Selectieve- danwel actieve herinnering aan...

Vergeten doen wij allemaal, dat is nu eenmaal zo. Bij ons, de gewone meute, maar ook op het politieke pluche is vergeetachtigheid een kwaal. Ontkennen helpt want dan mag je verder naar honk twee en blijf je ideëel en ook praktisch gezien, aan de bal...

Ik probeer nu als test om uit mijn herinneringen tijdens mijn actieve politiejaren een aparte casus terug te halen.

Het is op een regenachtige herfstavond in Sittard. In die tijd regent het nog gewoon urenlang. Ook op deze gedenkwaardige avond. De lantaarnpalen schijnen hun warme lichten uit over de wegen en de inslaande regendruppels verzorgen priemende ritmische oprispingen op het wegdek, ook in kleine plasjes van verzameld regenwater enzovoort.

Ik heb die bewuste avond de middagdienst met collega Jan, die nu al ongeveer 4 jaar vrijwillig met pensioen is. Waarom, Jan heeft er genoeg van om gedienstig te zijn voor de steeds maar weer heftige onwelwillende maatschappij.

In deze tijd is het bonnenboekje nog een bonnenboekje en niet Meos op straat zoals nu te doen gebruikelijk, oftewel bonnenschrijven door te typen op de diensttelefoon. Een lastige taak voor oude dienders en heel gemakkelijk voor het jonge grut die met dit mediatelefoongedoe zijn opgegroeid en verknocht.

De regen klettert ook ritmisch op de ruiten van de politie dienstauto. De ruitenwissers treden op als een dirigent en wuiven alle ritmische regenspetters langszij. De magistrale faunistische regenaubade blijft aanduren en geeft de wereld om ons heen een heuse zwembadlook.

Vanuit onze ooghoeken zien wij plots een onverlaat uit het holst van de duisternis in ons blikveld. Hij draagt geen helm, zijn bromfiets maakt een oorverdovend geluid dat enigszins wordt getemperd door het optredende regenorkest. De bromfietser rijdt te hard. Voorts is zijn moordmachine niet voorzien van enige verlichting voor of achter. Hij is een vlotte schimmige vlerk die niet houdt van regels en in het bijzonder niet van verkeersregels en zijn toebedeelde plaats op de weg.

Omdat deze snelheidsduivel ons nog niet heeft ontwaard. Ik bedoel hier; niet heeft gezien, kunnen wij hem geruisloos en ongezien naderen, inhalen en zijn bromfiets snel en onverhoopt doen stoppen in de periferie van het centrum.

Het verlengde van deze verplichte halte op een weg in Sittard gaat linea recta naar de grens met onze oosterburen, in die Heimat.

Hij zit nog op zijn bromfiets wanneer Jan en ik uitstappen en hem aan een nauwgezette verkeerscontrole onderwerpen. Ik ken hem en zijn bijnaam en die is; Laaf of trol of ....vul zelf maar in, voor de intimi destijds op een datum en tijdstip diep in de vorige eeuw.

Dan blijkt volgens navraag dat zijn bromfiets 1. niet verzekerd is, 2. een bromfietshelm verplicht is, 3. de verlichting aan de laatste tiet hangt oftewel kaduuk is, 4. De uitlaat kapot is en last but not least 5. De bromfiets in deporabele staat verkeert.

Met Jan houd ik dan een kort motorkapoverleg over praktisch politieoptreden en de overtreding doen ophouden. Daarbij in ons achterhoofd houdende dat waarschuwen een gemiste kans is en verder rijden levensgevaarlijk is voor hem en eventuele andere verkeersdeelnemers. Er zou maar een kind, een oudere of wie dan ook met deze malloot in een botsing komen. Dat vergeef je je toch niet!

Deze notoire bestuurder, overtreder en crimineel heeft bij de politie al genoeg op zijn kerfstok staan en heeft reeds een memorabel palmares opgebouwd. Hij is ook nog volwassen maar door schulden en eigenrichting heeft hij bij zijn vader nog steeds, tegen wil en dank, een noodgedwongen onderdak.

Ik bel met zijn vader met mijn antieke diensttelefoon merk Nokia model 3110. Zijn vader, zijn relaas zal ik uit piëteit niet uit de doeken doen, vraagt of wij hem tot het einde der tijden, of woorden van gelijke strekking kunnen vastzetten. Dit voor zijn zielrust en gespannen situatie die zijn bloedeigen Trol dagdagelijks thuis veroorzaakt. Oh ja, hij zit ook aan de drugs, dat moge duidelijk zijn...

Ik beëindig het telefoon gesprek en bedenk een plotse oplossing. Jan en ik schrijven tig boetes uit. Die zal hij niet kunnen of willen betalen. Dan komt hij na verloop van tijd op de lijst voor aanhouding. Voor de korte directe termijn mag hij nu in ieder geval niet verder rijden.

Een bromfiets inbeslagnemen is not done en zeer lastig met vervoer en arbeids intensief met de papieren santekraam. Dan zie ik tussen de regendruppels door, want het regent nog stééds, dat de bromfiets een zichtbare bougiekabel heeft. Door een plotselinge demontage van de bougiekabel begeeft de kabel het en is de bougiekop los en onmaakbaar van het motorblok, verlost.

Jeetje de bromfiets start niet meer, overtreding van de baan, verkeersgevaarlijk rijgedrag opgelost, verkeersveiligheid 100% verhoogd. Aanrijdingsgevaar 100% verminderd.

Ik retourneer de bougiekabel aan de Trol. De bonnen worden aan het bureau uitgeschreven. Niemand zal van dit politie optreden opkijken, omdat niemand ons passeert op deze plek van staandehouding. Niemand hoeft de ambulance te bellen wegens letsel met deze bromfietsbestuurder.

Nu ik dit memoreer valt bijna alles weer op zijn stevige plek in mijn herinnering.

Tot einde dienst blijft het regenen op deze herfstavond, voordeel het grondwaterpeil blijft op peil, de straten worden schoon. De natuur versterkt...

Deze Trol blijft hard werken aan zijn strafpalmares dat met de dag zal blijven groeien!

Directeur Löbbes

Diep in de duistere spelonken van de vorige eeuw nog, werk ik als jonge diender bij het Korps Rijkspolitie. Op een zaterdag heb ik de ochtenddienst. In deze nostalgische tijden van weleer wordt in de weekenden het gehele wagenpark gewassen door externen, vaak zijn dat de kinderen van collega's met en bepaalde leeftijd, tegen een redelijke vergoeding.

De Volvo's 340 zijn op dat moment uitgerust als politievoertuig. Mét de ouderwetse Storno mobilofoon en vaste spreeksleutel aan een elastische kabel. De bureaus van weleer hebben een vast roepnummer en de surveillance auto's - k.s.a. - ook.

Het lijkt wel of er ook toen al stevig bezuinigd -ja ook toen al- op het materiaal en de dienstvoertuigen en met het kale interieur waaronder de stoelzittingen van de dienstauto's. Koud in de winter en loeiend warm in de zomer. Oftewel van een soort plastic-achtig skai onderverdeeld in een aantal naden die voorkomen dat je 's-zomers van de stoel af zou kunnen drijven door te zweten als een .arken. Er is dan nog geen airco behalve dan de airco die wordt toegelaten door de portierramen handmatig met de raamgrendel open of dicht te maken. Arbeidsvitaminen in de vorm van een radio zijn als eerste bezuinigingsmaatregel doorgestreept. Je zou ook maar eens niet opletten of in de diensttijd naar de radio muziek luisteren...

Enfin, dit alles als een soort intro, terzijde leggende, krijgen mijn collega en ik een melding van een loslopende gevaarlijk ogende grote hond ergens in ons bewakingsgebied. Hij is zwart van kleur, heeft krullen en laat zich niet benaderen door Jan en Alleman. Laten we zeggen dat hij toe is aan rust en de heerlijke etherische geuren die hij op zijn pad ontmoet. Logisch dat hij met rust gelaten wenst te worden.

We maken zijn actieradius kleiner en kleiner en op een gegeven moment is de hond op zichtafstand. Hij snuffelt en snuffelt zich een weg in de rondte Maar oogt geenszins gevaarlijk dan wel agressief. Wat ik wel weet is dat honden een onweerstaanbare aantrekkingskracht voelen naar auto's. Hij is groot van gestalte met een verzorgd voorkomen en schoon aan de haak een gewicht van 45-50 kilo, schat ik. 

Dan breng ik het dienstvoertuig vlakbij hem tot stilstand en benader deze Löbbes, want zijn doopnaam ken ik niet. Na een korte snuffel-kennismaking stapt Löbbes Frank en vrij in het hol van onze Volvo-leeuw, ik bedoel hier, hij neemt plaats als een directeur van een grote fabriek op de achterbank zitting van plastic skai, in ons dienstvoertuig. Hij bezet de gehele achterbank met zijn parmantige lijf en leden. Zijn robuuste hondengeur is snijdend alsook adembenemend.

Het is nog vroeg op deze zaterdag. Meldingen omtrent de vermissing van Löbbes zijn er nog niet. Sociale media moet nog uitgevonden worden. De hele boel via de meldkamer in Mestreech alarmeren, heeft op dit moment nog geen toegevoegde waarde.

Aldus rijden mijn collega en ik met directeur Löbbes een slag in de rondte. Hij vind het fantastisch en geniet van zijn taxirit in de westelijke mijnstreek langs velden, wegen behalve dalen want die zijn er bij ons niet. Af en toe wordt een snuffelpauze ingelast voor Löbbes, waarna wij gezamenlijk weer op pad gaan.

De ether op het politiekanaal blijft en blijft en blijft stil. Geen meldingen omtrent de vermissing van Löbbes die nu in goede handen vertoeft.

Ik rij met Löbbes langs mijn eega die vertederd is van dit prachtige en lieve wezen. Helaas hebben wij al twee cocker spaniels bij de namen Tommie en Alfie. Op het bureau gaat Löbbes mee naar de briefing oftewel koffiedrinken voor intimi. Hij lust geen koffie maar wel fris water en mijn boterham, die ik graag met Löbbes deel.

Voor einde dienst zij  er nog steeds geen meldingen omtrent de vermissing van Löbbes. Kennelijk en zeker is hij uitgezet, waarom? Dat mag Joost weten!

Dan leg ik contact met het dierenasiel in Geleen met de reden om deze lieve hond in handen van zijn verzorgers terug te brengen. Beheerder Noel neemt de hond op in zijn gelederen, want ook bij het dierenasiel zijn geen meldingen van vermissing gedaan. Ik neem afscheid van Löbbes en laat hem in goede zorgen achter weliswaar achter slot en grendel, waar ik zeker weet dat goed voor hem, zijn natje en droogje gezorgd zal gaan worden.

Dan gaan wij met onze dienst verder. Bij het naar buiten lope  bij het asiel  hoor ik een hond jammeren, joelen en janken.  Ik vraag aan Noel, is dat Löbbes.

Ja, beantwoordt hij, deze bouvier wil nog een ritje maken

Dan vertrek ik bij de Reddingsboei en daarbij de vraag in mijn hoofd priemend van, had ik hem toch persoonlijk thuis moeten opnemen, 

Donkere wolken boven Pandora...

 

Donkere wolken pakken zich samen boven onze hoofden en worden onberispelijk verspreid over alle oorden, waar mensen vertoeven en de vele onderscheidenlijke dierlijke soortgenoten. 

Het bijenseizoen is net met kleine voetstapjes voorwaarts begonnen aan het voorjaarseizoen 2021, vooral met het nestelen en een voorzichtige eitjesproductie voor de immens slinkende bijenbevolking. 

De imkers kijken reikhalzend uit naar deze vliegende brigades. want zonder bijen is er geen leven mogelijk. Helaas vandaag is het stormachtig en zullen de werkbijen en de koninginnen zich moeten vastklampen aan alles binnen hun bereik.

Bij het zien van deze mooie prent, hiernaast, zullen de bijenvolken watertanden en sappelen om te beginnen met hun onbeheersbare slavenarbeid door hun zoete verslaafdheid, het verzamelen van honing uit minuscule overdadige sappige plantenmondjes. Het gevaar van de donkere samengepakte wolkenvelden zullen zij enigszins inschatten en op de koop toenemen op hun vliegende werkbewegingen. De hevige  storm op dit moment, maakt landingsbanen ongewis en de wiegende plantenmondjes wellicht onbereikbaar.

Jammer voor de bijen die 24/7 werken aan het nestelen, voortbestaan en het verzamelen van honing. 

Helaas voor hen, fauna houdt van flora en wilde beren snoepen en likken van hun honingraten en bestaansrechten. Een dierlijke berehuid verdraagt nu eenmaal vele injectie-angels van angstige gefrustreerde bijen die hun have en goed met hun onmetelijke inzetten trachten te beschermen. 

Gelukkig hebben de mensen de helaas sterk slinkende legioenen van imkers die bijen wel op hun juiste waarden doen inschatten. Bermen worden tegenwoordig onder politieke druk gefoerageerd met illustere bloemensamenstellingen. Wel tegen het geven van subsidie maar dan toch...

De mens en liefhebbers van mooie plaatjes voelen de pijlen van de weergoden niet, wanneer zij de aarde onder een sluimerende verstikkende wolkenstormdeken hullen. De prachten en pralen op de wassende vruchtbare gronden, zullen hun panorama prachten slechts voor korte tijd verliezen.

De hoop dat de gele botanische prachten op de prent afgebeeld, behouden zullen blijven tot het moment dat de bijen aan dit buffet hebben aangezeten of aangevlogen, is bittere noodzaak. Daarna zal ook deze oogstsoort worden opgeofferd aan landbouw perikelen. 

De aanlokkende boom met zijn rode prachten staat solitair tussen de onmetelijke laagbloeiende gele prachten. Moge ook deze boom, zijn kruin, takken en blader virtuositeit, behouden tot diep in de herfst. 

Deze boom kan immers een heuse beschutting bieden tegen zon, regen en storm aan alles wat langszij vliegt, loop of graast. Met goedvinden van de met machinerieën voorziene ploegende mens in zijn vele ongenadige en ongenaakbare gedaanten en uitdossingen.

Gelukkig blijft op het moment van het maken van deze prent, de mensenmassa op afstand door de helse invloeden van corona. Moge deze bewonderenswaardige plek verder verholen blijven voor ongewenste aantastingen.

De weergoden verzoeken ons en maken duidelijk wie de dienst uitmaakt. Na korte tijd laten zij ons hopelijk weer met rust en kunnen wij met zijn allen verder gaan met de dagelijks zin en onzin...

Collega Jan gaat binnenkort de politiedienst verlaten,

Collega Jan verlaat binnenkort de politie Ik wens hem én al zijn dierbaren een heel lange post-politietijd toe. Dat heeft hij verdiend en dat is hem van alle kanten gegund.

Ik ben zelf al een tijdje geen wijkagent meer. Blogs en verhalen over wat ik op straat meemaakte heb ik vaker (140x) met jullie gedeeld. Deze casus zat nog ergens in mijn hersenpan verscholen.

Één gebeurtenis uit het verre politieverleden wil ik jullie niet onthouden. Jan heeft hier door zijn eigenzinnige aanpak en zienswijze een inbraak en een ripdeal mee helpen oplossen.

Dan heb ik met de illustere collega Frans de nachtdienst. Nog vér voor de eeuwwisseling van 2000.

In de 5 flattenblokkken in het Limbrichterveld is dag en nacht de politie aandacht nodig. Dús rijden Frans en ik een rondje flats en nemen normaliter in de kielzog van de politieauto, de hotspots (A4 voor intimi) hele woonwijken in het preventieve spectrum mee. In de trend van " nu wij er toch zijn ". Van deze methode heb ik altijd gebruik gemaakt in mijn actieve politietijd. Én heel soms en soms heel vaak, lukte dat ook nog. Toeval bestaat wel/niet. Jullie mogen het zeggen.

Enfin terug in de politieauto. Met Frans heb ik de middelbare school doorlopen, altijd lol met hem. Werken als het nodig is en dit opzoeken én uiteraard lachen als het kan!

Dan circuleren wij met zijn tweeën om de flats en houden in- en uitgangen in de gaten op eventualiteiten en ontsporingen van de dubiozen onder ons...

Flat 1 check, flat 2 check, flat 3 check, flat 4 check. Bij flat 5 is het bingo. Frans en ik zien 2 louche figuren, Met petjes, sjaals etc op hun porum. Ze hebben verdachte zaken in hun handen. Wij stoppen onze bolide bij deze ingang en openen de tweedelige toegangsdeur. Voordat wij hen kunnen aanspreken op deze heldere ogenschijnlijke verdachtmaking, kiezen de aandachttrekkers het hazenpad met achterlating van datgene wat zij bij zich hadden. Én dat was geen kattenpis, daar kunnen jullie verzekerd van zijn.

Frans en ik houden in het kort een motorkapoverlegje en maken heldere werkafspraken. Ik blijf onopvallend bij de ingang posten. Frans verderop in de politie Ford Sierra als een Max Verstappen in pole position. Wij dóen het met zijn tweeën en hebben nog geen assistentie nodig. Mocht het nodig zijn dan zullen wij zeker niet schromen om hulp in te roepen.

Enige tijd later, sta ik nog steeds met zwartlederen politiejas in het donker te posten. De meldkamer is ingeseind. Zij laten ons met rust, als het kan én gelukkig het kan. Vanaf de balkons hoor ik geregeld verdachtmakingen en wetenswaardigheden. Men schreeuwt en tiert, alsof niemand dit interesseert! Wel dus.

Kort tijd later zie ik een louche figuur over het gras in de richting van mijn aanwezigheid lopen. Het is de hazenpadkiezer. Ik herken hem voor 100%. Hij loopt weliswaar onder al mijn aandacht de hal binnen via de toegangsdeur en pakt het verdachte voorwerp van zijn gading, welk hij eerder had weggeworpen, op en beet. Ik laat hem naar buiten lopen en maak mij dan bekend als politieambtenaar.

Frans heeft zijn Sierra mobilé inmiddels gestart en de motor snort en grauwt. De verdachte ijlt via de weg richting politieauto Sierra. Frans accelereert en stopt gelukkig nipt voor hem. De macadam stinkt naar burning rubber. De verdachte heeft zweetparels op zijn voorhoofd, geschrokken of speedgebruik?

De verdachte geeft zich zonder verzet over aan de politie. Wij nemen de vermoedelijk gestolen goederen in beslag en sluiten de verdachte in na diens voorgeleiding. Hij wil op dat moment nog niets verklaren.hij heeft de tijd en de rechten zoals iedere verdachte. Echter hij heeft geen rekening gehouden met de speciale vaardigheden van onze Jan. Daar kom ik zometeen op terug!

Op dat moment hebben wij nog geen aangifte. Sociale media is er ten tijde van deze casus nog niet. Dús afwachten op een aangifte de volgende dag en een interne politie naslag wordt gepleegd, vooralsnog zonder enig resultaat.

De volgende dag wil de verdachte nog steeds niets verklaren over de herkomst van de inbeslaggenomen voorwerpen noch rept hij over zijn kompaan. De verhorende collega komt mij dit melden na mijn nachtdienstslaapdag.

De in beslaggenomen voorwerpen dan. 2 mooie honkbal knuppels nagenoeg gloednieuw met een mooi ingelegd aluminium handvest. Te nieuw en veel te mooi om te gebruiken, buiten de eredivisie dat dan weer wel.

Dan krijgt Jan hier lucht van en in zijn hoedanigheid van rechercheur onderzoekt hij ongevraagd en uiterst precies de casus en komt te weten uit het omveld dat er een inbraak in een school met sporthal heeft plaatsgevonden, waarbij onder andere deze honkbalknuppels ontvreemd zijn. Na herkenning door de eigenaar gaat Jan op zijn eigen speciale stereotiepe wijze aan de slag met de verdachte.

De verdachte bekend de inbraak bij Jan, noemt zijn kompaan en verklaard verder dat hij met zijn kompaan van zinnen is geweest om een rip deal te plegen in flat 5 waar het wemelt van wanbetalers en tevens louche figuren.

Beste Jan bedankt en het gaat je goed

Han Tummers

Zondagsochtenddienst met Ad

Collega Ad gaat met welverdiend pensioen. Met hem heb ik heel wat situaties beslecht in het voordeel van regelgeving en gewenst politie optreden. Het is in de tijd van de Rijkspolitie. 

Met Ad heb ik altijd goed kunnen werken, plezier hebben en kunnen lachen. We maakten varia situaties en casussen mee, en deze heeft een tragikomische lading, dat dan weer wel, 

Het is op een zondagochtend. Mijn collega Ad  en ik krijgen een melding van een verwarde man, die een woning kennelijk niet meer wil of kan verlaten. Het is niet ver uit de buurt. Ad en ik gaan meteen naar de opgegeven locatie. De melder wacht ons al vertwijfeld en overstuur op.

Hij deelt ons mede dat hij zojuist een oude man zijn woning heeft binnengelaten. De man moest hoog nodig naar het toilet. Eenmaal op het toilet blijft hij in dit sanitaire paleis zitten en komt niet meer naar buiten! Kennelijk uit het lood geslagen door de pracht en praal in dit kleinste kamertje, dat niet van hem is, maar….

Melder heeft al geprobeerd om contact met de man te krijgen maar er komt geen enkele respons behalve dan een aantal kwalijk riekende lichamelijke geuren. We zijn gelukkig met de politiebus (tijd van de R.P) i.v.m. vervoer mocht dit nodig zijn!

Nadat de politie, Ad en ik dus, een aantal keren krachtig op de badkamerdeur hebben geklopt, zwaait deze plotsklaps open. Het lijkt wel of er een stinkbom in ons gezicht ontploft. Gelukkig staat het wc-raam open dat alle kracht nodig heeft om de kwalijke dampen de maatschappij in te blazen.

De man is onverstaanbaar aan het brabbelen. Hij heeft geen gebit in en beschikt over een volle grijze haardos. Zijn haardracht was ooit van alle haren met dezelfde lengte achterover gekamd en vastgehouden met Brylcreem uit het aloude bekende nostalgische potje.

Tegenwoordig is de Brylcreem niet meer in zijn haren uitgesmeerd en wappert de haardos bij elke beweging van zijn hoofd als losse bladeren aan een boom aangedreven door een willekeurige wind.

Zijn gezicht is diep doorgroefd door de weersinvloeden tijdens een wellicht lang en hard werkzaam leven. Hij heeft een grote neus. Zijn gezicht oogt klein. Hij draagt een lange verfrommelde jas. Zijn hemd en broek moeten nodig gewassen worden. Hij is ongeschoren. Brylcreem dan, daar kom ik zo meteen op terug.

Op de badkamer blijkt dat de man nog niet klaar is met zijn visite op de wc-pot. Het toilet is van een ouder model. Zeg maar een model waar je de geproduceerde tulband, in geuren en kleuren kunt zien liggen, dampen en ruiken.

De man gaat ineens met zijn handen door de wc-pot en veegt zo de zware donkere geproduceerde last, richting riool. We helpen hem heel snel, verschrikt en komisch met doorspoelen via de metalen hengel met knop.

Het lijkt alsof hij nog nooit op een toilet binnenshuis geweest is of dat hij vergeten heeft hoe het allemaal werkt. Na het doorspoelen waarbij hij aandachtig kijkt alsof hij water ziet branden gaat hij met zijn besmeurde handen nogmaals door de inmiddels en gelukkig maar, doorgespoelde pot. Onderaan in de ruimte –gelukkig zonder remmende sporen- wast hij zijn handen schoon!

Zijn op een lengte geknipte haren vallen ruim in zijn gezichtsveld dat hem hierdoor totaal ontnomen wordt. Tijd voor brylcreem zou je denken! Nadat hij zijn natte handen uit de pot terugtrekt gaat hij hiermee door zijn haardossing waardoor deze nat worden en enigszins in het gelid –dus naar achteren- worden vastgeplakt op zijn hoofd doorsijpelend naar zijn huid.

Juist ja, natuurlijke Brylcreem. Ad en ik hebben uit voorzorg de diensthandschoenen aangetrokken. We zijn netjes en hulpvaardig gebleven maar hebben desondanks zijn uitgestoken hand niet geschud! Er zijn tenslotte grenzen aan zorgverlening, toch?

In de tijd dat dit verhaal speelt is er nog geen legitimatieplicht. Op deze zondagochtend zijn alle sociale netwerken gesloten. Ad en ik zullen ons dus over hem ontfermen en hem dus naar huis brengen. Én, indien mogelijk terugbrengen en overdragen aan zijn eigen sociale zorgkader.

Gelukkig kan hij achter in de politiebus plaatsnemen. En kan  hij ons nog de route aanwijzen met zijn handen, gesticulerend dus tot aan zijn thuisadres. Met de autoruiten vorstelijk geopend, brengen we hem naar huis.

Bij zijn woning in een z.g. kolonie blijkt deze Remi te wonen, alleen. Een woning in de staat zoals dat omstreeks 1930 gewoon was. Geen sanitaire voorzieningen binnenshuis. Alles in huis is versleten. Hoe hij aan eten en warmte komt of persoonlijke sanitaire verzorging in dit krot doet bij ons in ieder geval de nodige vraagtekens rijzen. Hij heeft daar blijkbaar geen problemen mee.

We informeren nog bij de buren en we hebben later nog de maatschappelijke zorg in kennis gesteld. Er schijnt zorg op afstand voor hem te zijn. (Tafeltje dekje en eten in het bejaardentehuis). 

Lichamelijk ziet de oude baas er nog goed uit, gelukkig. Ook van deze man nemen we met gemengde gevoelens afscheid

Iedereen binnen en buiten de politie heeft ongetwijfeld tal van dit soort gebeurtenissen in zijn grijze palmares.

Ad het ga je goed, blijf gezond en lachen, want

dat doe je toch altijd….

Gr Han

Zijn de geel/zwarten overvraagd.....

De kleuren geel-zwart zijn geoffreerd uit de natuur. Niet uit de wiegende flora maar uit de vliegende fauna. De vliegende handhavers miv augustus ieder jaar. 

Daar waar suiker gevlooide waren worden geëtaleerd, komen de hordes geel-zwarte furies in aantocht. Ze zijn behekst moeten en zullen scoren als een heroïne verslaafde om te overleven en hun shot te behalen, verregaand agressief en overlevend gericht. 

Hun spuit is hun angel en hun beoogde doelstelling zullen zij zeer zeker treffen..

Zo niet volgt er gepast geweld in de vorm van venum met een exorbitante pijngrens daar waar het vlees wordt getart…

De politie op hun beurt heeft geen wetenschap aan patenten of genoegdoening. Als een triviante overheerser worden de kleuren ingepalmd en tentoongespreid in uniformen met de gelijkelijke kleuren uitdossing.

De kleuren geel/zwart (Roda JC!!) worden duizenden malen gekneed, op maat gesneden en genaaid in uniformen die de Nederlandse dienders moeten bijstaan in hun dagdagelijkse misère  met de voeten in de spreekwoordelijke modder van de maatschappij, vooral in de onderste regionen, daar waar geweld te doen gebruikelijk is. 

Al dan niet gespeend met de uitwassen van drugs, alcohol en pillen die iedereen wanstaltig negatief veranderen in tijdelijke zombies, waar geen heil meer mee te behandelen en bewandelen is.

De maatschappij eist steeds meer van de geel/zwarte uniformen. Deze zijn de enigen die zich aan de wet moeten houden. De residuen echter worden gepamperd met de privileges van  verregaande verdachtmakingen en voorlopige bewijsvoering die stelselmatig onderzocht moet worden op bewijsbaarheid door de zittende toga’s, aangedragen door de staande-.

De geel/zwarten stijgen steeds maar weer op uit de spelonken van normaal fatsoen en ordehandhaving. Het tij is niet meer te keren, maar de samenleving overvraagt steeds maar weer de mogelijkheden van het geel/zwarte legioen.

De kleinste wettelijke groepering is die van de geel/zwarten, die zich als bijkans enige instantie moet houden aan de Europese verregaande  wetgeving, die alles reguleert en berecht naar maatstaven die vaak discutabel lijken te zijn, gevoelsmatig maar dan toch..

Ik had het al over de vliegende fauna alteratie.

Tegenwoordig kunnen zij niet meer opstijgen. De geestelijke, mentale en fysieke ballast worden te veel, te zwaar, te Arbo-wet overstijgend. Maar gestaag ploetert het geel/zwarte legioen voort over de akkers van de ongenadigen, ongelovigen en criminelen… Glorie te laat, alleen voor de poort van de Heilig Petrus,

De wetgevers kunnen de maatschappelijke ontwikkelingen niet meer bijbenen en zijn dus altijd en immer te laat, want de maatschappelijke- en wettelijke autobus is reeds vertrokken voordat er ingestapt kan worden. Rechters roeien met de wettelijke riemen als voorzien. Steeds meer uitspraken worden niet meer getolereerd, de macht is tanende. Het volk is het moe. 

De regering smiled geforceerd…

Novums zijn gewenst om het tij te keren maar zover is het nog niet. De spreekwoordelijke waterkolk heeft haar top/dieptepunt nog niet bereikt. Er raast met een orkanische onhoudbare hoost voorwaarts over s-lands straten en wegen.

Wie zal het tij keren? Het zwart/gele zwaar overvraagde legioen is als enig over in de bres van  het weren van allerhande criminalistische overwegingen. Ook gemeentelijke bestuurders doen hun duit in het zakje van verregaande overvraagdheid.

Echter het volk wil brood en spleen en niet aangesproken worden. Amerikaanse toestanden zijn nog ver -paf paf-paf, maar komen zeer zeker ongenadig dichterbij. Tel de criminele afrekeningen daar maar eens bij op.

Het geel/zwarte legioen kan niet alle ballen meer in de lucht houden en heeft dringend organisatorische en wettelijk gesteunde rugge-hulp nodig in de ongekende geweldspiraal die NL tentoonspreidt.

Weet dat het geel/zwarte legioen uitgehold is.  Circa 1/3 van het potentieel staat voor de pensioen interface. Geestelijk en lichamelijk uitgebonjourd, uitgehold en bijkans niet meer bij machte om de overvraging van de maatschappelijke onlusten en verregaande opofferingen in de politie dienstplanning  te pareren.

Het geel/zwarte uniform is tot in ultieme hoogten opgewaardeerd. Geladen pistool,  handboeien, pepperspray, uitschuifbare wapenstok,  gadgets. Nu nog de uitbreiding met de voorgestelde taser, maken dat de ruggengraat van de geel/zwarte diender op springen staat. Het zware harnas dat bovenaf op dit wapenarsenaal drukt wordt nog af en toe vermeerderd met een zwaar vuurwapen werend harnas dat in noodsituaties als top of the bill erbovenop gedragen moet worden. Moet kunnen, toch!

Dit alles binnen de Arbo wetgeving, dienstorders en voorschriften opgedragen door experts die zulks nooit en te nimmer hoeven te dragen….de hachelijke temperaturen buiten beschouwing gelaten, evenals de onderscheidenlijke geweldspiralen die het bijkans povere geel/zwarte legioen ten deel vallen, dag en nacht..

Kan het nog erger, ja het kan en het zal….

De vliegende geel/zwarte brigade kan door toedoen van steeds maar weer meer overstijgende en te zwaar wapentuig niet meer opstijgen, het overzicht en de heliview behouden, daarmee de buiteling op de landingsbaan inluidend..

De grondtroepen kunnen potentiële verdachten niet meer inhalen door het gewicht van de persoonlijke attributen, die de wetgever als normaal en werkzaam bevindt,

Kijk maar eens naar de fronsende blik op de bovenstaande foto van de onbekende magistrale pionier

van de 1e vliegende brigade...

In mijn rug getrapt..

Als ik in mijn herinneringen graaf, komen er tal van geweldszaken  naar voren.  Dit soort kwesties zitten nagenoeg bij iedere politieagent in zijn persoonlijke al dan niet verwerkte memoires. Het leuke met herinneringen is dat er geen tijdsdruk op staat en dat ze af en toe boven komen drijven.  Ze voeren je weer even terug naar het moment  van ondergane gewelddadigheid.

Een aantal jaren geleden alweer  was ik met mijn maat en collega Henny op pad. Het was een rustige dag zonder veel incidenten of bijzonderheden.  Ik was al aan het denken dat ik na dienst naar huis zou fietsen en een leuke avond met mijn gezin zou hebben. De zon scheen lekker en ik was niet erg alert op dat moment. Verveling of moe door zware onregelmatige diensten in combinatie met fluweelzachte zonnestralen in mijn porum? Tja. Ik was mijn zonnebril vergeten. Hoe anders zou het deze dag verlopen voor de politie in heel ons district.

In de buurt van het politiebureau waar wij in de sluimering van de dag naartoe  reden, reed plots een auto van rechts voor ons langs.  Het was in de nadagen van de  prestatiecontracten op bonnen aantallen.  De stimulering van de staatskas deed ons extra alert zijn. Mijn collega riep van; Han heb je dat gezien? Ik werd meteen getriggerd en ik zag nog een hand aan een oor waar een telefoon inzat.

Mijn collega maakt vaak grapjes en zet mensen graag ludiek maar wel netjes op het verkeerde been. 

Maar nu was zijn toon ferm doch politioneel streng en duidelijk.  “Die was aan het bellen” was zijn oordeel.  Dus nodig om de bestuurder en overtreder toe te spreken. De “stop”bak van de politieauto werd aangezet. De bestuurder reageerde echter niet. Hij was bijna bij de plaats  van zijn bestemming, zijn woonadres op een vrij-statige omgeving.  

Voordat hij aan onze ziedende blikken kon verdwijnen in de anonimiteit  stonden we bij hem en zijn auto midden op zijn vrij-statige-thuis locatie. Mijn collega stelde de overtreder in kennis van zijn vergrijp. Het was een dure boete. Dus begon die persoon te intimideren et cetera. Hij kreeg meteen veel bijval want we werden binnen de korst mogelijke tijd  omsingeld door tal van andere vrij-statige-bewoners.

Samen sterk was kennelijk hun motto want de overtreder kreeg plots veel bijval en dacht de boete te kunnen ontlopen door de toegesnelde hulp en initimidatie die verbaal als hoogdravend te betitelen was.  Nadat de boete was aangezegd begon het allemaal non-verbaal-gewelddadig te worden. 

Ik had mijn “bek” zogenaamd nog niet opengetrokken. Ik stond dicht achter mijn collega met mijn armen over elkaar.  Alert doch in een standbeeld-achtige houding.  De overtreder kreeg geen respijt bij mijn collega en moest dus financieel bloeden.  Ik ben een stuk kleiner dan mijn collega en aldus begon het intimidatie en dreigende verbaliteit mijn richting op te komen. 

Ik zei nog tegen de querulant dat mijn collega zijn bel-actie gezien had,  dus ook bij mij geen kans op een wet Mulder rehabilitatie.  Ik vond het wel mooi dat hij in het zicht van zijn thuishaven niet veilig was maar geldelijk beboet werd.  Mijn non verbaal gedrag stond hem niet aan en hij begon mij te beledigen als heuse voorman van een grote menigte vlak achter hem, die overtuigend aan zijn kant van het onrecht stond.

De eerste keer dat ik wat zei tegen die persoon was dat hij was aangehouden voor belediging. Ik voegde meteen daad bij mijn woord en greep hem vast. Hij sloeg naar mij maar kwam niet los uit mijn greep. 

De overige aanwezigen aan zijn  kant begonnen in de richting van ons ook nog non-verbaal te acteren. Trekken, duwen, schoppen in mijn rug, intimideren, bedreigen en schreeuwen. 

Kortom een jewelste poging om de persoon te ontzetten.  Dan gebeurt er een hoop om je heen en schakel je over op overleven en terugtrekken.  Ik hield  vast wat ik had in een staande wurggreep en merkte een hoop geweld om mij heen. Echter, ik voelde  geen lichamelijk geweld tegen mijn persoon.  

Het werd steeds onveiliger om ons heen. De dreigingen tegen ons werden steeds heftiger.Mijn maat had de tegenwoordigheid van geest om een nood oproep assistentie collega te doen. Ik had geen arm of hand meer vrij... 

De blauwe hulptroepen van collega’s  kleurden de hemel -politie zwaailichten-  blauw. Auto’s met collega’s  reden in uiterste Vitesse naar ons toe. Veel politiehulp was in no time bij ons.  Op dat moment zat de arrestant al in de politiebus en konden wij veilig terugtrekken. 

Later hoorde ik pas van mijn maat dat ze me in mijn rug hadden getrapt.  Door de adrenaline had ik dit niet gemerkt in eerste instantie.

Dus -buiten de arrestant in het politiebusje- werden nog een aantal  verdachten daar aangehouden op heterdaad.

Ik was mijn horloge kwijt, mijn telefoon en een aantal persoonlijke bezittingen. Achteraf is dat goed gekomen en heb ik mijn spullen teruggekregen. Wat kapot was gegaan, werd vergoed.

Aan het bureau volgden nog  diverse aangiften m.b.t. schijnbaar aangewend politiegeweld, tegen mijn persoon.  Een farce en leugen(s) naar later bleek. 

Definitief heeft justitie zich hierover gebogen en heeft de aantijgingen juridisch gepareerd en uitgevlakt. 

De verdachten werden allemaal veroordeeld door de rechter. De mate van straffen weet ik niet meer precies.  Dat vind ik achteraf ook niet belangrijk. Echter geweld tegen politie werd ook toen niet getolereerd.  Belangrijk voor mijn maat en mij was dat er werd doorgepakt.

Na de zitting bij de rechter moesten de verdachten allen onder meer een geldboete betalen. Dit als onderdeel van de strafoplegging. 

Volgens eigen recept had een van hen dat niet gedaan, in de trant van; justitie bekijk het maar.  Dat betekent dus dat openstaande boetes die op enig moment  onherroepelijk worden.  

Veel later werd die verdachte rug-schopper gecontroleerd. Hij had een openstaande boete. Bleek dat hij alsnog moest gaan zitten voor een behoorlijke tijd wegens het niet betalen van de door de rechter opgelegde boete in mijn zaak.

Uiteindelijk heb ik voor een tweetal zaken respect gekregen. Dat justitie een lange adem had  door een opgelegde boete te blijven vorderen. Ten tweede dat de assistentie aanvraag werd gehonoreerd en dat collega’s het vuur uit de sloffen reden om  mijn maat en mij te assisteren en te ontzetten.

Wrang is weer het feit dat geweld tegen politie steeds maar erger en grotesker wordt.  Vele collega’s worden in privétijd belaagd alsmede hun gezinnen. Politiebonden en politietop zijn furieus.