WhatsUp, Rode kabouter muts!

Dan lees ik het artikel in de Limbo-krant en informatievoorziening dat een inbreker achtervolgd is door alerte buurtbewoners thv de Thienbunderstraat in Sittard.  

Geattendeerd op de inbreker heeft bij de buurt App Ophoven de alarmbellen doen afgaan. Ik voeg een foto bij van het krantenartikel voor nadere details.

Nieuwsgierig en triggered als ik ben door deze boodschap kom ik op mijn werk en zie via de informatie voorziening de naam van de aangehouden verdachte die bij mij meteen boeiende herinneringen oproept.

Het is die draaideurcrimineel die voor de zoveelste maal is opgepakt voor wandaden tegen de plaatselijke maatschappij die steeds maar weer de sores te verduren krijgt tegen van dit zorgelijke sujet sinds jaar en dag.

Dat brengt mij in herinnering terug bij een politie casus van vele jaren geleden met dezelfde hoofdpersoon die steeds maar alweer gezocht wordt door de politie!

Alweer een inbraak waar de hoofdpersoon en tevens verdachte er tussenuit geknepen lijkt te zijn. Echter de waard heeft deze keer buiten zijn onverwachte clientèle gerekend. Want, een alerte oudere mevrouw heeft melding gemaakt van haar spannende onvoorziene bevindingen. Een vreemde snuiter op haar dak, een kabouter plop inclusief rode muts, heeft haar de politie doen informeren over deze vreemde criminele snoeshaan.

Collega Roy en ik, samen op dienst krijgen de melding van O.C. om te gaan assisteren i.v.m. verdachte gedragingen. De aanwezige collega’s hebben reeds een cordon gevormd  en wijzen ons de weg  naar  het dakterras van de krasse oudere mevrouw.

In de woning van de oude dame heeft zij Roy en mij meteen de weg gewezen naar de verdachte. Hij heeft zich op dat moment verschanst op het onoverzichtelijke dak met oneffenheden en als laatste strohalm, de sluimerige rokende schoorsteen. Dom dom dom, maar hij heeft een fel rode kaboutermuts op zijn hoofd. 

Ik reageer meestal in een tunnelvisie op dergelijke momenten of ben zo informatie gestuurd bezig dat ik stappen wens over te slaan om de eventuele badguy in te rekenen. Politiewerk doe je met je hart enige voorzichtigheid en niets anders.  M.a.w. gewoon met gezond boerenverstand.

Ik open, na de aanwijzing van de oude dame het dubbele antieke krakerige klapraam met uitkijk en klim op het achtergelegen dak. Hey Han wacht ff, hoor ik Roy roepen in mijn richting en ook hij klimt meteen achter mij aan het platte dak op. 

Dan spring ik plotseling vanuit mijn positie gezien op de verdachte om het voordeel aan mijn zijde te houden. Hij wenst aan mijn bevelen niet mee te werken en ik pas meteen een gedoceerde en veilige nekklem toe ter aanhouding. Want aanzeggen dat hij is aangehouden en meewerken hebben op hem geenszins enige meewerkende uitwerking.

Aan aanwijzingen van de politie heeft deze draaideur crimineel een broertje dood en hij luistert dus niet waardoor het gematigde gewenste gevolg vooralsnog uitblijft. Roy assisteert mij en neemt de verdachte danig onderhanden met een voetbalpoeier van jewelste. De schurk heeft niets meer te missen en kan vervolgens worden ingerekend door Roy en mij. Yes en weer een bad Guy in the police pocket.

De politie staat weer eens op 1-0 ook al is het maar voor even, gelet op de term draaideurcrimineel. Draaideur criminelen worden immers weer snel los geweekt van justitie en taak- en straffen. Dat is nu eenmaal het klimaat in Nederland. Dat kost financieel en bij de benadeelden steeds maar weer opnieuw, psychische ballast die nou eenmaal niet zo gauw verdwijnt.

Weer eens een mooi gegeven dat WhatsApp groepen en mensen die onraad zien, een 112 belletje naar de politie uitgooien. U weet toch dat de politie in de meeste gevallen alleen maar boeven vangt meteen na een belletje van verontruste wijkbewoners, melders of getuigen!

Op dit gebied zijn de WhatsApp- buurt preventie groepen een super positieve verademing,

Nieuw in dit kader is Burgernet. Meld je aan, het helpt en je weet waarna je moet uitzien, mochten Burgernet berichten verspreid worden in jouw eigen buurt.

Tot mijn volgende blog, gr Han

Uw politie is te wit!

De korpschef zegt zo (on)handig dat de Nederlandse politie te wit is. Een katalysator om het debat in hoog tempo op te voeren, lijkt mij. Ik vraag me af waarom hij dit juist nu doet. Ik heb op diverse sites de recht uit het hart reacties gelezen. Het komt erop neer dat iedereen wil dat hij of zij geholpen wordt wanneer de nood aan de man is ongeacht de kleur, de geaardheid, de sekse, de gender of andere voorkeuren die ik niet of nauwelijks bedenken kan.

Een prelude aan mijn herinneringen: Als kleuter werden nagenoeg in mijn achtertuin in het Limbrichterveld te Sittard, 5 torenhoge flats gebouwd. Eenmaal gereed en verhuurd reden de verhuisbedrijven af en aan om de flats te bevolken. Als kind was ik errug nieuwsgierig en ging kijken naar het nieuwe bloed. De plaatselijke bevolking van de kolonie Limbrichterveld moest namelijk langzaamaan het veld ruimen want megalomane projecten moesten de aloude buurt Updaten. De kolonie werd daardoor afgebroken! Ik vind dat nog steeds zonde want het leek in mijn kinderogen een vesting van jewelste, een Romeinse nederzetting bijkans. Inclusief het voetbalveld van de KRAAIEN.

Helaas hebben Asterix en Obelix geen stand kunnen houden en de kolonie was er op een gegeven moment niet meer, afgebroken tot het laatste weerbarstige fundament. Ik denk niet dat er een opstand is geweest. De kolonialen uit Limbrichterveld werden mogelijk gehuisvest in de nieuwe buurt.

In de splinternieuwe flats zijn veel donkere mensen komen wonen die uit Amerika hierheen zijn gereisd met hun familie en hun hele hebben en houden. Vooral militairen en hun families. Jullie weten inmiddels dat kinderen geen discriminatie noch achterdocht kennen en gewoon spelen met andere kinderen uit andere culturen. Van de Amerikaanse families heb ik als ukkepuk geleerd dat zij gastvrij zijn. Ook ik op mijn beurt heb ik een beetje steenkolen Engels geleerd en spelenderwijs de cultuur van al die nieuwkomers.

Waarom, omdat ik als kind geen barrières gekend heb om dit tegen te gaan. De Afcent-kinderen mengen zich niet met ons op onze scholen. Zij worden met grote bussen dagelijks weggereden. Achteraf blijkt mij, naar hun school op het Afcent locatie in Brunssum waar ook hun ouders werken aan de militaire veiligheid van Europa tijdens de koude oorlog perikelen.

Op mijn school met de mooie naam Heilig Hart in Overhoven is het leerlingen aantal wit. Te wit voor hedendaagse begrippen, sommigen zijn een beetje getint zeg maar "the 5 Shades of White".

Sommige kinderen zijn donkerder getint omdat de hygiëne thuis niet voor het oprapen ligt of om de simpele reden dat de ouders niet weten wat schone kleren of wassen met zich mee brengt. De arme stinkerds want de rijke stinkerds, stinken niet. Van deze groep houdt iedere leerling zich verre in het klaslokaal. Op het speelterrein is dit anders en mengen we stevig door elkaar. Echter in het klaslokaal met warme temperaturen stijgt veelal de lichamelijke irritante odeur. Dat is niet lekker aan de neusvleugels, dat kan ik jullie verzekeren. Misschien heb ik daarom in mijn vroege jaren een hekel aan het leren ontwikkeld! Wie zal het zeggen…

In mijn sport beoefeningen sinds mijn jeugd en de jaren eromheen heb ik nooit en te nimmer last gehad van al de menselijke huidskleuren die tegenwoordig problemen opleveren. Sport verbroedert en wederzijds respectvol gedrag is het uiteindelijke resultaat.

In de jaren 80 van de vorige eeuw, zeg maar tijdens de jaren dat meer huidskleuren bij de politie moeten instromen herinner ik mij een anekdote tijdens een of andere districtelijke politie-judowedstrijd, volgens mij ergens in Den Haag. Voordat de wedstrijden beginnen is de warming up essentieel ter voorkoming van blessures, spanning afbouwen en om in het juiste wedstrijd ritme te komen als individuele sporter. Dat kunnen genoeg collegae samen met mij beamen. Met in mijn achterhoofd sport verbroedert, ga ik de mat op en nodig een donker gekleurde collega uit om samen met mij de warming up te doen. De collega kan bijkans geen Nederlands of mijn Limburgse tongval is hier debet aan geweest, wat goed zou kunnen. Limburgers zijn ook vaak te betitelen als ….. u weet wel. Ik ben in ieder geval trots op mijn afkomst uit steenkolen? Limburg, dat u het weet! Zogezegd en zo gedaan oefenen wij met elkaar stilzwijgend maar non verbaal spreken we dezelfde judo-taal. Prachtig. Achteraf heb ik hier vaak aan gedacht.

De grote instroom van nieuwe collegae destijds heeft kwalitatief en taalkundig niet datgene gebracht wat verwacht mag worden van een diender in Nederland. Ook tegenwoordig zijn er kwalitatief net nu weer in Limburg zware gevallen van een beschamende integriteit aan de gang die nog onder de rechter zijn en dan gaat het geeneens om de huidskleur. Dat zet de politie Limburg in kwaad daglicht en daar heeft de gehele Nederlandse politie veel last van ondervonden.

Integriteit en kwaliteit zouden hand in hand met elkaar verbonden moeten zijn naar mijn idee. Altijd jammer weer dat net voor de tweede kamer verkiezingen dergelijke misstanden en omissies van stal gehaald worden met het oog op de komende regeerperiode. Maar wat blijft ervan over? Niets. Het is te duur en niet levens vatbaar naar het schijnt! Integratie dat doe je met elkaar, altijd en overal.

Bovendien, er is geen huidkleur die zo veranderlijk is als de blanke huidskleur. De variaties zijn; spierwit in de winter, gelig in het voorjaar, diep rood in de zomer, pijnlijk vervellen als een slang, wit met sproeten, naadloos bruin als een fakkel, tweede en derdegraads verbrandingen tot aan huidkanker toe, boddie bilders bruin/sepia en ten slotte wit/rood/vervellers uit de U.K.

Een leuke anekdote die mij persoonlijk ten deel is gevallen een paar jaar geleden is het feit dat ik zomers ook ietwat getint rondloop. Mijn witte blouse gelardeerd met de blauwe politietekens op de bovenmouw maakt mijn tint nog ietwat onderscheidenlijker en mogelijk nog wat bruiner. En ja, ik krijg snel een getinte huid in de zon. Tijdens een confrontatie met iemand uit de zonnige oorden des levens, daar waar ik 1000-den euro’s voor over zou hebben om ernaartoe te mogen vliegen om vakantie te vieren, blijven de emoties nog net binnen de perken blijven en vraagt deze man mij plotseling; En waar kom jij vandaan? Uit Turkije hé! Ik kan hem niet van zijn idee afbrengen. Ik ben dus een Turk in zijn ogen, beregoed heb ik deze gedachte gevonden en vind ik deze nog steeds.

Langzamerhand word ik wel moe van de termen etnisch profileren, de sinterklaas/zwarte piet gedachten en zo verder. Ook de vele rechtszaken die fatsoen en het juist omgaan met elkaar in de weg staan. Professioneel profileren is het enige juiste PP = politie profiel.

Volgens mij moet er hard gewerkt worden aan integratie, culturen verbinden, verbroedering, respectvol omgaan met elkaar en iedereen zijn eigen religie gunnen tenzij er sprake IS van terroristische dreigingen. Ik vind ook dat in tegenstelling tot het verleden waarin iedereen in zijn moedertaal bejegend is, er een tweetaligheid moet komen. De eigen cultuur en de moedertaal moet in stand gehouden worden maar ook het leren en omgaan met de cultuur, de Nederlandse taal en de gebruiken in het land van vestiging, Nederland. Dat is mogelijk een cultuurschok voor velen maar wel hard nodig willen we de integratie samen tot een suc6 maken.

Er is een ras en dat is het menselijke ras. Er is maar een invloed, die van de zon. De zon is debet aan de vele beschermende pigmenten van het menselijke ras.

En tegen de politie zeg ik: “De juiste man/vrouw op de juiste plaats”. Aan politie beroeps kwaliteiten mag nooit en te nimmer getornd worden.

PS; de nieuwe trend is grijs. Iedereen wordt namelijk grijs of kaal ongeacht de etnische afkomst, mooie gevolgtrekking, toch!. Bovendien is de grijze kleur een alliantie van de kleuren wit en zwart.

Dus, waar hebben we het over.

Weet, dat het aantal grijze dienders bij de politie met rasse schreden te groot wordt. De tijd is gekomen voor hun welverdiende pensioen. Dus bonden… alarmeer de politiek voor 15 maart a.s.

Dankuwel, namens uw grijze rollator politie brigade


Han

Bij nader inzien, toch een ongewenste vreemdeling

Er zijn geen problemen maar wel mensen die problemen creëren. Deze zin houdt mijn aandacht de laatste tijd steeds meer vast. Ik kan dan ook tig voorbeelden benoemen welke rigoureus en uitputtend in mijn hersenpan ronddolen. De media triggert mij enorm over dit thema. But, so be it. 

Een mooi voorbeeld van de probleem-creëerder bij uitstek vind ik toch wel de mens, als onbetwiste winnaar van al wat leeft en lucht haalt versus de dieren en planten en zo verder.

Het is maar goed dat dieren niet kunnen lezen en geen aanspraken mogen maken op wat de mens tot zijn eigendom verklaard heeft. Rechtmatigheid heeft hier niets mee te maken, wel gecreëerde politiek correcte wetmatigheid. De mens maakt nu eenmaal alles kloppend indien nodig m.b.v. een mokerhamer steeds meer, helaas. Ieder mens is uniek dus de dwingende regulerende mokerslagen zijn ontelbaar.

Daar waar mensen wonen, vluchten alle dieren zo snel als mogelijk weg om aan het mensenvirus te ontkomen.

Soms in meanderend Nederland wil men de oude legendes en sages terug. Zeg maar de tijden van Willem Tell en Robin “Sherwood” Hood moeten na een grondige virtuele restauratie terug heringevoerd worden.

Zo heeft men betaamd dat Willem Bever terug moet komen naar menselijk gebied bv naar Milsbeek. De bevers die men daar uitgezet heeft plonsen gezellig in het water en zwemmen er naar hartenlust rond. De bever is een beschermd dier dus je mag er alleen maar naar kijken maar aankomen nooit en te nimmer. Het predicaat van bever-protectie is wettelijk opgelegd. Milsbeek wordt beroemd en geroemd want dagjesmensen komen van heinde en verre naar dit bever-fenomeen te komen kijken. 

De bever op zijn beurt voelt zijn handel, wandel en intimiteiten na korte tijd te excessief in de kijker geplaatst door zijn gastheren uit Milsbeek en gaat geplaagd in de verdediging en creëert enige afstand door de boel onder water te laten lopen. In de trend van; Zij kunnen ons niets maken dus halen wij ons DNA en GEN materiaal uit ons eigen denkbeeldige virtuele schuurtje. Dus, wij doen wat we leuk vinden, wat de rest ervan vindt boeit niet! 

Door de bever escapades -bomen omknagen- krijgt de mens langzamerhand in het uitdijende meandergebied van Milsbeek zeer natte voeten. De bever  clan velt vele nationale- en beschermde bomen, waardoor het gebied een natuurlijk stuw en moeras in wording IS. Nederland loopt stilaan onder, met Milsbeek voorop. De boomvel affaires stapelen zich hoog op en dus moet de Nederlandse gastheer snel de boel gaan aanpassen en reguleren. Eerst theoretisch door commissies die onderzoeken instellen en zo. Want alleen de mens is gerechtigd en gewettigd om bomen te vellen met STIHL zagen. Bevers niet, ook al zitten en wonen zij in hun natuurlijk habitat. 

Ergo, je mag niet aan de bever komen want deze heeft een beschermde status. Zijn DNA en GEN kun je niet veranderen want dat zit ingebakken in zijn profiel.  Nederland heeft alweer het nakijken.

Uiteindelijk spat de bever-droom in mekaar want ons landje is te klein om iedereen zijn gang te kunnen laten gaan. Dat geldt voor de bever, de marter, de buizerd, nu weer de korenwolf, de malariamug,  en nog veel meer dierlijke soorten die in het wilde weg rondhuppelen en rondfladderen in ons kikkerlandje. De brulkikker hebben we al verbannen en terminated. Want die is in Nederland niet beschermd en vooral niet welkom met zijn gekwaak en gebrek aan natuurlijke vijanden om zijn populatie in toom te houden....

Wel mooi dat de bever populatie zorgt voor voldoende werkgelegenheid en verwoede economische aantrekkingskrachten. In de komende tijd zullen ambtenaren en externen flink gaan controleren, bijschaven en ombuigen in Milsbeek. Ontmoerassing heet dat en tevens hard optreden tegen deze nieuwkomers.

Toch mooi om eerst een probleem te creëren en dan maatregelen nemen om e.e.a. teniet te doen volgens de heersende publieke opinie.

Het is jammer dat dieren niet in onze taal kunnen praten want diverse Universiteit onderzoeken hebben uitgewezen dat vloekende mensen eerlijker zijn dan die die zich bedienen van de stille krachten en zwijgzaamheid. Het vloeken gebeurt niet op een Gilles de La Tourette achtige wijze maar komt regelrecht uit de tenen van de betreffende woord magiër EN wordt niet gebruikt om anderen of andersdenkenden te beledigingen. 

Ook heeft onderzoek uitgewezen dat krenkende woorden op de sociale media meer integriteit herbergen voor bestuurders dan u lief is. M.a.w. er is een sterke relatie tussen vulgaire taal en eerlijkheid, niet alleen voor individuen maar voor hele bevolkingsgroepen.

Ik begin langzamerhand de wereld politiek en de vrijheid van meningsuiting te begrijpen, of toch maar niet. Want een bever velt bomen en de mens trump-ettert er vrolijk op los,

Ps; Eigenlijk zijn we allemaal dieren die ons eigen bestaan claimen. De meeste dieren echter kunnen niet lezen en/of luisteren. Echter niets menselijks is hen vreemd!

Jeetje, ik denk plots aan de wiet problematieken in Nederland.

Bedankt voor het lezen. Tot mijn volgende blog,









HanisAnders

Waar staat uw wijkagent anno 2017?

wie is Ricardo en wie is Han?

Waar staan uw wijkagenten in 2017?

Hij participeert volop in de wijken en houdt zich bezig met zorgelijke trends zoals woninginbraken, roof en geweld als 1e prioriteit. Onze preventie en repressie rondes in de wijken zijn steeds minder fysiek en te vaak geleid door de computer, terugbelverzoeken en overleggen met de netwerkpartners.

De werkzame mens kruipt steeds meer achter de computer waar hij of zij bestookt wordt met verzoeken via de e-mail. Dit geldt ook voor uw wijkagent. Wanneer ik alles zou lezen wat ik zou moeten lezen dan kan ik jullie verzekeren dat ik nooit meer een stap buiten het bureau maak. Ook hier geldt het motto; grenzen stellen en in balans blijven.

Uw wijkagent krijgt geregeld verzoeken om terug te bellen of wat dies meer zij. Interventies gaan geregeld telefonisch tenzij de melder niet opneemt, want wij als politie bellen onbekend. Daar zit dan weer een kleine malheur of spagaat in de verbinding. Dan bellen we graag aan bij de woning voor contact, beschouwing en advies.

De zorg dan. 1 keer per 3 weken wordt in stadsdeel overlegd gevoerd met de gemeente, de zorgaanbieders en maatschappelijke instanties waaronder woning verenigingen. Deze pilot is behoorlijk intensief en casussen worden waar nodig opgepakt om te investeren in mensen, toekomstverwachtingen, gewenst gedrag en een prettige woonomgeving. Door –waar het kan- eventueel tools aan te reiken om er maatschappelijk beter van te worden. Vaak is dit een strijd die te lang duurt voor de buurt.

Buurtparticipatie dan. Door overleg te voeren met de buurt en via de buurtplatforms die een afspiegeling dienen te zijn van de woonomgeving. Persoonlijk contact hierin is het beste en het meest directe.

Ogen en oren in de wijk. De WhatsApp groepen zijn een mooi voorbeeld van buurtparticipatie. Verdachte situaties melden via de App en daardoor gewaarschuwd zijn en blijven voor verdachte situaties die de buurt onveilig maken. Tijdens overleg worden de whatsapp-raderen geolied en bijgesteld.

Uw wijkagent is vooral achter de schermen bezig vaak 1 op 1. Dan is hij of zij niet fysiek in de wijk maar wel bezig met vaak complexe zaken die buurt overstijgend -zouden kunnen- zijn. Ik ben er dan wel maar jullie zien mij niet, terwijl ik met buurtzaken bezig ben. dit komt vaker voor dan jullie denken.

Hoor, wederhoor en begrip zijn de tools om respectvol met mekaar om te gaan. Vaak komt men met problemen die niet direct bij de politie thuishoren. Uw politie en uw wijkagent zullen dan adviseren waar uw casus thuishoort. Geregeld wordt dit niet geaccepteerd, helaas.

De Nationale Politie staat nog in de startblokken en onderhuids zijn er ontzettend veel processen bezig waar ook ik soms van schrik. Gevoelsmatig voel ik mij een steeds minder goeie vakman. Ik zei het al de informatiestroom is gigantisch. Ik probeer mij drijvende te houden op basis van need to know en nice to know.

PS; Ik was ooit een keer bij Scotland Yard in hartje Londen op bezoek als politiegast en niet als verdachte. Daar deelde een politie expert mede dat de hoeveelheid informatie niet leidend of lijdend! is. Maar wat je met de informatie operationeel kunt bewerkstelligen.

Ook ik worstel dagelijks met deze materie en de vraag wat kan ik oppakken en wat moet ik oppakken. Dan hoop ik maar dat ik de goeie keuzes maak of gemaakt heb.

U kunt mij bereiken via www.politie.nl of via mijn politie email han.tummers@politie.nl of via de sociale media. Hierdoor lijkt het alsof ik altijd in dienst ben, maar ik kan jullie verzekeren dat dit niet het geval is. In principe mag u mij in kennis stellen van zaken en casussen die spelen. Mijn politie mail en berichten beantwoord ik of stop deze in mijn portefeuille. T.z.t. krijgt u bericht en soms niet, ook ik ben maar een mens en daardoor imperfect.

In de weekends participeer ik in de incidenten afhandeling dat is toch een kwart van mijn beschikbare werktijd. Dat vind ik ook mooi politiewerk.

Soms zoals nu zit ik op cursus en ben dan vaak afwezig. Niets menselijks is mij vreemd dus ook ik ben vatbaar voor de griep wat ik in december heb moeten ervaren. Vanaf 1 januari 2017 heb ik 40 actieve politie jaren op mijn teller.

Ook ik durf hulp te vragen in mijn organisatie. Ik heb mijn collega Ricardo Rutjens (zie foto) bereid gevonden om mij in mijn wijken te helpen. Ik ben daar blij mee. Mogelijk kunnen Ricardo en ik samen onze werkzaamheden in de wijken nog beter gestalte geven en daardoor betrokken blijven voor alles wat er speelt.

We maken bij de politie veel mee en geregeld val ik u lastig met de laagdrempelige menselijke maat op politiegebied en deel ik mijn ervaringen via mijn blog; www.hantummers-wijkagent.blogspot.com ook uit deze wijken

Het kan altijd beter en daar werken we aan, samen met jullie. We hopen op begrip.

Mocht u woonachtig zijn in Obbicht, Grevenbicht, Papenhoven en Stadsdeel 1 van de gemeente Sittard-Geleen dan nodig ik jullie graag uit om mij op facebook te volgen. Facebook is voor mij een open bron waar ik informatie deel.

Ricardo bedankt voor je hulp.

Toch maar dit relaas in een blog verankerd! Need to know!!
http://hantummers-wijkagent.blogspot.com/2017/01/waar-staat-uw-wijkagent-anno-2017.html

Kind vermist op 31 december 2016

Af en toe heb ik dienst met collega Ruud. Als het dan zover is dan denk ik altijd weer terug aan een moord/doodslag meer dan 20 jaar geleden in een onbewuste flashback. In dit voorval hebben buren elkaar het leven zuur gemaakt en uiteindelijk is er een dodelijk schot gelost. Ruud en ik zijn toen als eerste ter plaatse gegaan en hebben het slachtoffer onder onze handen en ogen dood zien gaan in een gevaarlijke situatie. Alle hulp –ambulance- die toch snel met ons op de plaats van het delict gekomen is destijds heeft niet kunnen voorkomen dat het slachtoffer zijn laatste adem heeft uitgeblazen. De details zal ik niet noemen uit piëteit met de nabestaanden.

De gevaarlijke toestand in de buurt en de woning hebben we destijds met vereende krachten snel kunnen stabiliseren en weer veilig kunnen maken, door de snelle aanhouding van de dader en de inbeslagname van het vuurwapen.

Nu weer terug naar het hier en nu. Tegen 16.00 uur geeft onze OC een opdracht uit aan Ruud en mij. Er wordt een kind dat nog niet qua leeftijd aan de pubergrens komt, vermist. Ons politiebureau is gesloten. Het aantal surveillance auto’s is beperkt. Dus gaan we bij de melder van de vermissing een nader onderzoek instellen. Het blijkt te gaan om een vermissing in de hoogste categorie.

Van de melder, pleeggezin, krijgen we te horen dat het kind een brief heeft achtergelaten en uit eigen beweging is vertrokken. Uit ervaring kan iedereen bedenken dat dit kind behoorlijk gevaar zou kunnen lopen, mede gelet op bepaalde social media zoals; sexting, loverboys e.d. misbruik.

We krijgen tal van veronderstellingen te horen en plegen overleg. De OC rechercheert via RTIC stevig mee in de periferie van de info stroom. Ruud en ik kleppen tal van adressen af. Dan begint het donker te worden. De kruitdampen van het vuurwerk in combinatie met een mistige smog of een smoggige mist, laten me onverwacht fantaseren over een war-zone. Ik hoor harde dreunen en knallen. Zou het vuurwerk wel legaal zijn? Wie zal het zeggen. De vuurwerk controles van de politie zijn dan afgelopen want vanaf 18.00 uur op de laatste dag van 2016 mag je vrijelijk knallen. Opruimen achteraf, dat is weer een andere fatsoen kwestie.

Heel wat mensen hebben Ruud en ik gesproken op meerdere adressen. We komen helaas niet bij ons target, het vermiste kind. Vanaf het bureau is door de OPCO (operationeel coördinator) Ed, de piketdienst vermiste personen ge-paget. Deze gaat vanuit zijn discipline kijken wat hij kan gaan doen. 

Met hem heb ik ook nog telefonisch contact. Ik mail hem want hij kan via zijn oude telefoon geen registraties lezen. Hij heeft nog een ouder model telefoon zonder BVIB (naslag mogelijkheid voor personen, voertuigen en registraties etc. Lang leve de ICT in progress! We tikken de melding en onze bevindingen in de computer want bij de melder van het pleeggezin waar het kind woont, is alles op een briefje geschreven. ICT op straat, zover zijn we nog steeds niet.

Dan gaan Ruud en ik alweer naar buiten weer op weg naar nieuw adressen waar het kind zou kunnen zijn. Onderweg geeft de OC een melding door aan een andere surveillance dat er bij een (v)echtscheiding de vlam in de pan is geslagen en er gevochten wordt over de rug van het kind dat niet meegegeven wordt. DE OC stuurt nog een tweede surveillance mee. De vader wordt ter plaatste aangehouden. Ruud en ik kunnen doorgaan met ons speurwerk naar het vermiste kind.

Achter de schermen wordt het steeds drukker. Er zijn details die nopen tot extra inzet. Er wordt gedacht aan het uitpeilen van de gsm etc. Er moet snel succes worden geboekt. We doen er met zijn allen alles aan. Mooi om te zien, te horen en te weten dat al het mogelijke gedaan wordt bij de politie en - achter de schermen - ook bij de hulpverleningsinstanties, die ingeseind zijn via hun 24/7 piketdienst. Ons opsporingswerk levert nog steeds geen opening en de tijd begint te dringen.

Jaren geleden heb ik van A tot Z meegewerkt aan een vreselijk gebeurtenis n.a.v. een vermist meisje dat vermoord is. Vreselijk vind ik dat nog steeds. Dus we zijn zeer gemotiveerd.

Omstreeks 21.00 uur komt er een telefoontje van een collega dit ons een locatie geeft in de buurt. Ik ken de locatie en sommige bewoners en familie. Op deze locatie gekomen blijkt dat, met veel mensen in een groot tuinhuis de oudejaarsavond gevierd wordt met muziek, drank en veel plezier. De bewoner komt op ons verzoek naar buiten maar weet niet waar het kind is. Een ander adres in de buurt zou mogelijk de oplossing en de vindplaats van het kind in beeld kunnen brengen.

Na aanbellen bij dit laatste adres deel ik mijn hoedanigheid en het doel van onze komst mede aan de bewoner, die ik ken. In de woning is nog een persoon aanwezig van wie de naam eerder genoemd is in het politie circuit. Mijn vraag of het kind in de woning is, wordt bevestigend geantwoord. Het kind ligt geëmotioneerd op bed. Ook de lijfelijke moeder is bij haar. Dan moet we het kind overbrengen naar het pleeggezin. Dat is geen sinecure.

Ik krijg bijna het gevoel dat ik de navelstreng tussen moeder en kind moet doorknippen. Zij projecteren hun emoties op elkaar en daar komt niets of niemand tussen. Ik leg de moeder het handelsprotocol en scenario uit. Zij heeft geen beslissingsbevoegdheid hierin. Na veel plussen en minnen, wordt het kind in blakende gezondheidstoestand door ons teruggebracht naar het pleeggezin.

Ik bel onderwijl naar het bureau en vertel opco Ed dat we het kind gevonden hebben. Ook onze O.C. wordt geïnformeerd. De collega die de gouden tip heeft gegeven, is, als wij aan het bureau arriveren al met einde dienst en op weg naar huis. We hebben het er nog een keer over, Manon. Top info via jou. Ed heeft ongevraagd voor ons de systemen ingevuld en de vermissing af gesignaleerd, gelukkig.

Terug aan het bureau geven we de sleutels en het roepnummer van de surveillance auto over aan de collega’s van de nachtdienst. Er is extra openbare orde personeel i.v.m. oud en nieuw. Hopelijk krijgen zij een mooie en gezellige dienst.

Op 1 januari 2017 heb ik weer middagdienst noodhulp met collega Ruud. Van de beste wensen blijft niet veel over, zo lijkt het te zijn. Er is weer geen menselijke maat te ontdekken in het meldingenpatroon. Zalig Nieuwjaar en de beste wensen betekent voor de politie steeds meer, assistenties verlenen bij ruzies, inbraken. Ruud en ik worden alweer gedirigeerd naar een locatie waar een kind van de leeftijd van 2 jaar in het gedrang is gekomen. Het lont hebben wij uit dit virtuele kruitvat kunnen halen en rust in de situatie teruggebracht. De hulpverlening wordt uiteraard in kennis gesteld.

Jeetje! de toon voor 2017 is al op 1 januari ingezet. En de politie, die krijgt weer stevig geweld voor haar kiezen ook in het begin van 2017 zo blijkt weer eens in de sociale- en de media. Een jaarlijks terugkerende trend?

Gelukkig Nieuwjaar allemaal, gr Han

40 jaar in dienst bij de Politie

Begonnen met mijn politie opleiding ben ik op maandag 3 januari 1977. Ik weet het nog als de dag van gisteren, de goeie ouwe tijd! Dat zeggen oudere mensen van 58+ meestal als het over vroeger gaat, toch!

Door een kennis werd ik vanuit Sittard naar het treinstation in Roermond gebracht. Daar ben ik ingestapt in de grote blauwe rijkspolitie opleidingsschool bus. Met allemaal onbekende jongelui zijn we naar de bestemming gereden, de opleidingsschool in Baexem, een voormalig klooster.  Koffie  met vla bij de ontvangst om vervolgens te worden ingedeeld in 4 klassen. Ik in klas D. Nou dat heb ik geweten. Tijdens dit loodzware leerjaar ben ik geregeld door het stof gegaan.  De opleiding is in mijn beleving bijna Spartaans te noemen. Als het niet kan gaan zoals het gaat dan moet het maar zoals het moet. Dat heb ik geweten en gelukkig vol kunnen houden.

Een leuke anekdote: Na de eerste koffie en vla en de toespraak door de Overste en directeur Piet Leers van de opleidingsschool komt er even later een taxi het terrein opgereden. Een  toekomstige aspirant houdt het dan al voor gezien en taait met zijn koffer af voordat de opleiding hem in zijn greep kan krijgen. Hij heeft duidelijk eieren voor zijn geld gekozen. Ik zie hem nog instappen en wegrijden. LOL.
                     

Op dit moment maar dan precies 40 jaar terug in de tijd, heb ik na de eind examens een hard leerjaar bij de politie opleiding in Horn – Baexem, succesvol afgesloten. Yep ik mag de praktijk in, wat dat dan ook moge zijn. Blij dat ik van het leren af ben en met het echte politie praktijkwerk mag beginnen. Boeven vangen en mensen uit de nood helpen zijn mijn voornaamste doelen.

Er zijn in 1978 nog geen mobiele telefoons en de politie weet niet eens wat ICT betekent. Het computertijdperk is dan nog niet in de Nederlandse kwel- en denkgeest ingetreden. Kinderen spelen nog buiten en de menselijke verdraagzaamheid is groter dan nu. 

Typemachines merk Olivetti circa 15 kg in gewicht, laten blanco papieren in drievoud met carbonpapier ertussen, aangedreven door de 10 vingers van de diender, veranderen van letters in woorden tot een gestroomlijnd proces-verbaal verhaal. Tipex (blunderkwak) in kleine witte droge rechthoekjes, wie o wie kent ze nog, laten misslagen op papier verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het inktlint van de Olivetti, zeg maar de aandrijfas tussen gedachten en ingeslagen ABC inktvormen op papier moet up to date zijn, zo niet dan is het zaak om deze handmatig te wisselen en gekleurde vingers halen bij het installeren van dit lint!

Alles wat we noteren verdwijnt in grote klappers in volgordes waar ik jullie niet mee zal vermoeien. Maar wel traceerbaar tot in de lengte van dagen. Wijzigingen en aanpassingen komen, maandelijks of adhoc, zo vaak als nodig via de post binnen. Het District Maastricht in mijn geval, heeft over alle landgroepen dan weer de spannende noviteiten van de algemeen inspecteur aan de man/vrouw gebracht.

Ik heb al een keer een poging gewaagd om iets te schrijven over mijn begintijd bij de Plisse. De link; http://hantummers-wijkagent.blogspot.com/2015/09/een-hoge-berg.html

De politiezenders in mijn praktijkjaren worden met scanners en zo gretig afgeluisterd door iedereen die dit belieft, waaronder criminelen en andere querulanten. Strafvordering staat dan nog aan het begin van de mallemolen van rechten en plichten. U weet ongetwijfeld waar ik op doel. Foto’s van incidenten worden vooral geschoten door de pers die hevig met de politie mee-scannert. Als je geluk heb krijg je van de pers af en toe een foto toegeschoven van een incident. Of van de Verkeersgroep die ge- en ongevraagd komt assisteren bij verkeersongevallen en technische onderzoeken aan motorvoertuigen verricht.

mijn ME opleiding januari 1979

Ik denk dat de meeste politiemensen minimaal 1 keer per maand een heftige gebeurtenis meemaakt. Eentje waar je wakker van kunt liggen en prakkezeren. Dit te vermenigvuldigen met 12 (maanden) en het aantal dienstjaren. Dit levert veel latente “geheugen”boeken op die het waard zijn om te openen. Tot dat moment suprême rusten zij in de grijze massa van de individuele diender. Ik denk dat het altijd zinvol is om dergelijke ervaringen te delen niet alleen onderling maar breed maatschappelijk i.v.m. de menselijke maat.

Tegenwoordig zijn we vooral bezig om opgedragen targets en doelen te halen en soms lijken bijzaken groter dan hoofdzaken, vooral wanneer adhoc iets opgeblazen wordt tot nationale proporties en/of politieke aandachtsvelden. Toegepast politiegeweld wordt met de dag grimmiger bekeken. Rechters oordelen hard. Wetgeving is in de maak om politie uit het strafrechtelijke gebeuren te halen. Geweld tegen de politie is ernstig en hevig te noemen. De korpschef waarschuwt: "Blijf met je handen van politie en hulpverleners af"

Maar vooralsnog is het nog niet zover. Zeg maar hoe uw politie het moet doen, lijkt soms het motto te zijn. Iedereen buiten de politiekringen denkt het beter te weten. Een leuke spreuk is; “walk in my Shoes and then tell me how to do my job. Een blog over my Shoes heb ik al een keer gedeeld.

De link; http://hantummers-wijkagent.blogspot.com/2015/02/walk-in-my-shoes.html

Ik merk de laatste tijd dat de Politie in het teken staat van de strikte bezuinigingen, vooruitgang, innovaties en meer doen met minder. Iedereen haalt ons in en ligt voor op wetgeving. Logisch want aanvullende wetgeving wordt pas ingebracht bij noviteiten op crimineel gebied of andere omissies in de maatschappij die nopen tot regels en zo. Het kat en muis spel van de volks-vertegenwoordiging, de regering en de waakhond, de senaat, staat een te vlotte beslisvorming in de weg. Dat is goed zo. Beter goed nagedacht dan op de blaren te moeten zitten.

Ook staat het politievak in het teken van opleidingen en levenslang oefenen en leren.

Mijn politiecirkel is rond. Veertig jaar geleden ben ik begonnen als aspirant – student aan de politieopleiding. In de destijds gemaakte afspraken zou ik met pensioen moeten kunnen na 40 jaar betrokken en dienstbaar geweest te zijn. Net als veel collega’s met mij.

De regering heeft met de politie iets anders in petto. We zijn kennelijk gezonder en vitaler geworden en mogen daarom langer blijven werken in tegenstelling tot andere zware beroepen.

Na 40 jaar betrokkenheid dienstbaarheid ben ik ongevraagd tot student gebombardeerd en nu voor de wijkagentenopleiding. Dat hakt er behoorlijk in, flink balanceren in de leerbanken.

Verder word ik geacht tot de leeftijd 67 jaar door te bikkelen. Ik hoop dat ik het haal want dat zou een mooi wapenfeit zijn, 50 dienstige politiejaren. Er is nog geen uitgekiend ouderenbeleid. In de nieuwste cao zijn nadere afspraken overeengekomen. Ik herken me vooral in de petitie; http://www.petities24.com/politieagent_tot_max_62_jaar

Ik zal in mijn politievak datgene blijven doen wat van mij verlangt wordt. Daarbij zal ik proberen mijn grenzen te stellen en aan mijn gezondheid en conditie te blijven werken. 

Tevens zal ik een denkbeeldig schild voor mij houden als verdediging tegen de onophoudelijke interne e-mail en bureaucratie.



Wat vind ik na 40 jaar nog steeds het mooiste om te doen? Boeven vangen, hulpverlenen waar ik kan en mijn politie ervaringen delen

Ik wens iedereen een mooi, gezond, veilig en gezellig 2017 toe,

groeten Han.

Op de Korrel genomen

Reactie op “Op de korrel”

Vanmorgen vroeg sla ik de krant open. Ik lees meerdere beschamende berichten over de zedenzaak waarbij een politieagent uit Limburg betrokken is/zou zijn. Ik, en ik weet zeker de hele Nationale politie met mij vind deze mededeling verschrikkelijk. Het krantenbericht gaat in sneltreinvaart door en het hele Limburgse politiekorps wordt opgepakt en gefileerd, de een na de ander. 

De journalist schrijft dat de politie niet meer te vertrouwen is. Ook de screening is ondermaats en door politie amateurisme viert de corruptie, hoogtij. Als conclusie en tip worden de parkeerwachten omgeschoold om het eigen politieapparaat te controleren.

Ik vind het krantenartikel interessant genoeg om schriftelijk te reageren. Dat doe ik vaak in mijn blogs. Ik vind het namelijk van opportuun belang om de menselijke maat – vooral in politie uniform- te nemen en weer te geven. Ook de interne dilemma’s waar de politie mee kampt, de frustratie en bovenal de veranderende maatschappij. 

Ik en de meesten van mijn collega’s hebben veel eelt op hun ziel.

Elke dag zetten wij ons beste beentje voor om goed te doen en de maatschappij veiliger te maken en boeven te vangen. We zitten namelijk in een glazen huis en kennelijk doen we het nooit goed genoeg voor al onze burgers. Dat kan ook niet want daar waar wij optreden, adviseren of helpen zal mogelijk een van de partijen tevreden zijn en de andere minder tot niet m.b.t. de aangedragen oplossing.

Hoor en wederhoor dan. Het politieoptreden is aan strenge regels gebonden. De reactie van de politie is ambtsedig verwoord in een proces-verbaal en wordt alleen tijdens de rechtsgang bij de rechter besproken aan de hand van “bewijs”. Dat is niet altijd gemakkelijk maar wel de basis van democratie in Nederland.

De publieke opinie dan. Door het lezen van dit krantenartikel zijn geabonneerden en andere lezers mogelijk geneigd om te denken dat hun Limburgse politie corrupt zou kunnen zijn.

Laat ik u uit deze droom helpen. Uw politie is niet corrupt. Overal waar gewerkt wordt vallen spaanders, helaas ook bij de politie die toch ook een afspiegeling van de maatschappij is. Tijdens de procesgang zal het bewijs op tafel komen, hard en vernietigend. En als de betrokkene corrupt is dan zal de Nationale politie harde maatregelen nemen. Ook dat is wettelijk bepaald.

Weet dat uw politie in Limburg hard werkt aan ieders veiligheid in het publieke- en private domein. 

De sores die wij tijdens ons werk opdoen stoppen wij vaak in een denkbeeldig rugzakje en dat nemen wij mee 24/7. Soms loopt ook bij de politie de emmer over, ook dat is menselijk. Ook de politie maakt fouten, laat dat duidelijk zijn.

Ik weet niet of het wonen, het autorijden en/of de rechtsgang in Moldavië hetzelfde is als in Nederland. Daar zou ik hoor en wederhoor voor moeten plegen. Wie weet wat de uitkomst zou zijn!

Wat ik wel weet is het feitelijke gegeven dat Nederlanders die in andere landen berecht worden en daar in de gevangenis zitten, hemel en aarde bewegen via diplomatieke wegen om hun straf in Nederland te mogen uitzitten.