mijn ontwijkingsmanoeuvre de verkeersveiligheid uit de penarie heb gered. Tja, politieman ben je 24/7 dienstbaar voor de maatschappij, toch!

Met 24/7 bedoel ik niet 24 juli, dat mag duidelijk zijn.

Ik kijk nog een keer om, maar de man fietst weer gewoontjes verder aan de veilige zijde van de weg. Zal hij zich nu betrapt voelen in zijn gedachtegang of dagdroomt hij nog steeds?

Een ongeluk zit als altijd in een klein hoekje, nietwaar! Het wordt hopelijk weer een mooie zomer voor ons allemaal,