Hij moet werken, scrollen, series bingen, en—hou je vast—eens in de week het gras maaien. Onmenselijk.
Gelukkig is daar de robotmaaier.
Een klein, zoemend huisdier zonder ziel, maar met een missie: elke grasspriet moet eraan geloven. Regen? Maaien. Zon? Maaien. Nacht? Maaien. Existentiële leegte? Maaien.
De mens kijkt tevreden toe vanuit zijn tuinstoel. Heel soms een biertje in de hand.
“Wat een gemak,” mompelt hij.
Alsof hij zelf net de industriële revolutie opnieuw heeft uitgevonden.
Ondertussen, als de tuin eindelijk stil en donker wordt, komt de echte bewoner tevoorschijn.
De egel. Geen app. Geen schema. Gewoon instinct en een honger naar slakken. Een klein, scharrelend leven dat al bestond toen ‘wifi’ nog gewoon een nies was.
Hij schuifelt. Snuffelt. Leeft.
En dan—daar is het weer.
Dat zoemen.
Niet luid. Niet dreigend.
Juist dat maakt het erger.
De robot rijdt alsof hij alles begrijpt. Alsof de wereld bestaat uit rechte lijnen en nette randjes. Alsof rommel een fout is en leven een obstakel.
De egel doet wat egels doen.
Hij rolt zich op. Vertrouwt op een strategie die miljoenen jaren heeft gewerkt. Maar ja.
Miljoenen jaren evolutie versus een kortingsdeal van de bouwmarkt.
Het zoemen stopt niet.
Het twijfelt niet.
Het voelt niets.
En ergens tussen perfect gemaaide banen ligt hij dan. Niet dood misschien. Maar ook niet meer echt onderweg. Zijn kleine lijf beschadigd door iets dat hem niet eens zag.
De volgende ochtend:
De mens rekt zich uit, nipt van zijn koffie en bewondert zijn gazon.
“Strak hoor,” zegt hij tegen niemand in het bijzonder.
De robot staat braaf op zijn laadstation.
Alsof hij denkt: goed gewerkt vandaag.
En de egel? Die ligt ergens waar geen app hem vindt. Geen melding. Geen update. Geen pushbericht dat zegt: er ging iets mis vannacht.
Maar hé. Het gras staat er fantastisch bij.
Ik heb er geen- en ik hoef geen robotmaaier en ik maai overdag met grote tussenpozen 1x per 12-14 dagen👊👍💙
Groet Han, delen wordt gewaardeerd
