Walk in my shoes

Jij onverstoorbare hart-vriend(in). Jouw leven staat in dienst van politiemensen en andere hulpverleners. Jij bent niet bang, althans dit is nooit te zien. Je hebt geduld. Je klaagt nooit. Je bent dapper van natura want je staat altijd in de voorste vuur- en frontlinie. 

Jij bent een constante voetafdruk van de aarde op het pad van gerechtigheid. Je draagt de weelde en de horror in een spagaat van emoties en euforieën. Je bent een bescherming voor je collega’s. Daar waar jij loopt, daar functioneert bijna niemand met een reële ingebouwde behoudende overlevingsdrang.

Jij hebt geen stappenplan of zwaarwegende orders nodig want jij volgt blindelings met overgave jouw collega, waar hij of zij ook heen gaat en in welk gevaar hij of zij zich ook storten zal. Jij bent cool as ice. Sentimenten zijn jou vreemd. Een opleiding heb je nooit genoten.  Jij bent een rots in de branding. Dankbaar zijn alleen de voeten van de bezitters die jij koestert in weer en wind!

Jouw DNA is rechtstreeks gekloond uit de huiden van eerlijke rechtgeaarde dieren, nadat zij voor altijd hun ogen gesloten hebben en hun leven gegeven hebben slechts en alleen voor de reden die de mens goeddunken zal. Je bent een supporter van veiligheid en orde. Modieus gemodelleerd tot werkzame onderdanen van ordehandhavers. Jij houdt rekening met tal van weersinvloeden.

Jij bestrijdt het intrekken van water, vocht en modder en ordeloosheid. Jouw poriën zijn gehard met water- en andere afstotende middelen. Wel vind je lucht significant en die laat jij graag door jouw huid glijden tot op de zwarte sokken van de bezitters. Jouw afdruk maakt heroïsche daden mogelijk. 

Het materiaal van jouw zolen die in verbinding staan met de grilligheid van de weg van gerechtigheid, maakt het verschil tussen goed en kwaad.

Je bent een geluksbrenger en maakt dat al hun bezitters dapper gemutst hun werk kunnen blijven verrichten. Jij hebt gevoel want je produceert veiligheid, hoog draagcomfort en vooral een aangename warmte op een zodanige wijze dat zij standvastig kunnen blijven in hun werk tegen alle weerstanden die blijven opdoemen in de frontlinie van maatschappelijke verwikkelingen.

Tja shoes, ook jij slijt jouw zolen en huid tijdens jouw baanbrekend werk. Als je geluk hebt wordt je goed onderhouden door je dragers. Dan wisselen zij om de paar dagen de schoenen om en aaien jou met een weldadige borstel met zwarte stroperige schoenpoets-nectar om jouw buitenschild te harden. 

Als je pech hebt sta je weer eens in de modder van de frontlinie en besmeurd met van alles wat niet hoort. Wordt keer op keer jouw huid opengehaald en ga je zonder pleisters op de wonden of zonder dat je wonden schoongemaakt worden onverstoorbaar door met je baanbrekend werk.

Jij voelt de emoties van angstzweet van jouw dragers. Je hoort en ziet spreekwoordelijk de wantoestanden, agressie en weerstanden. Jouw belangrijkste sentiment is dat je zorgt voor een welkom werkklimaat en stille kracht om de zware lasten te dragen. Soms word je ongewild een geweldsmiddel om protesten af te weren of te beslechten.

Als je kon spreken zou je een emotioneel quotiënt kunnen zijn dat als een onafhankelijke rechter een zegje kon doen in rechtszaken. Jij zou pas kunnen zorgen dat de storm in een glas water zou blijven. Jij zou kunnen duiden op het juiste proporties van emoties en zakelijke belangen. Jij zou het verschil kunnen maken.

Echter er zijn veel dragers van incorrecte bruin-leren schoenen die veelvuldig in de rechtszalen te bewonderen zijn.

De spreuk in de foto: walk in my shoes then you can tell me how tot do my job.

Deze zin heeft een grote impact op het maatschappelijk functioneren en het omgaan met tegenstand.

Ik nodig de hoogste politieke beleidsbepaler uit om mee te lopen in de dagelijkse politie frontlinie!

Welkom to Loserville

Maandag middagdienst met collega en maatje HennY in de incidentenafhandeling. Altijd weer leuk. HennY en ik hebben al veel afgelachen en vaak voor hele maar dan ook hele hete vuren gestaan tijdens onze gezamenlijke diensten. Dus afgelopen maandag is het weer zover voor een follow Up.

   

Gekomen aan het bureau wacht de bureaucratie op ons. Vele berichten met extremisme worden gebombardeerd in onze email boxen en briefings. Awareness is tegenwoordig het toverwoord. 

Politie in uniform neemt het dienstwapen mee naar huis om te kunnen optreden mocht dit onverhoopt nodig zijn. Vele andere accenten worden stelselmatig besproken en verduidelijkt. Voor mij als wijkagent zijn er altijd vele wijk aandachtpunten en doelen.

Die aandachtpunten staan altijd klaar om me te bespringen zodra ik de blackberry gsm of de cpjtr beroer. Terugbel berichten voor advies en raad. Andere zaken in de sociaal maatschappelijke business van de wijkagenten portefeuille vallen mij onophoudelijk ten deel. 

Ik doe mijn best. Bel bijna iedereen terug als ik de kans krijg. Voor sommigen doe ik goed wijkwerk maar voor anderen is het nooit genoeg want die zien de wijkagent niet. Wie vertel ik dit?

Als ik 34-38 uur per week werk dan is dit in totaal 1,5 dagen per week. Dus 5,5 dagen ben ik er niet. Gelukkig is de politie 24/7 paraat voor de burger. Dit is geen rekensommetje maar een eenvoudige opsomming van reële feiten.

Ik ben dus altijd in de wijk, alleen niet altijd in mijn eigen wijk. Tegenwoordig werken we eensgezind en eenduidig op Districtelijke wijze in de stroom van de gedachte van de Nationale politie. Ik vind dat prachtig werken. De administratieve infrastructuur en processen om zover te komen zijn niet altijd eenvoudig, maar dat is tegenwoordig wel de grootste uitdaging voor de politie.

Aan de basis werkt iedere politieman-vrouw met volle elan mee aan dit grove proces. Het kan niet anders - het moet anders - het is niet anders! Vaak meer met minder. Denken vanuit de krimp en anticiperen op de onzekere toekomst. Meer taken komen op ons af. Nee, verkopen is er niet bij. Goede oplossingen bereiken –in welk netwerk dan ook- zijn de krenten in de politie-pap.

HennY en ik krijgen een paar meldingen voor onze kiezen die snel opgelost worden. Ook nog een casus met een verward persoon die zijn medicatie niet heeft ingenomen. Deze casus lost! snel op.

Rond de klokslag van 20.15 uur krijgen HennY en ik een melding van een inbraak op heterdaad. Meldkamerman Lucien dirigeert ons perfect naar de verdachte locatie en giet een mooi sausje van signalementen van het duistere illustere inbrekers duo over de melding heen. HennY en ik gaan met gezwinde spoed ter plaatse. We hebben onderweg een beetje last van het verkeer dat zich perfect aan de snelheidsregels houdt en ons daardoor ietwat ophoudt. Maar het is niet anders. 

Lucien op de meldkamer blijft ons tracken and tracen naar de boeven, gelijk als een postbode die onderweg is met een hot pakketje. Mooi man! Via de getuige die op veilige afstand achter de boeven loopt krijgen we steeds de laatste Up-date van verplaatsingen en afgelegde route en de looprichting. 

Het gaat zelfs zo fine getuned dat meldkamerman Lucien ons vertelt dat de boeven aan de linker kant van de door ons bereden weg, ons tegemoet komen lopen. Als baken in de duisternis van informatie komt de kers op de pudding. Namelijk de boeven lopen met een grote Karcher hogedrukreiniger. Wat wil je nog meer. 

Andere patrouilles hebben zich collegiaal aangemeld en tezamen maken we de jacht op de boeven en de kring rondom hen, wordt steeds kleiner.

Plots krijgen HennY en ik de boeven in het vizier. Precies daar waar zij door meldkamerman Lucien worden geprojecteerd. HennY en ik stappen uit. We zijn tamelijk snel, resoluut en duidelijk. De boeven staan als genageld aan de grond en geven zich zonder verzet over aan de politie. We maken vaak anders mee en zitten geregeld in een geweldspiraal. Helaas of gelukkig, deze keer geen geweld.

De signalementen kloppen voor 100%.  De Karcher-man is meteen het haasje. De andere heeft een dikke opgezette buik. Dit blijkt na controle een kleiner hogedruk apparaat te zijn. HennY en ik slaan de boeven meteen professioneel in de boeien.

De andere collega’s zijn snel bij ons. Dan is het inpakken en wegwezen met de criminelen. De boeven geven toe ingebroken te hebben. Alleen de locatie geven zij nog niet door. 

#De social media wordt door mij benaderd en gelukkig doen vele mensen op mijn verzoek retweeten op twitter en delen op facebook. Mooi om mee te maken, die bereidwilligheid.

We weten op het moment van aanhouding nog niet waar en wat zij nog meer op hun kerfstok hebben deze avond. De boeven zijn ambtshalve bekend en hebben een flinke staat van dienst achter hun kiezen en zijn nog lang niet met crimineel pensioen.

We praten later nog met de getuige en ik bedank hem. Zonder deze oplettende burger hadden we deze boeven in ieder geval niet kunnen aanhouden. Burgerparticipatie top, waakzaamheid en dienstbaarheid ook top. Collegialiteit super top.

Terug aan het bureau gaat de ambtelijke bureaucratische molen draaien. Ook dat hoort erbij. Blij zijn we dat we de samenleving met zijn allen weer een stukje veiliger hebben kunnen maken. Ook als is het maar een miniem kruimeltje op een groot breed oneffen pad, maar dan toch.

Ik hoop dat de mensen in mijn wijk weten of lezen op mijn twitter en facebook dat mijn collega’s en ik weer ons stinkende best hebben gedaan. In welke wijk? Dat is niet belangrijk, tenzij.

Naast hulpverlenen waar wij kunnen is boeven vangen bij de politie, onze core business. Daarvoor zijn de meesten bij de politie gaan werken, toch!

Achteraf zal blijken wat de boeven op hun crimineel pad hebben uitgespookt en zal dit op papier gezet gaan worden door weer andere collega’s, onder de paraplu van het wetboek van strafvordering. Ook dat is top politiewerk.

Ik hoop dat de benadeelde(n) ons hebben gebeld! Yep, de spullen zijn inmiddels retour. De boeven zitten nog steeds vast en moeten voor de rechter verschijnen.

Misdaad loont dus niet

Don't do drugs

Met de kop door de gevangenismuur van verdriet

Hij kijkt na zijn vredig ontwaken in de vrije wereld in de spiegel van zijn geest. Opnieuw voelt hij zich gevangen, maar nu in een paniekerige angstgedachte. Waarom? Zijn trauma is keer op keer die nare droom die hem steeds terug voert naar die afgrijselijke Amerikaanse cel tijdens zijn onvoorwaardelijke celstraf van drie lange onmenselijke tropenjaren, ver weg van zijn vrijheid en liefde.

Na zijn straf te hebben uitgezeten is het voor hem steeds opnieuw moeilijk wennen aan het normale buitenleven en tegelijkertijd het loslaten van de gedachten aan de onmenselijke wreedheden en -onderwerpingen in de gevangenis. Hij kan er niet of nauwelijks over praten. 

Dagelijks een terugkerende Boze kronkelende gedachte en ongekende angst-portie is de nasleep van zijn gruwelijke hard time in de cel.

Tijdens zijn hele gevangenisverblijf, hangt zijn geestelijk welzijn aan een flinterdun telefoondraadje als schakelknop. Hij mist de vrijheid, liefde en alles wat daarmee samenhangt steeds meer.

Zijn leven voor de straf, is best wel luxe en aangenaam geweest. Hij heeft kennis aan een leuke vrouw. De relatie begint echt te Boosten en te upgraden van een paar- naar ontelbare mooie buikvlinders. Satan maakt dat de hang naar extreme luxe en geld onverbiddelijk wordt en doet hem de slechtst mogelijke beslissing uit zijn leven maken.

Hij heeft wiet gekweekt en verhandeld en is als verdachte gearresteerd. 3 jaar onverbiddelijke gevangenisstraf is het harde oordeel van de rechter. Zonder verzachtende omstandigheden toe te passen. Zijn mooie toekomst, samen met zijn liefde,  is volledig weggevaagd.

De gedachten aan haar en aan de vrijheid helpen hem uiteindelijk als een ondoordringbaar gedachteschild door zijn moeilijke gevangenistijd heen. Mede dankzij de telefoongesprekken met haar op structurele basis.

Eenmaal terug in de maatschappij heeft zijn reddende engel op hem gewacht en sindsdien zijn ze onafscheidelijk en nog steeds innig verliefd.

Zijn boetedoening is na de 3 jaar zware gevangenisstraf helemaal afgevinkt. Nu in vrijheid als vrij man is het belangrijk om met zijn engel en haar zoontje een hechte familie te worden. 

Genieten van elkaar en het leven, werk te krijgen en houden en niet meer in verkeerde temptation terecht komen. Ook al prijken op zijn palmares de frases yalebird en drugsdealer. Het is nog steeds moeilijk om op het rechte pad te blijven. Zijn groteske gevangenis herinneringen behoeden hem voor nieuwe misstappen.

Hij wil een tastbaar statement voor zijn misstap en de hulp van zijn redster op zijn arm.

Dus op zijn onderarm prijkt nu zijn mooie Engel in warme kleuren, zittend op een “ticking” klok waarbij tranen over haar wangen "biggelen". Zij hebben de gevangenisstraf  eigenlijk "samen" uitgezeten!

Drugs maken meer kapot dan een heel leven kan goedmaken.

Het klokje tikt thuis het allermooist, toch!

Inferno op de autosnelweg

Profiel van de politie

Als kind in 1968 denk ik dat alle politiemannen feilloze superhelden zijn. Zij weten en kennen alles, vooral de wet en de daaruit voortvloeiende ambtshandelingen. Angst en twijfel kennen zij niet en zij vangen boeven bij de bosjes. Zij ruiken onraad en verderf op minieme afstand. Zij zijn sterk, energiek, kunnen zonder eten en drinken tijdens de zware diensten. Zij rennen en zwemmen zo ver als nodig is om mensen en hulpbehoevenden uit hun misère op het droge te trekken. 

Indien nodig schoppen zij met hun dienstschoenen zware locomotieven en wagons van het spoor. Zij tillen flatgebouwen op en lopen eronder door om de weg af te snijden en hierdoor de boeven hun pas. Bureaucratie kennen zij niet, Yippieyayee.

Zij lossen alles op met kolenscheppen van handen en gezond boerenverstand. Het onmogelijke doen zij direct, toveren op verzoek, wonderen, tja die duren wel iets langer. Tot zover mijn fantasie vergelijkingen, in het licht van de gedachten van mij als kind.

Jeetje, ik wil bij de politie. Later, de daad bij deze woorden gevoegd op aandringen van mijn toenmalige rots in de branding en huidige ex vriendin, die mij in deze richting heeft gemanoeuvreerd. DJW!

In 1984 trek ik opnieuw mijn wedstrijd bokshandschoenen aan voor de politiekampioenschappen in Rotterdam. Waarom ik dit vertel? Omdat ik kort geleden nog een keer het toenmalige politie personeelsblaadje gelezen heb over mijn boks palmares. Ik voel dit gevecht nog steeds, in mijn herinnering  (ontwijken, pareren, aanvallen, een harde wedstrijd) 

Mijn aandacht wordt vooral getrokken naar een leesstukje waar ik al zo vaak overheen gelezen heb. Dit keer niet en daarom deel ik dit graag. Het gaat erover; hoe de mensen in 1968 over de politie denken.

Het stukje is niet van mijzelf. Ik heb het wel gebruikt als een ludiek ingrediënt voor dit blog. Ik heb het stukje voor het grootste gedeelte uitgetypt want, in die tijd was Bill Gates nog niet bezig met computers en het latere programma Word perfect is nog niet uitgevonden. Knippen en plakken in die tijd gaat op papier met lijm, een kwast en vette vingers! Anders dan nu, uiteraard!

Tegenwoordig is er veel geweld tegen politie en we weten allemaal dat bij de politie geen superhelden werken. Maar normale mensen die elke dag omgaan met emoties en hun bloed, zweet en tranen geven om de job de masteren en datgene te doen wat nodig is om Nederland veilig te maken. No matter what!

Algemeen bekend is dat de samenleving veel weerstand heeft en geen gezag meer erkent van de overheid, in welke vorm dan ook gegoten of door wie dan ook uitgedragen.

Een politiemens heeft tegenwoordig een hart dat kan, mag en zal bloeden in “the line of duty”. Ook bloedt een politiemens tegenwoordig geestelijk. We noemen dit ptss, een verschrikkelijk onzichtbaar monster dat pijn blijft doen in een heel politiegezin, een heel leven lang! Kom daar maar eens uit, helden in de knel, mijn onvoorwaardelijk respect hebben jullie,

Het relaas uit 1968 dan; Een politieman is een mengsel van allerlei mensen, samengesteld uit heiligen en zondaars, uit stof en Goddelijkheid.

Wat is een agent? Aan de ene kant is hij van alle mensen degene die het hardst nodig is, aan de andere kant is hij het meest ongewenst. Hij is een zeldzaam naamloos creatuur, in zijn gezicht aangesproken met meneer de politieagent, achter zijn rug met idioot.

Hij moet zodanig diplomatiek zijn dat na het bijleggen van een ruzie, alle betrokkenen geloven dat zij gelijk hebben gekregen. Hij moet direct oordelen uitspreken, waarvoor een rechter misschien maanden, zelfs jaren nodig heeft.

Is hij vriendelijk, dan stelt hij zich aan, is hij het niet, dan zegt men; hij zeurt!

Is hij keurig gekleed, dan is hij verwaand. Ontbreekt er een knoop aan zijn uniform, dan is hij een landloper.

Haast hij zich dan is hij roekeloos. Is hij voorzichtig dan is hij lui.

Hij moet als eerste op de plaats van het ongeval of misdrijf aankomen en onfeilbaar zijn in het stellen van zijn conclusie.

Hij moet in staat zijn het met twee mannen, tweemaal zo groot en maar half zo oud, tegelijkertijd aan de stok te hebben. Zonder zijn uniform te beschadigen en zonder ruw te zijn.

Wanneer iemand op hem inslaat, is hij een bange lafaard. Slaat hij terug, dan is hij een bruut.

Een politieman moet alles weten en mag niets zeggen. Hij moet de zonden kennen maar mag er geen deel aan hebben.

De politieman moet in staat zijn aan de hand van een enkel mensenhaar een misdaad, het wapen en de dader te beschrijven en zo mogelijk ook direct weten waar de dader zich schuilhoudt.

Maar, wanneer hij de dader pakt, dan heeft hij geluk. Pakt hij hem niet, dan is hij een sufferd.

Een agent moet 10 nachten lang zijn best doen een getuige te vinden, die zich als puntje bij paaltje komt niets meer kan herinneren.

Hij bestudeert akten en schrijft stukken tot zijn ogen er pijn van gaan doen, om een proces op gang te brengen tegen een misdadiger die dan zonder meer meteen op vrije voeten wordt gesteld.

Een politieman moet tegelijkertijd minister, sociaal werker, diplomaat, rauwe kerel en gentleman zijn.

Wanneer hij bevorderd wordt, komt dit enkel en alleen door de goede inspraak van anderen. Wordt hij niet bevorderd dan is hij een nietsnut.

Hij moet in ieder geval een genie zijn, want hij moet voorzien in de ultieme behoefte van goed vakmanschap tijdens zijn dienstuitoefening.

Zeer zeker is bovenstaande personificatie humoristisch en sarcastisch maar ook bedoeld als een zeer realistische dagelijkse blauwdruk. Negatieve gevoelens en sentimenten zijn helaas niet te onderdrukken. Het is vaak niet rooskleurig in blauw politieland.

Tipje van de sluier. Politiemensen worden ouder en kennen onmenselijke stress door wat we meemaken tijdens onze diensten. Gruwelijkheden worden als eerste aan ons gemeld. We zijn verplicht om al het mens-mogelijke te doen om de chaos neer te slaan en een aanvaardbare veilige publieke ruimte te garanderen. We rijden niet lekker doelloos rondjes in een warme politieauto om de kerk en leuten de hele dag koffie. 

Slapen na nachtdiensten wordt met het vorderen van onze AOW gerechtigde leeftijd steeds moeilijker en veel korter. Nachtdiensten worden steeds meer bijna onneembare hordes, ze zijn zwaar en ongezond. Onze gemiddelde leeftijd groeit gelijkmatig mee met de rest van Nederland en haar inwoners. 

We moeten fit zijn. Fit worden doen we vooral in de vrije tijd. Waarom? Om dit beroep met verve te kunnen en blijven uitoefenen. Sport- en vaardigheidstesten moeten behaald worden. Consequenties bij niet behalen zijn dat de politiemens in kwestie niet meer bewapend de straat op mag.

Sport- en fitheidstesten worden in de toekomst een mogelijke praktische spagaat in de politie incidenten afhandeling. Ik heb er vertrouwen in dat alles goed komt! Deze week heb ik al deze testen weer behaald. Voor dit jaar ben ik alweer afgevinkt.

The thin blue line is een hechte familie die veel ruis kent met maar een doel. Dienstbaarheid en waakzaamheid. Deze slogan kunt u lezen op onze opvallende dienstauto's.

In Viva La France,  Liberté, égalité, fraternité,  heeft eensgezindheid zich bewezen en zijn extremisten uitgeschakeld.  De hele politie in Frankrijk heeft de laatste dagen maar een prioriteit gehad, namelijk de klopjacht op extremisten.

De superhelden bestaan nog steeds en komen uit Frankrijk. Het land van Pain, Vin et Boursin, krachtvoedsel voor lijf en mindset, dat mag overduidelijk zijn.

Je suis Charlie,

Zo, nu kunnen we in Nederland weer overgaan tot de orde van de dag. Burenruzies, vechtscheidingen, overgroeiende takken en andere civiele problemen door deze aan de politie melden. Waar blijft de zelfredzaamheid!

PS; mijn ex vriendin is mijn lieve vrouw! 

Zorg voor kinderen is vuurwerk

Op 29 december heb ik een aantal tweets verspreid tijdens mijn middagdienst. Waarom? Om aan te geven dat de laatste dagen in een politie kalenderjaar niet alleen bestaan uit het narennen van vuurwerk junkies en het ontmantelen van illegale vuurwerk opslagplaatsen. Vuurwerk is helaas te belangrijk om te laten lopen. 

Vooral nu ik lees dat Cobra vuurwerk de handjes heeft gekost van kinderen in de leeftijd van 10 jaar. Wat ik op het moment van twitteren nog niet weet maar achteraf vol met afgrijzen heb mogen aanschouwen in de media. Het normale politiewerk, als je al van normaal politiewerk kunt spreken, heeft ons tijdens deze middag incidenten afhandeling, vol aan de bak doen gaan.

Mijn maat Nicky en ik krijgen een melding van een reanimatie. We krijgen toestemming. Dat wil zeggen met toeters en bellen racen met voldoende voorzichtigheid voor het andere verkeer. Gekomen op de plek des onheils, zie ik nog 3 politie auto's en de ambulance nagenoeg tegelijkertijd stoppen.

Een mooi maar indringend gezicht. Want blauw licht en sirenes geeft angst en tegelijkertijd een noodsituatie, aan. Een koude rillingenkleur. Snelheid is geboden want elke seconde bij een hartstilstand, telt. Het slachtoffer wordt professioneel gereanimeerd en meegenomen naar het ziekenhuis. Hulde aan de ambulance broeders.

Dan mogen we weer vol aan de bak naar een melding deze keer met normale snelheden. Ergens op een parkeerplaats bij een winkel menen mensen dat na 31 december niets meer te hamsteren valt. Een drukte van jewelste en dan let men soms niet goed genoeg op en kussen personenauto's elkaar vol op de “lippen” waarna ze verfomfaaide wenkbrauwen, een ontzette neus en verdere blikschade oplopen. 

Zo ook hier. Waarom we geroepen zijn? Omdat de mensen de schadeformulieren niet kunnen invullen. Hoe doe je dat dan? Gewoon invullen met een pen! zegt Nickey die altijd in is voor een grapje. Hij helpt de gedupeerden met een look a like ANWB service. De mensen zijn blij dat de politie hen helpt. Wij hebben weer een aapje op onze schouder geplaatst gekregen. Zelfredzaamheid, ho maar. Geeft niet want we helpen graag.

Dan mogen we naar een vermissing van een 14 jarig kind, weliswaar een notoire wegloper deelt de meldkamer ons mede. Maar deze keer heeft hij zijn medicijnen niet geslikt en het is donker en guur buitenweer en er zou zomaar eens iets ernstigs met hem gebeurd kunnen zijn. De moeder is over de toeren. Nickey en ik rijden ernaar toe. Volgens protocollen en instructies moeten een aantal dingen gecontroleerd en afgevinkt worden en lijfelijk contact met het thuisfront ondernomen worden. 

Een aantal uren later meldt de moeder gelukkig dat haar kind weer thuis is. Hij heeft weer onlogisch gedaan waardoor heel de wereld, behalve hij, in onrust is geraakt. We gaan nog een keer naar dit adres om te vernemen hoe hij e.e.a. voor elkaar heeft gebokst. De jongen belooft mij beterschap nadat ik hem vermanend heb toegesproken. Voor wat het waard is. Bij het wegrijden denk ik, het zou je eigen kind maar zijn dat spoorloos is. Dan klim je als ouder toch in de gordijnen en word je gek van ongerustheid, toch!

Onze naspeuringen en de sociale media hebben erg geholpen om de kring rondom zijn verdwijnen klein te krijgen. Uiteindelijk is gebleken dat de sociale media en de oproep op twitter heeft bewerkstelligd dat wij zodoende goeie info krijgen en dat mensen beginnen te reageren. Dus de kracht van de sociale media is toch wel erg groot. Je daar bewust van zijn en de opsporingsvraag doen uitgaan is heel belangrijk. Mensen reageren gelukkig volop. (RE)Tweet-en en Delen op facebook heeft zijn voordelen -ook voor de politie- deze dag weer eens bewezen.

Als klap op de vuurpijl die avond krijgen we een melding van een huiselijk geweld situatie. De tweede keer deze middag rijden Nicky en ik met tatutatu met het gaspedaal alweer stevig ingedrukt. Op de betreffende locatie woont volgens onze systemen een agressieve man met zijn vrouw en is er in dit gezin of ex-partnerschip uit liefde destijds een kindje geboren. De man is niet bang voor politie leert het systeem. Met 2 surveillance auto's naderen en arriveren wij alweer nagenoeg tegelijk.

We maken korte werkafspraken en gaan met zijn vieren naar boven naar de etage van de flat waar we moeten zijn. Een man opent de voordeur. We mogen binnen komen. Hij ziet op dit moment niet agressief uit noch is hij een figuur die een imposante indruk maakt. Of in zijn verleden drugs in het spel zijn geweest om de agressie te bevorderen in zijn confrontaties met de overheid, weet ik niet.

In de flat staat een vrouw, een nogal junkie type. Zij schreeuwt en tiert. De man is de rust zelf. Een collega praat met de vrouw en een andere collega praat met de man. Nicky en ik houden het overzicht en de heliview.

De woning is een rommeltje gelijk als een huishouden van Jan Steen, in de volksmond. Overal ligt rommel op de grond, ook kleding. In de woonkamer valt de televisie op. Deze staat aan met een mooi kleurenpalet van tekenfilm figuren die blijven zingen en dansen op het scherm, zonder moe te worden. Ik kijk verder en ontwaar op de bank een kleine meid van een jaar of 3-4 met lange bruine haren.

Zij heeft een bleek gezicht met een dopneusje, net Bambi, liefelijk, onschuldig en aandoenlijk. Haar ogen kan ik niet zien want die zitten verstopt onder een ponykapsel. Zij heeft de armen dicht tegen zich aan, ineengedraaid of gevouwen. De verbale agressie gaat uit van de moeder, de vader komt rustig in het verweer. Ik vraag mij dan af wat dit kind al tijdens haar korte bestaan heeft moeten aanschouwen of moeten aanhoren.

Zij lijkt er aan gewend te zijn geraakt, potjandorie. Andere scheldkanonnades mag u zelf bedenken. Naast haar staat een grote krabpaal voor een kat. De kat is echter nergens te zien, verstopt?

Ik loop met mijn donker uniform naar haar toe en maak contact. Zij kijkt omhoog en ik zie twee donkerbruine diamantjes naar mij omhoog kijken. Haar gezicht is gelukkig niet van angst verwrongen.

Dit station is kennelijk al gepasseerd. Zij kijkt tussen haar pony-manen door naar de televisie als een protectie om niet hoeven te horen wat grote mensen elkaar verbaal naar het hoofd gooien. De tekenfiguren leiden haar af of is hier het woord lijden op zijn plaats. U mag het zeggen!

Onder de houten salontafel ligt haar kleine roze knuffelvriend. Ik til dit tedere fluweelzachte laatste houvast op. Een vriendelijk gezicht, armen en benen even dun met een dikke vriendelijke buik. Ik geef de knuffel aan het meisje en zij pakt dit stevig vast in haar armen. Nu is de wereld voor haar weer veilig. Of zij weet dat de politie in huis is valt te betwijfelen, wel de grote mensen drukte krijgt zij mee.

Diverse instanties schijnen met dit gezin aan de slag te zijn. Geboekte resultaten uit het verleden bieden ook hier geen garanties voor de toekomst. Als de moeder door de deuropening en de woning verlaat roept zij van; Oh dan zal de Jeugdzorg zeker weer langskomen.

Terwijl zij mij passeert komt een vleugje odeur in mijn neusvleugels terecht. De odeur van oranje tomatenplantjes. U weet wel de verboden soort waar politie jacht op maakt.

Zij hebben niks te makken en leunen en leunen en leunen op maatschappelijke ondersteuning.

Bah bah bah . Plots verschijnt de kat weer onder ons levenden.

Terug naar het bureau om status 5 (einde dienst) te geven is het nog steeds pikdonker en tekenen zich enkele felle kleuren afkomstig van vuurpijlen af aan de hemel, welke mijn collega’s met vuurwerkcontrole belast, niet ontdekt hebben. Het lijkt wel oorlog. Dan bedenk ik plots het is 29 december, de geboortedag van mijn vader (RIP in 1979). 

Mantelzorg met kerst

De laatste donkere dagen van dit jaar heb ik dienst met aardige collega’s. Meestal heb ik dienst met leuke collega’s en heel soms is het een uitdaging. Enfin, dit terzijde!

Ik lees dat Nederland slecht is begaan met de economie en als hekkensluiter met de zorg en vooral hoe we daar in 2015 mee door denken te gaan. Vooral op basis van cijfers, grafieken en terror aanslagen. 

Met terror aanslagen daar bedoel ik puur en alleen maar de gevoelige kwesties in ieders portemonnee mee, het alsmaar duurder worden van alles wat we willen kopen en de mantelzorg van onze dierbare erflaters! Het lijkt wel of iedereen de laatste dagen van 2014 het verschil nog willen gaan maken door te kopen, te kopen en af te kopen. Goed voor de economie en goed voor het gevoel, dit afkopen van zonden en zo. We moeten de mallemolen wel kunnen blijven bijbenen, toch. Ten koste van..

Ik rij rond in een opvallende politieauto in mijn bewakingsgebied, tegenwoordig de hele Westelijke mijnstreek in en rondom Sittard, Geleen Beek en Stein. Aangedreven door benzine en meldingen die niet kunnen wachten bedienen we iedereen zo goed als mogelijk met zijn of haar kwesties en problemen en plakken de gezondheidspleisters voor het momentum. 

De politie is met haar krachten 24/7 inzetbaar. De verdeelsleutel brengt dat wij ook meer met minder moeten doen, teleurstellingen zullen niet uitblijven, helaas!

In het centrum van Sittard zijn Oost-Europese types van criminele aard bezig om de mensen te beduvelen. We murwen ons langs lange roodlicht-ige slierten van file auto’s. We rijden in het voetgangersdomein om de openbare orde te handhaven en te zorgen dat iedereen zich naar moderne menselijke maatstaven gedraagt, helaas. In het centrum lijkt het wel of we geen crisis hebben te verduren. Een collega in burger is waaks en attendeert ons op de Oostelijke Europese types. 

Voor deze dag verstieren wij hun meelijwekkende interventies om publiek op een zielig vertoon of verhaal over te halen tot afgifte van geld in Babylonische spraakverwarringen oftewel babbeltrucs. Daar trapt toch geen gezond mens meer in, uitzonderingen bevestigen jammer genoeg steeds meer deze regel.

Voor deze dag hebben we een kwalijke ader naar boven weten te halen. Ik twitter dat de POLICE ARE HERE, en kijk uit voor criminaliteit. Vreemd. Het gebeurt steeds weer en meer. Iedereen gaat van huis weg om te kopen, te kopen en anderen te plezieren met materialisme waar we de zolder al vol van hebben liggen, zo lijkt het te zijn. Tenzij ik naar de Engelen van Sittard lees en luister en hun prevelende smeekbeden om beter te doen en oprecht te delen met de naaste minder gefortuneerde medemens.

Geen donaties via giro 555 maar in woord en daad iets spenderen dicht in de buurt voor degenen die niets hebben en niet in de stad kunnen komen om te kopen. Deze onfortuinlijken hebben namelijk niets te makken en zitten in een koude rillerige woning te kleumen achter de geraniums –al dan niet van plastic-  op eenzame- en desolate wijze.

We rijden weer na onze interventie en komen langs een mooi nieuw appartementencomplex in de binnenstad. Ik herinner mij plots een interventie bij een aandoenlijke bejaarde mevrouw. Deze interventie spookt al een tijdje in mijn hoofd maar ik heb deze politionele bemoeienis nog niet op papier gedeeld met u. Ik zal de gebeurtenis aanhalen als een kerstverhaal met een goeie levendige afloop.

Namelijk een tijdje terug in de warme zomer worden mijn collega en ik ontboden bij een adres in het centrum. De thuishulp heeft aangebeld bij een bejaarde mevrouw maar krijgt geen respons. Er moet iemand thuis zijn maar die opent om onverklaarbare redenen de deur niet. Of u het gelooft of niet. Ik hanteer op zeer regelmatige frequente wijze een sleutel in de vorm van een stalen breekijzer om daar te komen waar het niet kan of is toegestaan onder normale omstandigheden. Vooral achter gesloten deuren van onze bejaarde weldoeners, ouders en grootouders van weleer. Zij zijn tegenwoordig hulpbehoevend. Niet maatschappelijk gezien maar vooral geestelijk en lichamelijk is hun achteruitgang sterk ingezet door de tand des tijds en economische kaalslag.

Ik stop bij een mooi nieuwe appartementencomplex van meerdere etages waar ouderen zorgvuldig opgestapeld worden en er hun huiselijk vertier kunnen beleven. Niets is minder waar dan deze cijfermatige maar vooral grafieke uiting op papier, helaas.

Ik loop het gebouw binnen. Het ruikt naar nieuw vloerbedekking, ik constateer ruime afmetingen van gangen en trappen. De verflucht maakt dat het gebouw zo goed als nieuw oogt. Een serene bouwsteen matige omgeving van super de luxe kwaliteiten. Vooral voor diegenen die het betalen kunnen al dan niet gesponsord door nazaten of loerende erfgenamen in een ver van mijn bed hoedanigheid. Ik neem aan dat dit de beste oplossing is voor alle betrokken partijen! Ver weg van verantwoording, naastenliefde en menselijke warmte. Ook al is het warm in deze zomer.

Ik neem de elevator-lift naar boven tot bijna in de wolken. De nieuwigheid verschaft een aurora van hemelse invloeden en geurenpalet. Met de lift pareer ik de wolken en alles waarin deze etage achtige stapeling verantwoording aflegt voor de makers, heil aan U! Dan spuugt de lift mij op de hoogste etage uit en haar deuren gaan  van; sesam open u.

Dan tref ik de thuiszorgmedewerkster voor een gesloten deur. Prachtig in de verf. Een inbreker komt er niet langs tenzij hij liters arbeidszweet spendeert. Dan kom ik uit mijn droom en illusie van weggeborgen mensen. De deur is van hoogwaardige kwaliteit, gehard en van de buitenwereld ordentelijk afgesloten door sloten en driepuntsvergrendeling die alles buiten dienen te houden.

Met mijn amigo breekijzer maak ik al snel rappe vorderingen. Ik steek hem in de sluitnaad en maak gebruik van mijn lichaamsgewicht in relatie tot sterke staalachtige inprentingen met de slangenkop van mijn breekijzer. We krijgen samen een minimale kier voor elkaar. Ik wroet verder en met technieken in de vorm van hefbomen knal ik de deur open Boem-paf-krak. Ten koste van houtwerk en gepolijste verf die de deur en kozijn zo mooi en solide uiterlijk verzorgen. Ik ben binnen.

Op zoek naar de alleenstaande mevrouw zoeken we de woning snel door. Ondertussen zet ik de rokende drooggevallen pruttelende waterketel uit door de gaskraan dicht te draaien. Jeetje, wat had hier allemaal kunnen gebeuren door brand en zo. U mag het zelf invullen. De meest trieste voorstellingen zouden mogelijk bewaarheid kunnen worden.

Op de w.c. treffen wij de bewoonster aan in de naaktheid van haar bestaan. Ik ben bewogen door wat ik aantref. De bejaarde mevrouw is als een diagonale stijve plank op de w.c. Meer dan 16 uur heeft zij op haar toilet gezeten, gelegen en is meer een versteende gemummificeerde vorm van leven dan een mens in zijn of haar waardigheid. De ambulance collega’s en de mevrouw van de thuiszorg verlenen direct de meest noodzakelijke menselijke maat door haar aan te kleden, te verschonen en weer toonbaar te maken. 

Uiteindelijk zal blijken dat de bewoonster overvallen is door een hersenbloeding en in haar lichamelijke nood de noodknop niet meer heeft kunnen bedienen. En dat voor en tijdsduur van een avond en een nacht, bij elkaar opgeteld meer dan 16 uur lichamelijke voortdurende nood.

De ambulance collega’s nemen haar mee naar het ziekenhuis voor hulp en menselijkheid.

Wat een onmenselijke casus. Het schijnt dat de politie achteraf vaker financieel verantwoordelijk kan zijn voor breekschade. Dan denk ik So What, hulp; mag wat kosten. Ik heb een goede daad verricht ondanks de schade aan dood materiaal.

Deze week dacht ik van, hoe zou het met die bejaarde vrouw zijn. Zou zij nog leven en kunnen genieten van haar wereldse bestaan of zit zij als vele anderen achter de geraniums weg te kwijnen in woord en daad in de vergetelheid en de schaduw van de wereld, al dan niet in de kou.

Ik hoor ondertussen het geknal van vuurwerk waar de politie ook moet handhaven. Ziekte in de vorm van een hersenbloeding dat overkomt je. Vuurwerk daar kies je voor. Vele verontruste telefoontjes hebben de politie bereikt om Nederland vuurwerk rustig te houden tot de klapper van Nieuwjaar 2015. Dieren kiezen niet voor knallen en vuurwerkrampen.

Ik wens u fijne dagen, gezondheid en bezinning over wat werkelijk telt!