facebook afspraak met de Dude

Collega JG en ik hebben middagdienst in de Noodhulp. Iedere collega op straat wordt veelvuldig door de meldkamer aangevuurd en aangestuurd om werkzaamheden te verrichten die menigmaal niet 1-2-3 tot de kerntaken van de politie behoren. Dat zal de komende tijd (jaren) alleen maar fors erger worden, dat weten we allemaal. Maar, hulp verlenen is bijna het mooiste in ons mooie politievak. Natuurlijk staat boeven-vangen vanzelfsprekend torenhoog in ons vaandel.

Omstreeks 21.00 uur wordt het meldingenpatroon rustiger en volgt het basale - pappen en nathouden -politiewerk. Adviezen geven, kromme situaties voor dat moment ietwat rechtbuigen en uiteraard het promoten om zonder ruzie vreedzaam naast elkaar te blijven wonen. U kent deze situaties wellicht. 

JG en ik worden plots aangestuurd naar een huiselijk geweld situatie. Dat is tegenwoordig bijkans een nieuwe verzamelnaam voor mishandeling, intimidatie, het leven zuur maken en zo verder. Vaak wordt de politie gebeld om uit een of andere impasse of juridische spagaat te komen. Natuurlijk is het dan goed om poolshoogte te gaan nemen om eventueel erger -elkaar de kop inslaan- voor te blijven.  want de zorg is al overbelast!

Op de plaats van het ogenschijnlijke delict worden wij buiten op straat al opgewacht door twee vrouwen. We zijn nauwelijks uitgestapt of de mallemolen van woorden wordt met de kracht van 10 op de schaal van Richter in onze oren gemikt. Voor deze vrouwen is de situatie helemaal duidelijk. Voor JG en mij een beetje lastig om het reële beeld voor ogen te krijgen. We moeten dus iets sneller multitasken. Om de woorden lawine voor te blijven stellen we simpelweg aanvullende vragen. De dames moeten behalve praten gaan nadenken en zodoende krijgen wij een beetje “lucht”. 

Uiteindelijk blijkt - in a nut shell - dat een van de vrouwen heeft ge-facebook-ed op de dating site. Zij denkt een leuke mannelijke date aan de haak te hebben geslagen. Dus hebben zij zich een aantal uren geleden getroffen in een café in de buurt. De vrouw spreekt nu met dubbele tong door stevige alcohol inname. Waardoor haar back Up hulp en toeverlaat de scepter overneemt als volleerd woordvoerster. Op mijn vraag antwoordt zij van; ja, ik heb alcohol gehad maar niet zoveel als haar..... 

Wat is er dan gebeurd? De Dude (date) en dubbele tong hebben flink gelaafd aan Bacchus. Voor de continuering zijn zij gegaan naar het adres van dubbele tong. Daar word nog wat alcohol gebruikt et voilà ruzie is het resultaat. Daardoor voelt dubbele tong zich ongemakkelijk en wil niet verder daten. Zij is uiteindelijk de woning uit gerend en heeft bij haar vriendin de opkomende angstgevoelens geuit. 

De Dude is in haar woning in slaap gevallen en wil of kan niet meer weg, hoezo gevaarlijk?. Zij weet ook wel dat zij de ruzie met Dude geheel aan zichzelf te danken heeft. Beetje Dom dus. Op onze vraag of ze nu van de politie verwacht om uitsmijter te spelen voor haar miskleun zegt de dubbele tong van, zie je wel dat ze niets voor me willen doen! 

Over generaliseren gesproken. De Dude in haar woning is een beer van een vent en die zou ons gemakkelijk kunnen verschalken of pletten onder zijn massale kilo's lichaamsgewicht. Hij is ook nog eens verbaal super agressief. Voor JG en mij dus geen optie om hier weg te gaan zonder de Dude uit de woning te halen. 

Dus betreden wij de amper verlichte woning. Na 10 keer of zo gevraagd te hebben aan dubbele tong op straat - die ook nog slecht hoorde- wordt de 5 watt lichtbron schakelaar gevonden en ingeschakeld. De Dude in zijn winterslaap ligt languit op de bank in het schemerlamplicht en is goed hoorbaar aan het ronken. Zijn contouren verraden een flink volume aan mens, vooral in kilo’s lichaamsgewicht. 

Hij ontwaakt op onze wek –wordt wakker- geluiden en duwtjes met een driedubbele tong, als voorbeeld van een grootgebruiker van alcohol en zo. Hij bralt erop los en zegt hier te wonen. 

Uiteindelijk geeft de Dude toe, op date te zijn. Vrij snel verlaat hij onder aanmaningen met de nodige ondersteuning van JG en ik, de woning. Dubbele tong kan niet geloven dat wij heelhuids uit haar huisje komen, samen met deze 140 kilo zware Dude. 

Hem op deze avond alleen maar uit de woning zetten zou het probleem niet oplossen maar voor nieuwe buurt problemen zorgen. Zoiets weet iedere politieagent uit ervaring. Dus oplossend gericht bezig zijn, is hier het motto. 

In het kader van de politiewet brengen we de Dude naar zijn eigen woning. Gelukkig heeft hij de sleutels bij zich anders weer een voortzetting van zeulen met ...

Onderweg lalt en bralt hij er vrolijk op los. Ik heb mijn stoel helemaal naar voren gezet waardoor hij met zijn ruime lijf inclusief isolatie toch nog op de achterbank past. De raam opengezet. Want ook wij mogen niet onder invloed rijden. De alcohol kegel is er een van jewelste. Hij spreekt ook nog eens hard met de nodige consumptie. 

Hij vindt het fantastisch dat wij taxi voor hem spelen. Ik praat een beetje mee met hem van blabla en zo. De woordklanken zetten de toon boven de inhoud. Hij vindt mij dan ook fantastisch omdat ik hem kennelijk begrijp. Collega JG kan doodbloeden maar voor mij zou hij door het vuur gaan. Ik ben heel eventjes zijn "brother in Arms"! Normaliter verbroedert sport, maar alcohol kennelijk ook op een doodlopende eenrichtingsweg. Komisch constatering! Even later is ook JG weer zijn brother. Gelukkig maar weer. 
Collega JG en ik hebben middagdienst in de Noodhulp. Iedere collega op straat wordt veelvuldig door de meldkamer aangevuurd en aangestuurd om werkzaamheden te verrichten die menigmaal niet 1-2-3 tot de kerntaken van de politie behoren. Dat zal de komende tijd (jaren) alleen maar fors erger worden, dat weten we allemaal. Maar, hulp verlenen is bijna het mooiste in ons mooie politievak. Natuurlijk staat boeven-vangen vanzelfsprekend torenhoog in ons vaandel.

Omstreeks 21.00 uur wordt het meldingenpatroon rustiger en volgt het basale - pappen en nathouden -politiewerk. Adviezen geven, kromme situaties voor dat moment ietwat rechtbuigen en uiteraard het promoten om zonder ruzie vreedzaam naast elkaar te blijven wonen. U kent deze situaties wellicht. 

JG en ik worden plots aangestuurd naar een huiselijk geweld situatie. Dat is tegenwoordig bijkans een nieuwe verzamelnaam voor mishandeling, intimidatie, het leven zuur maken en zo verder. Vaak wordt de politie gebeld om uit een of andere impasse of juridische spagaat te komen. Natuurlijk is het dan goed om poolshoogte te gaan nemen om eventueel erger -elkaar de kop inslaan- voor te blijven.  want de zorg is al overbelast!

Op de plaats van het ogenschijnlijke delict worden wij buiten op straat al opgewacht door twee vrouwen. We zijn nauwelijks uitgestapt of de mallemolen van woorden wordt met de kracht van 10 op de schaal van Richter in onze oren gemikt. Voor deze vrouwen is de situatie helemaal duidelijk. Voor JG en mij een beetje lastig om het reële beeld voor ogen te krijgen. We moeten dus iets sneller multitasken. Om de woorden lawine voor te blijven stellen we simpelweg aanvullende vragen. De dames moeten behalve praten gaan nadenken en zodoende krijgen wij een beetje “lucht”. 

Uiteindelijk blijkt - in a nut shell - dat een van de vrouwen heeft ge-facebook-ed op de dating site. Zij denkt een leuke mannelijke date aan de haak te hebben geslagen. Dus hebben zij zich een aantal uren geleden getroffen in een café in de buurt. De vrouw spreekt nu met dubbele tong door stevige alcohol inname. Waardoor haar back Up hulp en toeverlaat de scepter overneemt als volleerd woordvoerster. Op mijn vraag antwoordt zij van; ja, ik heb alcohol gehad maar niet zoveel als haar..... 

Wat is er dan gebeurd? De Dude (date) en dubbele tong hebben flink gelaafd aan Bacchus. Voor de continuering zijn zij gegaan naar het adres van dubbele tong. Daar word nog wat alcohol gebruikt et voilà ruzie is het resultaat. Daardoor voelt dubbele tong zich ongemakkelijk en wil niet verder daten. Zij is uiteindelijk de woning uit gerend en heeft bij haar vriendin de opkomende angstgevoelens geuit. 

De Dude is in haar woning in slaap gevallen en wil of kan niet meer weg, hoezo gevaarlijk?. Zij weet ook wel dat zij de ruzie met Dude geheel aan zichzelf te danken heeft. Beetje Dom dus. Op onze vraag of ze nu van de politie verwacht om uitsmijter te spelen voor haar miskleun zegt de dubbele tong van, zie je wel dat ze niets voor me willen doen! 

Over generaliseren gesproken. De Dude in haar woning is een beer van een vent en die zou ons gemakkelijk kunnen verschalken of pletten onder zijn massale kilo's lichaamsgewicht. Hij is ook nog eens verbaal super agressief. Voor JG en mij dus geen optie om hier weg te gaan zonder de Dude uit de woning te halen. 

Dus betreden wij de amper verlichte woning. Na 10 keer of zo gevraagd te hebben aan dubbele tong op straat - die ook nog slecht hoorde- wordt de 5 watt lichtbron schakelaar gevonden en ingeschakeld. De Dude in zijn winterslaap ligt languit op de bank in het schemerlamplicht en is goed hoorbaar aan het ronken. Zijn contouren verraden een flink volume aan mens, vooral in kilo’s lichaamsgewicht. 

Hij ontwaakt op onze wek –wordt wakker- geluiden en duwtjes met een driedubbele tong, als voorbeeld van een grootgebruiker van alcohol en zo. Hij bralt erop los en zegt hier te wonen. 

Uiteindelijk geeft de Dude toe, op date te zijn. Vrij snel verlaat hij onder aanmaningen met de nodige ondersteuning van JG en ik, de woning. Dubbele tong kan niet geloven dat wij heelhuids uit haar huisje komen, samen met deze 140 kilo zware Dude. 

Hem op deze avond alleen maar uit de woning zetten zou het probleem niet oplossen maar voor nieuwe buurt problemen zorgen. Zoiets weet iedere politieagent uit ervaring. Dus oplossend gericht bezig zijn, is hier het motto. 

In het kader van de politiewet brengen we de Dude naar zijn eigen woning. Gelukkig heeft hij de sleutels bij zich anders weer een voortzetting van zeulen met ...

Onderweg lalt en bralt hij er vrolijk op los. Ik heb mijn stoel helemaal naar voren gezet waardoor hij met zijn ruime lijf inclusief isolatie toch nog op de achterbank past. De raam opengezet. Want ook wij mogen niet onder invloed rijden. De alcohol kegel is er een van jewelste. Hij spreekt ook nog eens hard met de nodige consumptie. 

Hij vindt het fantastisch dat wij taxi voor hem spelen. Ik praat een beetje mee met hem van blabla en zo. De woordklanken zetten de toon boven de inhoud. Hij vindt mij dan ook fantastisch omdat ik hem kennelijk begrijp. Collega JG kan doodbloeden maar voor mij zou hij door het vuur gaan. Ik ben heel eventjes zijn "brother in Arms"! Normaliter verbroedert sport, maar alcohol kennelijk ook op een doodlopende eenrichtingsweg. Komisch constatering! Even later is ook JG weer zijn brother. Gelukkig maar weer. 

De Dude wil mij de volgende dag politie informatie gaan geven. Hij heeft al vele jaren in het gevang gezeten. Dat weet ik uiteraard ook wel want ik ken hem en zijn politie palmares. Dus wordt er een halve afspraak gemaakt. Niet dus. Hem tot bij zijn woning begeleid waar hij zijn roes gaat uitslapen. Wij worden bij het afscheid nog overladen met bedankjes en schouderklopjes. Voor ons ook een mooie uitkomst, einde overlast. Voor zolang als het weer duren mag. Mensen als Dude hebben schijnbaar 24/7 aandacht en aanpak nodig. 

Eind goed al goed. Ik hoop dat dubbele tong toekomstige dates op facebook achterwege zal laten. Facebook veroveringen en alcohol gaan in haar geval, gaan niet samen. 

Dubbele tong en de Dude zullen zich achteraf waarschijnlijk van dit intermezzo niets tot weinig kunnen herinneren. Volledig weggepoetst uit de herinnering. Met dank aan Bacchus.

Blijkt toch maar weer eens dat de meeste successen bij de politie onbesproken blijven. Het zijn de kleinschalige dingen die het doen en niet alleen maar de heroïsche interventies met grote inzetten van politiemensen en materieel.

Jan en ik hebben achteraf nog hartelijk moeten lachen. 

Einde dienst

De Dude wil mij de volgende dag politie informatie gaan geven. Hij heeft al vele jaren in het gevang gezeten. Dat weet ik uiteraard ook wel want ik ken hem en zijn politie palmares. Dus wordt er een halve afspraak gemaakt. Niet dus. Hem tot bij zijn woning begeleid waar hij zijn roes gaat uitslapen. Wij worden bij het afscheid nog overladen met bedankjes en schouderklopjes. Voor ons ook een mooie uitkomst, einde overlast. Voor zolang als het weer duren mag. Mensen als Dude hebben schijnbaar 24/7 aandacht en aanpak nodig. 

Eind goed al goed. Ik hoop dat dubbele tong toekomstige dates op facebook achterwege zal laten. Facebook veroveringen en alcohol gaan in haar geval, gaan niet samen. 

Dubbele tong en de Dude zullen zich achteraf waarschijnlijk van dit intermezzo niets tot weinig kunnen herinneren. Volledig weggepoetst uit de herinnering. Met dank aan Bacchus.

Blijkt toch maar weer eens dat de meeste successen bij de politie onbesproken blijven. Het zijn de kleinschalige dingen die het doen en niet alleen maar de heroïsche interventies met grote inzetten van politiemensen en materieel.

Jan en ik hebben achteraf nog hartelijk moeten lachen. 

Einde dienst

Cocaïne in een heftige liefdesrelatie

 Enige tijd geleden kregen mijn maat en hondengeleider Henny en ik een melding van een hevige vechtpartij tussen wederhelften waarbij de vrouw het onderspit had gedolven. Zij zou letterlijk en figuurlijk in het slijk der aarde liggen. De locatie was een druk bezochte verbindingsweg ergens in ons bewakingsgebied, onder de DSM vlag.

Het was op een vrijdagmiddag. De zon scheen er lekker op los maar in de gepasseerde nacht had het flink en langdurig geregend. Een waar modderbad was het resultaat. De temperatuur was aangenaam en door het opdrogend wegdek kregen we via onze neusgaten genoeglijke frisse lucht in onze longen naar binnen gepompt. We wisten dan ook niet wat we bij deze melding zouden kunnen aantreffen. Maar goed, anders waren er vele surveillance auto’s meegestuurd en was het wellicht op een flinke vechtpartij uitgelopen.

In de bewuste straat was het druk en we konden niet zo snel doorrijden. Knipperende auto dimlichten afkomstig van passerend publiek maakten ons al snel attent op de naderende chaos of modder-bende.

Daar wil ik best wel even op inhaken. Vaak als we een melding krijgen en onze dienstauto manoeuvreren naar de locatie, dan denken mensen of hulpvragers steeds dat we hen niet zien en zomaar voorbij zouden kunnen rijden zonder te helpen. Zwaaien, toeteren en zo is dan steeds weer een gegeven. Ook al remmen we de dienstauto af en draaien we om of stoppen bijkans. Steeds weer een bizar punt wat mij opvalt. Maar dit als vreemd gegeven als de politie nadert.

Onverwacht naderde ons een werk busje waarin 4 gespierde omvangrijke bouwvakkers zaten. Hoe ik dat weet? Aan hun kleding, gebruinde torso’s en last but not least de materialen in de laadbak, waaronder de speciemolen. De buiten proportionele arm van de bestuurder omarmde het autoportier bijna helemaal. Zij wezen ons de weg door het maken van gesticulerende armgebaren als fictieve ANWB richtingaanwijzers. We zaten dus op de goeie route. Via deze zee van armgebaren en knipperende dimlichten naderden wij ons doel tot op korte afstand. Wat opviel was dat niemand stopte of gestopt was. Vreemd. Normaal worden gewelddadige situaties door het publiek geapprecieerd en staat men hier gedegen bij stil met gsm’s met videofunctie en zo om You Tube te kunnen voeden. Deze keer niet. Hoe dat kwam? Dat zal ik uitleggen.

Wij arriveerden als onderdeel in een in een langzame fnuikende file, want men durfde bijkans niet te passeren. Wij waren getuigen van een beëindigd onderling dispuut tussen een man en een vrouw. Zij waren kennelijk uitgesproken en uitgevochten. Hun auto stond half in de berm. De man stond rustig rechtop en de vrouw lag languit in berm. De man had gemillimeterd haar dus zag je bijna zijn fontanellen. De vrouw was onredelijk aan het krakelen. Daar was niet meteen een denkbeeldig touw aan vast te knopen.

De strakke huid op de man zijn kop had in zijn werkbaar of waarschijnlijk crimineel leven al heel wat harde lichamelijke confrontaties weerstaan. Diepe littekens waren erin gegroefd als een prijskaartje van doorstane ellende of momenten van euforie over de gevallen rivalen of vijanden. Zijn ogen in zijn hoofd stonden rustig en beheerst, net als die van de robot uit de film de Terminator.

En, een gelijkwaardig imposant figuur had hij dan ook. Ook hij droeg een zwarte halflange jas. Onder zijn jas staken twee forse benen uit die in staat waren om zijn omvangrijke torso te dragen. Ik schatte hem al snel op 120 kg vol met adrenaline. Zo’n figuur waar je absoluut niet mee wil vechten, gezien de geringe kansen van nagenoeg iedere opponent tegen hem.

Zijn toekomstige ex wederhelft of hedendaagse sparringpartner was als een frêle vlinder. Ik zei al dat het geregend had. Haar lichaam en kleding zaten helemaal onder de modder. Zij had lange zwarte manen en een mooi slank vrouwelijk figuur. Of het een beauty was ? Ik denk dat ze daarmee wel fiks bezig was geweest door dit ongewild genomen modderbad. Of ze nou mooier was. Dat kon ik niet goed zien of bepalen. In ieder geval was ook zij doorleefd van lange avond- en nacht soiree's

Daar stonden wij dus, samen met dit vreemd uitgedoste koppel. De voorbijgangers reden nog steeds voorbij dit miniatuur slagveld. De man zijn uitstraling was er een van, vooral niet stoppen.

Beiden hadden de gevaarlijke witte poeder in de neus geschoven in hun woning. Door dit goedje krijg je veel conditie en andere waarnemingen van lichaam geest en feest. Dit had erin geresulteerd dat zij hun dierlijke driften wederkerig of bilateraal hadden botgevierd tijdens een marathon sessie.

Daarna volgde de afdaling uit powder mountain en het ontwaken uit de kunstmatig psychedelische wereld van wit poeder. De uitkomst was een kater en aldus kregen beiden flinke stress. Zij was weggegaan en hij had haar met de auto weer opgepikt, onderweg. Dat was niet zonder slag of stoot gegaan. Gelukkig voor de frêle vlinder had hij zijn krachten ver naar beneden bijgesteld had . Gelukkig maar. Wie weet wat er anders nog had kunnen gebeuren.

Om te onderzoeken wat waar was aan dit verhaal en het feit dat de vrouw mededeelde dat zij was mishandeld door deze terminator werd aan hem medegedeeld dat hij mee moest naar het politiebureau.

Dat vond hij niet leuk en dat wilde hij niet noch gaf hij zijn medewerking om vrijwillig mee te komen. De diensthond liet al flink van zich horen achterin de dienstauto. De dienstauto brulde, snoefde en bruiste van ingetogen honden-geweld en veerde als een lichtvoetig veertje heen en weer.

De hond –de voorganger van Tiesto- wilde zielsgraag zijn baas helpen. De terminator werd hier niet koud of warm van. Later bleek dat hij niet vies was van kooigevechten tegen mens of dier.

Ongetwijfeld had hij veel littekens op zijn ziel maar waarschijnlijk ook nog op zijn torso. Allemaal littekens van moed of domheid van weleer. Vechten met hem had weinig tot geen zin en dus werd aanstalten gemaakt om de diensthond erbij te halen. Echter zwaar geweld tegen zwaar geweld zou hier niet werken, bedacht ik mij opeens.

Dit van der Geest type was niet onder de indruk van politie en/of diensthond. Bij mij kwam de gedachte op dat zijn lichaamsmiddelpunt erg hoog was. Het enige wat hem zou kunnen deren was een gerichte low kick tegen de binnenkant van zijn knieën. Crush. Op zijn granieten kop kreeg aangewende slagkracht met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid geen zichtbaar of wankelend resultaat!

Dus in een tunnelvisie stapte ik af op deze Goliath. Hij was 2 koppen groter dan ik. Ik sprak hem aan en deelde hem mede dat wij gingen uitzoeken wat er aan de hand was en dat hij daarom toch mee moest.

Ik pakte hem vast bij zijn arm en liep met hem terug naar de auto. Wat hij overigens eenvoudigweg toeliet. Ik boeide hem af - want dat waren de veiligheidsvoorschriften en niet persoonlijk bedoeld zo deelde ik mede - maar ik behandelde hem met respect. Om een deuk in het portier te voorkomen duwde ik zijn granieten kop omlaag en nam rustig plaats naast hem. Henny was ondertussen al met de hond bezig om hem terug in zijn hok te zetten. Gelukkig was de inzet van de hond niet nodig.

Aan het bureau gekomen heeft de terminator zijn verhaal gedaan. Cocaïne gebruik liep toch als een rode draad parallel mee op zijn levenspad. Hij was als grote man achter evenementen zwaar beproefd op zijn alertheid en daar hielp cocaïne mee in zijn marathon werktijden. Hij verdiende er financieel goed aan. De ene cocaïne gebruiker herkent de andere vrij gemakkelijk en dit maakt dat deze polen elkaar ongenadig ruiken en blijven bekoren.

Hij had al vaak in het gevang gezeten en ook in zijn jeugd langdurig geïnterneerd. In zijn familie was geweld heel normaal net als het drinken van melk. Zijn broer zat een levenslange gevangenisstraf uit. Enfin geweld zat hem als een gegoten jas. Echter dom was hij niet en deed aan kansberekeningen. Vandaag zag hij dat die 2 van de politie niet terugdeinsden.

Tijdens zijn verhoor maakte deze terminator mij nog een compliment. Mijn natuurlijke uitstraling zonder kapsones hadden hem zijn agressiviteit geheel ontnomen en dat was voor hem het ogenblik om niet te gaan vechten met de politie. Het onderzoek naar de blijkbare mishandeling liep uit op een sepot. De knipperlichtrelatie zal mogelijk nog af en toe geknipperd hebben en is voorstelbaar verdampt als een koude kille mist voor warm zonlicht.

Bleek weer eens dat respectvol benaderen toch zijn vruchten kan afwerpen. Gelukkig was zijn kater na cocaïne gebruik aan het bureau geheel verdwenen.

PS: Hij had zijn vriendin omgeduwd en niet geslagen. Deze landing in de modderige berm had haar geen goed gedaan en aan het einde van haar latijn was ze verdoofd blijven liggen met haar kater en zo. Overigens tot schrik van de passanten die de politie informeerden, op veilige afstand, dat dan weer wel

Plisse en ME-jesj

 

Plisse in melancholieke raengeboag kleure....ummer weier veuraan sjtoan mit de waan van den daag in de rök en kieke waat kómme geit.

Plisse zeen óp de eesjte plaatsj luuj van vleisj én bloud. Mít geweld op de welt gekömme sjus wie jekereine.

 
Gelaaf aan de mèm van de mam of zabbele aan de mèlkflesj en sjpeen.


Dan waere de kukes of sómmige uulskukes plis en mötte ze nao de ME opleiding. Óngertusje blieve ze plis in álle opgedrage take die neudig zeen óf verzónne waere dóór anger sjtuurluuj die demekratisch aan de mach zeen én 't veur 't zegke höbbe.

Gelökkig höbbe veer alle veier jaor 2e kamer verkeizinge die ós allenej ein nuuj kans gaeve op ein baeter polletik uulskuke!


Opgeroupe doont de plisse jungskes en maetjes 't plissepekske oet en zette de ME helm op en trèkke 't ME pekske aan. Ei sjildj en lange sjtek óm te sjloan veur went 't meines wurt.


Dan sjtaon ze veurop in linie. Der feind veur hun in 't vezeier of sjtiekem achter húnne rök. Meistes höbbe die Feinde sjteine bríkke derbie om te sjmiete nao de junges en de maetjes in ME uniform.


Die ME-jes mótte op linie blieve sjtaon. Gefrustreierd es se zeen, wachte op 't bevel óm de orde te hersjtèlle. Sóms mótte ze blieve aafwachte mit verf op hun prie....grrrr.  En dat zónger d'rop te kènne sjlaon oet frustratie of lanjelik bevel van de sjlumme meister op dat momènt!


Hun hersepan kaokd ongetwiefeltj euver van érgernis énne ouch nog door dae werme helm wurt 't zichmasker wazig en is ei gedempt oetzich 't oetentjelike gevolg.


Wènt ze bekogeld zunt met brikke, flesje, sjtoeptegele en ángere kroam, dan rúkke ze in. Ze weite dat de orde allein mer hersjtelt wurt wènt 't fatsoen, respek en norme truuk kömme...


Dus ei geweitesvraog bie jekereine behawve bie die feinde die zich noots niks aantrèkke van de moraal in ós aller Nederiglandj 


Énne dit daag in en daag oet, pès men t neit mee aankènt en gebroake wurt door de sittewase wo zelfs 't versjtandj neit mee oetkump.  

Discretionaire bevoegdheid / Praktisch politieoptreden

 

Praktisch politieoptreden in relatie tot de discretionaire bevoegdheid...

In de tijd dat ik nog als wijkagent ben aangesteld, krijg ik van diverse bewoners uit een van de aan mij gelieerde dorpen te horen dat de bestuurder in een rood autootje vreemdsoortige capriolen uithaalt op de weg en daarbij vaker de verkeersveiligheid negeert, over de gevaarzetting maar te zwijgen. 

De meldingen stapelen zich op, ondertussen speur ik steevast naar deze onverlaat en maak aandachtvestigingen.

Het net heeft zich geografisch gezien dan al enigszins gesloten. Want het kenteken is mij bekend gemaakt door verontruste bewoners. De route vanaf zijn huis tot het adres waar hij vaker "op bezoek" gaat, ook. De teugels worden koortsachtig aangetrokken en de actie radius van de potentiële verkeersovertreder wordt alsmaar kleiner en kleiner. Helaas ontspringt hij de dans tot dan toe, steeds maar weer. 

De kentekenbouder is niet hier geboren. Hij komt uit een land waar het verorberen van Qat of khat, ik bedoel te zeggen het kauwen op de bladeren van de Qatpant, te doen gebruikelijk is. Mogelijk heeft qat-gebruik de visie, het zicht en het rijgedrag op de weg ernstig vertroebeld. Geiten, ongewild proefpersoon van qat inname, geven dit vreemde gedrag ook weer met het maken van gekke sprongen en bewegingen wanneer zij qatbladeren tussen hun kaken proeven. Enfin dit terzijde. 

Op een middag rij ik een rondje langs de hotspots die ik op het bureau inzichtelijk maak met een A4 (aandachtspunten team 4) maar tevens is dit de officiële afmeting van het printerpapier, dat met vrachtladingen in de plisseprinters wordt gebruikt en verorberd. Ik weet niet meer met wie ik die middag dienst heb. Wel weet ik inmiddels uit eerdere suc6en dat je aan de bal moet blijven om een goal te kunnen maken. Óftewel oefening/herhaling baart kunst... 

Plots, terwijl mijn collega en ik, deze puisterige hotspot naderen, zien we pardoes het befaamde rode autootje met de bekende kentekenplaat de weg op draaien. Op ruime afstand voel, ruik, proef en zie ik dat dit autootje zijn beste tijd heeft gehad en bij wijze van spreken door mag rijden voor de finale naar het imaginaire olifantenkerkhof, daar waar meerdere mastodonten hun laatste rustplaats hebben gevonden. 

Ronkend brengt de chauffeur zijn bolide met de uiterste krachtsinspanning aan de kant van de weg tot stilstand en dit zonder stuurbekrachtiging. Alsof zijn bolide zijn laatste levensadem uitblaast, pats boem paaf.

Bij een controle aan het autootje blijkt dat deze technisch gezien reeds begraven heeft moeten zijn. Geen apk, diverse technische mankementen, waaronder een f1 uitlaat qua geluid door onbedoelde gaten maar niet in prestatie. Dus niet eventueel qatgebruik maar slecht onderhoud is debet geweest aan vreemdsoortig rijgedrag, blijkt ons na ingesteld onderzoek.

De chauffeur erover aangesproken hebbende, komen wij beiden tot de gevoelsmatige conclusie dat zijn autootje zsam van de weg af moet. Een optelsom van de boetes gaat circa 4x boven de reële dagwaarde van dit autowrak uit. 

Maar dat is hier niet genoeg. Dit autowrak inbeslagnemen geeft teveel onnodige  ambras in de systemen. Noch is het verkopen zonder vrijwaringsbewijs een optie. Want vergeet niet dat er mogelijk een taalbarrière is die verkeerd uitgelegd zou kunnen gaan worden. Én etnisch profileren ligt altijd op de loer!

De chauffeur gaat akkoord met afstand doen van zijn autootje en ik houd de boetes in mijn portefeuille. Tégen afgifte van een vrijwaringsbewijs wordt de auto direct meegenomen naar een plek van ontmanteling tot heuse grondstoffen van dit autootje, dat bij zijn geboorte ooit eens mooi en technisch in goede staat moet zijn geweest. Maar dat is te lang geleden en is nu grof aangetast door de tand des tijds en het nalaten van noodzakelijk onderhoud...

De politie heeft ook een discretionaire bevoegdheid, in haar broekzak. Elke diender kan en mag daar gebruik  van maken in uitzonderlijke gevallen. Jeetje in deze tijd geldt ook nog het bonnenquotum.

Ik maak er dankbaar gebruik van, in deze casus één beste oplossing...on Human Terms 

De chauffeur is sindsdien uit mijn vizier weggebleven.

Selectieve- danwel actieve herinnering aan...

Vergeten doen wij allemaal, dat is nu eenmaal zo. Bij ons, de gewone meute, maar ook op het politieke pluche is vergeetachtigheid een kwaal. Ontkennen helpt want dan mag je verder naar honk twee en blijf je ideëel en ook praktisch gezien, aan de bal...

Ik probeer nu als test om uit mijn herinneringen tijdens mijn actieve politiejaren een aparte casus terug te halen.

Het is op een regenachtige herfstavond in Sittard. In die tijd regent het nog gewoon urenlang. Ook op deze gedenkwaardige avond. De lantaarnpalen schijnen hun warme lichten uit over de wegen en de inslaande regendruppels verzorgen priemende ritmische oprispingen op het wegdek, ook in kleine plasjes van verzameld regenwater enzovoort.

Ik heb die bewuste avond de middagdienst met collega Jan, die nu al ongeveer 4 jaar vrijwillig met pensioen is. Waarom, Jan heeft er genoeg van om gedienstig te zijn voor de steeds maar weer heftige onwelwillende maatschappij.

In deze tijd is het bonnenboekje nog een bonnenboekje en niet Meos op straat zoals nu te doen gebruikelijk, oftewel bonnenschrijven door te typen op de diensttelefoon. Een lastige taak voor oude dienders en heel gemakkelijk voor het jonge grut die met dit mediatelefoongedoe zijn opgegroeid en verknocht.

De regen klettert ook ritmisch op de ruiten van de politie dienstauto. De ruitenwissers treden op als een dirigent en wuiven alle ritmische regenspetters langszij. De magistrale faunistische regenaubade blijft aanduren en geeft de wereld om ons heen een heuse zwembadlook.

Vanuit onze ooghoeken zien wij plots een onverlaat uit het holst van de duisternis in ons blikveld. Hij draagt geen helm, zijn bromfiets maakt een oorverdovend geluid dat enigszins wordt getemperd door het optredende regenorkest. De bromfietser rijdt te hard. Voorts is zijn moordmachine niet voorzien van enige verlichting voor of achter. Hij is een vlotte schimmige vlerk die niet houdt van regels en in het bijzonder niet van verkeersregels en zijn toebedeelde plaats op de weg.

Omdat deze snelheidsduivel ons nog niet heeft ontwaard. Ik bedoel hier; niet heeft gezien, kunnen wij hem geruisloos en ongezien naderen, inhalen en zijn bromfiets snel en onverhoopt doen stoppen in de periferie van het centrum.

Het verlengde van deze verplichte halte op een weg in Sittard gaat linea recta naar de grens met onze oosterburen, in die Heimat.

Hij zit nog op zijn bromfiets wanneer Jan en ik uitstappen en hem aan een nauwgezette verkeerscontrole onderwerpen. Ik ken hem en zijn bijnaam en die is; Laaf of trol of ....vul zelf maar in, voor de intimi destijds op een datum en tijdstip diep in de vorige eeuw.

Dan blijkt volgens navraag dat zijn bromfiets 1. niet verzekerd is, 2. een bromfietshelm verplicht is, 3. de verlichting aan de laatste tiet hangt oftewel kaduuk is, 4. De uitlaat kapot is en last but not least 5. De bromfiets in deporabele staat verkeert.

Met Jan houd ik dan een kort motorkapoverleg over praktisch politieoptreden en de overtreding doen ophouden. Daarbij in ons achterhoofd houdende dat waarschuwen een gemiste kans is en verder rijden levensgevaarlijk is voor hem en eventuele andere verkeersdeelnemers. Er zou maar een kind, een oudere of wie dan ook met deze malloot in een botsing komen. Dat vergeef je je toch niet!

Deze notoire bestuurder, overtreder en crimineel heeft bij de politie al genoeg op zijn kerfstok staan en heeft reeds een memorabel palmares opgebouwd. Hij is ook nog volwassen maar door schulden en eigenrichting heeft hij bij zijn vader nog steeds, tegen wil en dank, een noodgedwongen onderdak.

Ik bel met zijn vader met mijn antieke diensttelefoon merk Nokia model 3110. Zijn vader, zijn relaas zal ik uit piëteit niet uit de doeken doen, vraagt of wij hem tot het einde der tijden, of woorden van gelijke strekking kunnen vastzetten. Dit voor zijn zielrust en gespannen situatie die zijn bloedeigen Trol dagdagelijks thuis veroorzaakt. Oh ja, hij zit ook aan de drugs, dat moge duidelijk zijn...

Ik beëindig het telefoon gesprek en bedenk een plotse oplossing. Jan en ik schrijven tig boetes uit. Die zal hij niet kunnen of willen betalen. Dan komt hij na verloop van tijd op de lijst voor aanhouding. Voor de korte directe termijn mag hij nu in ieder geval niet verder rijden.

Een bromfiets inbeslagnemen is not done en zeer lastig met vervoer en arbeids intensief met de papieren santekraam. Dan zie ik tussen de regendruppels door, want het regent nog stééds, dat de bromfiets een zichtbare bougiekabel heeft. Door een plotselinge demontage van de bougiekabel begeeft de kabel het en is de bougiekop los en onmaakbaar van het motorblok, verlost.

Jeetje de bromfiets start niet meer, overtreding van de baan, verkeersgevaarlijk rijgedrag opgelost, verkeersveiligheid 100% verhoogd. Aanrijdingsgevaar 100% verminderd.

Ik retourneer de bougiekabel aan de Trol. De bonnen worden aan het bureau uitgeschreven. Niemand zal van dit politie optreden opkijken, omdat niemand ons passeert op deze plek van staandehouding. Niemand hoeft de ambulance te bellen wegens letsel met deze bromfietsbestuurder.

Nu ik dit memoreer valt bijna alles weer op zijn stevige plek in mijn herinnering.

Tot einde dienst blijft het regenen op deze herfstavond, voordeel het grondwaterpeil blijft op peil, de straten worden schoon. De natuur versterkt...

Deze Trol blijft hard werken aan zijn strafpalmares dat met de dag zal blijven groeien!

Directeur Löbbes

Diep in de duistere spelonken van de vorige eeuw nog, werk ik als jonge diender bij het Korps Rijkspolitie. Op een zaterdag heb ik de ochtenddienst. In deze nostalgische tijden van weleer wordt in de weekenden het gehele wagenpark gewassen door externen, vaak zijn dat de kinderen van collega's met en bepaalde leeftijd, tegen een redelijke vergoeding.

De Volvo's 340 zijn op dat moment uitgerust als politievoertuig. Mét de ouderwetse Storno mobilofoon en vaste spreeksleutel aan een elastische kabel. De bureaus van weleer hebben een vast roepnummer en de surveillance auto's - k.s.a. - ook.

Het lijkt wel of er ook toen al stevig bezuinigd -ja ook toen al- op het materiaal en de dienstvoertuigen en met het kale interieur waaronder de stoelzittingen van de dienstauto's. Koud in de winter en loeiend warm in de zomer. Oftewel van een soort plastic-achtig skai onderverdeeld in een aantal naden die voorkomen dat je 's-zomers van de stoel af zou kunnen drijven door te zweten als een .arken. Er is dan nog geen airco behalve dan de airco die wordt toegelaten door de portierramen handmatig met de raamgrendel open of dicht te maken. Arbeidsvitaminen in de vorm van een radio zijn als eerste bezuinigingsmaatregel doorgestreept. Je zou ook maar eens niet opletten of in de diensttijd naar de radio muziek luisteren...

Enfin, dit alles als een soort intro, terzijde leggende, krijgen mijn collega en ik een melding van een loslopende gevaarlijk ogende grote hond ergens in ons bewakingsgebied. Hij is zwart van kleur, heeft krullen en laat zich niet benaderen door Jan en Alleman. Laten we zeggen dat hij toe is aan rust en de heerlijke etherische geuren die hij op zijn pad ontmoet. Logisch dat hij met rust gelaten wenst te worden.

We maken zijn actieradius kleiner en kleiner en op een gegeven moment is de hond op zichtafstand. Hij snuffelt en snuffelt zich een weg in de rondte Maar oogt geenszins gevaarlijk dan wel agressief. Wat ik wel weet is dat honden een onweerstaanbare aantrekkingskracht voelen naar auto's. Hij is groot van gestalte met een verzorgd voorkomen en schoon aan de haak een gewicht van 45-50 kilo, schat ik. 

Dan breng ik het dienstvoertuig vlakbij hem tot stilstand en benader deze Löbbes, want zijn doopnaam ken ik niet. Na een korte snuffel-kennismaking stapt Löbbes Frank en vrij in het hol van onze Volvo-leeuw, ik bedoel hier, hij neemt plaats als een directeur van een grote fabriek op de achterbank zitting van plastic skai, in ons dienstvoertuig. Hij bezet de gehele achterbank met zijn parmantige lijf en leden. Zijn robuuste hondengeur is snijdend alsook adembenemend.

Het is nog vroeg op deze zaterdag. Meldingen omtrent de vermissing van Löbbes zijn er nog niet. Sociale media moet nog uitgevonden worden. De hele boel via de meldkamer in Mestreech alarmeren, heeft op dit moment nog geen toegevoegde waarde.

Aldus rijden mijn collega en ik met directeur Löbbes een slag in de rondte. Hij vind het fantastisch en geniet van zijn taxirit in de westelijke mijnstreek langs velden, wegen behalve dalen want die zijn er bij ons niet. Af en toe wordt een snuffelpauze ingelast voor Löbbes, waarna wij gezamenlijk weer op pad gaan.

De ether op het politiekanaal blijft en blijft en blijft stil. Geen meldingen omtrent de vermissing van Löbbes die nu in goede handen vertoeft.

Ik rij met Löbbes langs mijn eega die vertederd is van dit prachtige en lieve wezen. Helaas hebben wij al twee cocker spaniels bij de namen Tommie en Alfie. Op het bureau gaat Löbbes mee naar de briefing oftewel koffiedrinken voor intimi. Hij lust geen koffie maar wel fris water en mijn boterham, die ik graag met Löbbes deel.

Voor einde dienst zij  er nog steeds geen meldingen omtrent de vermissing van Löbbes. Kennelijk en zeker is hij uitgezet, waarom? Dat mag Joost weten!

Dan leg ik contact met het dierenasiel in Geleen met de reden om deze lieve hond in handen van zijn verzorgers terug te brengen. Beheerder Noel neemt de hond op in zijn gelederen, want ook bij het dierenasiel zijn geen meldingen van vermissing gedaan. Ik neem afscheid van Löbbes en laat hem in goede zorgen achter weliswaar achter slot en grendel, waar ik zeker weet dat goed voor hem, zijn natje en droogje gezorgd zal gaan worden.

Dan gaan wij met onze dienst verder. Bij het naar buiten lope  bij het asiel  hoor ik een hond jammeren, joelen en janken.  Ik vraag aan Noel, is dat Löbbes.

Ja, beantwoordt hij, deze bouvier wil nog een ritje maken

Dan vertrek ik bij de Reddingsboei en daarbij de vraag in mijn hoofd priemend van, had ik hem toch persoonlijk thuis moeten opnemen, 

Donkere wolken boven Pandora...

 

Donkere wolken pakken zich samen boven onze hoofden en worden onberispelijk verspreid over alle oorden, waar mensen vertoeven en de vele onderscheidenlijke dierlijke soortgenoten. 

Het bijenseizoen is net met kleine voetstapjes voorwaarts begonnen aan het voorjaarseizoen 2021, vooral met het nestelen en een voorzichtige eitjesproductie voor de immens slinkende bijenbevolking. 

De imkers kijken reikhalzend uit naar deze vliegende brigades. want zonder bijen is er geen leven mogelijk. Helaas vandaag is het stormachtig en zullen de werkbijen en de koninginnen zich moeten vastklampen aan alles binnen hun bereik.

Bij het zien van deze mooie prent, hiernaast, zullen de bijenvolken watertanden en sappelen om te beginnen met hun onbeheersbare slavenarbeid door hun zoete verslaafdheid, het verzamelen van honing uit minuscule overdadige sappige plantenmondjes. Het gevaar van de donkere samengepakte wolkenvelden zullen zij enigszins inschatten en op de koop toenemen op hun vliegende werkbewegingen. De hevige  storm op dit moment, maakt landingsbanen ongewis en de wiegende plantenmondjes wellicht onbereikbaar.

Jammer voor de bijen die 24/7 werken aan het nestelen, voortbestaan en het verzamelen van honing. 

Helaas voor hen, fauna houdt van flora en wilde beren snoepen en likken van hun honingraten en bestaansrechten. Een dierlijke berehuid verdraagt nu eenmaal vele injectie-angels van angstige gefrustreerde bijen die hun have en goed met hun onmetelijke inzetten trachten te beschermen. 

Gelukkig hebben de mensen de helaas sterk slinkende legioenen van imkers die bijen wel op hun juiste waarden doen inschatten. Bermen worden tegenwoordig onder politieke druk gefoerageerd met illustere bloemensamenstellingen. Wel tegen het geven van subsidie maar dan toch...

De mens en liefhebbers van mooie plaatjes voelen de pijlen van de weergoden niet, wanneer zij de aarde onder een sluimerende verstikkende wolkenstormdeken hullen. De prachten en pralen op de wassende vruchtbare gronden, zullen hun panorama prachten slechts voor korte tijd verliezen.

De hoop dat de gele botanische prachten op de prent afgebeeld, behouden zullen blijven tot het moment dat de bijen aan dit buffet hebben aangezeten of aangevlogen, is bittere noodzaak. Daarna zal ook deze oogstsoort worden opgeofferd aan landbouw perikelen. 

De aanlokkende boom met zijn rode prachten staat solitair tussen de onmetelijke laagbloeiende gele prachten. Moge ook deze boom, zijn kruin, takken en blader virtuositeit, behouden tot diep in de herfst. 

Deze boom kan immers een heuse beschutting bieden tegen zon, regen en storm aan alles wat langszij vliegt, loop of graast. Met goedvinden van de met machinerieën voorziene ploegende mens in zijn vele ongenadige en ongenaakbare gedaanten en uitdossingen.

Gelukkig blijft op het moment van het maken van deze prent, de mensenmassa op afstand door de helse invloeden van corona. Moge deze bewonderenswaardige plek verder verholen blijven voor ongewenste aantastingen.

De weergoden verzoeken ons en maken duidelijk wie de dienst uitmaakt. Na korte tijd laten zij ons hopelijk weer met rust en kunnen wij met zijn allen verder gaan met de dagelijks zin en onzin...