Reanimatie

Binnenkort ben ik wijkagent af door onoverkomelijke fysieke beperkingen.

Het toeval wil dat ik struin in mijn politieblogs www.hantummers-wijkagent.blogspot.com. welke ik de laatste jaren met jullie heb gedeeld.

Vele ervaringen heb ik aan papier toevertrouwd maar ook heel veel opgedane bagage niet om reden dat dit nu eenmaal niet kan volgens persoonlijke overwegingen en uit piëteit met de nabestaanden.

Ik heb diverse reanimaties als politieman meegemaakt en denk er plots weer aan.

Soms met levensbehoud na een geslaagde reanimatie waarvan de persoon in kwestie, nota bene heeft aangegeven via een codicil dat hij niet beademd of gereanimeerd wenst te worden. 

Conform deze ultieme laatste wens of wilsbeschikking worden dan ook daadwerkelijk de medische handen afgetrokken van menselijk leven dat het niet haalt om eigenmachtig zonder zorgrijke hulp te kunnen existeren. 

Euforische gedachten van alle zorgpartijen worden bij het staken van levensreddende intensive care handelingen dan bruusk afgebroken. Soms willen mensen nu eenmaal geen uitzichtloos leven als dat van een kasplantje, geïsoleerd raken van het feitelijke leven. Soms moeten we kunnen accepteren dat de wil om verder te leven op is.

Hartfalen overkomt zogezegd net die mensen die, midden met hun gezin en kinderen volop in het leven staan en plannen maken. In de zon, in pais en vree, toekomstgericht, dagdromend en fantaserend, werken en leven in balans, met twee voeten op de grond...

Soms komt er een bliksemschichtige streep door het leven, onverwacht, onverbiddelijk, tergend, alles vernietigend, zonder waarschuwing abrupt eindigend, R.I.P.

Dan heb ik een noodhulp dienst en worden mijn collega en ik door de meldkamer belast met een prioriteit 1 wegens reanimatie ergens in ons bewakingsgebied. Mijn collega is bestuurder en ik op dat moment zijn co-piloot. De AED zit achter in de kofferruimte, bedenk ik mij. De locatie is een flink stuk uit de buurt.

We maken werkafspraken. Ik zal zo snel als ik kan naar de betroffene toelopen en mijn collega, met de AED, achter mij aan. Denken om het bovenlijf te ontkleden en de instructies lezen om de pads goed te bevestigen en vooral geen onnodige tijd verliezen.

Veel hartmassage toepassen en weinig beademen is thans de werkwijze. We rijden met toeters, bellen en burning rubber naar de opgegeven locatie ergens in de buitengebieden van onze Basiseenheid.

Hierdoor een stress verhogende situatie. Vooral om de tijdspanne en de afstand te kunnen overbruggen. We dragen het verplichte harnas, het is ook nog gloeiend heet buiten, gortdroog net als in de verzengende Sahara-woestijn. Zonnestralen geselen de wereld om ons heen en verdampen onnodig levensvocht van mens en dier en verdere flora en fauna tot op het droge bot of een dorre vegetatieve-plantenstengel.

De veldwegen zijn droog en onze metalen dienstauto doorklieft deze brei van stoffigheid die achter ons weer snel hun rijen in een aaneengesloten donkere wolkenbrij naadloos sluit. Kennelijk om de ontstane crisis liefdevol aan het oog te onttrekken.

Van alles spookt er door mijn hoofd maar vooral de gedachte of we nog op tijd zijn om te helpen. Dan arriveren wij op de onheilslocatie, de eerdere stofwolk als het ware als een ballon achter aan de knalpot geplakt, meevoerend.

Gelukkig zijn er buurtbewoners met de ongelukkig getroffene in de weer. Een fantastisch daad en uitermate geruststellend voor ons. Menselijke naastenliefde en zorg optima forma. De ambulances zijn er nog niet. Maar wel hoorbaar in de verte en rap in aantocht.

Ik neem de reanimatie van de uitgeputte buurtbewoner over. De tweede blijft beademen. Dan komen er vreemde gedachten los. Reanimeren heb ik meestal gedaan tijdens de jaarlijkse oefensituaties met een plastic pop die nooit levend of dood is en zonder emoties of menselijk falen de oefen sessies doorstaat.

Reanimeren is echter meer dan tellen en ritmische bewegingen om leven in nood te verlengen.

Deze overlevingsstrijd is een nare bedoening; levensecht, onwillig, stil, van vlees en bloed met een haperende zuurstof toevoer die niet door de aderen kan vloeien via het hart.

Tijdens het reanimeren voel ik andermans vlees, ribben, borstplaat en lichaamswarmte die ik ritmisch bewerk onder mijn handen.

Ik kijk opzij naar het gezicht van de getroffene dat meedeint onder mijn ritmische handendruk. Zonder enige emotie, stil in nood en vechtend. Zijn gelaat is grauw maar gelukkig is het lijf nog warm en daarmee is er kans op overleving.

De ambulancedienst is vrij snel na ons met 2 ambulances ter plaatse, zij observeren vlot en halen alles uit de ambulances wat maar nodig is en lossen de burgers en ons af.

Professioneel gaan zij aan de slag met hun professionele apparatuur.

Dan arriveert de gewaarschuwde familie op de locatie. Nadat ik ben afgelost praat ik meteen met de eega en probeer haar gerust te stellen. Ik weet echter dat dit niet kan.  Zij vraagt van; hij gaat het toch wel redden? Ik antwoord haar rustig, voor uw man wordt het uiterste gedaan om hem te redden,

Haar emoties en lichaamstaal laten mij vermoeden dat zij het niet vertrouwd. Ik praat rustig met haar maar mijn woorden raken helaas geen doel, zij blijft rustig voor dat moment, zwaar aangeslagen,

De getroffene wordt na enige tijd  transportabel bevonden en met gezamenlijke krachten in de ambulance geheven om daarna met spoed te worden vervoerd naar het ziekenhuis. Zijn eega rijdt mee.

Ik heb twijfels of hij het redden zal.

Later, terug aan het bureau praten is er een collegiaal gesprek en kunnen wij eventueel collegiale bijstand aanvragen.  Daar zien wij vanaf en gaan even later weer verder met ons reguliere werk in de noodhulp dienst. Na reanimeren, business as usual variërend van overlast meldingen tot prioriteit 58 achter de komma.

In stilte duim ik voor het slachtoffer en blijf dagenlang ongerust over de uitkomst.

Tot het moment waarop ik de krant opensla en bij de overlijdensadvertenties zijn naam staat genoemd, jeetje ik had anders gehoopt.

Rozen in de nacht

Tijdens een van mijn vele politie nachtdiensten mag ik van de meldkamer naar een schreeuwende- of een ruziënde man ergens op een nader te bepalen locatie in het centrum van onze stad. Op weg ernaar toe ben ik al aan het genieten.

Het is windstil en de schitterende lichten van de maan en verdere sterren weerspiegelen op het aardoppervlak op de door mij bereden route, eender als de broodkorstjes op het diffuse bospad van Hansel und Gretel.

Verder schijnen de lantaarnpalen een sereen zacht geel licht uit op mijn pad der gerechtigheid in deze noodhulp situatie.

De contrasten van gebouwen en verdere on(t)roerende zaken worden ook nog met prachtige schaduwen geprojecteerd op mijn route naar de yellende- of schreeuwende persoon. Echter we vinden hem niet meteen. Hij heeft zich te goed verschanst, zo lijkt het in eerste instantie te zijn. Uiteindelijk vinden we hem.

Hij krijgt het niet voor mekaar om muisstil te zijn. Zachte mechanische muziektonen vergezellen zijn one-man sing along show.

Hij zit als een Boeddha in een groot donker portiek met aan alle zijden glazen ruiten waar een voorheen gevestigde kledingwinkel haar allerlaatste mode etaleert. Nu helaas niet meer. Deze winkel en de buurt waarin deze is gelegen is over het hoogtepunt van roem en aandacht van het winkelende publiek heen. Nu te huur of te koop volgens grote aandachtige plakkaten op de etalageramen. Klanten blijven er steeds meer weg. Crisis of overdaad? Wellicht.

De man een stylist in spe heeft de ruimte die hij in het portiek inneemt gezellig geUpdated. Op de plavuizen vloer ligt een deken. Rondom de deken staan circa 8 waxine lichtjes gezellig mee te deinen. Tegen de muur staat een rugzak. Zijn schoenen heeft hij uitgedaan. Want alles wat leeft moet tenslotte lucht hebben.

De man is kaal als een biljartbal of heeft heel kort geschoren haar. Ik ken hem niet meteen terug. De man heeft zijn regelmatige wasbeurten al te vaak overgeslagen, als huidbescherming! Zijn lichaamsgeuren snellen hem als het ware vooruit. Vliegen en ongedierte zijn niet te traceren op deze plaats van delict. Zijn lichaamshouding en ogen zijn dan ook heel apart, samengevlochten in een zogenaamde yoga houding.

Op een zodanige elastische onmogelijke wijze die ik nog niet zou kunnen nadoen al breekt men mijn Aardse tweevoeters op meerdere plaatsen. Wat verder opvalt is het feit dat hij buiten de uitstalling van zijn aardse bezittingen geen rotzooi maakt. Terwijl wij op gepaste odeur afstand bij hem vandaan blijven stilstaan is hij in een monoloog aan het orakelen met zijn rugzak. Geen touw aan vast te knopen voor ons of wie dan ook..

Hij ziet of ontwaart ons opzichtige politiemensen deelt mede dat hij in gesprek is met zijn kind. Hij brabbelt een onsamenhangende taal. Voor hem op zijn deken ligt een zeer klein model transistor radio met een antenne. Een puur retro aanblik. Uit deze radio worden zachte muziektonen geproduceerd.

De man deelt mede dat hij meegezongen heeft terwijl hij zich niet bewust is geweest van het feit dat hij mensen in hun slaap zou kunnen storen. De man zouden we tegenwoordig in een woord kunnen omschrijven als, stadsnomade. Hij is niet ondervoed en niet als een lastig persoon te betitelen. We vragen hem om zijn spullen bij elkaar te zoeken en te vertrekken naar elders. Waarheen of via welke route dat is onbekend, behalve dan voor hem. wellicht begeleidt de maan La Luna ook hem...

Hij voldoet zonder enig weerwoord aan dit dringende verzoek. Het schijnt dat hij alle aardse bezittingen die voor hem belangrijk zijn, bij zich heeft, net als Ghandy.

Nadat hij vertrokken is hebben mijn collega en ik met de meldster nog een kort nagesprek aangeknoopt. Zij is wakker geworden van hels geschreeuw en haar subjectieve veiligheid is daarbij in het gedrang gekomen. Meldster is zeer tevreden met onze oplossing van wegsturen van deze nomade of troubadour.  Wij hebben deze nacht niets meer van hem gehoord of geroken.

De persoon dan wij hebben vanaf politiezijde meer dan zat interventies met hem gehad in het naaste  verleden, vooral op strafrechtelijk gebied. Verslaafd, crimineel met een weldadige blonde haardos die verdwenen is.


Ik weet niet of hij een uitkering krijgt of dat hij gebruik maakt van voorzieningen die hem daarbij zouden kunnen helpen. Ik denk dat hij voor zichzelf heeft gekozen in zijn eigen universum.

Zijn achternaam doet denken aan het woord rozen, maar niet zo aangenaam ruikend als the real thing,
juist ja die met die doorns,

Rozen verwelken en schepen vergaan. Dolend is hij ten onder gegaan,
volledig de weg kwijt, kwijnend in een h.i.v.wolk weggevoerd van het leven.....

Handhaving

Handhaven door overheidsdiensten staat bovenaan in de lijsten van nieuwe en oude wetgevingen. Wetgevingen zijn nodig want alleen daardoor vindt iedereen in de menselijke mierenhoop zijn route, taak en werkbaarheid, in ondergeschiktheid aan werkgever en de Staat, dat dan weer wel.

Zo zijn er stille wetgevingen, door stof en spinnenwebben overweldigd en wellicht te desolaat en overbodig om in te zetten. Altijd weer mooi voer voor de advocatuur om twijfel te zaaien voor the Umpire.

De maatschappij schreeuwt tegenwoordig ad hoc om steeds meer regels, die vaak niet te handhaven blijken te zijn. Alle procedures hiertoe ten spijt. De maatschappij heeft last van ongeordendheid maar ook van nieuwe ingebrachte regels. 

Handhaven is en blijft het probleem tenzij dit door flitsende camera’s kan worden overgenomen.

In de puriteinse jaren 50 van de vorige eeuw begint de vooruitgang te schreeuwen. Stilaan wordt de wereld overweldigd door wasmachines en stofzuigers die het leven vergaand vergemakkelijken.

De industrie is bronstig en op hoog drift. Ideeën en dromen worden geboren en omgezet in werkelijkheid.

De kledingindustrie is Booming en in plaats van lange badkleding te vervaardigen, krijgt de zon meer en meer de kans om de huid van de mens van toen, aan te raken. Want minder kleding betekent meer huid en daardoor een bron voor vervaardiging van huidsmeermiddelen om zonnebrand tegen te gaan.

Vrouwen die het aandurven om in bikini rond te lopen worden door de handhaving van toen, die overigens in vol ornaat afgeroomd met een pet, de puriteinse wetgeving opvolgt, opgeschreven en geverbaliseerd. 

Ongetwijfeld heeft de kerk hel en verdoemenis gepreekt tegen deze niet uit te roeien excessen.

Helaas is het bikini-hek van de dam en dit hek laat zich niet meer dichten. Als proloog voor de moderne wervelende tijden waarin alles schijnbaar kan en mag gebeuren.

Een accent van respect en normen en waarden jegens elkaar zou al veel oplossen zonder extra ballast van wettelijke medicatie,

Waarom schrijf ik dit blogverhaal?

Dit komt door media aandacht om overal binnen de bebouwde kom een wettelijke maximum snelheid van 30 kilometer in te stellen….

Mijn gedachten gaan uit naar normen en waarden die handhaving en meer regels overbodig maken...

Eau de Cologne

Dan lees ik de column van Youp over M.K. over de kopstoot tegen onze politie collega. Ook Youp heeft geen hoor en wederhoor gepleegd. Dat is meer iets voor advocaat Knoops. Alweer, maar nu op eigen titel en eigen kosten voor M.

Ongelofelijk dat zo iemand alweer negatief in the picture staat wegens ernstig wangedrag maar nu in NL tegenover een politieman die nota bene onze illustere maatschappij probeert veilig te houden. Maar die ook zelf s ’avonds veilig naar huis naar zijn gezin wil gaan.

Een zot, een nar, een idioot  tenslotte Nederlands meest roem-beruchtichtste hero. Hij haalt uit met zijn hoofd, onder auspiciën  van kennelijke beneveldheid of snow on patrol! Sorry jongens van de muziekband. Het woord past voortreffelijk hier en maar heel eventjes. Ik fantaseer er maar even op los.

M, wordt aangehouden en komt gepamperd zoals te doen gebruikelijk voor iedereen die in de mallemolen van  rechten en plichten van/door justitie terecht komt. Het accent hier is uiteraard rechten vóór de verdachte. Plichten voor alle anderen in de bewijsvoeringsketen.

Enfin, tot zover deze trieste casus. 

Dan kom ik in  mijn herinnering terug  op een casus  de jaren 90 van de vorige eeuw. Verslaafden, dak- en thuislozen bestieren de openbare ruimte. Door dagdagelijkse overlast en crimineel gedrag.

Met het toepassen van regels en wetgeving is het dweilen met de kraan open. Vaak te triest vóór  woorden als mede tragikomisch en tevens lachwekkend. Vele winkeliers hebben het nakijken. Uw politie heeft de handen vol aan deze doelgroep met een niet aflatende dagdagelijkse inzet.

Vaak is deze doelgroep verslaafd aan de combinatie van alcohol en drugs. Bij de  professionele methadon verstrekking is het ook steevast dweilen met…..

Eentje, hij is alle vele jaren dood door overdosis, is het baasje van een erbarmelijke groepje outlaws. Vaak wordt de verkregen methadon gestolen, verkocht, verhandelt of onder dwang afgetroggelt ook en vooral door hem.

De groepering outlaws waar hij deel van uitmaakt doet nooit aangifte maar handelt naar eigen inzicht. Vaak eigenrichting en het recht van de sterkste.

Laten we hem Alfamannetje noemen of kortweg A.

Ik weet niet hoe vaak A, is opgepakt door de politie. Wat ik  in wel kan herinneren is dat wanneer hij met de politie in contact komt, hij onder invloed is. Vaak door een melange ván port en methadon. De lege flessen Port en potjes methadon ten spijt.

Het effect na teveel inname is altijd lallen, brallen, schuim op de mond, bloeddoorlopen ogen en een gespeende agressie tegen alles en iedereen. Niet mee te praten. Dat komt altijd pas na ontwaken  uit zijn roes. Zijn rotte tanden worden steeds onstandvastiger is zijn kaakwerk…

Daarna is hij altijd weer de goedlachse löbbes, met al dan niet gespeende spijt van zijn onemanshow, alsmede de ellende die hij weer eens heeft veroorzaakt.

Zijn curriculum vitae is onnavolgbaar en staat torenhoog crimineel in de politie antecedenten.

Ik heb nooit met A. hoeven vechten. Altijd was zijn agressiviteit een farce, een kennelijke houding niet meer dan dat. Gelukkig maar heeft hij altijd inzicht gehad tegen wie wel EN tegen wie niet…

Een leuke casus met hem wil ik graag delen met jullie. Deze heeft plaats gevonden bij een grote winkel beginnend met de letter V en eindigend mét de letter D. Ik heb op dat  moment noodhulpdienst en onze doelgroep is onder de radar en in geen velden of wegen te bekennen. Het is deze dag maandag en dus methadon verstrekking dag.

En jawel hoor, vroeg in middag  krijgen we een melding van winkeldiefstal bij V en . De agressieve dief is schijnbaar onaantastbaar door zijn verdorvenheid, agressiviteit en dus niet te stuiten of af te remmen door personeel.

Ik tref A buiten de winkel aan. Hij is onberekenbaar maar deze waard ként zijn pappenheimers en vooral deze notoire A. Ik zie nog dat hij een paar kleine flesjes na mekaar met zijn lippen omklemt en leegdrinkt, de een na de ander. Vreemd toch!

Bij hem gekomen boei ik hem zonder problemen of tegen strubbelingen. Zoals ik al zei, ik heb nooit met A hoeven vechten. Deze keer is hij erg ver heen en wankelt tot hij in de politiebus zit.

A is niet erg verzorgd en zijn odeur omringt zijn aura steeds treffender. Maar deze keer ruiken zowel zijn adem als zijn aura weldadig. Zijn inname van methadon, port en een nieuw ingrediënt maken A bijna onweerstaanbaar, binnen zijn doelgroep. Dat dan weer wel, HahaHan.

De in beslag genomen winkelitems kunnen niet teruggegeven worden aan de rechtmatige eigenaar V en . Ik kijk op de verscheidene items. Het  betreffen allemaal lege flesjes eau de cologne met een kennelijk lekkere nadronk en chill. En ik maar denken dat dit spul niet drinkbaar is.

Hey M, is dit jouw volgende move….eau de cologne..?

Geweld tegen politie dat kun je niet maken,

Met pensioen of nog ff wachten!

Vanmorgen i.p.v. de Limburger-krant, mijn nieuwe Samsung tablet op de dagdagelijkse nieuwsgaring nageslagen. Waarin SP Lilian Mathijsen zich hard maakt voor een redelijke pensioenleeftijd voor iedereen. 

De premier belooft in zijn eerdere uiteenzetting in een video opname  dat zware beroepers kunnen stoppen met werken met de gezegende leeftijd van 65 jaar. Deze groteske luchtballon spat uit elkaar want de tijden veranderen nu eenmaal!

Dividend belasting kwam eerder ook al als een schimmige haas uit zijn hoge hoed getoverd. Nu vindt de regeringsleider dat pas na de nieuwe verkiezingen de keuze gemaakt moet worden of de pensioenen qua leeftijd minder stijgen dan de leeftijdsverwachting, ten koste van de vele miljarden! Belastinggeld..

Gelukkig ben ik geen rekenkundige of politiek dier. Ik vind dat gedane beloften in stand gehouden moeten worden Zo niet dan groeit de Pinokkio neus uit tot een …van jewelste. Of  het op het verkeerde been zetten van de daadwerkelijke kiezers. 

Zware beroepen. Ik meen bij vlagen van subtiele verstandsverbijstering of mijn boerenklompengevoel zegt mij dat ook ik een dergelijk zwaar beroep uitoefen, al bijna 42 jaar op dit moment.

Het hakt er behoorlijk in. Alle grafieken en gevoelens over een haalbaar pensioen, ten spijt.

De laatste tijd mag ik deelgenoot worden van collega’s die de minimaal verplichte 40 overheidsjaren levend en wel bereikt hebben. Ze zijn moe gestreden en hun oplaadmechanismen zijn  kaduuk of kapot, zo u wil. Het sprankelend lichtje in de poppetjes van hun ogen is vaak gedoofd en donker.

Jarenlange zware dienstroosters, gruwelijke zaken waarmee zij/wij in aanraking zijn geweest eisen nu eenmaal een zware tol. Zij/wij zijn blij de meet gehaald te hebben en in goede gezondheid afscheid te kunnen nemen van hun werkgever en collega’s. Het leven van een politiemens duurt na zijn/haar pensioen nu eenmaal niet zo lang meer....volgens grafieken en zo.

De politiek is overigens niemand gunstig gezind m.b.t. het pensioen. Pensioen besprekingen halen immers nog steeds het daglicht niet. Onvrede/disharmonie  hieromtrent groeit en bloeit uit tot een walmend spreekwoordelijk melanoom.

Kennelijk kunnen in NL alleen maar de verdachten, de noodzakelijke rechten aanspreken en wets rechtelijk omarmen. Voor slachtoffers en  werknemers helaas nu en nooit niet of beduidend minder dan verwacht.

Bij de politie kan men vanaf de leeftijd van 60 jaar met pensioen. Alleen de te stellen vraag is dan of dit verworven pensioen genoeg is om een normaal financieel leven te leiden of te /lijden! En toch zie ik deze modus steeds meer bij de politie zijn trend zetten.

Je moet dus financieel en maatschappelijk voorzorgen ruim van tevoren, waar mogelijk. Doe je dat niet, dan zit je met de gebakken peren en wordt de arbeidslast steeds zwaarder en het pensioen raakt dan ver buiten zicht.

Vanmorgen heeft onze chef mooie woorden uitgebracht bij het afscheid van een pensioenleeftijd gerechtigde collega.

Vreemd, maar even later twinkelden zijn ogen, Johan het ga je goed…

Vele collega's zullen er de komende jaren ook deze stap volgen naar hun pensioen, ondanks politieke intriges en weerstanden. 

Helaas zal de politionele pensioen uitstroom groter blijven dan de instroom. ook dat is politiek bepaald, een kwestie van geld en grafieken....

Korps-Rijkspolitie-chef-taken

Nav mijn 1e Rijkspolitie landgroep overplaatsing - overigens op eigen verzoek - arriveer ik in een voor mij plotsklaps opgedoemde Déjà -Vu - achtige setting op mijn nieuwe werkplek.

De landgroep waar ik tot dan toe gewerkt heb, ligt ingesloten door andere huizen aan een marktplein, in de vorm van meerdere verbouwde woningen. Een legoblok opstelling van hokjes en kamertjes van ingelijfde huizen die de nieuwe dienders een heuse plek van tewerkstelling en onderdak moeten verschaffen. Soms een doolhof,

Toen dacht men kennelijk al dat, het werk op straat ligt en niet in het bureau. 

Bij aankomst in het nieuwe bureau maak ik hartelijk kennis met de nieuwe collega’s waar ik er al veel van ken vanwege de wekelijkse verplichte dienstsportbeurten. Ja, toen was de rijkspolitie hetzelfde als een hele grote familie van nu.

Het politiebureautje fungeert bij dag en nacht en ontij als een baken, bijgelicht door een blauwe lamp.

De manier van werken gaat vanaf de basis alle kanten op en oogt schijnbaar chaotisch om uiteindelijk in een feilloze ganzenpas te eindigen.

Ik werk inmiddels al 4 jaar bij de politie en kom in aanmerking voor bevordering n.a.v. goed functioneren naar de rang van wachtmeester 1e klasse.

Het Mergelland en dan met name Gulpen en Margraten zijn mijn eerste prachtige oriëntatiepunten in mijn politionele loopbaan. Daar heb ik tal van politiezaken voor mijn kiezen gekregen, doorgeworsteld en tot een goed eind gebracht, waar mogelijk.

Eerst is er het politieberoep en daarna pas de privésituatie van eenieder waar veel aandacht en zorg voor is. De meeste dienders vullen dit patroon van werken en privé in dezelfde volgorde in. Ook ik op mijn beurt probeer hier een serieuze volgzame invulling aan te geven.

De groepscommandant ook op deze nieuwe werkplek is gewend om in ondergeschiktheid aan het bevoegde gezag, orders aan te nemen van bovenaf via dienstorders van de Algemeen Inspecteur tot aan lokale opdrachten van de Burgemeester. Vaak oneigenlijk politiewerk, maar ja dat is nu eenmaal de toonzetting van de aanpak destijds.

Anno 2018 is het van groot belang om een goed te verhaal te hebben vooral vanwege zaken die zijn misgegaan scherp te onderbouwen met oog op beterschap, transparantie en professioneel vakmanschap. De focus ligt tegenwoordig op het bijbenen van de vele nieuwe ontwikkelingen, ad hoc zaken en steeds ingewikkelder politiewerk. De politiek erkent dit niet of nauwelijks. Cijfertjes...

Terreurzaken, handhaving van de openbare orde en de vele varianten van criminele ondermijning nopen het gezag om langs alle kanten innig samen te werken. Slachtoffers van misdrijven krijgen een steeds grotere stem, waar verdachten dit voorrecht al veel te lang genieten....en genoten hebben,

In de politie organisatie wordt het nooit meer beter als toen dacht en denk ik nog steeds, maar ja dat zeggen alle oudjes met hang naar het nostalgische verleden.

Enfin, mijn introductie op mijn nieuwe plaats van tewerkstelling dan, deze gaat vooral over de beoogde dienstplanning. Ik behoor tot de nieuwe lichting en voer dan ook uit wat mij opgedragen wordt. Ik ben gewend aan de generale taakstelling. Je handelt zelfstandig zaken af, waarbij ondersteuning kan worden gevraagd van de groepsrecherche en zo verder. Met een potlood wordt het schriftelijk werk nagekeken. Vaak betekent dit opnieuw typen met carbon tussen de walsen van de Olivetti, overigens dit is geen raceauto maar een typemachine van 15 kg zwaar.

Ondanks dit alles lijkt het erop dat mijn politiewerk van toen veel duidelijk te behapstukken is dan momenteel.

Maar mijn bij-taken die langs mijn neus worden weggezet zijn geen malse aangelegenheden maar een taaie stugge materie.

Mijn vreugde bij het inwerken in de Wet wapen en munitie en Jachtwet groeit stilletjes en langzaamaan. De gemeente leunt daarbij zwaar op de deskundigheid van de familie Hermandad.

Ik weet nochtans van niets maar ik werk mij aan de hand van casussen op tot een kleine zelfredzame.

Makkelijk voor collegae maar voor mij niet altijd makkelijk om deze materie te managen. De spreuk Luctor en Emergo past bij deze immense worstelingen!

In dit land van blinden is dan ook een oog rijk. Ik weet het vaak van tevoren niet of nauwelijks. Jaarlijks, wanneer de aktes en de machtigingen (tegenwoordig verloven) verlengd worden, is het ietwat drukker. De trein van basis politie-zorg stopt niet voor mij,  ongeacht mijn bij-taken.

Jachtwet aangelegenheden daarentegen zijn een moeilijkere materie. Van het met een passer tekenen van een cirkel, tot de gewenste overlappingen toe en tenminste 40 hectare bij elkaar sprokkelen. Vaak een Mission Impossible wanneer er ontbrekende huurcontracten in het geding zijn. De perikelen rondom de jachtwet business doen mijn wenkbrauwen regelmatig fronsen…..

Veel jachtwet personages zijn vasthoudend m.b.t. hun Jachtgebied en mogelijke inmengingen door derden. Per persoon heeft een jachtaktehouder 40 hectare nodig. Echter met toestemming mogen er volgens de Wet ontelbare gastjagers mee. Zovelen, dat zij - spreekwoordelijk - als haringen in een ton vast zouden komen te zitten.

Vuurwapenaangelegenheden m.b.t. vergunning en de verplichtingen zijn iets concreter van aard. Gedragingen conform de Wet (bewijs van goed gedrag tegenwoordig) het aantal verplichte schietoefeningen en de goedkeuring in de omgang met wapens en munitie van de schietvereniging zijn doorgaans voldoende om in aanmerking te komen voor een machtiging.

Dan komt er een persoon bij me die een aanvraag doet voor een machtiging. Hij voldoet volgens zijn schietvereniging aan alle vereisten. Ik luister goed en bekijk de aanvraag. Dan groeit mijn onbehagen om hierin te faciliteren. Er rijzen onoverbrugbare twijfels ook op sociaal- en maatschappelijk vlak.

Na gedegen onderzoek, adviseer ik de Gemeente met een duidelijk NEE. Helaas wordt het ingestelde bezwaar of beroep bij de provincie tegen verlening afgewezen. De persoon in kwestie kan verder gaan met het bekwamen in en de omgang met vuurwapens en munitie,

Dan word ik door de rijkspolitie, elders in Nederland gedetacheerd. Tja, dat doet de rijkspolitie nu eenmaal met haar discipelen. Er is dan nog geen internet noch gsm-telefoonverkeer. Alleen de papieren krantenversie, vaste telefoonlijnen en het journaal.

In de krant lees ik een bericht van een zelfdoding..........

Een vreselijke daad die niet meer te keren is,

Had men maar geluisterd naar rede en niet naar regeltjes,

Kos Panda Safari

Recreëren, wandelen, rond ogen op Kos is sowieso een verademing.  Het eiland is niet zo groot. Eerst Kreta dan Rhodos en dan resideert Kos op de 3^e plek qua grootte. Maar ja wat zegt grootte, het gaat om de kwaliteit en kwaliteit is een plus op Kos, durf ik te stellen.

Vanaf ons Aegean Resort in de buurt van Paradissi - is Paradissie een dorpje of straatje in de bergen? u mag het zeggen – is een lust voor onze onafscheidelijke  benenwagens die onze torso’s fervent en met een besliste en sierlijke flair, voortbewegen. Zulks onder de onophoudelijke kosmische regen van koperkleurige tikkende zonnestralen op alle huidporiën van onze boddies. 

Met suggestieve robotachtige ingeprente landkaarten worden Kos-stad, tal van winkelstraten, cultuur historische  objecten, de haven, waarbij het Engelse kwartier,  enzovoorts automatisch en met uiterste precisie op nonchalance prettige aard, onder onze voeten steevast vandaan gelopen. Geaccumuleerd tot een panoramisch vergezicht aan de kim, einder of horizon, zo u wil.

Dit alles onder de spiedende ogen van het stadje Bodrum-Turkije, dat bij de haven op slechts 3 km verwijderd is van Kos-stad. Met het pontveer namelijk ben je er zo, tenminste as de zee rustig is! We hebben de overtocht niet gewaagd. Want de grote pontveren blijven angstvallig stil aan de kade wiggen en liggen. Je kun n.l. niet voor een minuscuul reisgezelschap van 3 opvarenden –mijn dames en ik in casu - deze  dure overtocht bewerkstelligen. Economisch gezien een duidelijk NO GO.

Na enkele dagen te voet onderweg te zijn, roepen de verlokkingen - eender als die van de nimf aan de Lorelei aan de rivier de Rijn - om meer onderscheidenlijke landschappen en panoramische indrukken.  Dus huren we voor een dag een Panda bij Safari. Geen Chinese Pandabeer uit de dierentuin maar een heus Italiaans fabricaat fiat personenauto van het type panda bij safari Rent a Car. Het is maar dat u het weet,

De Safari-hunter komt op de afgesproken tijd aan bij het resort en we krijgen een korte stylistische door hem minstens 1000x in stelling gebrachte, uitleg. De man heeft iets weg van de acteur Peter Sellers in zijn vertolkingen van inspecteur Clouseau, maar dan helemaal anders! Een beetje dikker en hij is bovendien niet zo bleek van huid als acteur Sellers. Maar dan toch, die Grieks-Engelse bijzondere stem….weergaloos. Lol!

In Kos-stad is de max. snelheid met de auto 40. Daarbuiten 70, zo oreert hij. Bij zebrapaden heb je niet altijd voorrang. Waarschijnlijk wel van de toeristen maar de Grieken hier zijn iets gemakkelijker in het negeren met een noodstop voor onverlaten met smartphones – de zg zombie achtige- die toch achteloos met de nodige stupiditeit een voetstap-gokje durven te wagen….

Ik heb geen duidelijke route ingeprent. Het wordt een dagje onthaasten met volop kijkplezier op onze speelse nakende route. De Egeïsche zee laten we rechts van ons en rijden zo vlak mogelijk langs de kustlijn.

Onderweg worden vele mooie hotels en andere onderkomens op schitterende locaties opgedist op onze netvliezen. Voor de volgende vakantie wellicht? Prachtig prachtig en nog eens prachtig is het credo van deze dag vanaf minuut 1 tot retour in het resort s ’avonds, net voor het donker.

We passeren en kijken onze ogen uit on route. We passeren Lambi, Ammos stoppen bij Cape Skandari. Een mooie plek al laat in het seizoen, de vakanties van velen zijn opgesoupeerd.

Daarna toeren we een stukje op de hoofdweg en gaan t.h.v. Measaria weer rechtsaf om de kustlijn te naderen en de zilte zeelucht op te snoeven. Bij Marmari rijden we terug naar de hoofdweg en door het mooie landschap en bergen heen doemt een mooie plaatsnaam op, Kefalos.  Dus toeren we die kant op. Via bergen, rustige wegen, en mooie ietwat dorre vlaktes, gelijk als in een Italiaanse spaghetti Western, worden pracht en praal van de betoverende landschappen inclusief bergen, als een spervuur-val onophoudelijk op onze netvliezen geprojecteerd. Het ene panorama nog mooier dan het andere.

Voorbij Kefalos rijden wij  vanuit de plateauhoogte naar beneden, een adembenemende reis. Niemand komen we tegen. Soms zijn de wegen oké en op andere momenten ietsje minder, wel berijdbaar maar…

Dan toeren we richting Ag. Ioannis en stoppen daar bij een kapelletje, wit/blauw van kleur.  Dit kapelletje ligt nog hoog in de bergen maar er is een smalle weg, berijdbaar voor auto’s, naar beneden naar de kustlijn. Van een Griek die ons de route vraagt, nemen we op zijn verzoek een foto van hem en het immens mooie kapelletje, ook op zijn rug, voordat hij foto positie heeft ingenomen, hahaHan

De weg valt in het niet bij de passerende flora en fauna met een kleurpalet van jewelste. Zelfs foto’s kunnen de intensiteit niet verraden of exact aantippen. Dus dragen wij deze in onze grijze herinneringen met ons mee.  Kos, shall we visit you again, yes I think!

Enfin, allerlaatst komen we uit bij een gehucht waarvan ik de naam vergeten ben, net boven de Egeïsche zee. De horeca voorzieningen zijn gesloten en het gehucht lijkt op een uitgedroogd woestijn stadje waar de mensen gelukkig zijn weggedreven. En nu, nu komt er een Panda met inbegrip van drie inzittenden die niet smachten naar materialisme maar naar de bijna onontgonnen natuur zoals deze door God of een andere entiteit bedoeld is, gratis voor iedereen. Pro Deo.

De natuur is jaar op jaar in gevecht met de zee om behoud van land. Het land heeft zich ingevreten. De grond parallel aan de kustlijn is kilometers lang versteend en verhard. Daar breekt geen woeste zeegolf ook maar iets aan af. Een natuurlijke defensielijn graniet hard, as a matter of speak/bij wijze van spreken.

De zee wordt gelardeerd met een keienstrand van enkele meters die het blote voeten pad in Brunssum en op andere plekken gemakkelijk kunnen evenaren. Dan vergeet ik te melden dat de temperatuur hemels is met circa 26 graden Celsius. De zee is in beginsel nog gekant tegen onze komst. Het ruwe keien pad gaat vanaf het strand nog ongeveer 10 meter de zee in om daar in zijn geheel op te lossen in mals weldadig doorwaadbaar zand.

Jeetje wat een mooie- en lekkere welness voor lichaam en geest, een oase van weldaad. Dan moet ik er nog bij vertellen dat de zee temperatuur een symbiose is aangegaan met de temperatuur op het land. Zij zijn gelijk aan elkaar. Gelijkstand in tennis heet ook love, dus ook hier op Kos is dit woord meer dan toepasselijk.

Na doorweekt te zijn van het zilte nat, gaan we zonnen op een platte okergele uitnodigende rotsblok. Op dit rotsblok is er geen tijd, haast of iets moeten. De zeewind blaast een mooi repeterend aangenaam deuntje in onze oren en over onze huid onder het toeziend oog van genoeglijke zonnestralen. Een Top ervaring en genieten in het hier en nu. Later is alles anders en niet meer in je handen te vatten, alleen maar in je eigen memories. Oasis, niet de popmuziekband, maar de pure weldaad.

De weg retour betekent een steile rit bergop. Want vanuit de punt van Kos is het moeilijk te flaneren met de auto langs de kustlijn. Dit om de dood eenvoudige reden dat er geen verharde wegen zijn.

Iedereen kent de prijsvraag er is een voettocht naar Rome te winnen. Misschien ligt het plaatsje Rome ook op Kos!!! Ik denk het wel. Een voetreis, dat zou pas wat zijn op Kos, kriskras door het eiland en snoeven van de natuur. Enfin de fantasie gaat op hol met mijn spinsels. Ik begin maar eens met vakantiedagen te sparen,

Op de weg terug en omhoog passeren wij het pittoreske kapelletje weer. Mooi om deze weg weer terug omhoog te rijden. De terugweg blijft apart, mooi en de dorpen die wij aandoen, lijken min of meer op elkaar. Ik kan niet al mijn ervaringen opsommen maar onze vakantie op Kos is de mooiste van allemaal. En er zijn er heel wat voorafgegaan!

S ‘avonds laat terug in het resort sluiten wij dit esthetische etmaal af met een heerlijk diner. Beklonken met een Ouzo……weemoed……de herfst is weer ingetreden en de bladeren in Nederland  vallen als vanouds………..