DNA-match

In een najaar sta ik gepland voor assistentie-taken bij het afnemen van DNA in het regiobureau van politie. Samen met collega’s van Forensische Opsporing moeten we zorgen voor de uitvoering van een heuse inhaalslag. Vele mensen die hun DNA moeten afstaan zijn opgeroepen om te verschijnen. Niet verschijnen, betekent het risico lopen om op een ander ongelukkig en ongelegen moment opgepakt te worden.

Mijn aandeel en dat van mijn collega is de WIPI zuil bemannen en de nodige werkzaamheden uit te voeren. Dat betekent dus digitale foto’s nemen, vingerafdrukken en het aangeboden legitimatiebewijs controleren. Vele ogenschijnlijke normale personages passeren tijdens deze lange werkdag de politionele revue, wellicht hebben zij onzichtbaar angstzweet in hun handen! Maar weet, angst kun je ruiken en zien.

Hun vermeende daden echter staan in schril contrast tot hun voorkomen. In het algemeen zijn de klanten deze dag, rustig, zenuwachtig, timide en meegaand of zelfs spijtoptant.  Maar ook een paar van het kaliber; ik en mijn vrienden tegen de politie en verder iedereen die op ons pad komt. Grappig. Ik weet dat uit deze categorie potentials, nog niet bewezen casussen naar voren zullen komen wanneer hun DNA gematcht wordt met openstaande criminele activiteiten. Dan is het BINGO en worden ze uit de criminele vijver gevist met een juridische vlijmscherpe pijnlijke haak. De gevolgen zullen zij dan na gedegen onderzoek moeten dragen na uitspraak van de rechter.

Tegenwoordig bij controles, of andere zaken waar politie bij geroepen wordt, lichten signaleringen voor afname DNA op uit de digitale registers. Dan is er geen ontkomen meer aan de DNA match en deze matchen hebben inmiddels al vele hits opgeleverd maar er zijn nog vele casussen in het ongewisse.

Deze dag brengen mijn werkzaamheden mij in gedachten terug bij een artikel in de media van een DNA-match van een brute serieverkrachter. 

De ongemeen lugubere seksuele gewelddadigheid in de Nederlandse maatschappij, Utrecht, heeft minimaal 22 slachtoffers en hun gezinnen in hun intiemste integriteit getroffen. Voor de verwerking praten de slachtoffers en naasten praten met de hulpverlening, therapeuten en verder. Hun toekomst is donker gekleurd door vreselijk aangedaan monsterlijk leed.

In Utrecht gaat dit al meerdere jaren op deze navrante wijze. Het ene na het andere gezin is geestelijk en lichamelijk gesloopt, alle voorspoed bruut om zeep geholpen, nooit meer vreugdevolle momenten of een simpele welgemeende glimlach. Slechts opgedroogde tranen en uitgebluste gezichten zijn de stille getuigen die resteren.

De gemeenschap heeft mee geleefd in emoties, in de rollercoaster van bruut geweld gepleegd door een jarenlange onzichtbare verkrachter.

De politie heeft in al die jaren hun stinkende best gedaan om deze verkrachter in de kraag te grijpen. Alle pogingen tot aanhouding zijn op niets uitgelopen. Kosten noch moeite zijn gespaard. Eureka, moderne technieken hebben op een onverwacht moment toch nog geleid tot de dader.

De gevreesde zedendelinquent is pas naar voren gekomen na een DNA-match.

In maart 2015 is de seksmaniak door de politierechter veroordeeld voor de diefstal van twee fietsen, waaronder een lokfiets van de politie. Hij heeft hiervoor een werkstraf en geldboete gekregen. Door strengere wetgeving, heeft hij DNA moeten afstaan. Dit is in een databank vergeleken met eerder dna-materiaal gevonden bij de slachtoffers van de verkrachtingen, waarna de dader en schrik van menig Utrechtse studente alsnog tegen de lamp is gelopen, knock out voor hem ditmaal.

De verkrachter heeft op zitting voor de rechter geen enkele emotie getoond. Hij heeft slechts gebruik gemaakt van zijn zwijgrecht. Onbewogen en met totale minachting voor zijn slachtoffers heeft hij de rechtszitting over zich heen laten gaan. Hij heeft een vrouw met een fietspomp bewerkt en tot op het bot vernederd. Meer smerige details zal ik niet noemen. Na zijn daden heeft hij zijn slachtoffers achtergelaten als oud weggegooid vuil.

De rechter heeft 16 jaar gevangenisstraf opgelegd. TBS kan niet opgelegd worden omdat de verdachte gebruik maakt van zijn recht om hieraan niet mee te werken. Jeetje, tijd voor nieuwe wetgeving!!

Het zit de rechter niet mee om recht te spreken. Want slecht 4 verkrachtingszaken kunnen de verdachte aangerekend worden. Andere zaken zijn intussen aangepast maar de verdachte kan hiervoor niet veroordeeld worden om de administratieve reden dat de verkrachter zijn daden heeft gepleegd voor de wetsaanpassing. Gevoelsmatig 18 keer geen straf en geen genoegdoening! 

Het lijkt erop dat het veroordeelde monster meer rechten dan plichten heeft. Recht op bijstand. Recht op een opleiding. Recht op terugkeer in de maatschappij, na het uitzitten van zijn straf.

De slachtoffers hebben daarentegen levenslang met hun kroost. 

In hoger beroep is de serieverkrachter veroordeeld voor 16 jaar gevangenisstraf. link;

Utrechtse serieverkrachter in hoger beroep veroordeeld

Dan bedenk ik de Cold Case teams bij de politie die gelukkig steeds vaker hun opwachting maken en slijpen en onderzoeken aan zaken uit het verkleden die steeds maar weer naar boven komen en waar dankzij nieuwe technieken de dader gelukkig achterhaald en berecht wordt. Goed voor de familie dat hun zoektocht ten einde mag zijn. Dan kan uiteindelijk de gruwelijke verwerking beginnen.

Niemand kan gemist worden, zegt Jaap Jongbloed meestal en dat is ook zo.

Dan denk ik aan oude Limburgse casussen; Marjo Winkens, Tanja Groen, Nikki Verstappen en nog vele anderen. De waarheid moet boven water komen. Ook hun dader(s) en/of medeplichtigen moeten snel gevonden en bestraft worden. Ook in België komt er schot in de zaak mbt de bende van Nijvel die in de jaren 80 dood en verderf hebben gezaaid. Zie de link >  BENDE VAN NIJVEL

Dan pas is recht gedaan

PS: Info mbt Cold Cases klik op de link > Informatie over Cold Cases

Napret en bizarre cijfercombi.

Een napret met bizarre cijfer combinaties

Op mijn vraag hoe laat ik geopereerd wordt op 5 september is dit omstreeks 09.00 uur. De 2^e operatie op deze dinsdag. Op mijn kamer krijg ik een kwant operatiekledij aan. Veel geluk roept mijn kamergenoot. Ik zeg tegen hem vannuh, dat kun je beter tegen de chirurg zeggen!

Mijn kledij maakt niets uit want ik lig toch onder de lakens in mijn comfortabele bed. En onder narcose maakt de ziekenhuis mode op mij geen enkele indruk want ik heb andere sores dan kledij aan mijn hoofd. Glijdend op de rollers onder mijn bed word ik geruisloos over de linoleumvloeren (anti stof) een aantal verdiepingen lager begeleid. De broeder zegt niets, het lijkt een preludium op de naderende stilte en mijn totale knock out. 

Op het moment dat ik via de brede kamerdeur de gang indraai kijk ik omhoog, ontelbare witte vierkante plafondtegels worden onderbroken door een zwart-rode combinatie van een digitale rechthoekige klok. Het tijdstip is 09.11. heel apart dit tijdstip. Vorm je de cijfers andersom dan komt het World Trade Center en the Twin Towers in the Skyline van het New Yorkse Manhattan in beeld alsmede het vernietigende jaartal 2001 waarin terrorisme op de bres is geklommen en mondiaal de ellende heeft ingeluid. Heel apart deze onbewust geactiveerde gedachten door de cijfer combinatie 09.11/11.09.

Ik schuif met bed en al de lift in en voel de ingezette afdaling zorgvuldig geruisloos en zonder horten en stoten afgeremd, waarna de lift deuren - sesam open u - opengaan. Ik ben nu tot op de 1^e verdieping gedaald. Het is er grillig, statig, fabrieks achtig en bovendien een kille bedoening. O.P.1. staat op de toegang. Een aangenaam groenkleurige deur klapt open. In de ruimte worden de honneurs overgenomen door groen aangeklede operatie medewerkers. De broeder neemt afscheid. Viel Glück zegt ook hij. Ik zeg niets. 

Er wordt mij voor de tigste keer gevraagd – nu door een dame - aan welke kant ik geopereerd moet worden. Jeetje, wat word ik stevig bij de les gehouden. Maar goed, stel je voor ze opereren de verkeerde schouder, dat zou wat zijn, nietwaar! Ik krijg een verwarmde deken over mij heen gelegd, wat een verwennerij. Mijn o.p.-kledij is edoch zomers luchtig, hoogstwaarschijnlijk daarom dus…

Dan komt er weer een andere in Grün geklede man – de internist - bij de smalle o.p. tafel waar ik mij zelfstandig opgehesen heb. Hij vertelt nog van alles en dat ik goed en diep moet inademen, waarna het zuurstofmasker opgezet wordt. Dan wordt de wereld om mij heen plotsklaps sereen en stil, verzetten tegen deze comateuze situatie heeft geen zin. 

De mooiste langdurige knock-out (pijn is voor later als napret) van mijn luttele bestaan. Zo snel en geruisloos alsof deze door een sniper/sluipschutter met een ragfijn niet voelbaar instrument is ingezet. De perfecte knock-out in bokskringen, waarin ik mij veelvuldig begeven heb in mijn jonge pugilistische jaren.

KLIK HIERNA VOOR;  VIDEO VAN SCHOUDER OPERATIE

Intussen - tijdens mijn narcose - heeft de chirurg Dr. Hammer, zijn precieze operatiewerkzaamheden minutieus uitgevoerd en is mijn kapotte schouder verwijderd waarna implantatie van de prothese, waarvan ik de trotse nieuwe bezitter ben, met in de venijnige staart een ellenlange pijnlijke revalidatie.

Mijn angsten tevoren zijn slechts en alleen de onrust dat de narcose niet voldoende vat op mij zou krijgen en ik alles zou kunnen horen en voelen tijdens mijn o.p. Deze angstdroom is gelukkig niet bewaarheid.

Dan sla ik mijn ogen open op de recovery-room. Op de achtergrond hoor ik iemand roepen, Kijk, hij reikt naar zijn schouder. In mijn onderbewustzijn in de denkbeeldige tunnel tussen narcose en ontwaking heb ik kennelijke gedachten en/of gevoelens die deze handreikingen onbewust hebben doen ontstaan.

Echter ik kan mijn schouder niet aanraken want ik lig vastgesjord aan een stevige zwarte riem. Een voor mij onmogelijke beweging dus. Het is intussen 14.00 uur laat de witte klok aan het plafond mij met mijn ogen registreren. Ik ben niet nauctious, d.w.z. misselijk. Goed werk van deze internist. Wat een fantastisch Chirurgisch team. Mijn arm is ingepakt in een arm-slingshot-orthese die boven en achterlangs aan mijn lichaam bevestigd is. Mijn geopereerde arm en schouder kunnen geen kant op. 

Totally gevangen in de zorg, maar goed ook.

Vervolgens krijg ik tig pijnkillers. De slingshot-orthese, ik kan er maar niet aan wennen, maar ja dat moet nu eenmaal. Slapen en bewegen blijft lastig. Terug op de kamer merk ik dat ik groggy ben/wordt op het toilet terwijl ik een infuus op een paal gespietst en een drainage-plastic-bol vol met bloed zwalkend als een dronkaard meezeul richting badkamer. Ik ben op dat moment de enige patiënt op de kamer. De zuster komt boos binnen en leest mij de levieten die ik rustig en zonder weerwoord onderga. Dat was niet zo slim van mij. Ik zal het niet meer doen zuster Nightingale, antwoord en beloof ik haar. Zij helpt mij met aankleden in mijn naakte bestaan want dat lukt mij niet zo goed zelfstandig en groggy. 

Langzaamaan verdwijnen deze grogginessiteit en narcose perikelen uit mijn bloedbaan. Ik word ietwat meer heer en meester over mijn bewustzijn, gelukkig.

Praten, lukt direct na de o.p. niet of nauwelijks. Men heeft mij geïntubeerd. Ter voorkoming van het wegzakken van mijn tong in de luchtwegen o.i.d. heeft men een tube bevestigd die langs mijn keel en stembanden heeft geschuurd. Ik ben hees en praten, valt mij moeilijk. S-avonds app ik met mijn gezin en maak hen nodeloos ongerust omdat ik hen app dat ik niet kan praten. Zij vrezen het ergste door mijn slecht gekozen app-woorden. Narcose doet gedachten en uitingen in ieder geval geen goed. Ff later herstel ik mijn omissie en verdwijnt in mijn gezin de nodeloze ongerustheid.

Een dag later krijg ik bezoek van mijn liefste Maedjes. Dat geeft kracht in de route van genezing, yes. Ik kan dan alweer praten door Fisherman ’s friends-achtige zuiverende acceleratie van mijn keelgebied.

Meteen na de o.p. krijg ik bezoek van de fysio. Ik moet snel aan de gang want niet gebruik van de schouder en pezen betekent automatisch dat mijn pezen inkorten, iets wat überhaupt niet mag of toegestaan is i.v.m. troubles later in het genezing parcours. Onder toezicht en aanwijzingen wordt mijn arm zijwaarts omhoog gebracht tot 90 graden. Ik geef geen kick. De fysiotherapeute is positief verbluft. Vooral moet ik veel pendelen met mijn arm dus, uithangen en beheerst naar voren en naar achteren zwaaien.

De dag erna krijg ik een elektrische stoel (nee, niet die van de doodstraf) met aan de rechterzijde een elektrische swing waarin mijn arm wordt gelegd, minutieus aangepast op mijn lijf en leden. 3x daags een half uur oefeningen doen is hier het devies, wat ik trouw opvolg. Geen sinecure dit bewegen, dat kan ik constateren. Doorzetten dus.

Elke dag bloed geven om na te gaan of er evt. ontstekingen en bijwerkingen opdoemen, waaraan ik niet eens denken kan omdat ik zulks domweg niet weet. Medicijnen zijn ontsteking werend etc. Men heeft bovendien wangslijm afgenomen. Blijkt te zijn voor het vaststellen of ik vatbaar voor MRSA ben en niet of ik een gezocht misdadiger ben in de Düsseldorfse politieregisters, een gedachte die zomaar bij mij opgekomen is. Beroepsdeformatie? het zou zomaar kunnen, toch!

Net voor de o.p. deelt de dokter/chirurg mij mede het slechtst mogelijke scenario. Jeetje, theoretisch kan e.e.a. heel slecht uitwerken. Ik zal hier niet verder over uitweiden. Hij markeert met een kruis de o.p. schouder met een marker. Ik stel mij open voor de o.p. en geef hem mijn volste vertrouwen. Weet dat Dr. Hammer een gerenommeerd chirurg in Düsseldorf Schon Klinik, is.

Voor pendeloefeningen zoek ik de buitenlucht op, vanaf het moment dat men mij heeft verlost van de stationaire infuus en de bloeddrainagebol. Wandelen, arm-pendelen. Frisse lucht en kijken en genieten naar de mooie rijn doet mij alle lichamelijke ongemakken al snel vergeten. Met als grote hulp de pijn-killers die voor 100% hun uiterste best doen in mijn schouder omgeving.

Elke ochtend komt Dr. Hammer op visite en deelt mij mede dat hij zeer tevreden is over mijn vorderingen en de positieve berichten uit de Fysiotherapie hoek omtrent mijn inzet.  Dr. Hammer zegt mij dat hij een spier heeft moeten doorsnijden, voor het creëren van de benodigde ruimte die een of meerdere van mijn schouderspieren als een torenwachter geblokkeerd heeft/hebben.

De ziekenhuisopname tot vorige week woensdag wordt gelukkig met 2 dagen ingekort tot de datum van 11.09. Alweer die getallen, bizar toch!

Mijn gedachten, wat ik in het ziekenhuis kan oefenen, kan ik thuis ook, vastberaden als ik ben. Ik bedank het chirurgisch team, de verpleegsters, de fysiotherapeuten en last but NOT least de medewerkers die de boel schoon en fris houden, allemaal voor hun goeie zorgen en betrokkenheid. Ik vul het evaluatieformulier net voor mijn vertrek dan ook heel positief in.

De chirurg doet de verdere nazorg over aan mijn orthopeed met aanbevelingen en deadlines. 

Maandag 18.09. gaan de 18 metalen hechtingen uit mijn schouder.

Verdere fysiotherapie is afgesproken om daarna naadloos over te gaan in revalidatie.

Voorlopig zal ik aan mijn herstel werken, weet dat ik thuis in de allerbeste handen ben,

Hartelijke groet, Han

Voorpret

Vanmorgen net wakker geworden kijk ik beduusd om mij heen. In mijn droom lig ik al op de operatietafel. De internist heeft mij net laten ontwaken uit de narcose. De chirurg is klaar met mij en legt zijn scalpel, boorhamer, schroevendraaier en guts opzij. De zuster veegt hem het zweet dat van zijn voorhoofd parelt, af.

Zo Han, je bent gereviseerd, in elkaar geschroefd met edele metalen etc. Nu nog ff revalideren en je bent weer de oude maar dan zonder voortdurende bijtende schouderpijnen die maar niet over willen gaan, hoor ik hem zeggen. Met zijn Husqvarna handnaaimachine wordt de wond minutieus gehecht. Met een naald die tik tik tik zingt word ik doorboord op topsnelheid.

Deze gedachten en andere fantasieën laten mij de laatste dagen niet meer los. Ik ben ongeduldig. Ik wil aan de slag. Nu nog een paar hordes overwinnen. Vooral het maandenlange wachten van consulten en onderzoeken maken dat ik mij ongeduldig voel.

De vorige week heb ik het slot consult bij de chirurg gekregen. Een behoudende o.p. is niet aan de orde. De enige uitweg is een prothese. De beslissing is uiteraard aan mij. Fitness beoefenen op de aard en wijze zoals door mij ondernomen zal uit den Boze worden na de o.p. Ik krijg voldoende uitleg van de chirurg en lees-informatie mee naar huis. Er zullen ongetwijfeld genoeg andere methoden zijn die mij in conditie behouden, lijkt me.

3 dagen later maak ik de afspraak voor o.p. Yeah, Let’s do this!

Ook al ben ik linkshandig georiënteerd, ik doe veel met mijn rechtse hand met daaraan de kapotte schouderpartij. Mijn rechterarm in een jas te krijgen is al jaren een complexe pijnvolle verrichting. Gelukkig is het nog geen jassenweer, dus heb ik er nog niet veel last van.

Deze ochtend besef ik dat dit mijn laatste operatie-loze zondagochtend is. Ik praat veel met mijn echtgenote over het wel en wee en de toekomstverwachtingen m.b.t. beweeglijkheid en gebruik van de schouder.

In fantasie denk ik aan de man van 6 miljoen, Lee Majors, kent u ‘m nog.

Wat zijn voor mij zo meteen nog de opties? De orthopeed is op papier gevoelsmatig vernietigend geweest in de mogelijkheden van beweeglijkheid en mogelijkheden in mijn vak. Ik praat er over als ik op mijn werk ben en nogal wat collega’s zijn oprecht geïnteresseerd. Ik ben blij dat ik al bijna 41 politievak-jaren op de teller heb staan en dat de naderende operatie niet op jongere leeftijd heeft plaatsgevonden. Met het ouder worden dien je je zegeningen te tellen. Meer doen met minder lijkt mij net nu een adequate beeldspraak.

Zojuist heb ik buiten gezeten en heeft mijn vrouw mijn haardos onder handen genomen, het groeit zo snel als nooit te voren. Alsof ieder haartje als eerste de eindspurt wilt behalen. De zon schijnt recht in mijn toet. Het is stil in de buurt, een sereniteit. Mijn gekortwiekte grijze haren dwarrelen als stip-vormige grijze lichtjes dansend afwaarts op het door de zon reeds opgewarmde terras, als voorspoedige stimulans voor wat komen gaat de volgende week. Nu nog een duik in het koele buitenbadje, heerlijk is dit steeds weer opnieuw. Wat is het toch een mooie dag als je het wilt zien. De flora groen en in de bloei. Zo meteen naar buiten de frisse lucht in. De longen volzuigen met de onzichtbare weldoeners.

De napret volgt gegarandeerd, overslaan kan niet… Mijn D-day nadert met gezwinde spoed,

Alles kump good

De laatste maanden worden mijn geest en lichaam bijna volledig in beslag genomen door overdenkingen, overpeinzingen etc. i.v.m. met de staat en gezondheid van mijn aangetaste rechter schouder. Ik heb het hele circuit van consulten doorlopen van huisarts tot radiologische- en andere specialisten die de weg naar de chirurg effenen.

Een paar weken geleden voelt het aan alsof ik onder de guillotine lig. De radioloog, dat mag u best weten heeft mij in een enge ijzeren buis gewrongen met minimale tussenruimte vergezeld van harde bonkige akelige geluiden op mijn oren en lichaam die gevoelsmatig aanvoelen alsof de wereld vergaat en mij als malse prooi verorbert. Mijn schouder wordt langs alle kanten bestookt alsof ik onder mitrailleurvuur lig. Gelukkig worden geen echte kogels afgevuurd maar wel schietklare foto’s die als bewijs dienen voor de deplorabele staat van de schouder.

Ternauwernood kan ik in deze tijdeloze machine een paniekaanval voorkomen en mijn rust bewaren. Ik kan geen kant uit. In mijn linkerhand rust een paniekknop toestel voor het geval dat de situatie dermate verslechtert en ik…….  

Zover is het gelukkig niet gekomen. Ik gebruik mijn buikademhaling, HARA in het Japans, schakel mijn geest zoveel als mogelijk uit en sluit mijn ogen. De langste 20 minuten in een enge omgeving ooit voor dit manneke. Mijn reptielenbrein neemt in de penibele situatie waarin ik mij bevind, de honneurs automatisch over en waakt over mij en mijn innerlijk.

Dan word ik vrijgelaten en ontdaan van dit enge ijzeren harnas. Ik mag uitstappen uit deze tijdmachine capsule en loop beduusd naar de wachtruimte waar mijn vrouw is.  

Het vonnis wordt afgelopen donderdag bij de orthopeed voltrokken, zo lijkt het. Hij praat snel, zakelijk en controleert verdere omissies aan mijn lijf. Mijn rechter schouder is totaal op, kapot en versleten. Ooit werd mijn schouder tijdens alle bewegingen begeleid met kraakbeen, opdat e.e.a. pijnloos en soepel als smeerolie blijft werken. Door een trauma, een gebroken schouder, is de prelude van de neerwaartse spiraal van mijn rechter schouder destijds fors ingeleid en is het kraakbeen als sneeuw voor de zon verdwenen. Bot op bot is de situatie nu voor mij, geen enkele speling van de natuur meer! Ik wist niet eens dat de schouder gebroken was en heb maandenlang als een eenarmige bandiet rondgelopen, niet wetende dat...

Alles kump good zal ik destijds mogelijk gedacht hebben.

De orthopeed stelt voor om ook mijn linker schouder te röntgen. Want een ongeluk komt zelden alleen. In afwachting van de procedure neem ik plaats in de wachtruimte.

Dan word ik opgeroepen en onderga ik het röntgenonderzoek. Deze keer aan mijn linker schouder. Na de röntgen keer ik terug naar de wachtkamer en wacht de verdere ontwikkelingen en data gedwee af. Helaas blijkt dat ook de linkerschouder is aangetast en beperkt is.

De meeste patiënten en bezoekers bij de orthopeed lijken de Pensionado grens al lang bereikt en gepasseerd te hebben. Cliënten worden aan de lopende band geholpen, bijna fabrieksmatig maar wel op een goede menselijke manier. Chapeau voor dit Orthopedisch Team.

Ik geloof bijkans niet meer dat de mensen gezond ouder wordt want er zijn teveel hulp aanvragen hier maar ook bij andere deskundigen. De wachtlijsten dijen uit tot ongekende proporties. Dan denk ik, leuk dat mensen ouder worden. Echter de gezondheid takelt nagenoeg bij iedereen af en wordt met pillen en hulpmiddelen in welke vorm dan ook gerekt tot in de infiniteit.

Voordat ik plaats neem in de wachtkamer moet ik een beetje schuiven. Er zit een man, een vader naast een speciaal gehandicaptenvoertuig. Hierin zit een slank meisje met blonde haren. Zij heeft de ogen gesloten en het lijkt alsof zij in een ongemakkelijke lichaamshouding zit. Haar ogen zijn gesloten maar ze slaapt niet. De vader is gewend geraakt dat het meisje, vermoedelijk zijn dochter die aan hem is toevertrouwd, geluiden maakt. Hij bekijkt zijn Handy en is hiermee actief. 

De geluiden die het meisje maakt lijken op lachen maar net niet helemaal. Het lijkt een monoloog van haar, verborgen in haar lichaam dat toch nog gevoelens en vibraties opvangt van de buitenwereld, in casu de wachtruimte waarin zij vast en zeker vaak aanwezig is voor hulp van de specialisten. Contact maken en helder communiceren, lukt haar niet. Ik weet niet eens of zij haar ogen kan openen en de wereld kan zien. 

Haar non verbaliteit is 100 procent. Ik weet niet wat haar mankeert. Jeetje wat is zij sterk aanwezig in de wachtkamer. Zij brandt met haar gehandicaptenvoertuig diep in op mijn netvlies, zo erg.

Wat ik wel weet en zie is dat zij veel te jong is om de lasten van het leven op deze manier te moeten dragen. Dat zou toch niet mogen. Gods wegen kennen ondoorgrondelijke bochten en doodlopende straten. Ik weet niet of dit meisje gelooft of überhaupt kan geloven.

Triest voor dit jonge leven om nu al tot in de lengte van dagen zware afhankelijke tijden te moeten meemaken.

Plots lijkt het zo te zijn dat ik geen problemen met mijn gezondheid heb, alleen maar de gang naar de chirurg, operatie en prothese. En dan gestaag voort ploeteren of zoiets…….

Groeten van Han

Pensioen in zicht?

Kenschetsend voor collega Jan, een pre-pensionado bij de politie.

Tegenwoordig mag politiepersoneel al met pensioen op de gerechtigde leeftijd van 67 jaar en 3 maanden. Om mij heen hoor en zie ik dat de politie nestors (v/m) beginnen te kraken in hun voegen en dat hun cement dat nog altijd verbindt, steeds verder af brokkelt.

Niet alleen door de reguliere werkzaamheden en daarmee gepaard gaande veranderingen, de ontembare bureaucratie maar vooral door het invlechten van de nieuwe Nationale politie organisatie. Volgens sommigen politiek correct opgedrongen. Dit is ogenschijnlijk voor niets en niemand meer bij te benen. Dan heb ik het nog niet over de criminaliteit en de bestrijding ervan die de krant dag dagelijks inkopt. 

Al deze hordes - en nog veel meer dat zich adhoc aandient - overwinnen is een schier onmogelijke opgave. De spagaat van het hedendaagse politieleven tussen fysiek en mentaal is een te ver uitgetrokken elastiek waar geen rek meer in zit.

Momenteel zwaaien frequent zoniet wekelijks collega’s af om te gaan genieten van hun wel verdiende prepensioen. Echter, ik heb nog geen collega zien afzwaaien vlak voor hun 67^ste verjaardag. Er zijn zelfs bevoorrechte politiemensen die nog steeds een 18 maanden regeling kunnen aanspreken. Sommigen worden op de valreep van hun naderende pensioen gevraagd als adviseur voor de politieorganisatie.

Enkelen hebben –om de pensioensprong te overbruggen- de levensloop schatkist aangeboord. De politieorganisatie heeft nog steeds geen mooi gebaar gemaakt voor medewerkers die net zoals ik, al meer dan 40 jaar executief in dienst zijn. Voor het gros zijn geen mooie excessieve arrangementen weggelegd of in het vooruitzicht gesteld. In de toekomst kan de 58+ groep niet meer meedingen naar nieuwbakken verlofspaarregelingen e.d. Deze insolvabiliteit maakt een diepe indruk op velen, waaronder ik.

Ik vergelijk dan ook appels met peren en kom tot de conclusie dat wij bij de politie geen (te) zwaar beroep hebben! We staan wel steeds met onze voeten in de modder van de soms hedonistische samenleving. 

Sommige beroepsgroepen kunnen evenwel eerder met pensioen. Dat is een politieke keuze die niet in het voordeel van asgrauwe politiedienders werkt. Enfin, eufemistisch gezien moeten de meeste werkenden stug doorwerken tot ze er letterlijk bij neervallen.

Gespreksstof tussen oudere dienders gaat vaak in de trant van; “Ennuh hoelang moet jij nog. Hoe oud ben je nu, ennuh kun je eerder met pensioen? Herken je jezelf nog in de organisatie etc.”

Nieuwe targets worden onophoudelijk voor ons uitgepuzzeld in bombardementen van mails en regelingen. Veel druk wordt gevoeld van bovenaf maar ook van onderop.

Statistieken en pictogrammen geven onmiskenbaar weer wat er loos is in onze maatschappij en waar de focus van de politie(k) zou moeten liggen. In het kader van bijblijven en een leven lang leren vraag ik mij af en toe af wat er in mijn hersenpan nog bij kan aan informatie, targets, veilige buurten en netwerken. Ik verlang steeds meer naar rust, bezinning en voldoening.

Oudere politiemensen denken vaak aan vroeger en spreken vaak over die mooie vergane tijden. Toen geluk nog heel gewoon was en vooral beter. Dat is natuurlijk niet zo. Utopia is toch ook een utopie.

Mooie memorabilia worden als een antieke fietsenband opgepompt tot solitair knallende volumes, geadoreerd en fijnmazig geromantiseerd. Maar dan toch, zou er een kern van waarheid inzitten of zijn deze dagdromen toch een verlangen naar weleer. Of nog steeds het lekke fietsenband syndroom. Wie het weet mag het zeggen!

Ik heb ook zitten rekenen en heb mijn pensioen (in zicht) hartstochtelijk geraadpleegd. De ondoordringbare rimboe geeft mij meer vraagtekens dan geruststellende antwoorden. Dan kom ik steeds weer tot de conclusie dat er maar een ding belangrijk is en dat is je eigen gezondheid. Ten slotte zijn we allemaal – jong of oud-   eendagsvliegen.

#Stel je voor; je propt je hele leven in een dag. Dat houdt geen mens 2 dagen vol! Toch?

Plots, in mei van dit jaar wordt mijn aandacht getrokken door een verhaal of plezante roddel. Mijn gewaardeerde collega Jan gaat met pensioen. Politiemensen kunnen met prepensioen wanneer zij de leeftijd van 60 jaar en 6 maanden bereikt hebben. Dan krijgen zij uiteraard minder pensioen uitgekeerd en nog lang geen AOW uit de politie ruif. want dat kan pas met de gezegende leeftijd van 67 jaar. Jan heeft kennelijk uit eigen middelen gezorgd voor een financiële buffer. Bij leven en gezondheid zal hij met 67 jaar bovendien nog zijn AOW uitkering binnenloodsen. Ook zijn vrouw op haar beurt.

Wellicht voor hem een mooie bezinning- en overbruggingsperiode. Maar vooral helemaal geen politionele verplichtingen meer. Genieten van de kleine dingen des levens en tevreden zijn met een onsje minder. Doen waar hij zin in heeft en volledig ontstressen en rust en invulling van zijn leven opzoeken tot het tijdstip van aanbellen aan de poort van de heilige Petrus. Het zware juk van zijn schouders af laten glijden. Heerlijk lijkt mij dat en velen met  mij. 

Ogenschijnlijk heeft de mens steeds minder nodig hoe ouder hij/zij wordt, heb ik mij eens laten vertellen. Een fantasie of een kern van waarheid?

Het zou mooi zijn als er helderheid komt om eerder met prepensioen te mogen gaan zonder een sigaar uit eigen doos te moeten oproken met longen verpestende ingrediënten. In de omringende landen kan men nog steeds eerder met pensioen. Lange leve de verenigde E.U. Komen onze pensioenen in de toekomst steeds verder onder druk te staan? Op deze vragen en vooral op zinvolle oplossingen mag onze politiek en organisatie graag heel snel investeren.

Het nieuwe verlofsparen in politieland is nog een mogelijkheid in de nabije toekomst. Echter deze pijlen hebben geen doel getroffen en staan op de reserve bank vooralsnog. Of buffert men financieel gezien beter in zijn eentje gestaag door?

Ik heb een nieuw boegbeeld gevonden. Jan bedankt voor je inzet, je tekenkunsten en collegialiteit, het ga je goed,

En ik, Ik wacht nog ff af, hoelang? Tot mijn pensioen gerechtigde leeftijd of zoveel eerder als mij gegund wordt, bij leven en gezondheid, hoop ik

Ik ben zeer benieuwd naar ervaringen van collega’s die net als Jan ook met 60 jaar en 6 maanden met prepensioen gaan. 

RE: interview Amsterdamse hoofdcommissaris

Het NRC interview met de Amsterdamse hoofdcommissaris.

De link = http://vl-nieuws.nl/mijn-agenten-hebben-het-te-druk-voor-hun-werk/ .

Ik heb dit interview gedeeld, geretweet maar net nog niet gefacebookt. Want dan sneeuwt mijn eigen blogserie te zeer onder. Maar het stuk blijft in mijn gedachten hangen.

Als oud rijkspolitie diender heb ik nog op Schiphol gewerkt tijdens de vele detachementen luchthavenbeveiliging. Dus voel ik enige verbondenheid met Amsterdam en de voormalige plek van huisvesting, het Districtsbureau van de Rijkspolitie, Sarphatistraat 110.



De hoofdcommissaris noemt tal van heftige werkzaamheden in de hoofdstad waaronder de vele politieke aangelegenheden die de hoofdstad met zich mee brengt, en verder terreur en misdaad. Al deze zaken moeten gescreend, ingepast in personeelssterktes, onderzocht en  uitgevoerd worden. Grote spanningsvelden brengt e.e.a. met zich mee, vooral richting politieke verantwoording wanneer er onverdroten iets mis mocht dreigen te gaan.

Wat het interview aandraagt geldt niet alleen voor de centrum gemeente Amsterdam maar ook daar buiten en nog verder daarbuiten, zoals bv in Limburg. Laten we mijn plek van tewerkstelling bekijken. Sittard-Geleen heeft 100% meer buitenlandse grenzen dan Amsterdam.

De bottleneck van Nederland is thv Sittard-Geleen hemelsbreed 5 kilometer en daar reis je vrijelijk ongecontroleerd i.v.m. de open grenzen van België via Nederland naar Duitsland. Daarbij hebben wij ook te duchten van terreur en beteugeling hiervan. Grensoverschrijdende (drugs) criminaliteit is bij ons een moloch van jewelste. Het voelt aan als water naar de zee dragen.

Nu met Pasen is het te druk. De Amstel Goldrace legt het hele Heuvelland plat en slurpt de mankracht binnen de politie op. Met Pinksteren mogen we Pinkpop met vele duizenden bezoekers uit den lande verwelkomen. In heel Nederland wordt er Koningsdag gevierd, zo ook bij ons. Verwarde mensen, een kennelijk politieprobleem bij uitstek groeit in heel Nederland uit zijn totale voegen. Vergeet daarbij niet de oktoberfeesten in Sittard. Die worden stilaan groter dan in de bakermat München. Echter dit terzijde. In Limburg zijn er veel grote en kleine feestjes, van schutterij, OLS, processies, etc. te veel om op te sommen.

Kennelijk moet net als in de hoofdstad ook bij ons publiek massaal aangetrokken worden door de commercie en talrijke festiviteiten. Denk maar eens aan Groove Garden in Sittard of Solar in Remundj. In Limburg stikken we ook van het (on)eigenlijke politiewerk en moeten we meer met minder doen en adhoc op alles reageren wat in de openbare orde sferen van de aanvragende nimmer aflatende gemeentes, op ons af komt.

Deze buitenissigheden komen bovenop het normale politie- en wijkwerk. Prioriteiten stellen daar is de politie nog steeds niet goed in. We doen het derhalve altijd fout, want het moet bijna altijd anders volgens de bijna 17.000.000 bondscoaches die ons land telt. Ook in Limburg vinden er tal van inbraken plaats. Donkere dagen offensieven zijn het kortstondige antwoord op de jaarlijkse inbrekers hausse. We worden beter in het temperen en tegengaan van inbraakgolven. Inbraakgolven, daar moet innovatief sterk op ingehaakt worden.

Limburg vergrijst sterk en de populatie wordt steeds kleiner volgens de toekomstbeelden. Echter de vergrijzing wordt steeds kleiner in tegenstelling tot de profetieën. Uw politie vergrijst even sterk mee. Bij woningbouw is het credo afbraak voor nieuwbouw. Asbest saneringen en elk dak vol timmeren met zonnepanelen, als ultieme opgave en wens van de provincie. Boeren stoppen bitter, omdat de nood te hoog is, massaal hun geliefde werkzaamheden.

De burgers worden steeds minder tevreden over de politie en het gezag. Dat is landelijk zo. De 2-jaarlijks politie monitor is een afrekenend model i.p.v. innovaties die het tij genoeg doen keren. Handhaving is een probleem. Zelf denk ik dat er maar een partij is die zich aan alle regels moet houden ten koste van vrijspraak of ontslag van rechtsvervolging. De politie dus, die als onmogelijke taak alle tenlasteleggingen moet bewijzen bij de rechter.

Kennelijk vindt ook de Amsterdamse hoofdcommissaris de politie te wit. Daar moet voor 50% van de nieuwe aanwas verandering in komen. Dat vindt onze Nationale korpschef ook. Dit onderwerp heeft bij mij reeds de geschreven revue gepasseerd in mijn blog;

http://hantummers-wijkagent.blogspot.de/2017/02/uw-politie-is-te-wit.html

XTC labs zijn vooral gevestigd in Brabant en Limburg. Team Ondermijning heeft een zware kluif hieraan in heel Nederland.

Vrij parkeren bij politiebureaus voor collega’s wordt overal in den lande ervaren als een groot probleem. De belastingdienst gaat mogelijk over tot aanpak van vrij parkeren en dit financieel belasten omdat dit gemiste inkomsten of zo zijn!  Elke politieregio heeft te maken met specifieke problematieken. Harmonisatie in deze vraagstukken zal altijd appels vergelijken met peren zijn. Overal wordt brood gebakken maar de smaken zijn verschillend en soms niet lekker.

Meer personeel, meer middelen en meer voertuigen schijnt de utopie van de toekomst te zijn. Vooral nu er steeds meer met de computer gewerkt wordt. Bekijk ook de petitie politie tot maximaal 62 jaar ivm de vergrijzing. Deze petitie past precies op mijn dienstbare situatie en die van vele andere collega’s.

De link = http://www.petities24.com/politieagent_tot_max_62_jaar

Of de burgers hier blij zijn met deze uitkomsten en prognoses valt te betwijfelen. Ik zelf gok op meer zelfredzaamheid en verdraagzaamheid in combinatie met omgekeerde bewijslast voor veel zaken waar de politie nu te veel inspanningen voor moet doen.

„en dit is mijn droom”

Huiselijk geweld / Cultuur dingetjes

Tijdens het winkelen met mijn vrouw kom ik haar weer eens tegen. Hallo, hoe-is-het? vraagt ze zoals altijd aan mij met een altijd durende big smile. Dan begint een leuk gesprek. Zij kent mijn vrouw en dochter en vraagt ook  oprecht en geïnteresseerd naar “mien maetjes”. 

In de woelige tijden ver teruggeblikt in de vorige eeuw, in het tijdperk van de rijkspolitie heb ik met haar en haar ex-man veel te doen gehad. Beiden zijn van buitenlandse komaf. Geen asielzoekers maar zij zijn meer te vangen onder de terminologie gastarbeiders. U weet wel in de jaren ‘60 zijn vele buitenlandse mensen Nederland binnengehaald om werk te doen wat vele Nederlandse mensen niet meer willen uitvoeren en er hun neus voor ophalen. Zeg maar de tijden van weleer waar banen voor het oprapen liggen en mensen die niet meer willen, hartelijk gesteund met het briefje van de dokter of wegens VUT regelingen met -58 jarige leeftijd vrij en blij met pensioen zijn (moeten) gegaan.

Haar ex werkt in de nabijheid van hun woning bij een grote werkgever, is lid van verenigingen in de buurt en sociaal aangepast en geïntrigeerd in de maatschappij. Zij is verplicht bezig met huishouden en het opvoeden van de kinderen. Buiten komen zoals haar ex-man dat vrij en blij doet is er voor haar niet bij. Dat is kennelijk cultuur historisch voor haar bepaald. Volledig top-down.

Zij heeft nooit een hoofddoek gedragen maar gaat toch in contact met de mensen uit haar buurt. Dat wordt haar niet in dank afgenomen door haar ex. In die woelige tijden vol spanningen ben ik als politieambtenaar geregeld bij dit kennelijk liefdevolle echtpaar over de vloer gekomen. Waarom? omdat spanningen dit noodzakelijk maken. Niet leuk, zeker niet voor de kinderen. Die krijgen van zoiets toch een grote kans op een knauw, of niet soms!

Ik heb telkens de zelfde verhalen aangehoord. Tussen haar en haar ex-man leveren de spanningen non verbale fricties op waar het gezin, de kinderen en vooral zij veel ongemakken van ondervinden. Soms zijn er bij haar aan haar lijf sporen te zien van non verbaal ingezet gedrag. Emoties tussen haar en haar ex-man lopen steeds verder op in de negatieve turbulentie. Al mijn collega’s balen als ze weer eens naar dit adres toe moeten. Ik zei het al, veel is cultuur historisch bepaald. Daar kunnen wij met onze Nederlandse mores schijnbaar niet tegenop. Bij ons mag bijna niets maar kan alles, vooral weerwoord bieden tegen alles en iedereen.

Toeval of niet maar regulier als ik op dienst ben krijg ik de opdracht om naar dit gezin toe te gaan. Zij zijn altijd beleefd tegen me ook al praten ze hard en vol emoties, vooral de vrouw.

Noodkreten in een mistige schimmige omgeving voor haar de enige reddingsboei om het hoofd boven water te kunnen houden. In die woelige weerbarstige tijden is het moeilijk om op te treden als politie en de situatie tot een wenselijk aanvaardbaar sociaal maatschappelijk niveau terug te voeren. Zij doet nooit aangifte. Meer een stille schreeuw om hulp en advies, steeds maar weer opnieuw. Aangifte doen ten slotte is een schande voor het hele gezin. Politie aan de deur is in mindere mate opzienbarend. 

De vrouw is en blijft te lang ongewild slachtoffer. Te weinig voor een blijf van mijn lijf huis en teveel sores en geweld om als politie niet te reageren. Een lastig dilemma. Huiselijk geweld met uit huis zetten van de dader is nog een utopie in de samenleving van toen.

Op een gegeven moment heb ik tegen haar gezegd dat de beste oplossing waarvoor zij kan kiezen, scheiden van haar huidige ex-echtgenoot, is. Uiteindelijk heeft zij samen met haar kinderen voor deze totaal westerse oplossing gekozen. Direct hierna is voor haar en de kids de zon opnieuw gaan schijnen. Zij heeft de zorg gedragen voor de opvoeding en haar ex-man heeft haar gelukkig met rust en los gelaten. Van eerwraak en dergelijke misstanden is nimmer gebleken. Ik heb op dit gezin -waar mogelijk-  de maatschappelijke zorgverlening ingezet.

Praten heeft uiteindelijk toch geholpen en praten is omgezet in aanvaarden en handelen dat het niet meer kan zoals het gaat. Vooral wanneer je met je partner niet meer door een spreekwoordelijke deur kan gaan. Dan moeten de wegen zich splitsen ook cultuur technisch en zonder gezicht verlies.

Altijd -ook nu weer- wanneer zij mij tegenkomt zegt zij steeds weer tegen mij dat ze nog altijd blij is met mijn goeie raad en bijstand van toen en dat zij heeft gekozen tegen haar opvoeding in, voor haar eigen geluk en dat van haar kids. Dat heeft zij mij bij vorige ontmoetingen ook steeds verteld met een big smile en dat zal altijd zo blijven. Ze heeft het financieel en maatschappelijk nooit breed gehad maar toch is zij heel gelukkig. Haar kinderen leren en werken en dragen hun steentje bij in de maatschappij. Zij is nu een liefdevolle oma.

Als slotzin zegt zij tegen mij dat het beter is een goede buur te hebben dan een verre vriend of weerbarstige familie. Deze gevleugelde uitspraak heeft zij van haar eigen vader, die er net zo modern en westers over denkt. Mooi toch!

Oh ja, by the way; zij is opnieuw getrouwd. Zij blijft ratelen en vertellen en dan plots hoor ik de claxon van haar autootje. Ze moet weg want haar echtgenoot die al een poosje rustig afwacht achter het stuur, moet naar zijn werk. Ook dat is bepaald. Leuk dat zij altijd tijd maakt voor een kort praatje en mij herinnert aan haar problemen en zelf gekozen oplossing, met een duwtje in haar rug.

Wat kan het leven toch mooi zijn,