22 push Up Challenge

Veel politiecollega’s hebben zich laten meevoeren in de stroom van gelijkgestemden door deelname aan de push Up Challenge. 22 herhalingen voorlig-steun gedurende 22 dagen en iedere dag iemand nomineren om zodoende reclame te maken en de deelname immens te vergroten. Waarvoor?

Voor steun en rugdekking voor collega’s, militairen, brandweerlieden, ambulance, overheidsdienaren en last but not least al diegenen die hard werken in de publieke taak, die ik niet genoemd heb. Deze lijst is errug lang dat kan ik u verzekeren.

Het is vakantietijd en vooral de IBT docenten van Limburg – Kerkrade komen verrassend goed naar voren. Het zijn ware kunstenaars en cineasten en mogelijk spelen zij eerdaags als acteur in spannende politie series. Het onmogelijke doen zij direct en toveren op verzoek zo niet uit eigen vrije wil. Acrobatieën zijn hen niet vreemd, soms nemen zij een loopje met de waarneming, maar wel leuk en respectvol. Mooi om te zien op de sociale media, vooral ook de hartverwarmende reacties.

Afgelopen maandag heb ik voor mijzelf gedurende 3 x 22 = 66 minuten meegedaan in een persoonlijke 22-uitdaging. Ik heb de primaire oefening schouder-borst-armoefening in voorligsteun veranderd naar andere oefeningen in mijn regelmatige circuit training thuis.

In mijn trainingscircuit is een feit van belang en dat is het getal 22. Bovendien is het mijn uitdaging geweest om niet te stoppen voordat ik 22 herhalingen heb gescoord of een veelvoud daarvan, 44 of 66 herhalingen. Elk van de 22 oefeningen heb ik hels voelen branden in mijn hele lijf en spieren. Daarbij stond een goeie technische uitvoering voorop want mijn lijf moet ten slotte datgene uitvoeren wat mijn geest bedacht heeft. 

En ja hoor, mijn lijf heeft gelukkig geluisterd en mijn geestelijk doel gescoord.

Tijdens het uitvoeren van mijn persoonlijke 22 Challenge heb ik steeds moeten denken aan het getal 22.

Er zit iets in mijn geest met het getal 22.   Eureka, een film die ik lang geleden heb gezien. Catch-22.

**Bron Wikipedia; Catch-22 is een Amerikaanse filmkomedie uit 1970, gebaseerd op een roman.

In 1944 wordt een Amerikaanse Luchtmacht kapitein duidelijk dat de Tweede Wereldoorlog steeds grotesker en krankzinniger wordt. Hij besluit zich daarom gek te laten verklaren om zo aan de oorlog te ontsnappen.

Al even absurd zijn de regels waarnaar de boektitel Catch-22 verwijst. Die regels betreffen de wens van iedere verstandige piloot om de dienst te verlaten. Eén regel houdt nu in dat dit mogelijk is: ieder die niet goed bij zijn verstand is, mag naar huis. Daartegenover staat de volgende regel, de eigenlijke “Catch-22”: iedereen die naar huis wil, is blijkbaar erg verstandig en komt dus niet in aanmerking voor ontslag uit de dienst:

Het absurde van oorlog voeren wordt door deze en vele andere elementen onderstreept.**

De film Catch-22 geeft de bron voor PTSS feilloos aan. De film is uit 1970 en de Vietnam oorlog is nog in volle gang, een betere inspiratiebron is ondenkbaar. Veel militairen nemen na hun tour of duty, op weg naar huis, de onzichtbare vijand in hun geest mee. Aan de onzichtbare geestelijke vijand is geen ontkomen aan, ondanks inname van drugs en tomeloze agressiviteit soms. Onbegrip van de maatschappij voor deze militairen is ongekend. Zij worden verketterd.

Dan kom ik thuis van een plezierige dag buiten in de natuur. Ik steek de huissleutel in het slot. Ik kijk naar het huisnummer van mijn woning, en jawel hoor nummer 22 blijft mij voorgoed vergezellen.

Ik daag vanaf vandaag iedereen uit om lekker te bewegen in eigen tempo, mogelijkheden en eigen kracht. Misschien haal je de 22 herhalingen van welke oefening niet. Soms haal je 22 minuten bewegen door te wandelen of hardlopen of een combinatie van beiden. Plezier staat voorop. Meedoen is een vrijwillige optie maar geen verplichting.

Kijk wel achterom en kijk uit voor de catch-22 – ptss. Let op jezelf en op elkaar.

PS: In mijn persoonlijke Challenge heb ik slechts 21 oefeningen uitgevoerd. Bij de 22^ste en laatste oefening in voorligsteun heb ik bijstand en hulp gehad van een witte engel. Dankzij haar heb ik de 22ste oefening gehaald. Ik heb haar graag gedragen tijdens de oefening

22 zelfmoorden onder veteranen per dag zijn er 22 per dag teveel,

Vakantietijd bij de politie

In de vakantietijd zien we de krant gevuld met nieuws, terreur en andere zaken, soms de komkommertijd genoemd. Voor sommigen een kwelling. Bedrijven zijn dicht. De straten zijn minder bevolkt en minder gestrest dan normaliter. Veel mensen zijn of gaan met vakantie en delen dit massaal op de sociale media. Delen is oké vooral wanneer je weer veilig thuis bent gearriveerd.


Het dievengilde scrolt de vingers heimelijk blauw op de menselijke facebook sites.

Bij de politie heeft iedereen het druk. Ik deel enkele zaken op de sociale media die aha momenten opleveren, of soms uit een ludieke hoek. Wij zijn ten slotte ook maar gewone mensen net zoals iedereen. Ik kom daar zo meteen nog op terug.

Het wijkwerk bij de politie loert onophoudelijk op elke diender. Aanvragen blijven binnenstromen ook al horen zij niet altijd bij de politie thuis. Veranderingen in onze organisatie en bureaucratie blijven in een hoog tempo binnenkomen en moeten ingestudeerd of anderszins ingepast, om daarna ook nog uitgevoerd te worden.

Ik, maar ook de andere (wijk)agenten moeten meer werk in minder tijd doen. Dat is nu eenmaal zo in de vakantie periode en zoveel mogelijk rechten wij onze rug om het aanbod aan te kunnen of zelfs om collegiale assistentie in te roepen of te verlenen. Dat gaat meestal goed maar niet altijd. Ook de netwerkpartners ondervinden dezelfde sores. Gedeelde smart zal ik maar zeggen.

In onze geledingen is het op dit moment hard aanpoten. Intern hebben we door onderzoeken sores te verkroppen in het kader van de politie integriteit. Dat is voldoende bekend gemaakt in de media. Rijksrecherche onderzoek vindt op dit moment plaats en dat doet pijn in eigen vlees. De toekomst zal uitwijzen wat er gaat gebeuren, of en hoe diep er gesneden moet worden.

Ik zei het al, we moeten meer met minder capaciteit en personeel doen. Afgelopen dinsdag heb ik samen met collega Hans  dienst en staan wij gepland voor I-criterium. Dat wil zeggen dat het slechts en alleen aan ingeschreven inwoners van Nederland in Sittard-Geleen legaal is toegestaan om de coffeeshops te bezoeken binnen onze gemeente Sittard-Geleen. We letten op de naleving en op deal activiteiten rondom.

De locaties liggen ver uit elkaar en vele mensen melden verdachte situaties hieromtrent. Het waterbed effect duikt telkenmale op en straat dealen proberen we tegen te gaan en zijn derhalve zichtbaar aanwezig in onze dorpen, steden en wijken. Kortom in ons bewakingsgebied.

Dan komen we laat in de avond in het mooie park in Sittard. Ik mag de dienstauto aansturen. Hans en ik zijn gekleed in full politie ornaat. Een extra 6-8 kilo aan bewapening, harnas en dergelijke. Plots zie ik bij het monument van het oude zwembad een aantal voeten en benen bewegen. Ik stop het opvallende dienstvoertuig en stap uit. Mensen op de grond die sportieve bewegingen uitvoeren, daar moet ik het mijne van weten.

Ik loop in de richting van de sportievelingen op de grond. Dan wordt er vanuit hun geledingen geroepen van; je kunt best meedoen. Ik ren naar voren ga de tussen de groep op de grond in mijn politie-overall liggen en doe mee. Planking en down hill helikopter. Er wordt gelachen maar ik houd het makkelijk vol. Even later is de training afgelopen. Prachtig om te zien dat deze groep, vermoeid, maar vooral sportief, blij en voldaan is. Samen sterk met het best beentje voor.




Iedereen kan meedoen in gymkleding oid. Niets is verplicht. Geen dure machines of apparaten maar eenvoudigweg de longen en de spieren van je eigen lichaam opbouwen onder een saus van doorzettingsvermogen en het naar eigen wens uitbouwen van de fysieke mogelijkheden. Top Sittard Geleen Bootcamp dat ik even mee mocht doen,


Fijne vakantie allemaal blogadres; www.hantummers-wijkagent.blogspot.com

Een bloedbad en kinderogen

De ochtenddienst incidentenafhandeling begint voor ons al om 06.45 uur. Dan al zitten collega Rielke en ik in de politieauto op weg naar een aanrijding binnen onze basisteam grenzen. De nachtelijke vorst is debet geweest aan het feit dat op een rotonde de middelpunt vliedende krachten zich tegen de te minimale stuurkunsten van een nogal jonge rijbewijsbezitter hebben gekeerd. De onbestuurbare auto wordt door de gladheid tegen een enorme onwrikbare ANWB paal geschoven. De auto heeft de voorste as gebroken. Buxus struiken zijn geknakt. We bestellen de takelauto en helpen met de schade formulieren. Mooi MEOS (opzoeken verzekeringsgegevens en personen etc.) op de politie gsm waardoor we snel de verzekeringsgegevens en zo naar voren kunnen toveren.

Het wachten op de takelauto duurt erg lang maar de zon verblijdt ons en zorgt ervoor dat de gladheid (als sneeuw voor de zon) snel verdwijnt. Meer autopech door de gladheid is hier debet aan.

Even later stuurt de OC –meldkamer- ons naar een adres waar een persoon kennelijk ontvoerd is en tegen zijn of haar wil in een auto is gepusht. Body language van de kennelijk onfortuinlijke persoon laat een getuige met spoed via 112 de politie alarmeren. Dit is niet pluis denkt de getuige over wat zich op afschuwelijke wijze heeft afgespeeld op zijn netvlies.

Rielke en ik zijn niet ver af van de locatie. We rijden met gezwinde spoed naar de plaats des onheils, in strijd met diverse basale verkeersregels. Dat mogen we gelukkig in geval van nood. Net voordat we arriveren, blijken de hoofdpersonen van dit dispuut in een auto te zijn vertrokken met een nog onbekende bestemming.

Onderweg hebben we het kenteken van de wegrijder van OC gekregen, maar dit is foutief blijkt achteraf op de plaats van delict (pd). Vermoedelijk door het sterk Germaans-Limburgse accent van de melder. Daar kunnen we dus nog ff niets mee. De wegrijder betreft geen kleine fiat maar een grote auto van Duitse makelij.

Op de plaats van delict staan de melder en eentje die anoniem wil blijven, ons te woord. Op de vloer van de gemeenschappelijke hal ligt een flinke bloedplas en een breed bloed veegspoor naar de uitgang. Rielke en ik krijgen de goeie informatie en ook het goede kenteken, na een paar keer wat zegt u, geroepen te hebben tegen deze getuige!

De melder is behoorlijk overstuur en praat veel te snel en ook nog binnensmonds. Ik kalmeer hem. Dan geef ik de OC meteen een sitrap (situatie rapportage). Mogelijk is er sprake van een levensbedreigend delict waar de vermoedelijke dader en het slachtoffer onder dwang, samen het strijdtoneel hebben verlaten.

Ik word door de OC aangewezen als locatie beheerder. Meteen worden door OC de noodzakelijke ondersteunende diensten opgetrommeld. Goed onderzoek in eerste instantie is van levens- en ook opsporingsbelang.

We hebben op dat moment nog geen informatie over de gezondheidstoestand van het slachtoffer of identiteit van de dader. Het slachtoffer heeft veel bloed verloren en eerste hulp is direct geboden. Ik vraag aan OC om bij het ziekenhuis te informeren.. De aangestuurde collega’s blijkt dat het slachtoffer in het ziekenhuis wordt geholpen. In eerste instantie kritiek maar niet levensbedreigend na voldoende medische operatieve behandelingen.

Met de bekende rood-witte linten wordt door Rielke en mij de plaats van delict afgezet. De meeste mensen hebben begrip -voor het op afstand houden- maar er zijn er altijd die een andere voorkeur hebben, eindigend op onbegrip, afkeer tegen hulpverleners en uniformen. Het zij zo! Wij handhaven in ieder geval de status quo.

De hal ziet er vreselijk uit, gelijkend op een vers oorlogsgebied. Mensen spreken hun angsten uit over het bloedbad en de veiligheid in hun woonbuurt en het feit dat Nederland steeds onveiliger wordt. Er komen mensen langsgelopen die hun verre woonland hebben verlaten en hier in Nederland hun nieuwe roots hebben gevestigd. Ik zie op hun gezichten trauma’s, secundaire victimisatie en verder. Wat ze nu hier zien hebben ze in hun geboorteland achtergelaten, niet helemaal dus. Helaas, ook Nederland kent haar bestialiteiten, dood en verderfelijkheid.

Rielke, ik en alle collega’s die ons komen helpen, werken ons uit de naad. We hebben dan al spoedig een goed beeld van wat er heeft plaatsgevonden. Vooral de digitale mogelijkheden van de huidige samenleving maakt dat onze beeldspraak snel helder en digitaal is vastgelegd. Ook de signalementen van de betrokkenen. Mooi zo dat komt goed van pas in het recherche onderzoek. De beelden zijn verschrikkelijk –nog steeds- om te aanschouwen.

Nadat we alle opsporingsverplichtingen zijn uitgevoerd en er niets meer te onderzoeken valt op de plaats van het delict, keren we retour naar het bureau. Te veel om op te noemen, ook de contacten met justitie en recherche worden snel in adequate actie omgezet. De plaats van het delict wordt later als alle onderzoek wegen zijn bewandeld, vrijgegeven, zoals wij dat in ons vakjargon noemen.

De hal wordt door de opgeroepen schoonmaakdienst schoon gemaakt. Wij geven deze medewerkers nog onze blauwe plastic werk handschoenen. Met bloed kun je niet voorzichtig genoeg zijn.

De OC heeft last van ons onderzoek. Vele collega’s van andere districten hebben moeten bijspringen bij kleinere meldingen deze ochtend in ons BT, het is niet anders. Onze dank hiervoor is groot.

Rielke en ik gaan de bureaucratie op orde brengen. Op het bureau aangekomen is er niemand meer aanwezig. Iedereen is buiten en binnen bezig met ander politiewerk dat geen uitstel verdraagt. Dan moeten Rielke en ik alle bevindingen nog op papier zetten. De officier van justitie en in zijn kielzog de rechter commissaris die op de plaats van delict zijn geweest, hebben dit nodig om überhaupt iets te kunnen onderzoeken in een strafproces.

De potentiële verdachte wordt door mij landelijk gesignaleerd. Het slachtoffer is gelukkig in het ziekenhuis goed geholpen aan de verwondingen.

We denken allemaal te weten wat er gebeurd is. Echter de rechtsgang moet nog plaatsvinden en alles zal zo goed als mogelijk bewezen moeten worden. De rechten van verdachte zijn wettelijk vastgelegd in vele Europese regels. Dat maakt de uitvoering van politiewerk steeds lastiger. Dat is de geldende norm in onze democratie. Goed ook, dit hoor wederhoor, bevindingen en verdere zaken. Geconstateerde onwettigheid wordt door de politie alleen maar met wetmatigheid bestreden. De rechter bepaalt. Ik heb daar vrede mee. De publieke opinie is vaker anders en soms opportunistisch.

Deze ochtend hebben we met zijn allen ouderwets gewerkt in volledige betrokkenheid, collegialiteit en vakmanschap. Alle hokjes zijn afgevinkt voor hier en nu. De rest volgt. De potentiële verdachte is dagen later aangehouden door collega’s. Zij hebben goed werk verricht en hun ter beschikking staande tools van vakmanschap hebben niet tot escalaties geleid. Proportionaliteit en subsidiariteit in goede balans en gemixt met alertheid en awareness. Goed werk verricht mannuh.

Wat mij dan stoort is het feit dat mensen grotesk op elkaar afgaan en zich wederzijds verwonden. Niet kijken naar verliezen en omstanders. Er zijn die ochtend langs de linten veel kinderen met ouders langs komen lopen. Wat wordt hun perceptie van deze wereld en de mogelijke verhalen achteraf, die steeds grotesker en obscener worden.

Jammer alweer voor de samenleving die met 0-1 achterstaat. Helaas hebben we met zijn allen geen andere samenleving. De samenleving dat ben je zelf, maar wel ondergeschikt aan de democratie. Er zijn tal van lieden die anders denken en handelen!

De hoofdpersonen in deze casus zal de politie zeer zeker weer snel tegenkomen op ons pad door hun kat en hond gedrag. Zij kunnen kennelijk niet met en niet zonder elkaar. Daar heeft de samenleving steeds meer last van.

Kinderen nochtans hebben altijd de toekomst, volwassenen vaak niet meer!

Schildpad alleen op straat

Ik vraag me af of je letterlijk zal zinken als een baksteen in het naderende moeras, recht voor je. Je bent mooi gecamoufleerd en dus een met je omgeving. Scherpe kanten en hoeken heb je niet aan je lijf behalve dan je krachtige gebit.

Ik denk dat je de weg kwijt bent in de mensen omgeving. Je hebt een zware last te dragen in de vorm van een ogenschijnlijke zware militaire helm. Daar moet je maar “in“ komen!

Eigenlijk heb je deze huisstijl afgekeken van de familie der slakken tijdens hun evolutie. Ook zij nemen altijd hun huis op de rug mee. Jij doet bijna hetzelfde maar dan net weer iets anders belicht. Je leeft sowieso in je huis-helm. Rondom dicht gekit met slechts kleine uitsparingen voor je handen en voeten en uiteraard je hoofd. Jouw helm, pantser, kuras of tempel is hard en onverwoestbaar.

Je loopt trots rond en er zijn al heel wat vijanden geweest die hun tanden op dit pantser hebben kapot gebeten. Je laat hen steeds achter met een big smile en bij hen pijn in de bek. Eigen schuld. Dat jouw benen jouw helm kunnen dragen vind ik onvoorstelbaar sterk en stoer.

Jij solist, liefhebber van tropische temperaturen werd naar dit land gehaald als een klein lief spartelend en duikelend wezentje. Gekocht en opgenomen in onze liefelijke omgeving zwem je er vrolijk op los en krijg je veel te veel voedsel te eten in de vele wellness oases in vele woonkamers in ons land. Het nadeel is dat je dan deze wellness oases snel ontgroeit. Een luxe probleem is het gevolg.

Dus wordt je als persona non grata verwenst en naar buiten geschopt of via de wc geloosd in het riool. Gelukkig heb jij jouw kuras altijd bij de hand. Tegen stoten en inbeukend geweld bestand.

Je bent zwaar en log maar je lichaamsgewicht is goed verdeeld.

Op het land ben jij in je nadeel. Je bent er net zo langzaam als een slak. Op snelheid zal je dus niet winnen. Echter in het water of in zompige omgevingen voel jij je als herboren. In moerassen voel jij je thuis in je bijna natuurlijke habitat.

Je bent iemand die heel oud kan worden. Ook dat is genetisch bepaald. Je leeft van planten en klein ongedierte en dode vissen et cetera. Je baant in het moeras met je sterke gespierde ledematen de weg vrij. Je hoofd en via je lange nek vervolgens, eten de nodige proviand naar binnen. Alleen ben ik bang dat je het lastig krijgt in de wintertijd. Een fase die je kunt overbruggen door je in een toestand van schijndood te matigen. Maar dat is eigenlijk niet jouw ding. Er zijn helaas al vele diersoorten naar Nederland gehaald die het niet redden. Maar jij bent een vechter met sterke kaken.

Maar daar gaat het niet om. De zorgplicht ook voor te grote huis schildpadden is beklagenswaardig. Zoals de mens met elkaar omgaat zo gaat zij ook om met dieren die niet passen in de vele woonkamer oases. Als ik dan weer naar jouw geel/zwarte kleurenfoto! kijk dan zie ik je wachten, vechten en gedijen against all odds.

Gelukkig blikt jouw genetica ver terug tot in de oertijd. En altijd heb je het overleefd.

Winters worden tegenwoordig minder koud en zomers blijven laf en lauw. Schildpad ik noem je HERO, jij haalt het, hoop ik tegen beter weten in!

Je komt niet in onze natuur voor en bent niet gemaakt voor Hollandse vrieswinters. Als koudbloedig wezen moet je je kunnen opwarmen om voedsel te kunnen verteren. Dit lukt niet goed in onze vrije natuur. Een lange doodstrijd van 5 jaar is niet ondenkbeeldig. Dus dierenleed ten top. Om jezelf genoeg op te warmen loop je naar het asfalt.

Dat warmt lekker op, maar vaak wordt je net daar doodgereden door menselijke bolides. Gelukkig heb ik je gevonden terwijl jij desolaat ronddoolt.

En nu zwem je lekker rond in het Dierenpark Born tussen je geelwang-en-de soortgenoten in een mooie plas met water, oeverbegroeiing en rust.

Decibellen en Bandana

Dan krijg ik een melding van een aanrijding met blikschade in het stadscentrum ergens op een grote parkeerplaats. Mijn collega en ik helpen de onfortuinlijke bestuurders met het invullen van hun schade formulieren. Dan valt mijn oog op een adres van een van de betrokkenen waar ik een tijdje geleden opgetreden heb. Ik vraag de vrouw van; hoe gaat het nu in de straat en is het er nu wel rustig?

Zij kijkt me aan en zegt ja dat is waar ook, u bent daar geweest en heeft de zaken daar uitstekend rechtgetrokken. Na de bemiddeling gaat ze heel blij weg en zal de aanrijdingsschade bij de verzekeringsmaatschappij melden. Ze geeft me een hand als ze vertrekt, bedankt voor alles ook namens de buurt, zijn haar laatste woorden. Ik weet nu niet meer of zij de schuldige geweest is aan de aanrijding. 

Een paar maanden eerder zijn er veel meldingen bij de politie binnengekomen over geluidsoverlast in een straat in een volksbuurt. Bewoners hebben dan al vaak de politie gebeld en steeds opnieuw is er overlast ondanks politie interventies en waarschuwingen. De meldingen zijn bekend maar alsof de duvel er mee speelt is er keer op keer niet voldoende overlast geconstateerd door de politie, dus geen bewijslast. Dan heb je steeds iets uit te leggen als politie tegen de melder mbt de onrechtvaardigheid.

Op een doordeweekse middag heb ik incidenten afhandeling. Mijn collega en ik krijgen alweer een melding van muziekoverlast afkomstig van het bekende adres uit de straat van die mevrouw van de aanrijding. We weten dan al dat in de woning iemand woont van het ruigere soort met military boots en kleding, hij draagt bovendien een bandana en blijkt de top van de pikorde te zijn die de hiërarchie in de straat bepaalt. Mensen zijn bang voor hem en uiterst geïntimideerd door zijn woorden, gestalte, uitdossing en opstelling. 

Een bandana is eigenlijk een doek voor fietsenrenners om het hoofd koel te houden en het zweet op te nemen, maar ja dat hoeft niet perse. De bijdetijdse land piraten hebben er ook vaak een volgens de laatste mode. Het geeft hen schijnbaar iets van onaantastbaarheid of iets uit de medische hoek. Deze doek houdt de hersenpan bij elkaar en geeft een kennelijke grove hiërarchische overheersing aan.

Ik vraag assistentie van een collega in een onopvallende auto. Deze keer zullen we bij strafbaarheid politioneel performen. Naar mijn mening is het hoog tijd dat de overlast ophoudt. Genoeg is genoeg.

De politie heeft natuurlijk ook haar naam hoog te houden als ordehandhaver, toch! De collega in de onopvallende auto gaat luisteren. Hij geeft even later aan ons door dat er inderdaad sprake is van overschrijding van de toegestane muzieknormen en decibellen. Voorzien van een machtiging tot binnentreden gaan we even later met een paar collega’s naar het overlast adres.

De keuken-achterdeur staat open. De binnenplaats is met een hekwerk afgezet en daar heeft een hele grote hond zijn domein. Ik maak het hek open en de bandada komt naar buiten. Ik sommeer hem om zijn hond weg te houden bij ons. De boem/boem geluiden geselen op pijnlijke aard onze trommelvliezen, keihard die muzikale escapade. Hierna praat ik hem bij over de overlast en dat de maat nu vol is en we stappen gaan ondernemen om de overlast voorgoed te doen ophouden. De bandada is overrompeld, hij brengt geen verweer noch agressie in.

Ik legitimeer mij en laat de machtiging zien. Dan lopen we de woonkamer binnen. Het mag eigenlijk geen woonkamer heten. Want het is een odeon, een muziektempel met talloze muziekversterkers, mega geluidsboxen, mengpanelen en een veelvoud aan audio apparatuur en muziekdragers.

Ik vertel de bandana dat ik alles in beslag neem ook al vanwege de langdurige muziek- en buurtoverlast. Kennelijk ben ik duidelijk geweest want de bandada geen spatjes. Het had even goed gekund dat we zouden hebben moeten vechten om te kunnen handhaven. Zijn keus om dit niet te doen is voor hem een goeie keus geweest.

Heel wat politieauto ritten later staan alle inbeslag genomen audio apparaten in het politiebureau, een hele kamer vol met dat spul. Ik maak een klein mini proces-verbaal op met een waslijst aan inbeslagneming. 

Justitie heeft later een boete opgelegd en de apparatuur verbeurd verklaard. Kwijt dus.

Op het bewust adres is de aanloop dientengevolge tanende geweest en zijn er steeds minder ruige bandana’s over de vloer gekomen. Steeds minder ronkende motoren hebben het straatbeeld in de avond- en nachtelijke uren verstoord. 

Kennelijk is er een vorm van inkomsten debet geweest aan bezoek en overlast, want huurschuld kwesties hebben kennelijk geleid tot het beëindigen van het huurcontract.

De politie, mijn collega’s en ik hebben de volksbuurt en het woongenot weer eens veiliger en aangenamer gemaakt. In de tijd dat de casus gespeeld heeft is er geen sociale media en hebben we als politie dit succes niet kunnen delen.

Zoals altijd in de goede ouwe tijden is er opgetreden en zijn er spaanders gevallen en boompjes gekraakt. Het mocht toen geen naam hebben. Nu dus wel, uit de oude doos.

Tegenwoordig is het nog steeds rustig in deze straat.

Reanimatie

De ochtenddienst incidentenafhandeling op de rustige zondagochtend heb ik samen met collega wijkagent Peter. Verder schuift student Roger aan die in het kader van zijn politie opleiding praktijkervaring moet opdoen. Tegenwoordig zijn alle incidenten afhandelingsdiensten druk, apart of gewoonweg verbijsterend van aard. Vooral als we als hulpverleners mogen/moeten aantreden.

We zijn koud in gemeld bij de OC (meldkamer) of we krijgen een prioriteit 1 melding in de buurt. Er heeft een persoon in nood diverse keren ingebeld via 112 waarna de lijn op onverklaarbare wijze verbroken wordt. Deze persoon is kennelijk in hevige nood. Onmiddellijk optreden en hulpverlening is zeer gewenst. De ambulance is al onderweg, zo geeft onze OC aan ons door.

We rijden met gepaste snelheid naar de opgegeven woning, een flatgebouw. Op het bewuste huisadres wordt na herhaald aanbellen niet gereageerd. We komen dus niet meteen binnen in de gemeenschappelijke toegangsruimte. Na even rond-gerinkeld  te hebben op de omliggende adressen wordt de gemeenschappelijke voordeur met een mechanische ja-klik geopend. Op het bewuste huisnummer doet niemand open. Op de voordeur prijkt een opvallend rode sticker m.b.t. zuurstof patiënt COPD o.i.d. Navraag bij omwonenden resulteert niet in de noodzakelijke info. De meldkamer zegt dat het bewuste huisnummer het juiste is. Verder uitstel is geen optie. Dus moet de deur eruit.

Roger neemt het voortouw en trapt met drie gerichte trappen de halve deur en het slot eruit. Paf bam en de deur bezwijkt onder zijn beenkracht. We kijken binnen de woning. Inderdaad deze staat leeg. We overleggen met OC terwijl deze op de achtergrond al druk doende is om de persoon die gebeld heeft te traceren via de zendmasten en de politieregisters. We krijgen van de OC super snel de operationele info dat ook zijn nieuwe adres vlakbij is.

Snelheid en actief handelen is nog steeds geboden. We racen naar de nieuwe locatie. Ook hier doet niemand open. De rolluiken zijn omlaag en de gordijnen gesloten. Ik loop achterom en daar staat een slaapkamerraam op de kiepstand. Dit is volgens onze interne alarmbellen de place to be. Ik duw de raam naar achteren, krak krak krak. Helaas blijft ie hangen in zijn metalen hengsels. Roger met zijn boomlange lijf plaatst een breekijzer ertussen en met een krachtige wrik- hevelbeweging knalt de ruit eruit. Peter en Roger klimmen snel naar binnen want er is iemand in doodsnood. Zij openen de voordeur waarna de ambulance collega’s en ook ik, naar binnen kunnen.

In zijn slaapkamer ligt de bewoner op de vloer naast zijn bed. De telefoon ligt op het nachtkastje. Terwijl de ambu collega’s beginnen met de reanimatie zorgen wij voor voldoende licht en verschuiven het bed om meer werkruimte te creëren. Ik ben al heel blij dat de ambu collega’s de reanimatie starten. Voor ons is dat altijd moeilijk om de simpele reden dat wij niet vaak genoeg reanimeren, behoudens de IBT herhalingslessen. De ambu heeft ook super apparatuur en de juiste know-how hiervoor. De slaapkamer lijkt in no-time omgetoverd te zijn in medisch centrum west in het klein. Met zuurstof-, uitlees- en automatisch reanimatie apparatuur wordt de slaapkamerruimte al snel heel erg klein.

Dan arriveert volgens protocol de tweede ambulance. De reanimatie apparatuur doet krachtig zijn werk op de borst van de persoon. Even later na de vastgestelde positieve reanimatie effecten wordt de persoon op een brancard getild en voor transport naar het ziekenhuis in de ambulance geschoven. Er wordt van de patiënt die nog steeds buiten bewustzijn is, van alles opgemeten en geregistreerd.

Er is dan al een hele tijd vergaan vanaf het tijdstip van melding tot het forceren van een deur en een raam op twee verschillende locaties en het starten van de daadwerkelijke reanimatie.

De persoon –zo laat de apparatuur zien- heeft weer een hartslag, de reanimatie is dus gelukt. Nazorg wordt verleend in het ziekenhuis door de zorgprofessionals. Dan verlaat de ambu-crew deze locatie en gaan wij verder met het zoeken naar familiegegevens om hen te kunnen waarschuwen.

Ook laten wij via OC de woningvereniging inschakelen in de twee verschillende woningen voor de flinke breekschade om deze zo goed als het kan voor dit moment provisorisch te herstellen in verband met dichting, afsluiting en zaakwaarneming. Dit zijn wij verplicht en doen dit als onderdeel van ons werk dan ook graag.

We telefoneren een boel, en komen gelukkig achter de nodige familie gegevens die door andere collega’s in de regio op de hoogte worden gesteld. Ik zelf bedien de sociale media en ben blij met de vele positieve reacties die ons politiewerk in collegiaal verband met de ambulance collega’s ten deel is gevallen.

We praten nog even na op het bureau met onze collega’s tot de volgende melding zich aandient waarna wij weer overgaan tot de orde van de dag. Ergens in de buurt is ingebroken en de ruiten zijn vernield. Voor de zaakwaarneming nemen wij deze melding mee. Het weer is weerbarstig van wind, regen, hagel tot sneeuw afgewisseld met een zonnestraaltje. Veel mensen op de fiets zij als het ware overvallen door het humeurige weer en worden nat en verkleumd. De gure wind föhnt hen droog, terwijl zij hun route voortzetten met bedenkelijke stormachtige gezichten. Zij hebben gelukkig alleen maar last van het weer.

Na de dienst praten we nog even met Roger over zijn aanpak en betrokkenheid. Peter en ik hebben geen seconde het idee gehad dat Roger een politiestudent is. Hij heeft zich volwaardig aan zijn taak gekweten. Hij mag vaker met ons op dienst want hij is uit het goede politiehout gesneden.

Over het wel en wee van het slachtoffer doen wij geen uitspraken vanwege de privacy. Weet echter dat het leven soms aan een zijden draadje hangt. Als je geluk hebt aan een dun sterk blauw draadje, “the thin blue line”.

Mooi dat we hebben kunnen helpen.

Net uit de gevangenis

Net uit het gevang, niets bijgeleerd en ook nog verzet plegen tegen politie die noodgedwongen de nekklem toepast,

Op een mooie doordeweekse middag in hartje zomer rij ik met een nieuwe collega door ons bewakingsgebied en op dat moment rustig en relaxed in de periferie van het stadcentrum. Ik laat hem de vele attracties in woord, beeldspraak, locaties, personages en dorpsfiguren, zien.

Bovendien is het lekker terrasweer weer. We dragen nog het oude politie-uniform, de portierraampjes van de dienstauto staan geopend.

We hebben geen duidelijk plan alleen maar het gebied exploreren en een ongecompliceerd dienstuurtje kloppen. Dat maak ik niet vaak mee. Mocht de nood aan de man of vrouw komen dan zullen we helpen waar we kunnen. Door onze betrokkenheid moeten we even later behoorlijk aan de bak.

We draaien bij de verkeerslichten het stadscentrum in en om de hoek komen op de stoep diverse mensen in onze richting gelopen. Ik krijg een vreemd gevoel want hier klopt iets niet. De mensen kijken alsof ze nog nooit een politieauto gezien hebben, totally flabbergasted, zo lijkt het te zijn. Ze wenken ons. Ik draai naar een van hen toe. Ze zijn zojuist gepasseerd door een drugs-dronken klerenkast figuur. Die heeft staan schreeuwen, dreigen en lamenteren. Wie weet wat hij nog meer heeft uitgevreten of nog uit vreten zal wanneer hem geen halt toegeroepen wordt. Zulk werk moet de politie opknappen. Nu we er toch zijn. we zetten ons beste beentje voor.

De mensen zijn geschrokken en geïntimideerd geraakt door deze woeste wilde bol. Ik vraag hen of ze gewond zijn –gelukkig niet- en waar dit markante figuur naar toe is gelopen.

Hij is de hoek omgelopen hoor ik hen zeggen, op dezelfde plaats waar wij zojuist indraaiden met onze squad-car. Hij kan niet ver weg zijn. Ik beloof de geschrokken mensen om meteen een onderzoek in te stellen om erger te voorkomen. Wij houden woord. Ik draai de hoek weer terug om en rij naar een gebouw met een groot donker portiek.

Dit portiek geeft toegang tot meerdere louche armetierige appartementen. De locatie is een hotspot voor politie. Ik ben er al vaak geweest om de rust en orde terug te brengen in dit afvoerputje van de maatschappij. Ook nu weer. Want mijn collega en ik zien een figuur model kleerkast die volledig voldoet aan het opgegeven signalement, in dit portiek staan.

We weten niets van hem en hebben de meldkamer nog niet geïnformeerd. Nonchalant ogend maar tot in onze tenen gespannen op wat eventueel op ons pad zou kunnen komen, stappen we meteen uit en lopen naar hem toe. We hebben nog geen plan van optreden gemaakt, behoudens uiterste voorzichtigheid te betrachten.

De kleerkast wenst geen politievragen te beantwoorden. Hij zweet als een otter, kijkt wild uit zijn rode ooghoeken en lijkt totaal ontoerekeningsvatbaar en agressief. Een storm in een glas water of een broeiende vulkaan zal even later blijken. We kennen hem niet en hij weigert ons zijn naam of adres op te geven. Niets met deze explosieve situatie en dit personage doen, is vragen om verdere problemen in het publieke domein. Dus politioneel optreden is snel geboden.

Plots loopt de persoon weg van ons, dus niet. We volgen hem op de voet. Later zal blijken waarom hij probeert om bij ons weg te komen.

In de volksmond zou je hem als dronken kunnen betitelen. Echter er zit meer in het vat, wellicht een explosieve mix van drugs drank en wat nog meer. Zijn lichaamssappen zullen na het verlaten van zijn lichaam ongetwijfeld groen gras laten verdorren als oorlogs napalm.

Hij is niet voor rede vatbaar. Dan kom ik bedeesd in actie. Ik pak hem bij zijn rechter onderarm beet. Zijn bovenarm is te dik en gespierd. Hij begint te trekken in een tegenovergestelde richting op een erg agressieve wijze, helaas maar het is nu eenmaal zo. Hij begint de dans maar ontspringt hem natuurlijk niet als het aan ons ligt. Ik verander mijn houding en positie ten opzichte van hem. Ik trek hem naar voren in mijn richting uit balans van zijn eigen voetstuk af. Het lukt wonderbaarlijk snel en simpel.

De wet van Newton leert ons dat een lichaam in beweging wil blijven bewegen. Ik maak gebruik van deze wetenschap en tordeer zijn bovenlichaam als een opgerolde wokkel. Waarbij ik met mijn rechterarm zijn rechterarm in bedwang houdt en mijn linkerarm om zijn nek plaats. Een innige verstikkende judodans zou je deze actie kunnen noemen.

Dan breng ik hem verder in onbalans achterwaarts en ga met hem gecontroleerd naar de grond. Ik zie dat hij omvalt en daarbij op zijn vrije arm steunt. Ik zit in een comfortabele positie en dwing hem steeds verder naar achteren in een voor hem ongemakkelijke zitpositie. Hij kan geen kant meer op. Kat in het bakkie! Zijn verzet wil hij nog steeds niet staken. Ik pas steeds meer gedoseerde druk toe, gedecideerd en gecontroleerd. Hij wordt rustig zijn weerstand ebt weg, idem als de lucht uit een lekke fietsenband. Hij wordt vervolgens weerloos en slap als was in mijn handen, in een roes komt hij te verkeren, nagenoeg buiten bewustzijn. Ik laat hem terug bij kennis komen en pareer tegelijkertijd een hatelijke woordenstroom van een uitbaatster van een nabij gelegen winkel.

Ik leg haar niets uit. Ik zeg alleen tegen haar van; bemoei je er niet mee en verdwijn. Ik wil geen passanten erbij hebben. Mijn collega en ik hebben namelijk het overzicht en treden resoluut op. Voor je het weet heb je mensen met camera’s en amigo’s van de kleerkast erbij. Dat kunnen we niet hebben op deze hotspot. Hij wordt snel geboeid en in de politieauto gezet.

Overwonnen als hij is en bijkomende uit zijn roes geeft de kleerkast even later in de politieauto zijn naam en zo op. waarom niet meteen zo! We verifiëren bij de meldkamer of hij iets op zijn kerfstok heeft staan. Dat moet haast wel zo memoreert ons politiebloed met ons mee.

Na heen en weer gebeld te hebben blijkt dat hij net uit de gevangenis is gekomen! En hij moet resoluut terug want hij is niet teruggekeerd na verleend verlof. Hij staat bekend als geweldpleger en wegens geweld buiten en binnen de gevangenis is hij veroordeeld. Bovendien heeft hij zich zijn positie binnen de gevangenis met woord en daad verworven. Een Ontouchable binnen het gevang. Maar niet vandaag en niet nu in het publieke domein. No way!

Er is op dit moment niets op tegen om hem terug te brengen op verzoek van de bewaarders die de politie al hebben geïnformeerd. Deze info weten wij op dat moment nog niet. Er zijn geen aangiften tegen hem bekend. Alleen het robbertje vechten met de politie staat nu vers op zijn palmares. Maar och, als hij terug in het gevang is dan is de maatschappij en het publieke domein weer een stukje veiliger gemaakt. Dus zo gezegd en zo gedaan.

Bij de gevangenis worden we opgewacht door 6 bewaarders. De bewaarders delen ons nog mede dat hij geen gemakkelijk personage is om zonder handschoenen en super voorzichtig te bejegenen. Tja, dat nemen we graag aan. Hij is in de boeien en de bewaarders vragen of wij willen meelopen naar de isoleercellen. Geen probleem. In de cel maak ik zijn boeien los en even later nemen we afscheid en vertrekken.

Het uurtje gebied verkennen buiten, heeft iets langer geduurd door het oponthoud en confrontatie met deze penitentiaire gast.

Ik had het nog over de inwendige gebruikers-mix van de kleerkast. Blijkt dat hij drank heeft gekocht en in de coffee shop in de buurt alles naar binnen heeft gerookt en gezopen wat in zijn onmiddellijk bereik is geweest. Dan slaan inderdaad alle stoppen door bij dit vernietigingscommando, verstopt in een en dezelfde persoon.

Onze actie op straat heeft slechts zeer kort geduurd. Alles is ons gelukt zonder kleerscheuren op te lopen. Weet echter dat het bestrijden van onrecht en de maatschappij veiliger maken niet altijd van een leien dakje gaat.

Doorzettingsvermogen en de betrokkenheid om de maatschappij veiliger te maken zijn onmisbare ingrediënten in dit geheel. Oh ja ook nog een portie geluk mag zeer zeker niet vergeten worden.

Ik ben nooit meer te weten gekomen of de melders die plots een politiekoppel gezien hebben en de melding doorgegeven hebben, achteraf te weten zijn gekomen of hun melding succes heeft opgeleverd. Maar de maatschappij is bijna onopgemerkt weer een beetje veiliger gemaakt.