Baby van 6 maanden, verlaten

Op Carnavals maandagochtend heb ik incidenten afhandeling samen met collega en meervoudig gelukkige opa Jan. Ons bewakingsgebied ligt in coma. De carnaval heeft flinke gaten geslagen in het uithoudingsvermogen van velen. Kortom de wereld in het zuiden ligt er desolaat en verlaten bij. De storm heeft het land flink bij de “neus” genomen. De gevreesde excessen zijn net niet uitgekomen. De vrees om wat er had kunnen gebeuren is er voor vele openbare bestuurders niet minder om.

Harde maatregelen zijn getroffen. Het buitenplezier is hard gekraakt door veronderstellingen die niet zijn uitgekomen. Maar wat als......

We hebben een paar wijkzaken bij ons, die we net voor de briefing nog kunnen afronden. Jan moet i.v.m. een buitenlandse boete een rechtshulpverzoek afhandelen. Ikzelf moet in mijn wijk aan de slag met een incident met een loslopende hond. Jan en ik maken op de bewuste locaties afspraken en spreken mensen aan op hun gedrag.

Dan maken we voor aanvang van de briefing nog een rondje door de wijken. Retour aan het bureau gekomen, krijgen we van de meldkamer een ietwat vreemde ongelofelijke melding waardoor we de aanstaande briefing noodgedwongen missen.

De meldkamer deelt ons mede dat er op een adres een baby van 6 maanden is afgegeven. De kennelijke moeder is met onbekende bestemming, en telefonisch onbereikbaar, met de noorderzon vertrokken, naar het schijnt. Dus wordt de politie ingeschakeld. Who else is available!!

Op het bewuste adres - gelukkig een warm nest - aangekomen zit de vrouw des huizes op de bank met een warme rode deken  op haar schoot. In deze deken zit het mooiste denkbare levende cadeautje verstopt. Een babymeisje van circa 6 maanden met een liefelijk gezicht en een aandoenlijke lach. De moeder heeft net voordat zij is vertrokken met de noorderzon bij een plaatselijke winkel nog wat spulletjes gekocht voor baby’s voeding en verzorging. De baby heeft net gegeten en blijft tevreden lachen met twinkelende onschuldige ogen. Ook naar Jan en mij. Een brede naslag in de politiesystemen geeft geen opheldering, uitkomst of andere lichtpunten in deze misère.

Jan noteert zoveel mogelijk zaken maar is al snel klaar. Een aantal zaken kunnen niet onderzocht worden om de doodeenvoudige reden van het ontbreken van de persoonsgegevens. Noch het kenteken van de auto waarin de moeder heeft gereden.

Ik verzoek de meldkamer om de crisisdienst voor de zorg in te schakelen voor opvang van de baby, mocht de moeder niet bekend worden. Dit is een absurde realiteit waarmee we rekening mee moeten houden.

De meldkamer slaagt er helaas op hun beurt niet in om de juiste instantie te bereiken en wil overleggen met de huisartsenpost. U kunt zich voorstellen dat er op dat moment al een flinke tijdstermijn verstreken is.

Even later meldt de meldkamer dat zij er toch in geslaagd is om de hulpverlening te bereiken. Op datzelfde moment of net iets eerder komt er een auto de oprit opgereden met als bestuurster de moeder. Zij is zichtbaar aangeslagen want zij heeft nog wat persoonlijke zaakjes moeten afhandelen? En het belang van haar kind dan! Nu komt zij haar baby ophalen. Iedereen in de woning inclusief Jan en ik zijn met stomheid geslagen.

Bij pubers kun je verwachten dat er niet wordt nagedacht over de consequenties van gedrag maar bij deze moeder die de puberleeftijd al geruime tijd achter zich heeft gelaten, verwacht je zoiets toch niet.

Jan belt weer met de professionele hulpverlening en legt de nieuwe verwikkelingen voor aan de professionals. De hulpverlening praat nog even aan de telefoon met de onverantwoordelijke moeder en zal op dit adres langsgaan voor een pittig gesprek.

Jan en ik nemen sluiten deze interventie en gaan retour. We hebben alles eraan gedaan. Als sluitstuk wordt wel een zorgmelding opgemaakt. Het resterende steentje dat wij nog kunnen bijdragen.

Je weet natuurlijk nooit of iemand zijn gedrag positief zal veranderen. Al is het maar voor het kind. Gelukkig is zij pas 6 maanden jong. Echter ge- en ongewenst gedrag wordt altijd doorgegeven ook al kan de baby de verwikkelingen rondom haar persoontje nog steeds niet bevatten.

Ik denk vaker dat het ieders morele plicht is om in de maatschappij zijn bijdrage te doen en verantwoordelijk te zijn.

Echter voor het aller moeilijkste in ons bestaan is nog geen opleiding bedacht, namelijk het krijgen en het opvoeden van kinderen. Gelukkig gaan veel mensen hier wel goed mee om.

Als we de woning verlaten lacht de baby nog steeds, hoe zal het haar in haar verdere leven vergaan? 

 Hoop doet leven,  n’est ce pas

De Wet van Murphy + burgerparticipatie (mooi)

Giant het woord alleen al staat synchroon met gestaalde perfectie, uithoudingsvermogen, niet aflatende vriendendienst en brenger van voorspoed en elan. Dat is mijn gedachte tot gistermorgen. ik zal jullie deelgenoot maken van de aftakeling van titan.

Aldus, na mijn ontbijt pak ik mijn stalen maatje waarmee ik al vele kilometers in eensgezindheid en volledige symbiose heb afgelegd bij zijn horens, pardon ik bedoel stuur, vast. Ik moet mijn afstand tot mijn werkplek overbruggen en dat doe ik graag op mijn Giant fiets. Samen draaien we de kilometers er doorheen tot ik normaliter op mijn werkplek arriveer.

Meestal gaat dat voortreffelijk door weer en wind en in de pratsj, lees modder.

De moddersporen blijven meestal als een statement achter op de metalen onderdelen en zo. Maar, deze morgen lijkt het alsof mijn Giant ziek is, grieperig. De lucht is uit zijn longen, lees uit een van zijn banden. Ik gun mijn Giant fiets een rustpauze. Ik zal Giant vanaf deze zinsnede liefdevol bij zijn koosnaampje Titan, benoemen.

Hij staat op zijn banden te wachten. Een is halverwege lek. Panne, noemen ze dit in de wielrennerij. Met mijn pomp reanimeer ik de zieltogende longen - band. Ik pomp en het herleven begint voor Titan. Hij staat als het ware te trappelen op dat ik hem uit de garage wegvoer. In stilte genietend. Om de sfeer iets bij te werken ontsteek ik de lumieres, voor wit-licht en van achteren rood-licht via de LED applicaties op stuur en zadelstang. Sereen licht, opwekkend en volledig zichtbaar. Dat is de oplichtende trant. Sterk als vanouds beginnen Titan en ik als een vertrouwd tweespan aan de duurzame rit met de wind en regen volop tegen. Ik ben niets anders gewend en Titan maakt het niets uit zolang ik pedaleer. Hij praat nooit tegen mij. Het zij zo. Af en toe kraakt Titan onder het pedalerende geweld van mijn hamstrings. So be it. Buigen of barsten of de seizoenen met volle borst trotseren. Meer ons gezamenlijke ding!

Na een halve rit te hebben afgelegd komt het griepvirus of astma dan wel uitputting bij Titan naar boven als een ontploffende niets ontzielende vulkaan. Ik kijk en zie dat Titan leeg loopt. Jammer. Hij kermt niet maar hij is uitgeput, kapot en op. Ik stop want ik wil mijn maatje Titan niet naar de .loten helpen. Zijn longen werken niet mee. Titan doet spreekwoordelijk mee aan het menselijke spelletje van weemoed en ziekte.

Titan moet warm blijven. Dus beweeg ik samen met hem. Ik loop naast hem. Zijn ingetogen ziel is het eind van het Latijn nabij. Hulp is nodig. Niemand in de buurt die helpt of een helpende hand uitsteekt. Niemand vraagt hoe het met Titan is. Titan en ik zijn alleen op de wereld, zo lijkt het te zijn.

Titan vriend ik laat je niet alleen en ik zal voor je zorgen. Ik ren 6 kilometer met titan die geen krimp meer geeft hij lijkt in een fiets coma te verkeren. Het asfalt onder mijn voeten en onder de rubberbanden van Titan passeren onze schreden en wielomwentelingen. Ik heb ook pijntjes en last door het rennen. Mijn knieën en ook in mijn longen, want ik ben op dit moment niet de meest fitte diender. Ik ben te zwaar bepakt, heb verkeerde schoenen aan en de weg is lang en hard. Het asfalt en de geplaveide stenen wentel ik steeds sneller af.
Mijn longen houden gelijke tred met mijn rasse schreden over de gepolijste wegen. Met de wind steevast tegen ondergaan Titan en ik de beproevingen van deze regenachtige kille kouwe ochtend.

Als team komen we uiteraard sterker uit deze ochtend misère, want we zijn er voor elkaar voor de volle 100 %. Uiteindelijk komt het bureau in zicht. Ik gebruik mijn keycard en Heaven's gate opent zich. Titan en ik zoeken de warmte op. De longen-band van Titan staat levenloos en leeg erbij.

Maatje ik zal je helpen waar nodig. Meteen, nog voordat ik iets anders ga doen inspecteer ik Titan op zijn wonden en/of letsel. Ik ontkleed zijn longen-band en zie dat in de kleine long-band-blaasjes een groot gat is getrokken. Titan's levensadem is door dit onvoorziene gat verloren gegaan en heeft zijn kracht geminimaliseerd. arme sloeber.

Ik pas resoluut reanimatie toe en speur naar zijn verwondingen met een handpomp. Met bijbehorende solutie dicht ik zijn diepe wond en met een lichaamseigen rubber verband zorg ik dat mijn vriend Titan op adem kan komen in zijn ziekenboeg in de warmte, luwte en beschut.

Titan herstelt wonderbaarlijk snel. Ik doe hem zijn rubberen jas aan en hij is als herboren. Ik ben bezweet en de druppels parelen van mijn gezicht op de grond en laten donkere plekken na in het beton van de garage waar ik op dat moment vertoef aan de zijde van titan.

Ik hoor een collega nog zeggen van; Han weet je wat ze met het zweet van politieagenten doen? Geen idee antwoord ik. Ze maken er slaappillen van! Want dit komt niet vaak voor dat politieagenten zweten. Als ik mijn windjack uittrek merk ik pas dat mijn hele lijf en leden en kleding doordrenkt zijn van parelend zweet. Een politieman kan dus toch zweten! denk ik dan maar. Zal ik mijn zweet dan maar aan de slaappillenfabriek doneren?

Even later komt ik tot het besef dat ik tijdens mijn galopperende run met Titan aan mijn hand mijn diensttelefoon verloren ben in een onopgemerkt moment. Mijn diensttelefoon is mijn extern geheugen. Ik kan moeilijk zonder. Nu begin ik echt te zweten. Mijn poriën stuwen steeds meer angsten in de vorm van transparante klodders zweetparels door mijn huid omhoog. Paniek, nee zover is het nog niet. ik bel mijn eigen nummer omdat ik denk dat in mijn directe nabijheid mijn telefoondeuntjes uit de catacomben van het bureau zullen weerklinken. Niet dus. Ik krijg aan de andere lijn contact met een DAVEY P. Ik ben in het bureau dus ik denk dat een collega mijn telefoon gevonden heeft. Niet dus. DAVEY is een burger met het hart op de juiste plek zal even later blijken.

DAVEY´S schoonmoeder heeft mijn telefoon gevonden op het fietspad op de door mij afgelegde route naar het bureau. Ik meld DAVEY dat ik van de politie ben en graag mijn telefoon wil komen afhalen. Dat wil DAVEY niet. Hij komt de telefoon brengen. Even later omstreeks 10.00 uur komt DAVEY aan het bureau met mijn telefoon. DAVEY deelt mede dat adhv de berichtgevingen op de telefoon dit er een moet zijn bestemd voor militairen of politie.

DAVEY heeft nog geprobeerd om dmv ICE, kan iedereen programmeren op de telefoon om de verliezer - ik dus - te informeren. ICE kan benaderd worden bij onwel wording of verlies voor de familie en nabestaanden. Ik heb ervan gehoord maar nog niet geïnstalleerd. NU WEL DUS, achteraf.

Ik wil DAVEY bedanken voor zijn interventie en menselijkheid. Dat wil hij pertinent niet. MMD = MOOI MENS DAVEY. Ik bedank DAVEY en in de regen alweer verlaat hij het politiebureau.

De human touch, het mooiste wat er bestaat.

Politie rijopleiding

Politie rijopleiding / Branche richtlijnen / wijze lessen / humor

Buiten de politie rijopleiding voor dienstvoertuigen de eerste keer in 2012, de terrein motor-, de Shorland pantserauto- samen met de MP5 machinepistool-, heb ik in mijn carrière bijkans geen vervolgopleiding meer genoten.

Vorige week heeft planning mij ingepland voor de vervolg rij opleiding. Politie rijinstructeur Jan heeft de nobele taak om kennis en vaardigheden bij te spijkeren. Ik weet nog niet hoe lang en dik de spijkers zijn noch het gewicht van de bijspijker-hamer!

Jan is op tijd en samen met collega Martin vormen wij deze dag een driespan met instructeur Jan op de bok van de wagen met de teugels losjes edoch stevig leidend in zijn handen.

Leuke bijkomstigheid is dat ik Jan ken en hij kent mij. Jan viert de teugels en na de koffie gaan we beginnen met de rijopleiding. Eerst worden in het politiebureau de brancherichtlijnen doorgenomen, inclusief de laatste wijzigingen. Voor we op pad gaan wordt de dienstauto gecontroleerd en bespreken de praktische zaken, zoals onvoorziene schades en zo. Voordat we wegrijden finetunen en controleren we de auto op voertuigverlichting en de signalen op de politie evenwichtsbalk op het dak. En dit nota bene van binnenuit. Dan denk ik plots aan de Philips slogan; Sense and Simplicity. Het kan dus –als je maar technisch wil- wel.

Ik leer verder dat we overdag, wanneer de blauw/rode herriebalk aanstaat ook met knipperende lichten kunnen rijden net als de ambulances. Gewoon een knopje ff ingedrukt houden. Dat wist ik nog niet en ik denk vele collega’s met mij. De afgelopen jaren heb ik wekelijks heel hard met rood/blauw op de dak-balk gereden, dat mag u van mij aannemen.

We gaan op pad en Martin is als eerste aan de beurt en na een kleine half uurtje ben ik de klos. Inrijden is de intentie. Jan kijkt stilzwijgend en heeft na ieders beurt een duidelijke blauwdruk van onze politionele rijkunsten. Het valt best mee zegt Jan. Ik denk dat hij ons niet helemaal wil afbranden op onze rijkunsten.

Ik kan helaas niet afleren wat ik sinds 1977 autodidactisch heb aangeleerd al dan niet verfraait met de ingeslagen kraters van de rijkunsten van andere politie artiesten. Op hobbelige wegen, kruisingen, rotondes en veldwegen met ronkende motoren en burning rubber. Inbegrepen de vele beschermende Engeltjes op de schouders en beginners gelukkige momenten.

Jan heeft zijn lesschema in zijn hoofd geprent en kietelt onze kennis en inzichten tijdens de kilometer vretende excursie op de vele wegen in de kring Venlo – Weert – Roermond – Venray. Het is droog weer. S ’Nachts heeft het gevroren. Stukken ijs op het wegdek zijn stille getuigen van de gewezen kou. Het zonnetje schijnt.

Lees de straat is zo’n mooi voorbeeld van Jan’s onderwijskunde. Denk aan bomen, gladheid, kruisingen, hesjes mensen, kliko’s, wegverharding, winter, zomer, droogheid, natheid, voorwerpen en voorwerpjes op het wegdek waar je last van hebt of kunt krijgen, personages van oud tot jong, doordacht tot niet denkend en maar doen alsof ze alleen op de wereld zijn. Ook de categorie 45 Km/u mag in deze opsomming niet vergeten worden alsmede hinderlijke tractors van buitenaardse maten en gewichten. Regisseer je omgeving. WANT alles wat je ziet daar schrik je niet meer van, weer een gevleugeld adagium van Jan.

De branche richtlijnen geven de marges aan waartussen wij ons mogen bewegen. Zo niet dan is er een overschrijding van de branche richtlijnen. Bij schade of ongeval volgt dan de aansprakelijkheid voor politie ingevolge de artikelen 5 en 6 van de Wegenverkeerswet. De rechter is in deze niet mals in zijn uitspraken aangaande de politie. Blauw gaat altijd samen met rood als een tweeling. Nooit apart inschakelen. Bij overschrijding is melden verplicht bij O.C. = het operationeel centrum oftewel de meldkamer.

We rijden eerst zonder toeters en bellen want dat mogen en moeten wij soms tijdens onze werkzaamheden. Deze werkwijze is alleen toegestaan voor de politie. Voorzichtig zijn en proportioneel en subsidiair correct blijven handelen is de juiste route. Vele mensen begrijpen dit verkeersgedrag niet. Sociale media geeft vaker uitleg in dit soort kwesties. Jan meldt elke spoedrit aan O.C. dat is een goeie zaak en het moet volgens de instructie richtlijnen.

’s Middags na de lunch gaan we met hoge snelheden autorijden met inbegrip van de blauwe zwaailichten en sirenes aan de bak (op het dak). We leggen vele kilometers af en worden door Jan meegenomen in de best practical oplossingen in rijstijlen. Offensief, overzichtelijk waar mogelijk en altijd veilig rijden en -thuiskomen is het motto van deze instructeur met arendsogen.

Jan doseert zijn kennis en geeft vele bruikbare hints, en tools op een PowerPoint presentatie uit zijn klapper in de auto. We worden steeds meer ontspannen tijdens de lange helse kilometer vretende ritten met hoge snelheden. We lezen de weg, de kruisingen, de overige voertuigen, de bijzonderheden van de weg en onvoorziene omstandigheden, steeds beter en handelen steeds logischer.

Het einde van de rij opleiding is in zicht laat in de middag en we evalueren onze belevenissen samen met Jan. Blij en voldaan fiets ik naar huis en laat de indrukken de revue –niet die van carnaval- passeren.

En nu een beetje Politie Humor,

Twee dagen later pak ik tegen mijn principes in, thuis de auto om naar het werk te gaan. De vorige dagen met de fiets. Plots doemt er een rotonde voor mij op. Ik krijg gelijk een geleide rijopleiding herinnering. Ik zit alleen in mijn privéauto, maar ik ben niet alleen. Ik hoor een stemmetje. Ben ik ziek, moet ik naar de dokter? Neen, het is puur en alleen een mee spinnende fantasie gedachte!

Het stemmetje in m’n hoofd dirigeert mij automatisch. Ik luister mak en gedwee. Deze blijft kletsen tegen mij in de trend van; Klaar zijn voor de rotonde. Afremmen als een spons. De koffie mag niet over de kleding gaan. Op de schotel van de rotonde rechts houden, laat je het gas los dan trekt de auto naar binnen, gas op de lolly betekent automatisch de buitenste hoteldeschotelbaan.

In de bocht gas geven en daarmee grip blijven ontwikkelen, al doe je het slechts met je dikke teen. Jij en ik voelen dat meteen. Kijk vooruit, want we hebben altijd haast, in rust dat dan weer wel. Kom je de bocht uit, dan trekken en het stuur onderhands doorgeven. Jeetje, het stemmetje blijft mij op deze dwingende wijze de les voorschrijven. Ik moet luisteren want ik kan niet anders. Op het moment dat je uit de bocht komt en de wielen staan recht DAN…. Juist ja weer gas op de lolly geven informeert het stemmetje opnieuw mijn hersenpan.

Voordeel, ik kom de bocht van de rotonde uit, raak met mijn handen niet verstrikt in de stuur module. Ik trek de auto recht en geef het stuur door zoals opgedragen uit de centrifugale krachten door het constante gas van mijn niet aflatende bolide-krachten. Dankjewel stemmetje!

Het asfalt kraakt onder de vastbijtende rubberen Robby banden. De weg voor mij is vrij. De zijwegen zijn onbevolkt. Ik peer er weer tussenuit als een glimmende lolly. Niemand, noch obstakels leggen mij een strobreed op mijn drukbevaren route. Ik ben en blijf rustig en ben veel sneller dan vroeger toen ik zo aanvallend van geest ben geweest. Jeetje, wat kan ik ver vooruit kijken. Ik heb dan ook gelaserde ogen die ik nu veel intenser en gemakkelijker gebruik dan normaliter. Een waar panorama voor mijn ogen.

Prima, schitterend, uit de kunst, roept het stemmetje naar mij op bijna idolate wijze. Ik heb een smile op m’n gezicht. Ik kijk naar rechts op mijn schouder. Het stemmetje is tot vlees verworden en heeft een gezicht, met bril op de neus, donkere haren naar achteren gekamd, een baard, een happy face met pretogen en gelukkig een Limburgs accent.

Ik meen me hem te herinneren. Voorzichtig praat ik in mijn fantasie terug tegen het figuur verworden stemmetje en ik zeg van; Dr Livingstone I presume. Nee, want jij bent Stanley niet, reproduceert dit stemmetje en zegt vervolgens; Ennuh noem me maar bij mijn echte naam; ik heet Jan voor intimi,

Weer een dag later rij ik in m’n auto en hoor alweer het stemmetje van Jan. Het lijkt erop dat ik samen met hem steeds meer rotondes overwin en passeer. Ik probeer de kennis en hints en tools door te geven, zelfs mijn vrouw gelooft mijn rij opleidingswoorden. Nagenoeg zonder stuurfouten volgens mijn vrouw, arriveer ik enigszins veilig thuis. Maar, je hebt die auto niet gezien dicteert zij mij met een bezwerend vingertje en een hoog vocabulair stemmetje. Ik mag achteraf de winkel boodschappen uitladen, dat dan weer wel. Geef mij het stemmetje van Jan maar, daar schrik ik minder van,

Rij opleiding een keer per 3 jaar is te weinig. Elk jaar zou een betere modus zijn, maar ja, de centjes van de overheid, de bezuinigingen, de plan capaciteit. Jeetje, de volgende rij opleiding ben ik 61 jaar, als ik het haal.

De zeis van Magere Hein snijdt tegenwoordig veel te vroeg en veel te veel mooie politielevenslijnen door….

Aan het eind van de instructie dag mag Jan wel een boodschap doorgeven aan O.C i.v.m. de al dan niet overschreden brancherichtlijnen en bereikte auto snelheden tijdens onze ritten in Noord Limburg.

PS; in Noord Limburg zullen veel mensen het abonnement van de krant opzeggen. De hele middag de politie met tatutatu gezien en gehoord en geeneens een artikel in de krant, wat doen die journalisten voor de kost? hahaHan

Let op en kom veilig thuis,

Gelukkig Nieuwjaar, boef!

Op 2 januari 2016 heb ik ochtenddienst incidentenafhandeling. Ik weet nog niet met welke collega ik dienst heb, altijd weer een leuke verrassing en heel soms een uitdaging! Ik ben vroeg op het bureau om de nachtdienst collega’s af te lossen. 

Ik deel kort met hen de beste nieuwjaarswensen voor 2016, want we moeten snel aan de bak, blijkt even later.

Collega Rielke zegt; wij hebben samen dienst, Han. Mooi zo.

Dan blijkt er zojuist een melding van diefstal of inbraak is gedaan, die heel snel onze politionele aandacht opeist. Oftewel snel handelen om de boef te vangen. Ik hijs me in mijn harnas en al lopende naar de uitgang, melden Rielke en ik ons in bij de meldkamer en delen mede dat wij de melding overnemen van de nachtdienst en ons best gaan doen om de boef te vangen en aan te houden.

We rijden meteen naar de opgegeven locatie en onderweg licht de meldkamer ons verder in met details over de locatie, de particulariteiten en het signalement van de boef. We maken een grote kring en rijden snel en resoluut en maken de geografische kring kleiner en kleiner tot we bijkans in het veronderstelde middelpunt komen te verkeren. Deze omtrekkende conische beweging blijkt goed uit te pakken deze keer. Yes.

Kijk Han, zegt Rielke tegen mij, bij een groots opgezet gebouw van een schoolcomplex dat nog in het holst van de nacht verborgen zit, daar loopt een sinister figuur. Ik scan visueel mee en zie een ladder voortbewegen nagenoeg in het niets. 

Een vreemde gewaarwording. Even later zie ik dat de ladder over een mannelijke schouder gedragen wordt door een persoon die in het donker is gekleed. Het complete beeld wordt uitgelicht door een fel oranje muts op de tronie van de veronderstelde boef.

Deze oranje muts geeft ons de richting aan en lonkt als een vuurtoren of baken voor onfortuinlijke mensen op zee in nood. De boef heeft ons dan nog niet in zijn vizier of heeft een paniekerige chaos in zijn hoofd, wie zal het zeggen. Mogelijk heeft hij wel de lage sonore bastonen - vroem vroem vroem – van Vin Diesel Gasoline, onze politieauto, gehoord.

Oost Indisch doof klaarblijkelijk gaat hij –de boef- stug door met waar hij mee bezig is, weglopen of met het verkennen van de oneffenheden met gebouwen en hekwerken en zo, om met zijn ladder eventuele hoogten te overwinnen welke tussen hem en zijn roofgoed in komen te staan.

Als we niet beter geweten zouden hebben dan zou hij er met een blabla praatje tussenuit gekomen kunnen zijn in de trend van; ik ben medewerker van de technische dienst en opgeroepen voor een storing of zo. 

Deze keer echter niet, we stoppen onze politie auto, stappen uit en rennen in de richting van deze concrete boef. We zien dan nog slechts en alleen donkere kleding nog steeds geaccentueerd door en een oranje petje of zoiets.

Hoe dom kun je zijn om de politionele aandacht op je te vestigen.

We houden de boef staande en hij deelt spontaan mede dat hij bezig is met de ladder om het vuurwerk en zo, uit de bomen te halen. Ik kijk in zijn verholen gezicht onder zijn oranje stoffen afdak.

Ambtshalve ken ik hem als notoire verslaafde en gelegenheidsdief. Kat in het bakkie, boef je bent nu aangehouden. Ik sla hem in de boeien. Hij blijft spontaan blèren met onsamenhangende taal over het hoe en waarom hij hier is. Drugs richten kennelijk meer schade aan dan redelijk verstand kan goedmaken, denk ik.

In de buurt vindt Rielke meerdere buitgemaakte- en verstopte buit aan. Waaronder ook de bromfiets waarover door de getuige is gesproken tegen onze OC, meldkamer. Deze bromfiets blijkt na controle te zijn gestolen.

Nu is het voor Rielke en mij zaak om de bromfiets, de gestolen en aangetroffen materialen terug te brengen naar de wettige eigenaar. We hebben op dit moment alleen maar vermoedens en het bewijs mogen en moeten wij aandragen bij justitie. Lastig deze keer want het is pas 2 januari 2016 en de meeste bedrijven zijn dicht en nagenoeg iedereen slaapt uit van de Nieuwjaars vermoeienissen.

Leuke bijkomstigheid is dat deze 1^e melding in 2016 meteen resulteert in de aanhouding van een boef om 06.55 uur. Gelukkig Nieuwjaar, iedereen. Dit terwijl onze dienst officieel pas om 07.00 uur begint. Een mooie start in 2016.

02 januari is eigenlijk net als apres ski het verlengde van de nieuwjaarsdag, een officieuze feestdag. Geen mens te bekennen op dit donkere voorjaarstijdstip. Onze boef maakt gebruik van zijn zwijgrecht. Hij geniet voorts van alle wettelijk verplichte egards en wordt door ons overgebracht naar het regiobureau in Maastricht. Daar wordt hij voorgeleidt voor een hulpofficier via video conferentie, krijgt hij een advocaat, nemen we zijn maten, foto, vingerafdrukken en wordt hij in afwachting van zijn onderzoek opgehokt in een rustige solitaire ruimte bestemd voor aangehouden personen.

We hebben nog altijd geen plaats van inbraak noch een aangifte. Rielke en ik zijn nu met de uiterst omslachtige uitgebreide bureaucratie onderweg. Dat is geen sinecure, dat mag u van mij aannemen.

We blijven de hele dienst tikken idem als trommelende hordes van regendruppels op een nat oppervlak.

Omdat we een aangifte dringend nodig hebben voor ons politioneel vervolgonderzoek plaats ik op de sociale media een oproep met meerdere foto’s van de aangetroffen en kennelijk gestolen eigendommen. Mijn bericht wordt gelukkig honderden keren gedeeld op facebook. Onderwijl gaat Strafvordering door en wordt de verdachte in verzekering gesteld in het belang van het onderzoek.

‘s Middags omstreeks 16.00 uur meldt zich via informatie op de sociale media de vermoedelijke benadeelde.

Meestal zet ik een gevoelsmatige streep onder de casus wanneer ik een heterdaad aanhouding heb verricht. Ik vang de boef en de vervolgbeslissingen zijn aan justitie en aan de rechter. De volgende dag in dienst wordt aan mij medegedeeld dat de verdachte de vorige avond in vrijheid is gesteld.

Ik zei het al hij is verslaafd en zal zich wel of niet houden aan de bezwerende vinger van justitie. Hij is of zal gedagvaard worden om zijn verhaal als verdachte voor de rechter uit te leggen.

Maar verslaafd aan drugs blijft hij en hij zal aan geld moeten komen om in zijn primaire verslavingsbehoeften te kunnen blijven voldoen.

Drugverslaving is de hoofdzaak in zijn bestaan en niets anders.

Tot de volgende keer, boef!

Viaduct - Stenengooiers

Iedereen huivert wanneer er vanaf viaducten met stenen en andere voorwerpen gegooid wordt.

Onderdoor rijdende auto’s krijgen onwillekeurig de lijdende rol van aangeschoten wild. 

Een gevoel van fataal onbehagen is daarbij het afschuwelijke gevolg.

Stel je voor je rijdt in je auto in de ochtendspits van huis naar je werkplek. 

Je rijdt al niet te snel want daarvoor is het te druk. Je houdt gepaste afstand van je voorganger. Je bent in gedachten bij het verkeer ook al zijn er afleidingen van telefoons die plotseling gaan rinkelen en onbehoorlijk rijgedrag van je medeweggebruikers. 

Soms is het net oorlog op de weg en ben je een sluipschutter die niet de trekker overhaalt maar in plaats daarvan op de rem trapt om ergere chaos te voorkomen. Flexibel zijn en anticiperen op het verkeersintensiteit zijn hierbij de kernwaarden. Veilig rijgedrag is toch belangrijker dan even het opstandige bumper-klevende haantje uithangen.

In ons Basisteam is collega Luuc druk in de weer. Ik weet dan nog niet waar hij mee bezig is. Ik zie wel dat hij alle mogelijkheden onderzoekt in de opsporing. Tactisch en technisch is hij al behoorlijk aan de weg aan het timmeren. Hij seint mij even later in dat er stenengooiers in de weer zijn geweest in zijn verantwoordingsgebied en zij hebben vanaf een viaduct stenen naar beneden gegooid op auto’s. 

We weten allemaal wat het gevolg van een dergelijke onbezonnen actie kan zijn. Verschrikte automobilisten in het meest gunstige geval en ongelukken al dan niet met dodelijke afloop.

Luuc is dan al technisch en tactisch heel wat te weet gekomen over de daders, hun route en heeft al duidelijke signalementen van deze nobody’s, hun namen zijn nog niet bekend. Daar is verder onderzoek voor nodig. Ook heeft een gedupeerde aangifte gedaan inclusief signalementen na deze afschuwelijke daad. Haar auto is behoorlijk beschadigd.

Hij vraagt mij of ik de volgende dag plannen heb want hij heeft namelijk assistentie nodig bij het onderzoek naar de stenengooiers. Ik zeg meteen ja, in belang van de veiligheid en aanhouding van de daders.

De volgende dag observeren wij in alle vroegte in burgerkleding de route van de stenengooiers. Het zou goed kunnen dat de daders een andere route of andere schoollestijden hebben. Dat is in theorie allemaal mogelijk. Op het moment suprême komen twee jongens aangefietst in onze richting. Zij voldoen volledig aan het signalement van de stenengooiers. 

Luuc en ik komen in actie en versperren hun weg en maken ons bekend als politiefunctionarissen. Op korte afstand van elkaar houden we de boefjes staande. De 13 jarige die bij mij staat zegt van, we hebben niets gegooid? Gek, ik heb hem nog niets gevraagd. De situatie voelt warm aan en de grond onder zijn voeten is te heet voor hem.

We laten via het bureau een telefoonlijntje uitgooien naar justitie die op hun beurt i.v.m. de gevaarzetting, de aanhouding buiten heterdaad toestaan.

Even later verklaart het boefje dat bij mij staat dat er zojuist weer met voorwerpen van het viaduct op de onderdoor passerende auto’s is gegooid. Vermoedelijk is daarbij alweer een auto geraakt. De gevolgen van deze tweede en nu wel heterdaad actie, zijn nog niet bekend bij ons.

Nu hebben we dus opnieuw met een heterdaad situatie te maken. Het jongetje huilt en ziet het even niet meer zitten. De reden waarom ze met stenen gegooid hebben, dat weet hij niet. Hij verschuilt zich achter tranen en een mega schuldgevoel. 

We nemen beiden mee naar het politiebureau en dan volgen daar de strafvorderlijke stappen van voorgeleiding, inboeken als arrestant tot juridische bijstand en hun inverzekeringstelling gelet op de ernst van de feiten.  

Let wel –hun daden- vanaf een viaduct met stenen gooien zijn niet zomaar een vernieling of beschadiging van andermans eigendommen. Deze casus wordt door Justitie meteen hoog opgepakt i.v.m. poging tot doodslag. 

Ook al zijn beide jongens pas 13 jaar oud. De recherche wordt ingeschakeld en zij verrichten het verdere onderzoek. Daarbij houdt Justitie rekening met hun leeftijd maar heeft geen malse opstelling in deze.

Achteraf denk ik wat er nog meer had kunnen gebeuren als de zaak door de politie, in casu Luuc, niet meteen zou zijn geprioriteerd en opgepakt.

Zware auto-ongelukken met onschuldige slachtoffers zouden waarschijnlijk te betreuren geweest zijn.

Hopelijk zijn de boefjes tot inkeer gekomen v.w.b. hun onbezonnen levensgevaarlijke gedrag. Ze zullen op de blaren moeten zitten vanwege de straf en schade aan andermans eigendommen,

Optimale verzorgingsstaat

Soms is de verzorgingsstaat in Nederland wel optimaal. Vooral als de onvrijwillig opgenomen persoon in kwestie ontsnapt aan de aandacht van zijn begeleidersteam van hoog tot laag uit een gesloten voorziening. Dat krijg je ervan wanneer je oude bomen verplant uit hun vertrouwde omgeving. 

De rustige bomen met verdorde bladeren binnen de voorzieningen klagen allang niet meer. Ze weten niet meer hoe dat moet.

Dan mijn verhaal. Afgelopen week breng ik een collega naar een locatie waar hij een afspraak heeft. Ik rij terug in een opvallende politieauto en ik ben ook nog super zichtbaar door de markante wespen kleuren van mijn stoere uniform.

Ik rij op een doorgaande weg. Rechts van mij zie ik een groepje mensen lopen. Vooraan lopen een oude man en een vrouw gearmd over het trottoir. Zij steken over en ik verminder mijn snelheid om hen fatsoenlijk doorgang te kunnen verlenen. De allerlaatste persoon uit dit voetpeloton geeft mij een meer dan duidelijk signaal een uitgestrekte arm, een stopteken. Ik stop uiteraard want wie weet kan ik iemand helpen met een vraag of advies geven of om professioneel datgene doen wat nodig is.

Ik draai het rechter portierraam elektronisch omlaag. De persoon steekt zijn hoofd in de ontstane opening en zegt tegen mij, die man en hij wijst daarbij naar de pointman van de colonne. Die man is verplicht opgenomen maar is er tussenuit gegaan in een bijna onopgemerkt moment. Vier verzorgers zijn meegelopen om de man weer naar de gesloten voorziening terug te brengen. 

De man is zwaar dement en kan niet alleen over de weg i.v.m. ongelukken voor hemzelf of anderen. Ik zeg, dan moeten jullie hem met zijn tweeën onder zijn armen vastpakken en terug brengen. Ik ben toch ook maar alleen op dienst. Deze actie lijkt mij niet zo moeilijk, toch!

Tja, zegt de verzorger, dan moeten we hem inderdaad fysiek vastpakken. Mocht het ons niet lukken dan bellen we wel! Zogezegd zo gedaan denk ik dan in mijn alleszins oplossing gerichtheid, minieme bureaucratie en uiterste zelfredzaamheid. Ik blijf toch dit komische peloton in de achterhoede in mijn vizier houden. Ik zie echter geen bereikte resultaten waardoor ik e.e.a. niet vertrouw.

Ik zie verder dat alle verzorgers achter de man aan blijven lopen. Behalve de vrouw een medewerkster die naast hem loopt. Ik heb een afspraak in mijn wijk maar denk, even assisteren geeft een hoop rompslomp minder, achteraf.

Ik rij met mijn auto langs de verzorgers en zeg van, ik geloof niet dat het errug lukt om de man in te rekenen. Neen, niet echt, is zijn antwoord. Het zijn volgers maar geen aanpakkers is mijn conclusie, jammer genoeg.

Ik rij vervolgens totdat ik naast de oude man kom. Ik zeg tegen hem van, De taxi is gearriveerd. U kunt instappen dan breng ik u naar huis. Met jou heb ik niets te maken zegt hij en maakt aanstalten om door te lopen op zijn blindelingse doodlopende route. De man heeft een weelderige haardos platina blond haar en kijkt mij met twee wilde ogen furieus aan. Ik stap uit en pak hem voorzichtig vast. Blijf van me af bijt hij me toe en meteen graait hij met zijn handen op een grof motorische wijze in de richting van mijn gezicht. Blijkt achteraf dat ik toch rood bloed heb zowel in mijn oor als aan mijn rechterhand.

Ik voel heftig verzet door een momentkracht van deze oude grijze beer van een vent die ook nog behoorlijk agressief is tegen zijn belager, ik dus. Dan heb ik ook nog de beste bedoelingen met hem.

Normaliter had die gast allang op de grond gelegen en had ik hem on-zachtzinnig in de boeien geslagen. Maar nee, nu niet. Hier past slechts en alleen fatsoen voor de leeftijd en dementie. De man is ijzersterk en wil alleen maar verder lopen. Ik kan noch wil geweld of opbrenggrepen toepassen. 

Dat kost minimaal blauwe plekken en een schouderblessure bij deze nestor.

Ik gebruik intuïtief zijn lichaamsgewicht en kracht tegen hem en draai hem eenvoudigweg op de achterbank van de auto. Daar steekt hij een been uit. Het portier kan niet meteen dicht en ik moet het been rustig binnen de cabine zien te laveren. Ik doe zijn autogordel om. Hij zit goed vast en weet niet hoe de gordel eventueel los zou kunnen. De verzorgers nemen op mijn verzoek plaats in de auto en met dit groepje rij ik terug naar de zorginstelling, vlakbij. 

Dat had de man nooit en te nimmer terug gevonden. Deze patiënt weet niet waar hij is, waarheen hij moet lopen om thuis te komen noch weet hij dat hij tegenover een politieman in vol ornaat staat. Dat wordt niet meer geregistreerd in zijn hersenen.

Erg deze dementie slachtoffers, het worden er steeds meer. De zorg is overbelast, onderbetaald en ligt onder het mes van verregaande bezuinigingen in onze huidige welvaartstaat.

Vooral het gelopen plaatsingstraject voor talloze gezinnen, echtgenoten en verdere familie om in te zien dat hun ouder of partner niet meer goed verzorgd kan worden binnen de huiselijke kringen.

Achter vele huisdeuren is zwaar leed te proeven of te voelen, wanneer je dit wilt en kunt zien. Vooral de advent periode tot kerstmis en het jaarlijkse vreugdesprongetje naar het nieuwe jaar. Dat zijn voor vele eenzame mensen en huisgezinnen zware tijden. Ieder najaar heeft prettige feestdagen in het vooruitzicht, maar niet voor iedereen achter de geraniums. Denk daar maar eens aan bij de kerstgedachte en gelukkig Nieuwjaar,

Terug op de zorglocatie vraag ik hoe de patiënt heeft kunnen ontglippen. Blijkt dat hij pas nieuw is en heg noch steg weet. Hij heeft de nooddeur (nooit op slot) geopend en is weggelopen. Gelukkig hebben medewerkers dit gezien en hebben op hem de achtervolging ingezet. Gelukkig ben ik in beeld gekomen om mee te helpen.

Binnen de zorglocatie wordt de man stilaan rustiger. Ik word hartelijk bedankt voor mijn interventie.

Ik vertrek en ga door met mijn politie besognes; What’s app groepen bespreking, inbraken en vermeende gevaarlijke honden, bedreigingen, intimidaties en parkeeroverlast en ruzie in de dop. Verder nog met een collega een jonge persoon bezocht die mogelijk in staat is of moet worden geacht om zelfmoord te plegen. Te jong voor een doodswens. De nodige instanties zijn al met hem bezig. Zijn doodswens is nog steeds niet omgebogen naar een levenswens en een mooie toekomst.

The day after oftewel een dag later heb ik incidenten afhandeling. Ik rij naar de zorginstelling en vraag binnen naar de gezondheidstoestand van der Aussreiser. Blijkt dat hij gisteren doodmoe en mak als een lammetje in de zorginstelling is teruggekomen. Hij heeft geen weet van wat hij mogelijk zou hebben uitgespookt. Wat heb ik dan gedaan heeft hij gevraagd. Het antwoord op zijn vraag is hij meteen weer vergeten. Zijn (korte termijn) geheugen heeft hem voor 100% in de steek gelaten.

Jammer en sneu om dit als mens te moeten meemaken.

Waar zijn we zonder herinneringen met uitgedoofde ogen en blanco uitgewist geheugen.

Jeetje, wat is er mis met gezond ouder worden en genieten van een welverdiende oude dag,

PS; de oude nestor is nog steeds vatbaar voor vrouwelijk schoon als zij hem iets vragen.

Ik wens jullie allemaal fijne feestdagen en een goede gezondheid voor jezelf, gezin, vrienden en familie en al diegenen die ik vergeten ben te noemen,

Kijk uit als je met vuurwerk stunt!

Life, Nothing else matters,

Benzinedieven gepakt

Deze middagdienst op 06 december, the day after Sinterklaas, mag ik samen werken met collega Ricardo. Direct na aanvang dienst krijgen we een melding van diefstal benzine bij een tankstation aan de A2 snelweg. 

De verdachten zijn na tanken, stiekem weggereden met een gevoel van wetteloosheid en een kick van het is weer gelukt, aan de kant gezet door de oplettende collega’s van de KLPD. 

Zij zijn gelukkig net op de juiste plek met de juiste politie instelling. Zij hebben de daders aangehouden die nu te gast zijn in huize justitie. De collega’s van de KLPD staan nu dus voor een dilemma. Ze hebben twee aangehouden verdachten die al zijn voorgeleid maar zij hebben nog geen aangifte met daarin een omschrijving van wat er precies heeft plaatsgevonden.

Aan Ricardo en aan mij de eer om de aangifte op de plaats van delict te gaan opnemen. Op deze locatie blijkt dat de werknemer die een en ander heeft aangezwengeld, al vrij is en op weg naar huis. Ik bel de werknemer op, via een onbekend telefoonnummer. Wij geven onze telefoonnummers immers niet door. Zo acteert de politie altijd in de telefonische communicatie met de burgers. Veel mensen nemen dan niet meer op. Onbekend maakt onbemind, toch!

Dus blijft vaak alleen de mogelijkheid over om een sms’je of het inspreken van de voice mail als extra bruggetje naar het wenselijke contact. Deze keer is het heel dringend. De uren verlopen. We hebben ten slotte maar 6 uur voor verhoor. Dan gaat de verdachte in vrijheid (bij gebrek aan bewijs) of in verzekering (in het belang van het onderzoek).

We nemen de aangifte op van een verantwoordelijke medewerker bij het tankstation. Ze doen vaak aangifte maar horen hier meestal niets van terug. Tot vandaag want nu worden ze door ons, met de nodige opsporingsinformatie verzorgd. Ze zijn maar wat blij. Heeft het voor hun toch nut gehad om de diefstal op heterdaad te melden aan de politie.

Uit de aangifte blijkt dat de daders een goed ogenblik om te tanken zonder te betalen hebben uitgekozen. Echter ze zijn abuis want een medewerker met de argusogen heeft de euvele misdaad gezien en heeft meteen de nodige alarmbellen geraakt en de politiemeldkamer ingeseind. 

De meldkamerman op zijn beurt heeft de patrouilles heeft ingeseind. Het opsporingsresultaat is positief en heeft geresulteerd in de aanhouding van deze 2 daders. Binnen korte tijd en -afstand vanaf het tankstation. Mooi.

Toeval bestaat immers niet, slechts doortastend optreden zoals nu gebeurd is door meteen in te haken op de ontstane situatie en in dit geval boeven of boefjes arresteren.

Tijdens het opnemen van de aangifte staan wij in het tankstation, zo groot als een dorpssupermarkt met alle ingrediënten en lichamelijke geneugten van dien. Een ontzettende grote tamme en makke mensenstroom die in- en uitloopt benzine en versnaperingen betaald en dan weer met een volle buik en/of een volle tank huiswaarts keert.

Dan zullen criminelen die het voorzien hebben op diefstal of andere misstappen, door de mazen van het net proberen te zwemmen. Ik observeer het inkoopgedrag in de winkel en zie dat het is niet altijd mogelijk voor personeel om alert te zijn op alles en iedereen die voor hun neus komen afrekenen of vragen stellen of hulp nodig hebben bij het pinnen, et cetera. Op dergelijke momenten kan niemand van het personeel van het tankstation het totale overzicht bewaren.

Ik snap al jaren niet waarom we tanken, winkelen en dan pas betalen. Hier zou het bedrijf de rollen moeten omdraaien net als op veel plaatsen in Amerika. Eerst benzine betalen dan pas tanken. Vinden klanten het dan nog nodig om binnen het station te gaan inkopen of de innerlijke mens te gaan versterken, dan kan dat altijd nog. Graag zelfs. 

Maar dan zullen eerst de kaders van de commerciële winkel economie aangepast moeten worden. Een dergelijke manier van verkoop en klantenbinding zou overal in Nederland of in Europa doorgevoerd moeten worden. We zijn ten slotte EEN economisch Europa. Dat zou het veelvoud van taken van de werknemers sterk vereenvoudigen en meer duidelijkheid en overzicht verschaffen.

Dat er nog steeds misbruik gemaakt kan worden met gestolen betaalkaarten blijft mogelijk, helaas. Betaalkaarten meteen na diefstal blokkeren en de pincodes niet meer opschrijven en in de beurs erbij bewaren, et cetera zijn opties om diefstal of fraude te voorkomen.

Van de medewerker krijg ik groot gelijk. Zij roept dit al een aantal jaren.

Ik zeg maar zo, alles went, ook de verplichting om eerst te betalen en dan pas te tanken. Een goed voorbeeld? Ik denk het wel en een goed voorbeeld doet immers goed volgen.

Even later wordt de medewerker -ik noem hem- Sherlock Holmes vanwege zijn doortastendheid, op mijn telefoon doorverbonden. Ik licht hem in voor wat betreft zijn aandeel in de aanhouding en het ophokken van de 2 daders. Zijn dag kan niet meer stuk. Goed dat hij snel en adequaat heeft gereageerd op de daders van de benzine diefstal.

De werkgever van dit tankstation, kan blij zijn met de betrokkenheid van zijn personeel.

Ik hoop dat dit blog nog meer reacties oplevert om tanken en betalen om te zetten naar betalen en dan pas tanken.

Voordeel, het wordt veiliger in en rondom de winkel. Qua tijdspanne verandert er nagenoeg niets.

Oh ja, de politie kan ook inventiever worden. Mijn collega Ricardo heeft de aangifte op papier gezet. 

Dan moeten we naar het bureau rijden om de aangifte in ons bedrijfsprocessensysteem in te voeren en doorsturen naar de collega’s die met de benzine dieven aan de slag zijn gegaan.

Jeetje, efficiency kan blijkbaar overal beter,