Ferrum en gevlogen hoop

Een fantasie voorstelling van een mooie natuurlijke ingesloten vrijheid, zo ver als het menselijk oog kan interpreteren door de mazen van dit hekwerk heen.

De groenige natuur vermengt zich met -ver op de achtergrond- existerend blauw, van bergen, stranden, zee of lucht in een aerodynamische vormgeving.

De meteorologische weergoden zijn welgezind en laven en mengen de natuur met licht, zon en warmte tot prachtige kleurspelingen en bloeiende groei-spurten.

Mooi maar dan is er een waarneembare parmantige obstructie, in de vorm van een ijzeren hek.

Ferrum is de Latijnse naam voor ijzer en deze metaalsoort bestaat uit diverse sterke en nog sterkere "stalen" geledingen.

2000 jaar voor christus is ijzer 40 tot 95 keer zoveel waard als zilver. Maar ja, ijzer is gemakkelijker uit de mijnen te winnen dan zilver. Dus verandert vraag en aanbod waardoor zilver en ook brons veel duurder wordt dan het naïeve gemakkelijke overdadige ijzer.

IJzer is belangrijk als instrument, wapen en gereedschap en is bovendien zeer hard en economisch doeltreffend. Vele hoogovens spuien hoge vurige temperaturen uit om ijzer te vervormen, te smeden en te gieten in alle gewenste vormen die ertoe doen vooral in economische normstellingen en geldelijk gewin.

Omdat ijzer zo sterk is wordt dit in dunne spaghettislierten verward tot draden. IJzer houdt  eigendommen en levende have binnen bereik van de eigenaar en geeft stilzwijgend en resoluut  grenzen aan, waar niet aan getornd mag worden.  

Vreemd, maar op deze foto is goed te zien dat ijzeren spaghetti vergaat onder de weersinvloeden na een gedegen roest-periode maar toch ook fantasievol oplossend gericht bezig blijft. Want deze dradige verwardheden mogen de natuur nooit en te nimmer inperken. (Fly away my little iron paraguayo)

IJzer weet wat vrijheid is, want dit buitenaardse materiaal dat met behulp van meteorieten naar de aarde is gebracht en neergestort talloze jaren lang door in te slaan in de bovenste maagdelijke aardkorst. Daar afwachtend in de hoop op ontginning en bij toeval door de mens ontdekt…

Dan wil het gekenterde dradige spaghetti ijzer dat op de foto is weergegeven, vluchten en onbezonnen genieten van de vrijheden net als die van de vogels, de feniksen en andere vliegende soorten,

Dan maakt ferrum  zich los van zijn naaste spaghetti slierten en vliegt eender als de gevleugelde vogels weg, naar de onbekende horizon, vrij van lasten en slaafse onmenselijke gedwongenheden…..

Als en naar de vorm van een sierlijke vogel die op weg is naar heroïeke vrijheden, waar dan ook…… 

Controle door loslaten

1892. Foto’s maken is net (1826 door Joseph Nicéphore Niépce) uitgevonden. Met grote toestellen en explosies worden negatievelingen op de gevoelige glasplaat vastgelegd, gerookt op de bakplaat is een betere woordspeling.

Deze foto/glasplaat is geschoten in Parijs in 1892. Gustave Caillebotte is de fotograaf. Veel plaats in een pittoreske omgeving maken dat eenvoudige dagdagelijkse dingen uitvergroot kunnen worden tot in de eeuwigheid, in elk geval tot juni 2019.

Een foto occupatie waar op dat moment nog niemand ooit over heeft nagedacht. Het nageslacht bewaren door onvergetelijke onvergankelijke beelden. Een foto zegt dan ook vaak meer dan een dikke roman aan woorden en gevoelens.

Op deze foto worden met een exact aangelegde camera met een exacte sluitertijd geschoten, een langslopend stel, een hond en een man. Ze lopen naast elkaar en beloeren elkaar. Wellicht zit er een gezagsverhouding aan vast, die ik nog niet detecteren kan.

Zij tweeën verdragen elkaar, tolereren elkaar en zorgen kennelijk voor elkaars klassieke levensbehoeften.

In de tegenwoordige voedselketen zou gesteld kunnen worden dat de hond ondergeschikt is aan de mens. Zo denkt immers de mens, want hij of zij voedt de hond. Gaat met hem of haar uit wandelen, en zorgt voor een warme plek.

En daar gaat het mis. Honden (katten ook) hebben het onuitputtelijke vermogen om menselijke zieligheid en vooral liefelijke aandacht hun richting uit te dirigeren om te krijgen wat nodig geacht wordt te zijn.

Ogen dwingen, vooral van honden. Kennelijk heeft deze diergroep een spier in hun ogen die melancholie bij de mensen stil dwingend afroept. Zielig kijken en vragen om aandacht zijn hedendaagse tranentrekkers met totale overtrokken dierliefde tot gevolg hebbend….

Enfin, de hond op de foto kijkt en probeert de naast hem lopende tweevoeter in te palmen en voor zich te winnen. Hij lijkt onderdanig maar, is dat ook zo?

De hond zal zich in zijn hondenbestaan steeds opnieuw moeten bewijzen door de veiligheid te waarborgen en de menselijke tweevoeter te waarschuwen voor eventueel gevaar en door verbale houding en agressiviteit ervoor te zorgdragen dat de mens zich in zijn eigen intimiteit veilig voelt.

Zijn geld in zijn geitenwollen sok goed bewaken tegen menselijke hebzucht. In ruil voor onderdak en pover eten is deze hond tot veel werk/liefde in staat 365/24/7.

Edoch terugkijkende op de foto meen ik te zien dat de balans oprecht en gemeenschappelijk is naar beide zijden van dit faunistische samenspel.

De hond is kien en bewaakt slim, de tweevoeterige mens is tevreden met zijn inzet en vertrouwen.

Ik meen te zien dat beiden elkaar volledig vertrouwen en intens controleren door elkaar los te laten, zonder riem of ketting.

Hoe? gewoon door naast elkaar lopen en te genieten van elkaar, het onderlinge vertrouwen en de omgeving, om daarmee hun gezamenlijke energie een uitweg toe te staan door te bewegen, te genieten van elkaar en dit aan anderen door te geven……

Hoe? gewoon door normaal te doen

Gestopt als wijkagent.......

42 en een half jaar reeds ben ik geabonneerd op en theoretisch maar vooral praktiserend lid van de familie Hermandad. In onmogelijke bochten wringend heb ik getracht om mij volledig aan mijn taak te kwijten.

Vaak ten koste van mijn gezin en van mijzelf. Inspanningen pleeg je vooral voor een goed doel, voor de vaak overvraagde en overstijgende samenleving met de nimmer aflatende stroom aan verzoeken wel of niet des polities.

Ik ben vaak in de valkuil gestapt van een onmogelijk of nog niet existerend netwerk en heb geprobeerd om te voldoen aan dit zowel intern- als extern pandemonium oftewel achtbaan met onmogelijke bochten in het leven van een bevlogen wijkagent.

Mijn uitspattingen op sportgebied -ondanks helse blessures- heb ik nimmer geaccepteerd en altijd  heb ik voldaan aan de immer groter wordende uitdagingen in mijn werksituatie hoe groot, zwaar en fysiek ook. Vooral tegen beter weten in van wat mijn fysiek aankan. Hoe naïef kun je zijn, maar ja wat moet dat moet! Heb ik altijd gedacht….

Als politiemens heb ik getracht om altijd alles om te zetten naar reële oplossingen. In mijn wijken ben ik getrakteerd op moord, pogingen tot doodslag, bedreigingen, gestoorde en verwarde personen en gericht fysiek geweld tegen mijn persoon. Waar ik altijd zakelijkheid en wetmatigheden van proportionaliteit en subsidiariteit heb proberen uit te voeren en te bewerkstelligen.

De opgelopen kerven op mijn ziel draag ik mijn leven lang mee en heb deze reeds in vele blogs gedeeld, maar niet allemaal, uit piëteit met de nabestaanden en hun onoverkoombaar leed.

Mijn wijken Grevenbicht, Obbicht, Schipperskerk heb ik door de jaren heen steeds 24/7/365 in mijn persoonlijke rugzak meegedragen. Door de sociale media ben ik altijd 24/7 bereikbaar en in actieve dienst geweest.

De netwerken in mijn wijken zijn in de loop der jaren steeds beter geworden. De intrede van het sociale team o.l.v. de gemeente Sittard-Geleen-Born heeft ontlastend gewerkt voor de politie in casu deze wijkagent.

Een persoonlijke sterke schakel vormen in een netwerk is goed, met verantwoording naar iedereen toe. Behalve dan om de ogenschijnlijke eindverantwoording te dragen, heeft positieve verlichting gebracht in mijn politionele verwachtingspatroon.

Op de dag van vandaag sleutelen meer ervaren professionele monteurs aan dezelfde vaak onmogelijke- mechanische, persoonlijke en verwarde modus-sen. De acceptatie wordt steeds beter maar soms ook niet of nauwelijks… maar, dat is nu eenmaal zo.

Nu mag ik noodgedwongen in verband met mijn verslechterende gezondheidssituatie mijn taken als wijkagent niet meer uitvoeren. Na een kort rouwproces probeer ik de zon weer te zien schijnen en haar warmte te voelen als politie- en mens.

Ik ben gelukkig in de gelegenheid gesteld om in het kader van persoonlijk Maatwerk, nieuwe politionele werkzaamheden uit te mogen gaan voeren op mijn plaats van tewerkstelling in het BTWM = Basisteam Westelijke mijnstreek.

Deze werkzaamheden krijgen steeds meer vaste vorm en voet aan de grond. Ik ben blij om deze te mogen uitvoeren voor mijn collega’s en ik hoop deze met kracht en juiste intentie te kunnen blijven invullen en uitvoeren.

Rest mij om de bewoners, de talrijke netwerken, de wijk/dorpsraden, buurtpreventieteams, de WhatsApp groepen, en alle clientèle te bedanken voor aanvragen, respons, uitingen, adhoc situaties zowel positief als negatief. Tenslotte leer je overal van, toch!

6 juni is een beladen dag. D-day in Normandië aangevangen onder mortier- en kogelvuur, heeft de democratische vrijheden in Europa teruggebracht onder het juk uit van de gruwelijke WOII.

Voor mij de dag dat  ik getekend heb voor afstand van mijn wijkagentschap.

Ik bedank nogmaals iedereen voor mijn opgedane ervaringen, goedschiks of marginaal kwaadschiks, waardoor ik veel geleerd heb als mens en als diender, in het belang van de coöperatie en oplossingsgerichtheid en voor de rust en leefbaarheid in mijn wijken.

Ik ga jullie missen. Weet dat politioneel de raderen altijd zijn gericht op het wel en wee in de steden-dorpen en buurten. Altijd is er een politie functionaris beschikbaar , inschaalbaar of oproepbaar.

Bel 0900-8844 bij algemene aan vragen of 112 bij spoed.

De politie zal er altijd voor u /jullie zijn.

PS: Uw politie zal altijd in een storm verpozen. De gevleugelde spreuk “luctor et emergo” (ik worstel en kom boven) is nu meer van toepassing dan ooit,

Ik ben ontzettend trots op mijn echtgenote Carla die mij altijd 24/7 gesteund heeft en een luisterend oor voor mij geweest is in de meest schrijnende situaties die een mens en tevens diender heeft moeten doorstaan,

Ik groet en bedank u en jullie voor het in mij gestelde vertrouwen,

Plis Han

Reanimatie

Binnenkort ben ik wijkagent af door onoverkomelijke fysieke beperkingen.

Het toeval wil dat ik struin in mijn politieblogs www.hantummers-wijkagent.blogspot.com. welke ik de laatste jaren met jullie heb gedeeld.

Vele ervaringen heb ik aan papier toevertrouwd maar ook heel veel opgedane bagage niet om reden dat dit nu eenmaal niet kan volgens persoonlijke overwegingen en uit piëteit met de nabestaanden.

Ik heb diverse reanimaties als politieman meegemaakt en denk er plots weer aan.

Soms met levensbehoud na een geslaagde reanimatie waarvan de persoon in kwestie, nota bene heeft aangegeven via een codicil dat hij niet beademd of gereanimeerd wenst te worden. 

Conform deze ultieme laatste wens of wilsbeschikking worden dan ook daadwerkelijk de medische handen afgetrokken van menselijk leven dat het niet haalt om eigenmachtig zonder zorgrijke hulp te kunnen existeren. 

Euforische gedachten van alle zorgpartijen worden bij het staken van levensreddende intensive care handelingen dan bruusk afgebroken. Soms willen mensen nu eenmaal geen uitzichtloos leven als dat van een kasplantje, geïsoleerd raken van het feitelijke leven. Soms moeten we kunnen accepteren dat de wil om verder te leven op is.

Hartfalen overkomt zogezegd net die mensen die, midden met hun gezin en kinderen volop in het leven staan en plannen maken. In de zon, in pais en vree, toekomstgericht, dagdromend en fantaserend, werken en leven in balans, met twee voeten op de grond...

Soms komt er een bliksemschichtige streep door het leven, onverwacht, onverbiddelijk, tergend, alles vernietigend, zonder waarschuwing abrupt eindigend, R.I.P.

Dan heb ik een noodhulp dienst en worden mijn collega en ik door de meldkamer belast met een prioriteit 1 wegens reanimatie ergens in ons bewakingsgebied. Mijn collega is bestuurder en ik op dat moment zijn co-piloot. De AED zit achter in de kofferruimte, bedenk ik mij. De locatie is een flink stuk uit de buurt.

We maken werkafspraken. Ik zal zo snel als ik kan naar de betroffene toelopen en mijn collega, met de AED, achter mij aan. Denken om het bovenlijf te ontkleden en de instructies lezen om de pads goed te bevestigen en vooral geen onnodige tijd verliezen.

Veel hartmassage toepassen en weinig beademen is thans de werkwijze. We rijden met toeters, bellen en burning rubber naar de opgegeven locatie ergens in de buitengebieden van onze Basiseenheid.

Hierdoor een stress verhogende situatie. Vooral om de tijdspanne en de afstand te kunnen overbruggen. We dragen het verplichte harnas, het is ook nog gloeiend heet buiten, gortdroog net als in de verzengende Sahara-woestijn. Zonnestralen geselen de wereld om ons heen en verdampen onnodig levensvocht van mens en dier en verdere flora en fauna tot op het droge bot of een dorre vegetatieve-plantenstengel.

De veldwegen zijn droog en onze metalen dienstauto doorklieft deze brei van stoffigheid die achter ons weer snel hun rijen in een aaneengesloten donkere wolkenbrij naadloos sluit. Kennelijk om de ontstane crisis liefdevol aan het oog te onttrekken.

Van alles spookt er door mijn hoofd maar vooral de gedachte of we nog op tijd zijn om te helpen. Dan arriveren wij op de onheilslocatie, de eerdere stofwolk als het ware als een ballon achter aan de knalpot geplakt, meevoerend.

Gelukkig zijn er buurtbewoners met de ongelukkig getroffene in de weer. Een fantastisch daad en uitermate geruststellend voor ons. Menselijke naastenliefde en zorg optima forma. De ambulances zijn er nog niet. Maar wel hoorbaar in de verte en rap in aantocht.

Ik neem de reanimatie van de uitgeputte buurtbewoner over. De tweede blijft beademen. Dan komen er vreemde gedachten los. Reanimeren heb ik meestal gedaan tijdens de jaarlijkse oefensituaties met een plastic pop die nooit levend of dood is en zonder emoties of menselijk falen de oefen sessies doorstaat.

Reanimeren is echter meer dan tellen en ritmische bewegingen om leven in nood te verlengen.

Deze overlevingsstrijd is een nare bedoening; levensecht, onwillig, stil, van vlees en bloed met een haperende zuurstof toevoer die niet door de aderen kan vloeien via het hart.

Tijdens het reanimeren voel ik andermans vlees, ribben, borstplaat en lichaamswarmte die ik ritmisch bewerk onder mijn handen.

Ik kijk opzij naar het gezicht van de getroffene dat meedeint onder mijn ritmische handendruk. Zonder enige emotie, stil in nood en vechtend. Zijn gelaat is grauw maar gelukkig is het lijf nog warm en daarmee is er kans op overleving.

De ambulancedienst is vrij snel na ons met 2 ambulances ter plaatse, zij observeren vlot en halen alles uit de ambulances wat maar nodig is en lossen de burgers en ons af.

Professioneel gaan zij aan de slag met hun professionele apparatuur.

Dan arriveert de gewaarschuwde familie op de locatie. Nadat ik ben afgelost praat ik meteen met de eega en probeer haar gerust te stellen. Ik weet echter dat dit niet kan.  Zij vraagt van; hij gaat het toch wel redden? Ik antwoord haar rustig, voor uw man wordt het uiterste gedaan om hem te redden,

Haar emoties en lichaamstaal laten mij vermoeden dat zij het niet vertrouwd. Ik praat rustig met haar maar mijn woorden raken helaas geen doel, zij blijft rustig voor dat moment, zwaar aangeslagen,

De getroffene wordt na enige tijd  transportabel bevonden en met gezamenlijke krachten in de ambulance geheven om daarna met spoed te worden vervoerd naar het ziekenhuis. Zijn eega rijdt mee.

Ik heb twijfels of hij het redden zal.

Later, terug aan het bureau praten is er een collegiaal gesprek en kunnen wij eventueel collegiale bijstand aanvragen.  Daar zien wij vanaf en gaan even later weer verder met ons reguliere werk in de noodhulp dienst. Na reanimeren, business as usual variërend van overlast meldingen tot prioriteit 58 achter de komma.

In stilte duim ik voor het slachtoffer en blijf dagenlang ongerust over de uitkomst.

Tot het moment waarop ik de krant opensla en bij de overlijdensadvertenties zijn naam staat genoemd, jeetje ik had anders gehoopt.

Rozen in de nacht

Tijdens een van mijn vele politie nachtdiensten mag ik van de meldkamer naar een schreeuwende- of een ruziënde man ergens op een nader te bepalen locatie in het centrum van onze stad. Op weg ernaar toe ben ik al aan het genieten.

Het is windstil en de schitterende lichten van de maan en verdere sterren weerspiegelen op het aardoppervlak op de door mij bereden route, eender als de broodkorstjes op het diffuse bospad van Hansel und Gretel.

Verder schijnen de lantaarnpalen een sereen zacht geel licht uit op mijn pad der gerechtigheid in deze noodhulp situatie.

De contrasten van gebouwen en verdere on(t)roerende zaken worden ook nog met prachtige schaduwen geprojecteerd op mijn route naar de yellende- of schreeuwende persoon. Echter we vinden hem niet meteen. Hij heeft zich te goed verschanst, zo lijkt het in eerste instantie te zijn. Uiteindelijk vinden we hem.

Hij krijgt het niet voor mekaar om muisstil te zijn. Zachte mechanische muziektonen vergezellen zijn one-man sing along show.

Hij zit als een Boeddha in een groot donker portiek met aan alle zijden glazen ruiten waar een voorheen gevestigde kledingwinkel haar allerlaatste mode etaleert. Nu helaas niet meer. Deze winkel en de buurt waarin deze is gelegen is over het hoogtepunt van roem en aandacht van het winkelende publiek heen. Nu te huur of te koop volgens grote aandachtige plakkaten op de etalageramen. Klanten blijven er steeds meer weg. Crisis of overdaad? Wellicht.

De man een stylist in spe heeft de ruimte die hij in het portiek inneemt gezellig geUpdated. Op de plavuizen vloer ligt een deken. Rondom de deken staan circa 8 waxine lichtjes gezellig mee te deinen. Tegen de muur staat een rugzak. Zijn schoenen heeft hij uitgedaan. Want alles wat leeft moet tenslotte lucht hebben.

De man is kaal als een biljartbal of heeft heel kort geschoren haar. Ik ken hem niet meteen terug. De man heeft zijn regelmatige wasbeurten al te vaak overgeslagen, als huidbescherming! Zijn lichaamsgeuren snellen hem als het ware vooruit. Vliegen en ongedierte zijn niet te traceren op deze plaats van delict. Zijn lichaamshouding en ogen zijn dan ook heel apart, samengevlochten in een zogenaamde yoga houding.

Op een zodanige elastische onmogelijke wijze die ik nog niet zou kunnen nadoen al breekt men mijn Aardse tweevoeters op meerdere plaatsen. Wat verder opvalt is het feit dat hij buiten de uitstalling van zijn aardse bezittingen geen rotzooi maakt. Terwijl wij op gepaste odeur afstand bij hem vandaan blijven stilstaan is hij in een monoloog aan het orakelen met zijn rugzak. Geen touw aan vast te knopen voor ons of wie dan ook..

Hij ziet of ontwaart ons opzichtige politiemensen deelt mede dat hij in gesprek is met zijn kind. Hij brabbelt een onsamenhangende taal. Voor hem op zijn deken ligt een zeer klein model transistor radio met een antenne. Een puur retro aanblik. Uit deze radio worden zachte muziektonen geproduceerd.

De man deelt mede dat hij meegezongen heeft terwijl hij zich niet bewust is geweest van het feit dat hij mensen in hun slaap zou kunnen storen. De man zouden we tegenwoordig in een woord kunnen omschrijven als, stadsnomade. Hij is niet ondervoed en niet als een lastig persoon te betitelen. We vragen hem om zijn spullen bij elkaar te zoeken en te vertrekken naar elders. Waarheen of via welke route dat is onbekend, behalve dan voor hem. wellicht begeleidt de maan La Luna ook hem...

Hij voldoet zonder enig weerwoord aan dit dringende verzoek. Het schijnt dat hij alle aardse bezittingen die voor hem belangrijk zijn, bij zich heeft, net als Ghandy.

Nadat hij vertrokken is hebben mijn collega en ik met de meldster nog een kort nagesprek aangeknoopt. Zij is wakker geworden van hels geschreeuw en haar subjectieve veiligheid is daarbij in het gedrang gekomen. Meldster is zeer tevreden met onze oplossing van wegsturen van deze nomade of troubadour.  Wij hebben deze nacht niets meer van hem gehoord of geroken.

De persoon dan wij hebben vanaf politiezijde meer dan zat interventies met hem gehad in het naaste  verleden, vooral op strafrechtelijk gebied. Verslaafd, crimineel met een weldadige blonde haardos die verdwenen is.


Ik weet niet of hij een uitkering krijgt of dat hij gebruik maakt van voorzieningen die hem daarbij zouden kunnen helpen. Ik denk dat hij voor zichzelf heeft gekozen in zijn eigen universum.

Zijn achternaam doet denken aan het woord rozen, maar niet zo aangenaam ruikend als the real thing,
juist ja die met die doorns,

Rozen verwelken en schepen vergaan. Dolend is hij ten onder gegaan,
volledig de weg kwijt, kwijnend in een h.i.v.wolk weggevoerd van het leven.....

Handhaving

Handhaven door overheidsdiensten staat bovenaan in de lijsten van nieuwe en oude wetgevingen. Wetgevingen zijn nodig want alleen daardoor vindt iedereen in de menselijke mierenhoop zijn route, taak en werkbaarheid, in ondergeschiktheid aan werkgever en de Staat, dat dan weer wel.

Zo zijn er stille wetgevingen, door stof en spinnenwebben overweldigd en wellicht te desolaat en overbodig om in te zetten. Altijd weer mooi voer voor de advocatuur om twijfel te zaaien voor the Umpire.

De maatschappij schreeuwt tegenwoordig ad hoc om steeds meer regels, die vaak niet te handhaven blijken te zijn. Alle procedures hiertoe ten spijt. De maatschappij heeft last van ongeordendheid maar ook van nieuwe ingebrachte regels. 

Handhaven is en blijft het probleem tenzij dit door flitsende camera’s kan worden overgenomen.

In de puriteinse jaren 50 van de vorige eeuw begint de vooruitgang te schreeuwen. Stilaan wordt de wereld overweldigd door wasmachines en stofzuigers die het leven vergaand vergemakkelijken.

De industrie is bronstig en op hoog drift. Ideeën en dromen worden geboren en omgezet in werkelijkheid.

De kledingindustrie is Booming en in plaats van lange badkleding te vervaardigen, krijgt de zon meer en meer de kans om de huid van de mens van toen, aan te raken. Want minder kleding betekent meer huid en daardoor een bron voor vervaardiging van huidsmeermiddelen om zonnebrand tegen te gaan.

Vrouwen die het aandurven om in bikini rond te lopen worden door de handhaving van toen, die overigens in vol ornaat afgeroomd met een pet, de puriteinse wetgeving opvolgt, opgeschreven en geverbaliseerd. 

Ongetwijfeld heeft de kerk hel en verdoemenis gepreekt tegen deze niet uit te roeien excessen.

Helaas is het bikini-hek van de dam en dit hek laat zich niet meer dichten. Als proloog voor de moderne wervelende tijden waarin alles schijnbaar kan en mag gebeuren.

Een accent van respect en normen en waarden jegens elkaar zou al veel oplossen zonder extra ballast van wettelijke medicatie,

Waarom schrijf ik dit blogverhaal?

Dit komt door media aandacht om overal binnen de bebouwde kom een wettelijke maximum snelheid van 30 kilometer in te stellen….

Mijn gedachten gaan uit naar normen en waarden die handhaving en meer regels overbodig maken...

Eau de Cologne

Dan lees ik de column van Youp over M.K. over de kopstoot tegen onze politie collega. Ook Youp heeft geen hoor en wederhoor gepleegd. Dat is meer iets voor advocaat Knoops. Alweer, maar nu op eigen titel en eigen kosten voor M.

Ongelofelijk dat zo iemand alweer negatief in the picture staat wegens ernstig wangedrag maar nu in NL tegenover een politieman die nota bene onze illustere maatschappij probeert veilig te houden. Maar die ook zelf s ’avonds veilig naar huis naar zijn gezin wil gaan.

Een zot, een nar, een idioot  tenslotte Nederlands meest roem-beruchtichtste hero. Hij haalt uit met zijn hoofd, onder auspiciën  van kennelijke beneveldheid of snow on patrol! Sorry jongens van de muziekband. Het woord past voortreffelijk hier en maar heel eventjes. Ik fantaseer er maar even op los.

M, wordt aangehouden en komt gepamperd zoals te doen gebruikelijk voor iedereen die in de mallemolen van  rechten en plichten van/door justitie terecht komt. Het accent hier is uiteraard rechten vóór de verdachte. Plichten voor alle anderen in de bewijsvoeringsketen.

Enfin, tot zover deze trieste casus. 

Dan kom ik in  mijn herinnering terug  op een casus  de jaren 90 van de vorige eeuw. Verslaafden, dak- en thuislozen bestieren de openbare ruimte. Door dagdagelijkse overlast en crimineel gedrag.

Met het toepassen van regels en wetgeving is het dweilen met de kraan open. Vaak te triest vóór  woorden als mede tragikomisch en tevens lachwekkend. Vele winkeliers hebben het nakijken. Uw politie heeft de handen vol aan deze doelgroep met een niet aflatende dagdagelijkse inzet.

Vaak is deze doelgroep verslaafd aan de combinatie van alcohol en drugs. Bij de  professionele methadon verstrekking is het ook steevast dweilen met…..

Eentje, hij is alle vele jaren dood door overdosis, is het baasje van een erbarmelijke groepje outlaws. Vaak wordt de verkregen methadon gestolen, verkocht, verhandelt of onder dwang afgetroggelt ook en vooral door hem.

De groepering outlaws waar hij deel van uitmaakt doet nooit aangifte maar handelt naar eigen inzicht. Vaak eigenrichting en het recht van de sterkste.

Laten we hem Alfamannetje noemen of kortweg A.

Ik weet niet hoe vaak A, is opgepakt door de politie. Wat ik  in wel kan herinneren is dat wanneer hij met de politie in contact komt, hij onder invloed is. Vaak door een melange ván port en methadon. De lege flessen Port en potjes methadon ten spijt.

Het effect na teveel inname is altijd lallen, brallen, schuim op de mond, bloeddoorlopen ogen en een gespeende agressie tegen alles en iedereen. Niet mee te praten. Dat komt altijd pas na ontwaken  uit zijn roes. Zijn rotte tanden worden steeds onstandvastiger is zijn kaakwerk…

Daarna is hij altijd weer de goedlachse löbbes, met al dan niet gespeende spijt van zijn onemanshow, alsmede de ellende die hij weer eens heeft veroorzaakt.

Zijn curriculum vitae is onnavolgbaar en staat torenhoog crimineel in de politie antecedenten.

Ik heb nooit met A. hoeven vechten. Altijd was zijn agressiviteit een farce, een kennelijke houding niet meer dan dat. Gelukkig maar heeft hij altijd inzicht gehad tegen wie wel EN tegen wie niet…

Een leuke casus met hem wil ik graag delen met jullie. Deze heeft plaats gevonden bij een grote winkel beginnend met de letter V en eindigend mét de letter D. Ik heb op dat  moment noodhulpdienst en onze doelgroep is onder de radar en in geen velden of wegen te bekennen. Het is deze dag maandag en dus methadon verstrekking dag.

En jawel hoor, vroeg in middag  krijgen we een melding van winkeldiefstal bij V en . De agressieve dief is schijnbaar onaantastbaar door zijn verdorvenheid, agressiviteit en dus niet te stuiten of af te remmen door personeel.

Ik tref A buiten de winkel aan. Hij is onberekenbaar maar deze waard ként zijn pappenheimers en vooral deze notoire A. Ik zie nog dat hij een paar kleine flesjes na mekaar met zijn lippen omklemt en leegdrinkt, de een na de ander. Vreemd toch!

Bij hem gekomen boei ik hem zonder problemen of tegen strubbelingen. Zoals ik al zei, ik heb nooit met A hoeven vechten. Deze keer is hij erg ver heen en wankelt tot hij in de politiebus zit.

A is niet erg verzorgd en zijn odeur omringt zijn aura steeds treffender. Maar deze keer ruiken zowel zijn adem als zijn aura weldadig. Zijn inname van methadon, port en een nieuw ingrediënt maken A bijna onweerstaanbaar, binnen zijn doelgroep. Dat dan weer wel, HahaHan.

De in beslag genomen winkelitems kunnen niet teruggegeven worden aan de rechtmatige eigenaar V en . Ik kijk op de verscheidene items. Het  betreffen allemaal lege flesjes eau de cologne met een kennelijk lekkere nadronk en chill. En ik maar denken dat dit spul niet drinkbaar is.

Hey M, is dit jouw volgende move….eau de cologne..?

Geweld tegen politie dat kun je niet maken,