Waar staat uw wijkagent anno 2017?

wie is Ricardo en wie is Han?

Waar staan uw wijkagenten in 2017?

Hij participeert volop in de wijken en houdt zich bezig met zorgelijke trends zoals woninginbraken, roof en geweld als 1e prioriteit. Onze preventie en repressie rondes in de wijken zijn steeds minder fysiek en te vaak geleid door de computer, terugbelverzoeken en overleggen met de netwerkpartners.

De werkzame mens kruipt steeds meer achter de computer waar hij of zij bestookt wordt met verzoeken via de e-mail. Dit geldt ook voor uw wijkagent. Wanneer ik alles zou lezen wat ik zou moeten lezen dan kan ik jullie verzekeren dat ik nooit meer een stap buiten het bureau maak. Ook hier geldt het motto; grenzen stellen en in balans blijven.

Uw wijkagent krijgt geregeld verzoeken om terug te bellen of wat dies meer zij. Interventies gaan geregeld telefonisch tenzij de melder niet opneemt, want wij als politie bellen onbekend. Daar zit dan weer een kleine malheur of spagaat in de verbinding. Dan bellen we graag aan bij de woning voor contact, beschouwing en advies.

De zorg dan. 1 keer per 3 weken wordt in stadsdeel overlegd gevoerd met de gemeente, de zorgaanbieders en maatschappelijke instanties waaronder woning verenigingen. Deze pilot is behoorlijk intensief en casussen worden waar nodig opgepakt om te investeren in mensen, toekomstverwachtingen, gewenst gedrag en een prettige woonomgeving. Door –waar het kan- eventueel tools aan te reiken om er maatschappelijk beter van te worden. Vaak is dit een strijd die te lang duurt voor de buurt.

Buurtparticipatie dan. Door overleg te voeren met de buurt en via de buurtplatforms die een afspiegeling dienen te zijn van de woonomgeving. Persoonlijk contact hierin is het beste en het meest directe.

Ogen en oren in de wijk. De WhatsApp groepen zijn een mooi voorbeeld van buurtparticipatie. Verdachte situaties melden via de App en daardoor gewaarschuwd zijn en blijven voor verdachte situaties die de buurt onveilig maken. Tijdens overleg worden de whatsapp-raderen geolied en bijgesteld.

Uw wijkagent is vooral achter de schermen bezig vaak 1 op 1. Dan is hij of zij niet fysiek in de wijk maar wel bezig met vaak complexe zaken die buurt overstijgend -zouden kunnen- zijn. Ik ben er dan wel maar jullie zien mij niet, terwijl ik met buurtzaken bezig ben. dit komt vaker voor dan jullie denken.

Hoor, wederhoor en begrip zijn de tools om respectvol met mekaar om te gaan. Vaak komt men met problemen die niet direct bij de politie thuishoren. Uw politie en uw wijkagent zullen dan adviseren waar uw casus thuishoort. Geregeld wordt dit niet geaccepteerd, helaas.

De Nationale Politie staat nog in de startblokken en onderhuids zijn er ontzettend veel processen bezig waar ook ik soms van schrik. Gevoelsmatig voel ik mij een steeds minder goeie vakman. Ik zei het al de informatiestroom is gigantisch. Ik probeer mij drijvende te houden op basis van need to know en nice to know.

PS; Ik was ooit een keer bij Scotland Yard in hartje Londen op bezoek als politiegast en niet als verdachte. Daar deelde een politie expert mede dat de hoeveelheid informatie niet leidend of lijdend! is. Maar wat je met de informatie operationeel kunt bewerkstelligen.

Ook ik worstel dagelijks met deze materie en de vraag wat kan ik oppakken en wat moet ik oppakken. Dan hoop ik maar dat ik de goeie keuzes maak of gemaakt heb.

U kunt mij bereiken via www.politie.nl of via mijn politie email han.tummers@politie.nl of via de sociale media. Hierdoor lijkt het alsof ik altijd in dienst ben, maar ik kan jullie verzekeren dat dit niet het geval is. In principe mag u mij in kennis stellen van zaken en casussen die spelen. Mijn politie mail en berichten beantwoord ik of stop deze in mijn portefeuille. T.z.t. krijgt u bericht en soms niet, ook ik ben maar een mens en daardoor imperfect.

In de weekends participeer ik in de incidenten afhandeling dat is toch een kwart van mijn beschikbare werktijd. Dat vind ik ook mooi politiewerk.

Soms zoals nu zit ik op cursus en ben dan vaak afwezig. Niets menselijks is mij vreemd dus ook ik ben vatbaar voor de griep wat ik in december heb moeten ervaren. Vanaf 1 januari 2017 heb ik 40 actieve politie jaren op mijn teller.

Ook ik durf hulp te vragen in mijn organisatie. Ik heb mijn collega Ricardo Rutjens (zie foto) bereid gevonden om mij in mijn wijken te helpen. Ik ben daar blij mee. Mogelijk kunnen Ricardo en ik samen onze werkzaamheden in de wijken nog beter gestalte geven en daardoor betrokken blijven voor alles wat er speelt.

We maken bij de politie veel mee en geregeld val ik u lastig met de laagdrempelige menselijke maat op politiegebied en deel ik mijn ervaringen via mijn blog; www.hantummers-wijkagent.blogspot.com ook uit deze wijken

Het kan altijd beter en daar werken we aan, samen met jullie. We hopen op begrip.

Mocht u woonachtig zijn in Obbicht, Grevenbicht, Papenhoven en Stadsdeel 1 van de gemeente Sittard-Geleen dan nodig ik jullie graag uit om mij op facebook te volgen. Facebook is voor mij een open bron waar ik informatie deel.

Ricardo bedankt voor je hulp.

Toch maar dit relaas in een blog verankerd! Need to know!!
http://hantummers-wijkagent.blogspot.com/2017/01/waar-staat-uw-wijkagent-anno-2017.html

Kind vermist op 31 december 2016

Af en toe heb ik dienst met collega Ruud. Als het dan zover is dan denk ik altijd weer terug aan een moord/doodslag meer dan 20 jaar geleden in een onbewuste flashback. In dit voorval hebben buren elkaar het leven zuur gemaakt en uiteindelijk is er een dodelijk schot gelost. Ruud en ik zijn toen als eerste ter plaatse gegaan en hebben het slachtoffer onder onze handen en ogen dood zien gaan in een gevaarlijke situatie. Alle hulp –ambulance- die toch snel met ons op de plaats van het delict gekomen is destijds heeft niet kunnen voorkomen dat het slachtoffer zijn laatste adem heeft uitgeblazen. De details zal ik niet noemen uit piëteit met de nabestaanden.

De gevaarlijke toestand in de buurt en de woning hebben we destijds met vereende krachten snel kunnen stabiliseren en weer veilig kunnen maken, door de snelle aanhouding van de dader en de inbeslagname van het vuurwapen.

Nu weer terug naar het hier en nu. Tegen 16.00 uur geeft onze OC een opdracht uit aan Ruud en mij. Er wordt een kind dat nog niet qua leeftijd aan de pubergrens komt, vermist. Ons politiebureau is gesloten. Het aantal surveillance auto’s is beperkt. Dus gaan we bij de melder van de vermissing een nader onderzoek instellen. Het blijkt te gaan om een vermissing in de hoogste categorie.

Van de melder, pleeggezin, krijgen we te horen dat het kind een brief heeft achtergelaten en uit eigen beweging is vertrokken. Uit ervaring kan iedereen bedenken dat dit kind behoorlijk gevaar zou kunnen lopen, mede gelet op bepaalde social media zoals; sexting, loverboys e.d. misbruik.

We krijgen tal van veronderstellingen te horen en plegen overleg. De OC rechercheert via RTIC stevig mee in de periferie van de info stroom. Ruud en ik kleppen tal van adressen af. Dan begint het donker te worden. De kruitdampen van het vuurwerk in combinatie met een mistige smog of een smoggige mist, laten me onverwacht fantaseren over een war-zone. Ik hoor harde dreunen en knallen. Zou het vuurwerk wel legaal zijn? Wie zal het zeggen. De vuurwerk controles van de politie zijn dan afgelopen want vanaf 18.00 uur op de laatste dag van 2016 mag je vrijelijk knallen. Opruimen achteraf, dat is weer een andere fatsoen kwestie.

Heel wat mensen hebben Ruud en ik gesproken op meerdere adressen. We komen helaas niet bij ons target, het vermiste kind. Vanaf het bureau is door de OPCO (operationeel coördinator) Ed, de piketdienst vermiste personen ge-paget. Deze gaat vanuit zijn discipline kijken wat hij kan gaan doen. 

Met hem heb ik ook nog telefonisch contact. Ik mail hem want hij kan via zijn oude telefoon geen registraties lezen. Hij heeft nog een ouder model telefoon zonder BVIB (naslag mogelijkheid voor personen, voertuigen en registraties etc. Lang leve de ICT in progress! We tikken de melding en onze bevindingen in de computer want bij de melder van het pleeggezin waar het kind woont, is alles op een briefje geschreven. ICT op straat, zover zijn we nog steeds niet.

Dan gaan Ruud en ik alweer naar buiten weer op weg naar nieuw adressen waar het kind zou kunnen zijn. Onderweg geeft de OC een melding door aan een andere surveillance dat er bij een (v)echtscheiding de vlam in de pan is geslagen en er gevochten wordt over de rug van het kind dat niet meegegeven wordt. DE OC stuurt nog een tweede surveillance mee. De vader wordt ter plaatste aangehouden. Ruud en ik kunnen doorgaan met ons speurwerk naar het vermiste kind.

Achter de schermen wordt het steeds drukker. Er zijn details die nopen tot extra inzet. Er wordt gedacht aan het uitpeilen van de gsm etc. Er moet snel succes worden geboekt. We doen er met zijn allen alles aan. Mooi om te zien, te horen en te weten dat al het mogelijke gedaan wordt bij de politie en - achter de schermen - ook bij de hulpverleningsinstanties, die ingeseind zijn via hun 24/7 piketdienst. Ons opsporingswerk levert nog steeds geen opening en de tijd begint te dringen.

Jaren geleden heb ik van A tot Z meegewerkt aan een vreselijk gebeurtenis n.a.v. een vermist meisje dat vermoord is. Vreselijk vind ik dat nog steeds. Dus we zijn zeer gemotiveerd.

Omstreeks 21.00 uur komt er een telefoontje van een collega dit ons een locatie geeft in de buurt. Ik ken de locatie en sommige bewoners en familie. Op deze locatie gekomen blijkt dat, met veel mensen in een groot tuinhuis de oudejaarsavond gevierd wordt met muziek, drank en veel plezier. De bewoner komt op ons verzoek naar buiten maar weet niet waar het kind is. Een ander adres in de buurt zou mogelijk de oplossing en de vindplaats van het kind in beeld kunnen brengen.

Na aanbellen bij dit laatste adres deel ik mijn hoedanigheid en het doel van onze komst mede aan de bewoner, die ik ken. In de woning is nog een persoon aanwezig van wie de naam eerder genoemd is in het politie circuit. Mijn vraag of het kind in de woning is, wordt bevestigend geantwoord. Het kind ligt geëmotioneerd op bed. Ook de lijfelijke moeder is bij haar. Dan moet we het kind overbrengen naar het pleeggezin. Dat is geen sinecure.

Ik krijg bijna het gevoel dat ik de navelstreng tussen moeder en kind moet doorknippen. Zij projecteren hun emoties op elkaar en daar komt niets of niemand tussen. Ik leg de moeder het handelsprotocol en scenario uit. Zij heeft geen beslissingsbevoegdheid hierin. Na veel plussen en minnen, wordt het kind in blakende gezondheidstoestand door ons teruggebracht naar het pleeggezin.

Ik bel onderwijl naar het bureau en vertel opco Ed dat we het kind gevonden hebben. Ook onze O.C. wordt geïnformeerd. De collega die de gouden tip heeft gegeven, is, als wij aan het bureau arriveren al met einde dienst en op weg naar huis. We hebben het er nog een keer over, Manon. Top info via jou. Ed heeft ongevraagd voor ons de systemen ingevuld en de vermissing af gesignaleerd, gelukkig.

Terug aan het bureau geven we de sleutels en het roepnummer van de surveillance auto over aan de collega’s van de nachtdienst. Er is extra openbare orde personeel i.v.m. oud en nieuw. Hopelijk krijgen zij een mooie en gezellige dienst.

Op 1 januari 2017 heb ik weer middagdienst noodhulp met collega Ruud. Van de beste wensen blijft niet veel over, zo lijkt het te zijn. Er is weer geen menselijke maat te ontdekken in het meldingenpatroon. Zalig Nieuwjaar en de beste wensen betekent voor de politie steeds meer, assistenties verlenen bij ruzies, inbraken. Ruud en ik worden alweer gedirigeerd naar een locatie waar een kind van de leeftijd van 2 jaar in het gedrang is gekomen. Het lont hebben wij uit dit virtuele kruitvat kunnen halen en rust in de situatie teruggebracht. De hulpverlening wordt uiteraard in kennis gesteld.

Jeetje! de toon voor 2017 is al op 1 januari ingezet. En de politie, die krijgt weer stevig geweld voor haar kiezen ook in het begin van 2017 zo blijkt weer eens in de sociale- en de media. Een jaarlijks terugkerende trend?

Gelukkig Nieuwjaar allemaal, gr Han

40 jaar in dienst bij de Politie

Begonnen met mijn politie opleiding ben ik op maandag 3 januari 1977. Ik weet het nog als de dag van gisteren, de goeie ouwe tijd! Dat zeggen oudere mensen van 58+ meestal als het over vroeger gaat, toch!

Door een kennis werd ik vanuit Sittard naar het treinstation in Roermond gebracht. Daar ben ik ingestapt in de grote blauwe rijkspolitie opleidingsschool bus. Met allemaal onbekende jongelui zijn we naar de bestemming gereden, de opleidingsschool in Baexem, een voormalig klooster.  Koffie  met vla bij de ontvangst om vervolgens te worden ingedeeld in 4 klassen. Ik in klas D. Nou dat heb ik geweten. Tijdens dit loodzware leerjaar ben ik geregeld door het stof gegaan.  De opleiding is in mijn beleving bijna Spartaans te noemen. Als het niet kan gaan zoals het gaat dan moet het maar zoals het moet. Dat heb ik geweten en gelukkig vol kunnen houden.

Een leuke anekdote: Na de eerste koffie en vla en de toespraak door de Overste en directeur Piet Leers van de opleidingsschool komt er even later een taxi het terrein opgereden. Een  toekomstige aspirant houdt het dan al voor gezien en taait met zijn koffer af voordat de opleiding hem in zijn greep kan krijgen. Hij heeft duidelijk eieren voor zijn geld gekozen. Ik zie hem nog instappen en wegrijden. LOL.
                     

Op dit moment maar dan precies 40 jaar terug in de tijd, heb ik na de eind examens een hard leerjaar bij de politie opleiding in Horn – Baexem, succesvol afgesloten. Yep ik mag de praktijk in, wat dat dan ook moge zijn. Blij dat ik van het leren af ben en met het echte politie praktijkwerk mag beginnen. Boeven vangen en mensen uit de nood helpen zijn mijn voornaamste doelen.

Er zijn in 1978 nog geen mobiele telefoons en de politie weet niet eens wat ICT betekent. Het computertijdperk is dan nog niet in de Nederlandse kwel- en denkgeest ingetreden. Kinderen spelen nog buiten en de menselijke verdraagzaamheid is groter dan nu. 

Typemachines merk Olivetti circa 15 kg in gewicht, laten blanco papieren in drievoud met carbonpapier ertussen, aangedreven door de 10 vingers van de diender, veranderen van letters in woorden tot een gestroomlijnd proces-verbaal verhaal. Tipex (blunderkwak) in kleine witte droge rechthoekjes, wie o wie kent ze nog, laten misslagen op papier verdwijnen als sneeuw voor de zon. Het inktlint van de Olivetti, zeg maar de aandrijfas tussen gedachten en ingeslagen ABC inktvormen op papier moet up to date zijn, zo niet dan is het zaak om deze handmatig te wisselen en gekleurde vingers halen bij het installeren van dit lint!

Alles wat we noteren verdwijnt in grote klappers in volgordes waar ik jullie niet mee zal vermoeien. Maar wel traceerbaar tot in de lengte van dagen. Wijzigingen en aanpassingen komen, maandelijks of adhoc, zo vaak als nodig via de post binnen. Het District Maastricht in mijn geval, heeft over alle landgroepen dan weer de spannende noviteiten van de algemeen inspecteur aan de man/vrouw gebracht.

Ik heb al een keer een poging gewaagd om iets te schrijven over mijn begintijd bij de Plisse. De link; http://hantummers-wijkagent.blogspot.com/2015/09/een-hoge-berg.html

De politiezenders in mijn praktijkjaren worden met scanners en zo gretig afgeluisterd door iedereen die dit belieft, waaronder criminelen en andere querulanten. Strafvordering staat dan nog aan het begin van de mallemolen van rechten en plichten. U weet ongetwijfeld waar ik op doel. Foto’s van incidenten worden vooral geschoten door de pers die hevig met de politie mee-scannert. Als je geluk heb krijg je van de pers af en toe een foto toegeschoven van een incident. Of van de Verkeersgroep die ge- en ongevraagd komt assisteren bij verkeersongevallen en technische onderzoeken aan motorvoertuigen verricht.

mijn ME opleiding januari 1979

Ik denk dat de meeste politiemensen minimaal 1 keer per maand een heftige gebeurtenis meemaakt. Eentje waar je wakker van kunt liggen en prakkezeren. Dit te vermenigvuldigen met 12 (maanden) en het aantal dienstjaren. Dit levert veel latente “geheugen”boeken op die het waard zijn om te openen. Tot dat moment suprême rusten zij in de grijze massa van de individuele diender. Ik denk dat het altijd zinvol is om dergelijke ervaringen te delen niet alleen onderling maar breed maatschappelijk i.v.m. de menselijke maat.

Tegenwoordig zijn we vooral bezig om opgedragen targets en doelen te halen en soms lijken bijzaken groter dan hoofdzaken, vooral wanneer adhoc iets opgeblazen wordt tot nationale proporties en/of politieke aandachtsvelden. Toegepast politiegeweld wordt met de dag grimmiger bekeken. Rechters oordelen hard. Wetgeving is in de maak om politie uit het strafrechtelijke gebeuren te halen. Geweld tegen de politie is ernstig en hevig te noemen. De korpschef waarschuwt: "Blijf met je handen van politie en hulpverleners af"

Maar vooralsnog is het nog niet zover. Zeg maar hoe uw politie het moet doen, lijkt soms het motto te zijn. Iedereen buiten de politiekringen denkt het beter te weten. Een leuke spreuk is; “walk in my Shoes and then tell me how to do my job. Een blog over my Shoes heb ik al een keer gedeeld.

De link; http://hantummers-wijkagent.blogspot.com/2015/02/walk-in-my-shoes.html

Ik merk de laatste tijd dat de Politie in het teken staat van de strikte bezuinigingen, vooruitgang, innovaties en meer doen met minder. Iedereen haalt ons in en ligt voor op wetgeving. Logisch want aanvullende wetgeving wordt pas ingebracht bij noviteiten op crimineel gebied of andere omissies in de maatschappij die nopen tot regels en zo. Het kat en muis spel van de volks-vertegenwoordiging, de regering en de waakhond, de senaat, staat een te vlotte beslisvorming in de weg. Dat is goed zo. Beter goed nagedacht dan op de blaren te moeten zitten.

Ook staat het politievak in het teken van opleidingen en levenslang oefenen en leren.

Mijn politiecirkel is rond. Veertig jaar geleden ben ik begonnen als aspirant – student aan de politieopleiding. In de destijds gemaakte afspraken zou ik met pensioen moeten kunnen na 40 jaar betrokken en dienstbaar geweest te zijn. Net als veel collega’s met mij.

De regering heeft met de politie iets anders in petto. We zijn kennelijk gezonder en vitaler geworden en mogen daarom langer blijven werken in tegenstelling tot andere zware beroepen.

Na 40 jaar betrokkenheid dienstbaarheid ben ik ongevraagd tot student gebombardeerd en nu voor de wijkagentenopleiding. Dat hakt er behoorlijk in, flink balanceren in de leerbanken.

Verder word ik geacht tot de leeftijd 67 jaar door te bikkelen. Ik hoop dat ik het haal want dat zou een mooi wapenfeit zijn, 50 dienstige politiejaren. Er is nog geen uitgekiend ouderenbeleid. In de nieuwste cao zijn nadere afspraken overeengekomen. Ik herken me vooral in de petitie; http://www.petities24.com/politieagent_tot_max_62_jaar

Ik zal in mijn politievak datgene blijven doen wat van mij verlangt wordt. Daarbij zal ik proberen mijn grenzen te stellen en aan mijn gezondheid en conditie te blijven werken. 

Tevens zal ik een denkbeeldig schild voor mij houden als verdediging tegen de onophoudelijke interne e-mail en bureaucratie.



Wat vind ik na 40 jaar nog steeds het mooiste om te doen? Boeven vangen, hulpverlenen waar ik kan en mijn politie ervaringen delen

Ik wens iedereen een mooi, gezond, veilig en gezellig 2017 toe,

groeten Han.

Op de Korrel genomen

Reactie op “Op de korrel”

Vanmorgen vroeg sla ik de krant open. Ik lees meerdere beschamende berichten over de zedenzaak waarbij een politieagent uit Limburg betrokken is/zou zijn. Ik, en ik weet zeker de hele Nationale politie met mij vind deze mededeling verschrikkelijk. Het krantenbericht gaat in sneltreinvaart door en het hele Limburgse politiekorps wordt opgepakt en gefileerd, de een na de ander. 

De journalist schrijft dat de politie niet meer te vertrouwen is. Ook de screening is ondermaats en door politie amateurisme viert de corruptie, hoogtij. Als conclusie en tip worden de parkeerwachten omgeschoold om het eigen politieapparaat te controleren.

Ik vind het krantenartikel interessant genoeg om schriftelijk te reageren. Dat doe ik vaak in mijn blogs. Ik vind het namelijk van opportuun belang om de menselijke maat – vooral in politie uniform- te nemen en weer te geven. Ook de interne dilemma’s waar de politie mee kampt, de frustratie en bovenal de veranderende maatschappij. 

Ik en de meesten van mijn collega’s hebben veel eelt op hun ziel.

Elke dag zetten wij ons beste beentje voor om goed te doen en de maatschappij veiliger te maken en boeven te vangen. We zitten namelijk in een glazen huis en kennelijk doen we het nooit goed genoeg voor al onze burgers. Dat kan ook niet want daar waar wij optreden, adviseren of helpen zal mogelijk een van de partijen tevreden zijn en de andere minder tot niet m.b.t. de aangedragen oplossing.

Hoor en wederhoor dan. Het politieoptreden is aan strenge regels gebonden. De reactie van de politie is ambtsedig verwoord in een proces-verbaal en wordt alleen tijdens de rechtsgang bij de rechter besproken aan de hand van “bewijs”. Dat is niet altijd gemakkelijk maar wel de basis van democratie in Nederland.

De publieke opinie dan. Door het lezen van dit krantenartikel zijn geabonneerden en andere lezers mogelijk geneigd om te denken dat hun Limburgse politie corrupt zou kunnen zijn.

Laat ik u uit deze droom helpen. Uw politie is niet corrupt. Overal waar gewerkt wordt vallen spaanders, helaas ook bij de politie die toch ook een afspiegeling van de maatschappij is. Tijdens de procesgang zal het bewijs op tafel komen, hard en vernietigend. En als de betrokkene corrupt is dan zal de Nationale politie harde maatregelen nemen. Ook dat is wettelijk bepaald.

Weet dat uw politie in Limburg hard werkt aan ieders veiligheid in het publieke- en private domein. 

De sores die wij tijdens ons werk opdoen stoppen wij vaak in een denkbeeldig rugzakje en dat nemen wij mee 24/7. Soms loopt ook bij de politie de emmer over, ook dat is menselijk. Ook de politie maakt fouten, laat dat duidelijk zijn.

Ik weet niet of het wonen, het autorijden en/of de rechtsgang in Moldavië hetzelfde is als in Nederland. Daar zou ik hoor en wederhoor voor moeten plegen. Wie weet wat de uitkomst zou zijn!

Wat ik wel weet is het feitelijke gegeven dat Nederlanders die in andere landen berecht worden en daar in de gevangenis zitten, hemel en aarde bewegen via diplomatieke wegen om hun straf in Nederland te mogen uitzitten.

Bromfietsdiefstal en geweld tegen politie

Een zondagmiddagdienst incidentenafhandeling, samen met collega Ravi. De briefing bij aanvang van onze dienst is zonder bijzonderheden. Buiten is het warm en de zonnige koperen ploert vuurt zijn weldadige stralen onafgebroken en zonder tussenpauzes op ons af. Het meldingenpatroon is in de laagste categorie verzonken en wil maar niet vlotten of schreeuwend wakker worden.

We rijden preventief naar enkele aandacht objecten. Niets schokkends tot dusver. Op het moment dat we een object besurveilleren daar waar de takken, struikgewas en andere stengelige vormen van moeder natuur hardnekkig trachten om de ruïne-achtige locatie aan het zicht te onttrekken, krijgen we van O.C. een prioriteit 1 melding opgedragen.

De andere patrouille zit net de warme hap te verorberen dus nemen Ravi en ik deze honneurs graag collegiaal waar. Ravi doet voor zijn geloof mee aan de Ramadan, een mooie reden voor mij om hem hierin te steunen en mijn eetpauze uit te stellen.

De prioriteit 1 melding dan; Een benadeelde heeft zijn gestolen bromfiets herkend en is de bestuurder gevolgd tot bij een adres waar zijn bromding parmantig in een voortuin van een woning geplaatst is. Wie doet mij wat! lijkt het motto te zijn. Inderdaad!

We treffen de aangever aan op een locatie in de buurt. De aangever overhandigt ons het aangifteformulier waarin een paar saillante details staan vermeld, die later goud waard blijken te zijn mbt de herkenning van zijn bromfiets.

Ik ken de straatnaam waar de bromfiets staat, vanwege eerdere besognes met een draaideurcrimineel die regelmatig politionele aandacht opeist.

Voor de rest heb ik geen ervaringen in deze straat of haar inwoners. We maken werkafspraken en de aangever zal zich afzijdig houden om de politie haar onderzoekswerk te laten doen.

Ravi en ik stoppen bij het aangeduide adres. De buurt is een arbeiderswerk waar de verpaupering met de dag gretiger toeneemt. Op de oprit voor de voordeur staan twee bromfietsen achter elkaar. We lopen ernaar toe. Ik maak met mijn Blackberry foto’s. We bellen aan en de deur wordt geopend door de bewoner. Steeds meer mensen komen in de deuropening staan. We delen hen mee wat we komen doen. Zonder enige noodzaak worden we verbaal geïntimideerd met bla bla bla en zo verder en tal van oude koeien worden uit de sloot gehaald waar de politie de schuldige is!

Kortom onredelijkheid ten top. We krijgen geen enkele medewerking en de druk op ons vertrek wordt door deze oppositie fors opgefokt. Hun vocabulaire wordt intimiderender, samen met de uitstraling van de aanwezige alfa mannetjes.

De padre de familias staat er met een ontbloot bovenlijf, net een Rambo maar dan zonder haren. Kaal als een biljartbal begint hij te schreeuwen en wil ons wegduwen uit zijn tuin. De politie moet wegwezen zsam is zijn schreeuwend doel.

Ravi en ik blijven rustig en gelaten. We willen de framenummers bekijken want als die in orde zijn is er verder niets aan de hand. We maken geen stap opzij en het Rambo kwartet begint steeds harder te schreeuwen. De intimidaties/bedreigingen en beledigingen en het zo mogelijk belemmeren van onze onderzoek handelingen zijn niet uit de lucht gevallen. De appel valt in dit gezin niet ver van de stamboom af, zal ik maar zeggen.

Tijdens het schrijven van deze blog moet ik plots denken aan een komische spaghetti western van weleer. Drie mannen staan in een stoffige buiten Arena in 1966 of zo. De muziek van Ennio Morricono dreunt mee en drijft de spanning op tot ongekende hoogten. Evenals de wind die hard mee-blaast in de woestenij en de ogen van de aanwezigen laat knijpen. Zand en tegen de felle zon in kijken maken dat de ogen van de spieders dichtgeknepen worden tot dunne harde rechte streepjes. De camera probeert halsstarrig om de diverse harde blikken onder de cowboy hoeden te vangen en bouwt samen met de muziek de spanning verder op. Dan wordt er geschoten en de held, wint het duel, de anderen bijten in het stof. Tja, zo gaat dat in de film met boeven. De muziek ontknoopt en fileert gelijktijdig de finale in een sprankelende heldhaftige apotheose. Even later - in een split of a second - ben ik met mijn gedachten weer terug in de voortuin met het voren omschreven parmantige gezelschap. en schrijf ik weer verder aan dit verhaal....

Ravi en ik constateren dat de verdachte bromfiets van diefstal afkomstig is door de saillante details vermeld in het aangifteformulier. We hebben de handen vol aan deze mensen en kunnen helaas de bromfiets niet veilig stellen omdat we even later tot aanhouding van de kwakende biljartbal moeten overgaan.

Het volgende moment als het niet anders meer kan, pak ik de grootste schreeuwlelijk en tegelijkertijd de meest gespierde vent, stevig vast. Ik ben voorbereid en alert op een gewelddadig politie-dansje met hem. De keuze om te reageren op mijn aanpak ligt nu geheel aan de zijde van deze querulant.

Ik ben links dus pak ik hem rechts bij zijn glad-alige onderarm stevig vast. Ik knijp er hard in en houdt mijn greep. Ik ben bedacht op wat eventueel aan geweld mijn richting komen gaat. Ik verwacht een harde klap maar die komt niet, deze biljartbal kan alleen maar schreeuwen en zich opblazen als een Halloween ballon. Hij geeft zich al snel gewonnen.

Ravi komt mij helpen met afboeien. Ondertussen zie ik dat een van de aanwezigen met een voorwerp - van achteren -  naar Ravi een gooiende beweging wil maken. Ik duw deze persoon hard voorover waardoor de worp zijn doel, mijn collega Ravi, ruimschoots mist. 

Assistentie via de portofoon wordt ingeroepen en met burning rubber komen diverse collega’s blauw blauw blauw ons assisteren en helpen. De bromfiets blijkt even later in de tumult te zijn verdwenen.

Alle personen zitten nu in de woning verschanst of zijn verdwenen. Behalve het aangehouden alfa mannetje dat zich gedwee in de politie auto laat plaatsen zonder verzet of verdere aantijgingen. Ik loop bij de woning achterom en zie een grote bek figuur ertussenuit knijpen alsof de duivel hem op zijn hielen zit. Ik roep hem aan maar dan begint hij nog harder weg van mij weg te rennen. ik laat hem want op dat moment is de situatie nog onveilig. Ik weet wie hij is en hij komt later aan de beurt.

In totaal worden twee personen aangehouden en meteen meegenomen. Zij verblijven enkele dagen in ons politiehotel. De andere betrokken figuren worden later aangehouden. Het recherche onderzoek draait en er wordt door meerdere collega's hard samengewerkt om de situatie en andere verdachtmakingen in te kleuren. Dat is geen sinecure. Er lopen diverse dwarsverbanden waar ik niet over zal uitweiden. Een zwaar dossier gaat na een periode van hard werken naar justitie. 

De politie ligt thans weer zwaar onder vuur in de media mbt de integriteit. De politie moet zich aan de regels houden. En jawel hoor, politie Nederland krijgt weer harde klappen te verduren op dit moment. 

Veel leesplezier en tot mijn volgende blog op;

www.hantummers-wijkagent.blogspot.com

Verdachte roofoverval aangehouden

Afgelopen vrijdag kopt de krant in met een artikel over een vrouw van 61 jaar uit Echt, die thuis overvallen is door gemaskerde mannen. De arme vrouw is overmeesterd en vastgebonden door de bandieten. De geroofde handtas hebben de snoodaards achtergelaten. Uiteraard na diefstal van de inhoud.

Dit bericht brengt mij in gedachten terug naar een zelfde casus van een tijdje geleden.

Op de bewuste zaterdag heb ik de ochtend incidentafhandeling met collega Arno. Gearriveerd en fris en fruitig omgekleed aan het bureau, moeten of mogen we meteen een verdachte ter zake een roofoverval gaan aanhouden in zijn woning in S-G. We krijgen zijn adres en via de hulpofficier van justitie, de bijbehorende machtiging tot binnentreden. Voor het geval hij de deur niet wil openen voor de politie! Altijd interessant. We hebben geen verdere informatie. Om toch context gedreven onze taak te kunnen uitvoeren hebben we aanvullende gegevens nodig en doen we op eigen initiatief een naslag in de politiesystemen. 

De verdachte staat ingeschreven op een adres in de buurt als enige persoon. Zijn palmares stopt bij een laatste feit van mishandeling. Geen wapens zijn bekend noch verzet tegen politie of andere verzwarende omstandigheden. Maar hij is wel verdachte in een onderzoek naar een roofoverval in mijn bewakingsgebied. Het buikgevoel zegt ons dat we op onze tellen moeten passen bij dit soort personages. Want je weet maar nooit, toch!

We rijden naar het betreffende adres, een laagbouw flat in de buurt waarvan de centrale toegangsdeur op slot is. De verdachte woont op de bovenste etage. Arno en ik maken werkafspraken om te handelen en gelijktijdig voor onze veiligheid de boel te kunnen blijven observeren. 

We bellen aan bij een ander huisnummer in de flat want we willen graag de verrassing aan onze kant laten. Zoem zoem zoem en vervolgens wordt de deur voor de “politie” geopend. Mogelijk geeft een camera legitimatie tot binnentreden in het pand of een goedgelovige Thomas, die mij op mijn woord gelooft. Ik leg een mat tussen de deur en blijf op zichtafstand van Arno. Ik loop naar boven en Arno neemt de overige balkons spiedend voor zijn rekening.

Bij het bewuste huisnummer bel ik aan. Geen reactie aan de andere kant, dus klop ik op de deurruit. Wat ik niet kan weten blijkt mij even later. Wat tref ik aan op dit adres, zijn mijn eerste gedachten. 

Mijn indringende ritmische geklop wordt beantwoord met honden geblaf, zo te horen geen kleintje. Nog steeds geen reactie van de bewoner noch is enig levensteken van hem te bespeuren. Ik heb geen jas aan en het wordt stilaan koud in mijn korte mouwen want het vriest nog nipt. De rijp maakt de groene graskleur schimmig grijs op het naast gelegen plantsoen.

Mijn geklop biedt geen uitkomst. Dus stel ik het volgende attenderende middel in werking. Ik klop met mijn Meindle geschoeide voeten inclusief stalen neuzen op de voordeur. Ik weet zeker dat de hele flat nu wakker is en men mogelijk verticaal rechtop in bed zit. 

Plots hoor ik menselijke geluiden achter de ritmisch bewerkte voordeur. Arno vervoegt zich snel bij mij en samen gaan we de woning binnen. De machtiging hoeven we niet te gebruiken beaamt de bewoner en mogelijke roofovervaller.

Binnen in zijn woning blijkt hier nog een andere persoon te vertoeven. Deze persoon zal voor de blaffende pitbullachtige hond zorgdragen. De hond laat ik uit voorzorg in de slaapkamer plaatsen. Een onvoorziene bijkomstigheid die vervelend zou kunnen uitpakken bij het niet opvolgen van mijn verzoek om hem in een slaapkamer te plaatsen met de deur dicht.  

Op het moment dat de slaapkamerdeur dichtvalt, trek ik mijn hand weg uit de buurt van de kolf van mijn dienstpistool. Arno en ik zijn duidelijk tegen de verdachte en voeren hier duidelijk de regie. De verdachte wordt door ons voldoende in kennis gesteld van het geen waarvan hij verdacht wordt. Hij wordt aangehouden en overgebracht. 

Hij wil graag schoon schip maken, zo deelt hij mede. Alle rechten van aangehouden verdachten worden aan hem verteld. Hij wenst hier nochtans geen gebruik van te maken. Zijn leven beteren is hier het motto. Ik ben benieuwd. Niets is zo veranderlijk als gedachten van een mens tijdens een rit in een politieauto.

Tijdens de rit naar een plaats van voorgeleiding praat hij veel over zichzelf. Het lijkt er dan op dat hij inderdaad schoon schip gaat maken. Want op de manier waarop hij nu bezig is, is hij niet erg gelukkig en voldaan, zo zegt hij.  Ik zit naast hem op de achterbank van het dienstvoertuig. 

Ik vind het onbegrijpelijk dat iemand met een dergelijke lichamelijke uitstraling tot een overval in staat moet worden geacht. Zijn slachtoffer(s) is/zijn dan ook geen helden of heldinnen. Maar gewone mensen zoals u en ik. Inzoomende op de slachtoffers, kan ik hen indelen in de categorie zwak, ouder en aangewezen op naastenliefde en –hulp in de dagdagelijkse bezigheden van het harde leven. U mag mijn gedachten zelf verder invullen….

We boeken de verdachte in, zorgen voor zijn voorgeleiding. Dan zit ons werk mbt de aanhouding erop. Op verzoek van de recherche gaan we op onderzoek uit, op de locatie, vlak bij zijn huisadres.

De recherche vraagt ons namelijk om een specifiek vervolgonderzoek in te stellen naar weggegooide spullen die bij de roofoverval zijn afgepakt van het slachtoffer. De spullen worden goed omschreven en ook de plaats waar deze zouden liggen. Helaas worden deze zaken niet meer aangetroffen.

Maar wel wordt door Arno een anders gekleurde damestas gevonden, inhoudende een id-kaart en diverse betaalpasjes. Bij naslag in de diensttelefoon in de MEOS app blijkt dat deze tas afkomstig is van een andere roofoverval ook weer in deze buurt gepleegd.

Deze verse informatie wordt gedeeld met de rechercheurs. Een bijvangst, het zou goed kunnen dat de verdachte ook een tweede- of mogelijk nog meer zaken op zijn kerfstok heeft staan.

De verdachte wenst, nu hij in het nauw is, toch nog gebruik van zijn zwijgrecht op aanraden van zijn toegewezen advocaat met wie hij in alle rust en na rijp beraad heeft beslist. Ik had het wel kunnen ruiken.

Nu zal de politie dus moeten aantonen dat de verdachte gelinkt kan gaan worden aan de andere roofoverval. Of dit gaat lukken, als hij blijft zwijgen, is de vraag.

De verdachte verandert te snel in zijn voorkeuren en toekomstverwachtingen van op het rechte pad blijven en zo. Waarschijnlijk wil hij toch niet erg veranderen in onze participatiemaatschappij. Dat is voor hem ook heel moeilijk.

Dan denk ik aan de weerloze slachtoffers die doodsangsten hebben moeten verduren tijdens de gewelddadige aanval op hun persoon. Ik hoop dat zij met de gevolgen van de overval wel goed kunnen omgaan.

Rechten en plichten, altijd lastige business en gaan vaak niet samen,

Ik heb de vorderingen in deze zaak niet meer gevolgd. Dat is soms beter voor mijn psyche.

Tot ziens op mijn volgende blog op; www.hantummers-wijkagent.blogspot.com

Gevaarlijke stunts op gestolen motor

Een dienst incidentenafhandeling samen met Rielke betekent meestal dat er iets aparts gebeurt. Echter deze zondagochtend niet. De meldingen op deze zonnige dag worden door O.C. eerlijk verdeeld onder de dienstdoende surveillances. Onze dienst buiten duurt van 07.00- tot 14.00 uur, het moment om de auto’s in te wisselen en de bijbehorende roepnummers beschikbaar te stellen voor de middagdienst.

Dan worden we om 13.35 uur aangestuurd naar een naburige gemeente in verband met de vondst van een bromfietswrak. IJzer liefhebbers hebben zich op een zodanige wijze hierover ontfermd dat het vervoermiddel steeds kleiner, lichter en instabieler wordt.

Ter plaatse blijkt dat het frame nog rechtop staat. Banden en zo zijn al gedemonteerd of hebben zich op een cryptische wijze losgerukt van dit wrak-frame. Het chassisnummer -indien aanwezig- ligt onzichtbaar bedekt onder een dikke laag smeer. Geen beginnen aan, denken Rielke en ik. Dan breekt O.C. in op deze casus. Dit i.v.m. een aanrijding waarbij een motorrijder ten val is gekomen en gewond geraakt is. De Belgische collega’s staan bij dit accident en onze komst is snel nodig.

Rielke en ik kijken ons aan en denken stilletjes van; op de valreep toch nog een spannende melding. We racen naar de opgegeven plek met toeters en bellen. Daar treffen wij diverse voertuigen van onze Belgische collega’s aan. Zij geven ons heel snel een sitrap (situatie rap) en wijzen naar een zwaar beschadigde motor. Rielke en ik denken dat de bestuurder van dit vehicle toch wel zwaar gewond moet zijn geraakt gelet op de toestand van dit voertuig. In de Belgische politiebus zit de kennelijke bestuurder. Hij is licht gewond aan zijn voet. Even later komt de ziekenauto en soigneert hem op een miraculeuze medische wijze.

De Belgische collega motorrijder is na de val –eenzijdig ongeval- achter de verdachte aangerend. Door bosschages, struiken en andere dichte bebossing. De verdachte heeft zich dan al overgegeven en iedereen wacht nu op de komst van de territoriaal bevoegde instantie, in casu de Nederlandse politie.  Het kruisingsvlak bij de A76 staat dan vol met dienstvoertuigen, Belgische en Nederlandse, broederlijk naast elkaar. Het verkeer heeft een beetje hinder maar kan toch veilig passeren

Rielke en ik hebben de situatie snel helder op de rails. Voor er enige overdadige juridische stappen ondernomen worden, vragen we een leidinggevende om ter plaatse te komen. Het zou toch jammer zijn als dit onderzoek linksaf zou gaan vanwege een mogelijke bilaterale procedure fout. Zo gezegd, zo gedaan. De ambulance broeders wachten geduldig op de komst van onze leidinggevende.

We bekijken vervolgens de motor. Van dit wrak blijkt dat het contactslot verbroken is en dat het chassisnummer onherkenbaar is gemaakt. Volgens navraag behoort de motor toe aan een bedrijfsvoorraad ergens in NL. Verzekeringsgegevens motor, rijbewijs en persoonsgegevens van de verdachte et cetera zijn onderwerp van technisch- en tactisch onderzoek. Dat gaat allemaal vliegensvlug met onze MEOS module op de diensttelefoons. Top.

Samen met onze leidinggevende worden de taken verdeeld en wordt een surveillance van de middagdienst erbij geroepen om de taak van Rielke en mij over te nemen. O.C, wordt ingeseind opdat ook zij verdere binnenkomende vragen kunnen beantwoorden en met ons mee kunnen denken aan goeie oplossingen en werkmethodieken.

De ambulance broeders vragen dan met klem om te mogen vertrekken. Onder politie toezicht wordt de verdachte overgebracht naar het ziekenhuis, waar verder medisch onderzoek nodig is. Uiteindelijk blijkt dat de verdachte in het ziekenhuis moet blijven en dat er politie bewaking bij moet, deze nacht. Niet leuk maar wel noodzakelijk. Kostbare capaciteit die niet elders ingezet kan worden.

Wel vreemd dat een bestuurder op de meest gevaarlijke- en denkbare manier en wijze probeert te ontkomen aan een controle op Belgisch grondgebied. Vooral door met duivelse snelheden als een spookrijder tegen het verkeer in terug te rijden naar Nederland over de vluchtstrook. Dit is niet te tolereren onder geen enkele voorwaarde.

Daarbij heeft hij het overige verkeer zwaar in gevaar gebracht. Er zijn namelijk een aantal mogelijkheden om legaal van de vluchtstrook gebruik te mogen maken. Maar nooit en te nimmer als spookrijder tegen de richting in. Een reden om gevoelsmatig minimaal zijn rijbewijs te shredderen gecombineerd met een levenslange ontzegging. Daar waar normale bestuurders om het leven gekomen zouden zijn, staat de verdachte na zijn schuiver op en rent ervantussen. Gelukkig is hij snel na de vluchtactie aangehouden.

Rielke en ik gaan retour naar het bureau om de bron mutatie te gaan opmaken, aangevuld met onze bevindingen. In de bosschages en zo is nog gezocht naar mogelijk weggeworpen voorwerpen en/of verdachte omstandigheden. Ons buikgevoel zegt echter dat er iets meer moet zijn. Vooral als we het palmares van de verdachte in ogenschouw nemen.

Onderzoek aan de motor geeft snel uitsluitsel. Ons buikgevoel is weer eens voor 100% juist ingeschat.

De volgende dag kopt de Belgische media in hun krant in met een artikel en foto, hieronder geplaatst,

Vluchtende motorrijder had halve kilo heroïne bij zich

27/09/2016 om 06:51 door NV

De drugskoerier (links) is geen onbekende voor het gerecht. Hij was zondag met voor 15.000 euro heroïne op pad.Foto: HBVL

MAASMECHELEN - De Nederlandse motorrijder die zondagnamiddag op de E314 in Boorsem bij Maasmechelen op de vlucht sloeg om een controle te vermijden, had een halve kilo heroïne onder de zadel van zijn motorfiets verstopt. De motorfiets bleek bovendien gestolen.

Op de parking in Boorsem stond zondag rond 14 uur een controlepost van douane & accijnzen, team Bilzen. De controleurs haalden vrachtwagens uit het verkeer om hun rij- en rusttijden te controleren, een actie die bijna 2.500 euro opbracht.

Een Nederlandse motorrijder zag de controleurs ook staan en draaide zich prompt om. Hij startte een levensgevaarlijke vlucht in tegengestelde richting op de snelweg E314, richting Stein. Daar kreeg de motorrijder een klapband. Hij ging onderuit en vluchtte te voet weg. De douaniers zetten de achtervolging in en slaagden erin om hem in te rekenen. Na verzorging werd hij verhoord en van zijn vrijheid beroofd.

Bij de controle van zijn motorfiets werd in het zadel een halve kilo heroïne gevonden met een straatwaarde van om en bij de 15.000 euro. Zijn motorfiets bleek gestolen, het chassisnummer was afgevijld.

De motorrijder uit Maastricht werd in Nederland aangehouden.