Mobiel banditisme

Afgelopen zaterdag heb ik ochtenddienst en kom ik om 06.30 uur in dienst om mijn collega’s op tijd af te lossen. Het bureau lijkt op een uitgestorven boel. Alleen Richard, de nacht coördinator van het bureau is aanwezig de rest is nog bezig. Ik hoor van hem dat de operationeel coördinator Jos, net naar huis na een marathondienst van 20 uur onafgebroken politiewerk. Ik gun het hem. Het is niet anders. 

Een schietpartij in de OMG is er debet aan. Collega’s zijn onderwijl nog bezig met gerelateerde werkzaamheden. Ik heb deze ochtend dienst met collega Ron. Ik ben benieuwd want de afgelopen nacht heeft een ware wissel getrokken op onze beschikbaarheid en dienstbaarheid. 

Ondanks CAOPOLITIE2015 rent iedereen in ons district de benen onder zijn kont uit. Ik hoef niemand af te lossen. Iedereen is nog buiten op straat bezig met de afhandeling van talloze zaken.

2 collega’s zitten nog in Maastricht met iemand die kennelijk heeft ingebroken en nog inbrekerswerktuigen onder zich heeft. De eigenaar van Q-Park kan niet komen vaststellen of inderdaad sprake is van inbraak in hun domein. 

Jeetje, hebben we een boef en kan er geen aangifte gedaan worden tegen hem.  Ik stel samen met Ron een buurtonderzoek in op het station maar een mogelijke plek van inbraak is onaangeroerd gebleven. Q-park heeft geen tijd, dus gaat de boef in vrijheid. Spijtig maar het is niet anders.

Het is druk op deze zaterdagmorgen. Ron en ik rijden naar een woning waar het inbraakalarm is overgegaan en de boeven nog binnen zitten. Blijkt dat de sleutelhouder de code voor afmelden nodeloos alarm niet weet. We regelen nog iets voor haar en gaan weer verder op onze politionele route.

Met spoed rijden we naar Born i.v.m. een hulpeloze gewonde oudere bewoner in zijn woning. Ron slaat de ruit in en kruipt naar binnen. De gewonde en gevallen bewoner kan geholpen worden door de aanwezige Orbis thuishulp. De ambulance wordt voor hem gebeld want mogelijk heeft hij een herseninfarct. Hij praat gelukkig nog wel maar wel op een onsamenhangende wijze. We regelen noodglasvoorziening en gaan weer op weg naar de volgende melding.

Krijgen we een melding van een inbraak in een naburige gemeente. Blijkt daar dat men met grof breekwerk de toegang heeft geforceerd in een gemeenschappelijke ruimte van een bejaardenvoorziening. De boel is danig overhoop gehaald. De aangifte wordt opgenomen. Ik regel de komst van de forensische opsporing voor onderzoek. We gaan weer verder want het is en blijft druk.

Krijgen we een melding van huiselijk geweld in een andere gemeentedeel. Ter plaatse blijkt dat hier sprake is van liefde met gevoel. De dame is alleen aanwezig in haar woning en de liefde van haar leven is ertussenuit geknepen. De vrouw is gelukkig niet lichamelijk beschadigd. Ze wil verder niets vertellen of aangeven. In haar super onordelijke woning is niemand anders meer aanwezig. Hoe kunnen sommige mensen leven vraag ik mij wel eens af. 

We melden ons weer beschikbaar bij de meldkamer en vragen om een lunchbreak. Dat is ons niet gegund.

De meldkamer stuurt ons aan naar het stadscentrum i.v.m. met Oost-Europeanen die vermoedelijk kleding diefstallen plegen met 3 tot 4 personen.

We rijden naar de opgegeven locatie waar een auto met Duits kenteken verdacht geparkeerd staat. Vlakbij zien we een verdacht persoon op een bankje zitten. We rijden toch door en praten kort met een getuige. We blokkeren de buitenlandse auto door ons politie dienstvoertuig direct ervoor te parkeren en diens weg volledig te blokkeren. We lopen meteen terug naar het bankje met die rare snuiter. Hij is verdwenen. 

We vragen een passerend meisje of zij hem gezien heeft. Ik omschrijf haar zijn signalement. Zij deelt mij mede dat de man haar inderdaad gepasseerd is en wijst ons de weg.

Even later hebben we hem in zicht. Op dat moment loopt hij samen met een andere Oost Europeaan.

We controleren hen beiden. Allebei zijn zij afkomstig uit Roemenië. Ze weten van niets en komen van nergens, noch kennen ze elkaar! Ze spreken een beetje Engelse fantasie taal. Ik controleer via mijn blackberry beide personen. Ze zijn bekend bij de politie i.v.m. kledingdiefstallen. Ook de auto is gekend in onze systemen.

Ron en ik lopen op afspraak terug met een van deze personen. Vlakbij de auto gearriveerd komt een derde persoon met een Oost Europees uiterlijk onze kant uitgelopen met een grote plastic tas in zijn handen. Hij passeert ons zonder ons aan te kijken noch enige gelaatsuitdrukking ten toon te spreiden. 

Doorgewinterde gasten blijken het te zijn. Wij weten wel beter. Nu nog onderzoeken en bewijzen.

Ik houd de derde persoon staande en kijk in zijn openstaande geprepareerde tas. Veel beige/bruine broeken met prijskaartjes en magneetstrippen zitten hierin. Ik houd deze derde persoon aan als verdachte. 

Ron op zijn beurt houdt de tweede persoon die met ons meeloopt, aan. Ik geef portofonisch bericht aan Koen door om ook de eerste persoon aan te houden. Allen i.v.m. diefstal van kleding in vereniging dan wel betrokkenheid daartoe. Oftewel mobiel banditisme wat een hot item is in Limburg. 

De verdachte auto wordt eveneens in beslag genomen.

Gelukkig kan ik rekenen op collegialiteit. Collega’s Lucas en Karien komen met een arrestantenbus naar ons toe. Collega Jack komt helpen om de in beslag genomen auto naar de gewaarschuwde berger te gaan transporteren.

Jeroen aan het bureau doet als hulpofficier van justitie de voorgeleidingen van deze personen met behulp van een tolk in het kader van strafvordering. Dan helpen collega’s Marc en Ruud om de verdachten over te brengen naar Maastricht naar het arrestantencomplex.

Ik blijf aan het bureau om de aanhoudingen en de bevindingen in proces-verbaal vorm gestalte te gaan geven. Collega’s Jules en Huub helpen ons met de inbeslagnemingen van kleding, telefoons en andere zaken voor het strafvorderlijke vervolg. 

Kortom we zijn uiterst collegiaal en druk doende om bewijzen te ordenen en op fijn motorisch wijze de heli-viewende spin in het strafvordering web te zijn. Collega Huub coördineert de BT opsporing op voortreffelijke wijze.

De verdachten worden in verzekering gesteld en overleg met de officieren van justitie over de voorgeleidingen wordt opgenomen door Huub en zijn team BT Opsporing.

De day after is Koen druk bezig met camerabeelden op te vragen in het stadscentrum en hij haakt in op zichtbare betrekkingen van de vermeende boeven in onderlinge samenwerking. Mooi om e.e.a. op beeld te mogen aanschouwen als bewijs indicatie.

Collega’s Lou en Jolanda gaan naar een winkelketen om daar de kledingdiefstallen te onderzoeken. Daar gaat veel tijd in zitten maar ook dat lukt wonderbaarlijk.

Ik heb overleg met Huub over onze bevindingen en werkwijzen vanaf minuut 1. We leggen alles minutieus vast en vertrouwen al ons speurwerk en bevindingen geduldig aan het computerpapier toe. 

We hopen dat de drie verdachten i.v.m. mobiel banditisme en herhaling vast blijven zitten tot aan de terechtzitting. Waar een wil is, is hopelijk een justitiële mogelijkheid.

In totaal hebben we contact met 5 zaakofficieren van justitie. De wil is er om als testcase m.b.t. mobiel banditisme de verdachten te houden tot aan de terechtzitting. Dit voornemen hangt echter aan een zeer dunne draad.

Ik heb nog veelvuldig contact met de politionele participanten en ik ben enorm trots. Ik heb er hard aan getrokken samen met mijn collega’s in het blauwe veld en wij zijn voor 100% ondersteund en super geholpen door onze collega’s van BT opsporing. Iedereen gaat voor het resultaat.

De volgende dagen heb ik andere diensten, het blijft ontzettend druk in ons district Sittard. Er is weinig tijd om rustig lucht te halen. We moeten vol aan de bak. Of dat iets met het voorjaar te maken zou kunnen hebben? U mag het zeggen.

De aanhouding van de drie verdachten is begonnen op zaterdag. 

Afgelopen dinsdag heb ik dienst met collega Henny in de incidentenafhandeling. We houden een super vervelende irriterende en stinkende zwerver aan. Deze is al dagenlang Geleen aan het onveilig maken. Veel politie interventies zijn er al geweest om hem op het juiste pad te bewegen. Nu is de maat vol. Henny en ik houden hem aan in ladderzatte toestand.

We plaatsen hem in ons dienstvoertuig. De stank is bijna niet te volharden maar wat moet dat moet. 

De raampjes geopend, rijden we naar Maastricht de place to be voor zijn voorgeleiding. Zat als hij is wil niemand hem houden ook in het cellencomplex staat er een big NO voor zijn persoon.

Na zijn voorgeleiding wordt hij in Maastricht in vrijheid gesteld. Jammer de mensen hebben ons kordaat zien optreden en hopen van hem verlost te zijn. Helaas onze instrumenten zijn niet toereikend om onwelwillende personen op te sluiten. Hij zal snel zijn weg retour vinden en weer voor overlast komen zorgen, daar waar hij zich thuis voelt.

Waarom vertel ik dit laatste? Namelijk gearriveerd in het cellencomplex in Maastricht zie ik BT Opsporing coördinator Huub met de drie Roemenen lopen. Zij zijn net in vrijheid gesteld. Huub roept naar mij van; Han ik moet je zo meteen effe spreken.

Huub stelt de Roemenen in vrijheid en komt mij daarna netjes op de hoogte stellen.  Huub vindt het ook jammer dat zij niet gehouden zijn maar het is niet anders. De Roemenen hebben nu een dagvaarding op zak en moeten zicht t.z.t. melden voor hun terechtzitting. 

Wishfull thinking, het zou zomaar kunnen. In ieder geval heeft de politie blauw en de afdeling BT Opsporing super samen gewerkt. 

Dat alleen is het mij waard om positief te blijven ongeacht de rechterlijke uitspraak.

Samen sterk. Waakzaam en Dienstbaar voor de samenleving, dit ondanks de CAO2015 perikelen, 

Politie humor

mijn dochter Lauren

Catwalk of SpecSavers!

Ik zit geregeld op de fiets op weg naar mijn werk of privé-sportief bezig. Deze keer een ietwat luchtig komisch verhaal. 

Voor een politie-werkoverleg moet ik naar een locatie in het naburige Geleen. Dus stap ik op mijn stalen ros en fiets erheen. 

Het is een mooie zonnige dag. De vogels sjilpen en sommigen onder hen  kwetteren ongevraagd door deze aria's, heen. Geen aandacht voor hun eigen cultuur. De grootste kwakers zijn bezig met hun kasteel en het aanlokken van vrouwelijk schoon. Dat gebeurt nu eenmaal ieder voorjaar. 

De laatste tijd als ik onderweg ben dan verwonder ik me regelmatig over de inname van de hele weg door automobilisten.

Ik rij regelmatig op de rijbaan. Tegenwoordig staan ook veel auto’s langs de rijbaan geparkeerd. Garages bij woningen zijn vaker depots van binnenhuis architectverzamelingen en dan waar ze oorspronkelijk voor bedoeld zijn, de heilige koe. Als fietser heb ik niet erg veel plaats nodig. Ik krijg wel geregeld een benauwd gevoel als ik weer eens in de goot gedwongen wordt. Hoe dit komt?  Ik maar ook andere fietsers vallen eenvoudig niet meer op in het verkeer, behalve dan de categorie thrillseekers die overal de verkeersregels aan hun laars lappen. Ook fietsers kunnen er iets van en vinden hun Waterloo wel of net niet. Ik kom hier zo meteen op terug.

Daar waar auto’s geparkeerd staan op de weg murwt zich heel vaak uit tegenovergestelde rijrichting nog een auto door op het voor mij bedoelde stukje weg. Ik rem dan af en wijk snel uit want ik wil niet onder een auto terecht komen. Tijdens mijn regelmatige uitwijkpogingen kijk ik de opponent bestuurder vaak in zijn niets vermoedende uitgestreken gezicht, aan. 

Het frappante in het gelaat van deze tegenligger is dat men mij überhaupt niet opmerkt. Ik ben nog minder dan een waas voor hun ogen, een onzichtbare vlek. Ik vraag mij af hoe dit dan komt? Ik ben niet de smalste. Ik draag opvallende kleding die pijn moet doen aan de ogen van de opponent, maar dan toch door blijven drammen. Jeetje, dat gebeurt mij steeds vaker. Zou het dan toch aan mij liggen?

Dan denk ik aan adequate oplossingen. Spec Savers of een of andere brilgigant in relatie tot verplichte ogen keuringen bij verkeerszondaars in spe. Bij jongeren zowel als bij ouderen.

Enfin in de late middag na het overleg, fiets ik met frisse moed huiswaarts. Ik snij wat grote doorgaande wegen af wel volgens de verkeersregels, het voordeel als je per fiets het asfalt trotseert. Daardoor kom ik op plaatsen en afkortingen waar je met de auto niet – legaal - kunt manoeuvreren. In Sittard nabij het centrum overkomt me opeens een ongebruikelijk komisch voorval.

Ik kan de kwestie in eerste instantie net niet aanstippen maar mijn zesde zintuig wel degelijk.

Terwijl ik daar fiets op een stuk rechte weg op rijbaan zijn er aan de rechtse kant tal van auto’s geparkeerd met daarnaast een breed uitgemeten trottoir, een ware voet-oase.

Een stuk voor mij fietst een oudere man in dezelfde richting als waarin ik mij voortbeweeg. Deze man passeert aan zijn rechterzijde vele geparkeerde auto’s die ik een paar tellen later ook zal passeren. Ik op mijn beurt wil hem inhalen want zijn snelheid is niet gelijk aan de mijne. 

Leuk om te vermelden is dat die man een bepaalde tred pedaleert, een labiele komische fiets mimiek. 

Deze malle voortbeweging op een fiets laat mij in gedachten stilletjes glimlachen. Ik heb hem door mijn alertheid goed in de smiezen.  Op het moment dat ik schuin achter die man op zijn fiets passeer, kan ik ongezien en ongestraft in het verlengde van zijn blik mee gluren of -turen. 

Ik zie een mooi betoverend tafereel in het blikveld voor hem waardoor hij als het ware gevangen is in een alles verzengende amoureuze focus. Op de voet- oase naderen twee voetgangers hand in hand. Eentje van hen is van het mannelijke geslacht. 

Maar die 2e voetganger maakt van mijn voorganger een spreekwoordelijke zwalkende fietsdweil.

Mijn innerlijke alarmbellen beginnen steeds harder te rinkelen op het moment dat ik naast hem fiets. Als aangeschoten wild rijdt hij volledig uit zijn spoor en komt van rechts naar links op mij af geslalomd. 

Hij is als verlamd, perplex, gebiologeerd, gevangen, in trance of wat dan ook door die tweede voetganger. Maar ik heb gelukkig het overzicht, de heliview en ik kan zijn gedachten hier en nu raden.

Die tweede voetganger dan. Het is een zij en naast haar onbeduidende mannelijke gezel valt haar beauty des te meer op. Zij loopt niet maar zij cat-walkt. Zij heeft een streepjes motief bovenstuk aan met lichte en blauwe afgewisselde mediterrane tinten. Haar torso wiegt mooi mee in de tred van haar catwalk.

Zij heeft ideale lichaamsmaten, een waar zandloper model met mooie slanke gebruinde benen op hoge hakken, welke haar benen behoorlijk mooi en sportief accentueren. Zij draagt een mooie zomerhoed en haar ogen zijn verborgen achter een classy zonnebril. Onder haar hoed komt tevoorschijn een modieus lang kapsel dat alweer mee wiegt in haar geoliede tred.

Door deze ietwat eufemistische omschrijving – daar heeft u ten slotte recht op als lezer – van deze mooie slanke blonde deerne is de adem van de zwalker ongetwijfeld gestokt en zijn zijn zinnen beneveld. Althans minimaal zijn tegenwoordigheid van geest, fiets souplesse en plaats op de weg!

Terwijl mijn innerlijke alarmbellen rinkelen wijk ook ik automatisch naar links uit. Ik mompel hem zachtjes toe van; Nou nou, gaat het nog, maar dan in Limburgs Sittards dialect. Ik wil hem niet abrupt uit zijn trance of zo, doen ontwaken of laten schrikken. Voorzichtigheid is derhalve geboden want het is uitkijken geblazen voor deze dagdromer op zijn fiets. Een paniek reactie op het harde asfalt is niet uit te sluiten.

Ik denk achteraf, dat ik met mijn ontwijkingsmanoeuvre de verkeersveiligheid uit de penarie heb gered. Tja, politieman ben je 24/7 dienstbaar voor de maatschappij, toch!

Met 24/7 bedoel ik niet 24 juli, dat mag duidelijk zijn.

Ik kijk nog een keer om, maar de man fietst weer gewoontjes verder aan de veilige zijde van de weg. Zal hij zich nu betrapt voelen in zijn gedachtegang of dagdroomt hij nog steeds?

Een ongeluk zit als altijd in een klein hoekje, nietwaar! Het wordt hopelijk weer een mooie zomer voor ons allemaal,

Bloed moet!

Bloed moet, pijn is fijn en jeuk is leuk. Dat zijn de terminologieën die ik voor het eerst gehoord heb tijdens mijn ME mobiele eenheid opleiding in januari 1979. LOL.

Van de week heb ik een geplande wijkdienst samen met collega Henny. Samen zullen we de straten in ons werkgebied veilig proberen te maken. Meestal gebeurt er iets aparts als we samen op dienst zijn.

Onze arbeidsvitaminen zijn plezier maken als het kan en serieus zijn als het gepast is en moet, met respect naar alles en iedereen toe.

Mijn vorige dienst is er een geweest van langdurige administratieve bezigheid en ik heb deze dag heel veel zin om de straat op te gaan.

Henny heeft alvast een surveillance auto geregeld. Dat is altijd een sinecure wegens chronisch tekort aan dienstvervoermiddelen. De portofoons liggen al op tafel naast de cmpjtr evenals de nieuwe veiligheidsvesten. Onze teamchef Jeroen is opco, d.w.z. operationeel coördinator.

De surveillances zijn buiten en Henny en ik staan zo ongeveer op het punt om ons in te melden bij de meldkamer OC d.w.z. operationeel centrum, voor politionele aansturing.

Dan komt er plots een prioriteit 1 melding van een steekpartij in onze gemeente waarbij een slachtoffer hevig bloedend op straat loopt. Jeroen vraagt of we willen participeren. Uiteraard willen we dat. De veiligheidsvesten aantrekken en tegelijkertijd lopen naar de surveillanceauto nemen we mijn wijkagent roepnummer 33.69. Ik word vaak in de Franse taal herinnerd aan mijn roepnummer, komisch toch!

Jeroen is al onderweg, Henny en ik hebben ons intussen kunnen inmelden tussen de portofonische kakofonieën door en we zijn gekoppeld aan dit incident zoals dat heet. Ook een collega is vanuit Geleen in een onopvallende auto met de voet stevig op het gaspedaal als een pijl uit de boog, onderweg.

In totaal met drie voertuigen onderweg om te helpen, dienstbaar en waakzaam te zijn zoals op de striping van onze opvallende auto’s te lezen valt.

We zijn in no time op de aangegeven locatie na het negeren van de normale geldende verkeersregels. In noodsituaties zoals deze mag de politie de verkeersregels overtreden met inachtneming van de nodige voorzichtigheid. Dan zijn we de uitzondering op de regel. De andere twee politieauto’s zijn al gearriveerd.

Bij hen staat een enigszins aangeslagen en verwarde man met een hevig bloedende hoofdwond. Haren, gezicht, kleding, trottoirtegels zijn ruimschoots voorzien van hevige porties druppelend en spattend bloed. Jeetje wat een bloedbad. De ernst is niet in te schatten. Het slachtoffer is gelukkig wel aanspreekbaar.

Het zou zomaar kunnen dat de noodprocessen van zijn lichaam in uiterste mate van paraatheid zijn gebracht en dat zijn gevoel tijdelijk uitgeschakeld is. Of andere middelen - die pijn en emotie teniet doen - zijn mogelijk nog gebruikt. 

De dader is woonachtig in het pand waar het slachtoffer op de stoep hevig staat te bloeden. Een volledig door bloed doordrenkte handdoek tegen zijn hoofdwond geeft de impact aan.

De dader zou nog thuis zijn. Henny trapt met enkele ferm gerichte passen de voordeur van diens woning in. De dader is niet thuis. Geen aanhouding tot dusver. Een aanwonende buurman heeft gezien dat de bewoner achterlangs is weggerend na het klimmen over de hoge gemetselde tuinmuur.

Het pand en de plaats van delict worden met politielint –do not cross- afgezet. De ambulance komt ter plekke en neemt het slachtoffer van ons over. Het slachtoffer stapt in. Ik besluit om snel zijn persoonsgegevens te noteren. Vaak kan dat niet en dan is de ambulance onderweg naar het ziekenhuis en weten wij niet met wie we te maken hebben. Ik krijg nu nog de kans om zijn persoonsgegevens te noteren.

Dan wordt er op zijn telefoon gsm ingebeld. Het slachtoffer zegt tegen me van; dit is de dader die me nu opbelt. Ik krijg de telefoon op mijn verzoek in mijn handen gedrukt. Dan vertel ik de inbeller wat er gebeurd is en dat we hem met spoed moeten spreken. Hij wil niet vertellen waar hij is, wel in de buurt zo geeft hij mij door als een hint in de juiste directie.

Ik weet niet waar hij is maar ik zeg dat ik alleen op hem toegelopen kom. Ik deel terloops e.e.a. mede aan mijn collega’s. Ze zijn te druk bezig signalement, dader kenmerken en opsporingsinformatie te verzamelen. Ze hebben me niet gehoord - blijkt achteraf-. Ik loop de hoek om naar het aanpalende winkelcentrum. Ondertussen blijf ik met hem in gesprek. Ik geef ik mijn ogen goed de kost. Ik zie dan dat op ongeveer 150 meter afstand van mij dat, iemand met zijn gsm in zijn hand in de stereotiepe telefoonhouding staan, druk gesticulerend met zijn handen en hoofd. Zou toeval dan toch bestaan of is dit per ongeluk intuïtief handelen?

Hij heeft mij nog niet gezien. Grote kans dat dit de dader is. Ik neem de proef op de som en zeg dat hij naar rechts moet kijken dan kan hij me zien. Meteen hierop draait die persoon in mijn blikveld en kijkt in mijn richting. Ik denk bij mezelf dat zal wel rennen worden.

Gelukkig ben ik net als een diesel, niet gauw moe. Ik wenk naar hem. Vervolgens loopt hij meteen op mij toe en begint druk te praten over wat heeft plaatsgevonden. Hij geeft toe de persoon X.X te zijn, waarvan de naam reeds door de meldkamer bekend is gemaakt en tevens de bewoner van de woning met de nu ingetrapte voordeur.

Ik zeg tegen hem dat wij alles gaan uitzoeken volgens de regels en dat hij voor verdere onderzoek nu is aangehouden. Ik boei hem voor hij boe of bah kan zeggen af en controleer zijn bewegingen tot in de kern. Voorzichtigheid is geboden gezien wat hij zonet heeft aangericht, maar ik ben snel. Hij verzet zich niet. Zijn hoofd zit in een chaos theorie zonder uitweg.

Ik loop met hem terug naar de plaats van het delict maar kan slechts met de grootste moeite tussen de meldkamer en de surveillances komen. Zij zijn druk bezig met het verspreiden van adequate opsporingsinformatie, het signalement en zo verder.

Even later meld ik portofonisch dat de verdachte is aangehouden en dat ik elk moment in hun blikveld zal komen met de aangehouden verdachte. Ik word zeer verbaasd aangekeken, dat mag duidelijk zijn. Gelukkig is ons door de aanhouding nu veel kostbare tijd en opsporingsmoeite bespaard gebleven.

Er wordt een veiligheidsfouillering toegepast en Henny en ik brengen de verdachte over naar het cellencomplex voor zijn voorgeleiding. De andere collega’s houden de plaats van het delict clean, noteren ter plaatse getuigen verklaringen en de ontboden forensische opsporing doet sporen onderzoek. Ook de kapotte voordeur wordt gerepareerd.

Achteraf is gebleken via de sociale media dat veel mensen zijn geschrokken van het schrikbeeld van

een hevig bloedende man op straat.

De tactische recherche doet het verdere opsporingsonderzoek. Mijn collega’s en ik moeten onze bevindingen op papier gaan zetten inclusief een proces-verbaal van een enigszins aparte snelle aanhouding.

Het slachtoffer blijkt niet ernstig gewond te zijn, maar dit had zomaar gekund. In en rondom ons hoofd zitten kleinere- en grotere aderen die ons bloed transporteren. Laat nou net een grote ader zijn geraakt met een scherp voorwerp, een mes, waardoor het bloed massaal uit de aderen naar alle richtingen weggespoten is.

Achteraf, na de diverse verhoren blijkt dat de twee vrienden tegen wil en dank van elkaar drugs hebben gebruikt en lange tijd niet hebben geslapen, waardoor een agressief duiveltje is gewekt dat mordicus tekeer gegaan is.

Gehaktdag

Al vele Jaren ben ik deze casus vergeten, tot voor kort. Oorzaak? mogelijk een deja-vu. Ik heb dat vaker. Waarom, weet ik niet. 

Ik zie soms in de tegenwoordigheid overeenkomsten met mijn eerdere ervaringen.

Lang geleden krijg ik met mijn maat een melding van Maastricht, destijds de politiemeldkamer in mijn rijkspolitietijd. Er zit een gewonde man tussen de gewassen ergens in mijn bewakingsgebied. 

De ambulance is al onderweg om hulp te verlenen. Ik weet niet waar ik aan toe ben. Maar zoals altijd ga ik met gezond boerenverstand op weg naar de opgegeven locatie om te helpen waar ik kan.

Mijn maat en ik zijn als eerste ter plekke. Na kort onderzoek treffen we tussen het wiegende graan, aangedreven door een weldadige bries van wind, een jongeman aan. Het is nota bene een mooie zomerse dag met een aangename temperatuur. Wat wil je nog meer. Het meldingenpatroon is tot dan toe rustig geweest. Mensen zijn zwemmen, fietsen of recreëren op ander kwalitatieve wijze.

We zien de jongeman rustig zitten alsof hij volledig een is met de natuur rondom hem. Hij heeft niet om aandacht gevraagd want hij zit een stukje van de openbare weg af. Hij heeft zijn eigenste ding gedaan en wil niet opvallen. Totdat natuurlijk de melder langskomt en politie en ambulance alarmeert. Het lijkt erop dat hij bewust op deze plek zit in afwachting wat er verder gaat komen en als er niets of niemand zijn richting uitkomt, dan is dit voor hem ook oké.

Dichterbij gekomen zien we dat de jongeman in een gemakkelijke positie zit. Hij heeft een T-shirt aan en draagt een lange broek. Dan komen we tot een zichtbare horror ontdekking. Zijn handen zijn ongeschonden maar er druppelt een doorzichtig bloedplasma uit zijn onderarmen. Deze in ogenschouw genomen weet ik eigenlijk niet precies wat er in mijn blikveld voorgeschoteld is.

Mijn omschrijving van wat mijn netvlies te verwerken krijgt is als een eufemisme te betitelen, zo erg is dit. Bijna, niet te omschrijven. Zijn beide onderarmen zijn zwaar gehavend met kapot glas. Dit glas heeft diepe sporen getrokken in zijn vlees dat grauw, blauw, bleek en totaal doorgesneden is. Zijn onderarmen zijn net als draadjesvlees. Eerder reeds is de jongeman behandeld voor zijn wonden en hebben dokters verwoede pogingen gedaan om zijn onderarmen te redden voor een nog ernstiger handicap –amputatie- en hebben met veel draad de wonden aaneen gehecht.

Zijn vlees bloed bijna niet meer. Teveel aderen zijn kapot getrokken met diep penetrerend scherp glas. Het doorzichtige vocht dat van zijn armen op de grond druppelt vormt twee kleine donkere poeltjes in de lichtbruine terra tussen het wiegende zomerse graan.

De ambulancebroeders nemen hem mee naar het ziekenhuis om zijn onderarmen te redden. Waarschijnlijk zal hij deze moeten gaan missen voor de rest van zijn leven i.v.m. de naderende amputatie, terwijl hij nog niet veel jaren op zijn teller heeft staan. De gezichten van de ambulancebroeders staan neutraal maar uiterst bedenkelijk over zijn redding kansen.

Tot dan toe heb ik nog nooit gehoord van mutilatie. Deze gruwelijke beelden blijven nog lang bij me, tot ook zij weer verdwijnen als sneeuw voor de zon.

Een gedachte komt bij me op; Zou hij intussen eventueel zijn voeten getraind kunnen hebben om het vernietigende werk van zijn handen voort te kunnen zetten. Ik ben deze jongeman in mijn politieleven nooit meer tegen gekomen.

Ik denk wel eens van, wat doen mensen zich zelf toch aan en waar is het verkeerd gegaan zonder of met bijsturing.

Huiselijk- of straatgeweld?

B.A.D.B.O.Y

Deze politiecasus komt eventjes onaangekondigd als een zweem mijn bovenkamer, binnen geslopen. E.e.a. heeft zich al weer een tijdje geleden afgespeeld. Mijn herinneringen houden mijn hersens in een ijzeren greep en tekenen duidelijk af in mijn grijze solide binnenkamer. Voor mij een duidelijk teken aan de wand om deze casus gestalte te geven in een han-dgeschreven blog.

Het is in de tijd van de nachtdiensten. Buiten is het fris en we zijn voor driekwart op het einde van een donkere nachtdienst. Het is doordeweeks. Er is van alles gebeurd in politieland want we zijn constant bezig geweest met tal van voorvallen. Dan komt de meldkamer met een prio 1 melding van ruzie op straat.

Met alle beschikbare auto’s gaan we naar de opgegeven locatie zoals dat heet. We weten namelijk nog niet zoveel bijzonderheden van dit feit.

Wel weten we ambtshalve dat in deze straat een politioneel aandachtspunt ligt m.b.t. vreemde snuiters inclusief hun woning.

Ik ben al een paar keer overdag bij deze woning geweest, hermetisch afgedicht van de buitenwereld als een heus fort Knox voorzien van tal van camera’s. Alleen de kantelen en de kanonnen ontbreken er. Je weet dat de straat en elke passerende beweging vanuit de woning bekeken wordt, maar andersom is niets te zien, noch wordt gereageerd op aanbellen. Wat zouden de bewoners te verbergen hebben?

De bewoner ken ik en ik heb hem tijdens het uitgaansleven wel eens buiten zijn woning gezien, in het stadscentrum. Een markant persoon ook qua uiterlijkheden, met van alles op zijn kerfstok. De verhalen die de ronde doen omtrent zijn persoon zijn best wel heftig maar het zijn en blijven kronieken met mogelijk een lange neus erin verwerkt. Maar dan toch, het is beter om goed op te passen want je weet maar nooit wat er ontkiemt of ontspoort in iemands geest! Professionele mindset is de juiste gefinetune-de modus hier.

Onderweg geeft de meldkamer nog en keer een sitrap (situatie rapportage). De personen betrokken bij de ruzie hebben zich al dan niet vrijwillig verplaatst naar binnen in dit onneembare fort Knox.

Gearriveerd zien we nog slechts een rustig straatbeeld dat perfect past bij deze heldere- en tegelijkertijd sinistere nacht. Ik herinner me nog dat het erg stil is, op straat. We krijgen geen contact met de bewoners. De casus zal spoedig een andere wending krijgen richting gijzeling, echter dit wordt niet bevestigd.

De buren zijn wakker en ik maak contact met hen. Ik krijg van hen de verhalen uit het verleden te horen, dat het goed oppassen is met deze lieden. We krijgen de bevestiging van ruzie op straat, schreeuwen en weer de woning binnengaan. We zetten de omgeving af in groepjes politiemensen. Ik sta aan de voorkant bij de voordeur. Bij mij komt van alles langs gefietst en gereden, terwijl de straat aan een soort van pleintje ligt, buiten de doorgaande routes.

Ook de krantenbezorger wordt aan de tand gevoeld. Deze heeft niets gezien of bemerkt. Kun je nagaan hoe laat of vroeg het al is. Dan komt er een sympathisant in zijn auto de straat ingereden. Hij komt poolshoogte nemen omdat hij gebeld is vanuit fort Knox. Ik houd deze man staande en vraag direct om operationele informatie.

De man heeft een telefoonnummer en ik bel via mijn diensttelefoon met de persoon aan de andere kant van de lijn. Na indringend te hebben gesproken, dat kan ik heel goed, wordt de deur geopend en gaan wij samen met de ovd p (officier van dienst politie) naar binnen.

Er zijn diverse personen binnen aanwezig waaronder de bewoners. Er ligt een hoop glas kapot op de vloer en ook zijn de stille getuigen van een geweldsexplosie zichtbaar op de vloer; te weten bloeddruppels en –spatten en –vegen. De markante blok heeft een kind met blonde haren op zijn arm. We zien dat de blonde krullen van het kind doordrenkt zijn met bloed. Het kind is bij kennis en huilt. De man wil zijn naam niet geven noch wil hij informatie geven over wat zich heeft afgespeeld op straat of binnen in zijn woning.

De collega’s bekijken de woning na op andere geweldpunten. Buiten het bloed op de grond en de hoofdwond van de kleine ukkepuk zijn geen gewelddadigheden te ontdekken. De man blijft weigeren om de toedracht te vertellen. Er wordt wel flink geschreeuwd en getierd in de woning. Dat de bewoners anti politie zijn is navrant, dat mag u best weten.

Ondanks dit kabaal zijn wij uiterst geconcentreerd op aanwijzingen en mogelijk nog andere stille getuigen.

De man wil niet dat wij naar het kind kijken. Hij wil slechts en alleen met het kind naar het ziekenhuis? Hij houdt vervolgens het kind als een stormram voor zich en baant met zijn logge lijf een weg richting voordeur. Ik besluit om hem de weg naar zijn auto te blokkeren. Er zijn teveel onduidelijkheden en onbeantwoorde vragen. Buiten op straat staan we in een pat stelling. Het kind moet verzorgd worden en de waarheid moet boven water komen. De man speelt hoog en agressief op met het kind nog steeds als een stormram voor zich.

Ik pak ik hem op het juiste gevoelsmatige moment bij zijn rechter schouder vast en trek hem snel opzij en naar achteren, helemaal wankelend uit zijn balans. Niet verwacht maar dan toch. Tjakka.

Mijn collega reageert snel op deze plotselinge situatie en trekt tijdens zijn onstabiele houding het kind uit zijn armen. Zo die is veilig en geborgen. Tegelijkertijd zet ik een nek klem aan een breng de man gedecideerd en gecontroleerd naar de grond.

Voordat hij de grond raakt is hij buiten westen. Ik doceer vervolgens resoluut mijn aanhoudingskracht en laat hem al zittend op de stoep bij zijn positieven komen. Ik laat de ovd de persoon afboeien, terwijl ik hem in een ijzeren greep blijf controleren.

Zijn eega keert zich op haar beurt ook tegen de politie en met haar Street language in dialectvorm en passages probeert zij mij te intimideren en angst aan te jagen dat er wat zal zwaaien voor mij! Ik dien haar verbaal van dezelfde repliek als zij mij, wat bevorderd dat zij rustig en afzijdig blijft staan. Mooi zo, ook verbaal heb ik de overhand. Ik heb de man dan nog steeds in een ijzeren greep gecontroleerd vast.

De man wordt vervolgens geboeid en afgevoerd. De ambulance komt het kind consulteren. Het kind is niet ernstig gewond en kan thuisblijven bij zijn moeder. Er zal klacht tegen mij gedaan gaan worden, zo hoor ik wegens politie geweld en -brutaliteit! En ze zullen me nog wel een keer tegenkomen!

De zaak wordt recherchematig afgehandeld. Wij als samenwerkende collega’s hebben ons weer eens dienstbaar ten behoeve van de samenleving opgesteld en ja hoor er zijn spaanders gevallen, maar wel aan de andere kant van de thin blue line.

Er is tot op heden geen klacht gedaan tegen mij. Ik heb mijn ambtshandelingen netjes gemeld en besproken, want de ovd-p was er in hoogsteigen persoon bij aanwezig. Recherchematig is het onderzoek afgerond en bij proces-verbaal vastgelegd.

Zou het kind tegenwoordig ook anti politie zijn opgevoed? Dat is de te stellen vraag waar ik het antwoord op denk te weten.

Een flinke tijd later ben ik deze markante figuur nog een keer tegengekomen ook weer in het stadscentrum in zijn stap-weekend. Gesignaleerd als hij bij de politie te boek staat, heb ik hem aangehouden  samen met mijn collega, vlotjes zonder verzet en als een mak blèrend schaap, meegenomen. Hij heeft geen spatjes gemaakt. Nog steeds geen schim van de held die hij zou zijn, volgens de sages en legendes die over hem de ronde doen.

A comic Bycicle story

My daughter Lauren is model for this story

Settled on my bike on my way to work or sometimes just being sporty. This time I'll tell you a slightly breezy comic story.

For a work meeting I have to go to a location in the neighboring city Geleen. So I step on my steel horse named bike and gently sliding with strong passes to the place to be.

It's a beautiful sunny day. The birds sjirp and sjirp and some of them produces unsolicited  tribal arias. No attention to their own singing culture, what a shame. The largest screamers are busy to built their castle and the allure of beautiful women in sight. This simply happens every spring in every year. Beautiful.

Lately when I'm on the road, I wonder more often about the regular intake of the complete road by motorists.

I bycicle and also in need of this roadway. Now a days many cars are parked along the roadway. As a cyclist I do not need very much space. Often forced into the gutter by cardrivers.

How is this possible? Me and many other cyclists are simply not SEEN in traffic, except for the category of thrill seekers who flout traffic rules everywhere. Cyclists can and somethimes they will find their Waterloo on the street pavement with a hard clash and get injuries.

Where cars are parked on the roadside quite often from opposite direction another car murws towards me to strike me out. I brake off, turn away quickly because I do not want to end up under a car or crash or something. During my regular disaster recovery efforts, I look the opponent in his unsuspecting driver face and eyes. The striking face of the oncoming vehicle is that one does not notice me at all. Wow!

I'm less than a blur before their eyes, an invisible spot. I wonder just how can this be? I'm not the narrowest person on this planet. I wear distinctive clothing that has to hurt the eyes of the opponent. They have to see me. Other car things they will act on probably, shaving, reading the paper, using the telefone for important talking matters and so one makes me total invisable.

Yowza, that happens to me more often. Could it be me, to blame?

At such moments I think of appropriate solutions. SpecSavers  (spectacles store) or some giant glasses in relation to mandatory eye tests at traffic sinners in the making. Among young people as well as the elderly.

In the late afternoon, after finishing the consultation at work , I cycle with fresh courage home. I Cut some major roads off according to the traffic rules of Law. This is the advantage for using your bike for transport. Therefore I come to places and abbreviations where any car is not - legally - to cycle. In Sittard near the center suddenly happens to me an unusual comic adventure.

I can't understand the situation at first site just a slight mention of my sixth sense, haleluja therefore.

While I am cycling on a piece of straight road on the right side there are lots of parked cars. In addition, there is a widely covered sidewalk, a true foot oasis.

A head of me rides an older man in the same direction as I am biking. That man passes on his right many parked cars which I will pass a few moments later. I want to catch him up, because his speed is not equal to my speed.

Nice to mention is that this man pedal operates a certain pace, a labile comic mimicry bike.

These silly locomotion on a bike let me smile softly in my mind and fantasy. Because of my alertness in his sights I can notice his act of street violence in progress. At the moment I just drive behind the man on his bike, I can pass unnoticed and unpunished in line with his look, just like a peeping Tom in the act. No harm done here, as a matter of speaking.

I see a beautiful enchanting scene shot in the field of view for this man, which is making him caught in an all forgetting amorous focus. I'll try to describe this REM, rapid eye movement, for you!

At the foot oasis next to the row of parked cars are approaching two pedestrians hand in hand in slow motion passes. One of them is of the male sex.

But that 2nd pedestrian makes my predecessor to provide a instabile bike performance, however.

My inner alarm bells start to ring louder and louder when I ride almost beside of him. As a lame duck, he drives completely out of his path ​​and comes from right to left towards my drive path.

He is paralyzed, stunned, caught in a trance or whatever by this second pedestrian. But lukely I have the overview, the helicopter view and I can read his thoughts here and now. Yeh funny at my six!

This Pedestrian than. It's a pretty she and insignificant beside her male companion is her beauty all the more. She doesn't walks but runs the Cat-walk. She has a motif stripes top with light and blue alternated Mediterranean tones. Her bust nicely tones with this pace of Cat walk supremacy.

She has perfect body sandglass measurements with beautiful slim tanned legs in high heels, which emphasize her legs quite nice and sporty. She is wearing a nice summer hat and her eyes are hidden behind classy sunglasses. Under her hat emerges fashionable long styled hair carried and  moved slowly by the wind.

Through this somewhat euphemistic description - your right as reader - this pretty slender blonde wench is his breath undoubtedly stalled his senses clouded. At least his minimum presence of mind, bicycle suppleness and secure place on the road!

While my inner alarm bells still ringing I also  automatically make a left outbrake. the next moment I mutter softly to him of; well well, it goes okay with you I asume, I say to him.

I do not want him abruptly taken away from his trance, awakening or scared of. Caution is therefore required since it is watch out for this daydreamer on his bicycle.

Before I boo or bah, he could take me with him in his fall on the rock hard asphalt. Happily this is not to happen to him nor me, this time.

I think in retrospect, that I saved once again the traffic and health for a little bit. Well, you're a policeman 24/7 subservient to society anyway!

With 24/7 I do not mean July 24, that's obvious.

I look back over my shoulder one more time, but the man ordinary cycles further on the safe side of the road. He will now feel caught in his thinking or is he still daydreaming?

Accidents as always accure out of sight, like a thunderstruck AC/DC

Police Profile

Being a child in 1968, I think that all policemen are flawless superheroes. They know everything, especially the law and the resulting official acts. Fear and doubt they do not know and they catch criminals by the bushes. They smell danger and destruction at minimal distance. They are strong, energetic, do not need to eat and drink during their heavy services. They run and swim as far as necessary to attract people and needy from their misery on dry land.

If necessary, they kick with their heavy duty shoes locomotives and wagons of the track. They lift condominiums and walk underneath to cut off the track and thus the crooks their stride. Bureaucracy they do not know, Yippieyayee.

They solve everything with coal creating hands and common sense. The impossible they immediately conjure upon request, miracles, well who do take a little longer. So much for my fantasy equations, in light of the thoughts of me as a child.

Gosh, I wish I could join the police force. Later, the action to those words at the insistence of my former rock in the surf and current ex girlfriend, who has maneuvered me in this Lawfull direction. Thanks babe!

In 1984, I pull back my boxing contest memories for the former police championships in Rotterdam. Why am I telling you this? Because I recently read again the former police personnel petal talking about my boxing record. I feel this fight  still in my memory (dodge, parry, attack, a hard race)

My attention is particularly drawn to read a piece in which I have read many times over. This time not. That’s  why I share this love. It is about; how people in 1968 think over the police.

The written piece is not mine. I've used it as a fun ingredient for this blog. I have the piece for most typed part because, at that time was Bill Gates still not working with computers and the subsequent program Word perfect has not been invented yet. Cut and paste that time goes on paper with glue, a brush and greasy fingers! Unlike now, of course!

Nowadays there is a lot of violence against police and we all know that no superheroes work with the police. But normal people who every day dealing with emotions and give their blood, sweat and tears to the job the mastering and do what is needed to make the landscapes in every country, safe. No matter what!

It Is well known that the society has a lot of resistance and no longer recognizes the authority of the government, in whatever form or cast by anyone propagated.

A police man nowadays has a heart that can, may and will bleed into "the line of duty." Also bleeds a police man today spiritually. We call it PTSD, a horrible monster that remains invisible hurt in a whole police family, a lifetime! Just try out heroes in a fix, you have my unconditional respect,

The particullery story from 1968 then A police officer is a mixture of all kinds of people, made up of saints and sinners, dust and divinity.

What is an agent? On the one hand he is the one of all the people who need it most, on the other hand he is most undesirable. He is a rare nameless creature, addressed in his face with Mr. policeman behind his back with idiot.

He must be so diplomatic that after the settlement of a dispute, all parties believe they have been vindicated. He must give sentence immediately, which a court may take months, even years need.

He is friendly, he imagines it, he's not, then it is said; he whines!

He is neatly dressed, he is conceited. Missing a button on his uniform, he is a tramp.

He hurries, he is reckless. He is careful he is lazy.

He must first arrive at the scene of the accident or crime and infallible in asking his opinion.

He must be capable of with two men, twice as long and half as old, to have at the same time to the stick. Without damaging be uniform and without being rough.

When someone strikes on him, he is a scared coward. He strikes back, then he is a brute.

A policeman must know everything and can not say anything. He must know the sins, but shall have no part in it.

The police should be able to use a single human hair in a crime case, describing the weapon and the offender, and if possible also directly know where the culprit is hiding.

But when he grabs the perpetrator, he is lucky. When he doesn’t grabs him, then he is a fool.

An agent must be 10 nights do his best to find a witness who if push comes to shove nothing can be remembered by this witness.

He studies documents and writes pieces until his eyes are going to hurt, to bring a process against a criminal is made that no more than once at liberty.

A policeman must be simultaneously minister, social worker, diplomat, raw guy and gentleman.

When he is promoted, it just comes only by the good participation of others. He is not promoted, he's a bum.

He must be a genius in any case, because it should provide the ultimate need of good workmanship during such service.

Certainly, the above personification humorous and sarcastic but also meant as a very realistic daily blueprint. Negative feelings and sentiments are not suppress unfortunately. It is often not rosy in blue police country as a matter of speech!

Tip of the iceberg. Police officers are older and know inhuman stress that is experienced during their services. Atrocities are first reported to us. We are required to make every human effort to quell the chaos and ensure an acceptable safe public space. We drive aimlessly, not only random laps in a hot police car through the neigbourhood. We don't drink coffee all day.

Sleep after night services with the progress of our state pension age of entitlement more difficult and much shorter. Night shifts are becoming more nearly insurmountable hurdles, they are heavy and unhealthy. Our average age is growing evenly with the rest of the Netherlands and its inhabitants.

We need to be fit. Fit and exercises we mainly do in our free time. Why So? In order to continue and pursue that profession with gusto. Sports and skill tests should be obtained. Consequences of not obtaining that the police man in question may no longer armed to the streets.

Sports and fitness tests in the future a possible practical splits in the police incident handling. I am confident that everything will be fine! This week I passed all these tests again. For this year, I checked positive again.

The Thin Blue Line is a close-knit family that knows much noise with just one goal. Servitude and vigilance. This slogan can be found on our outstanding service cars.

Viva La France,  Liberté, égalité, fraternité has proven and his extremists off. The entire police force in France, the last few days but had a priority, namely the hunt for extremists. The superheroes still exist and come from France.

The land of Pain, Vin et Boursin, power food for body and mindset that should be obvious.

I'm Charlie,

So, now we can go back in the Netherlands to the order of the day. Neighbors Quarrels, fights divorces, about growing branches and other civil issues this report to the police. Where is the self-reliance!

PS; my ex girlfriend is my dear wife!